21/03/2026
May isang tao na naglalakbay mula sa Jerusalem papuntang Jerico. Sa kanyang paglalakad, siya ay sinalakay ng mga tulisan. Kinuha nila ang kanyang mga gamit, siya’y binugbog, at iniwan na halos patay na sa daan.
Nagkataong may isang pari na dumaan sa lugar. Nang makita niya ang sugatang lalaki, umiwas siya at nagpatuloy sa kanyang lakad.
Sumunod naman ang isang Levita (tagapaglingkod sa templo). Nakita rin niya ang lalaki, ngunit tulad ng pari, siya rin ay umiwas at nagpatuloy.
Ngunit may dumaan na isang Samaritano. Ang mga Samaritano noon ay karaniwang hindi kasundo ng mga Hudyo. Ngunit nang makita niya ang sugatang lalaki, siya ay naawa. Nilapitan niya ito, nilinis ang mga sugat, at nilagyan ng langis at alak. Pagkatapos, isinakay niya ang lalaki sa kanyang sariling hayop at dinala sa isang bahay-panuluyan.
Doon ay inalagaan niya ang sugatan. Kinabukasan, nag-iwan siya ng pera sa may-ari ng bahay-panuluyan at sinabi, “Alagaan mo siya, at kung may kulang pa, babayaran ko pagbalik ko.”
Aral ng Kuwento:
Ang tunay na pagmamahal sa kapwa ay hindi nakabase sa lahi, relihiyon, o estado sa buhay. Ang pagiging mabuti ay ipinapakita sa gawa—lalo na sa pagtulong sa mga nangangailangan.
