22/09/2026
Goedemorgen lieve mooie mensjes!!!!,
☀️ 22 september, de allerlaatste zomerdag … 🤔
Vandaag neem ik afscheid van de zomer van 2026.
En ik mag dat heel letterlijk nemen, want vannacht, 23 september om precies 02.05 uur, begint in België officieel de astronomische herfst. 🍂🍁🍂🍁🍂🍁🍂🍁🍂
Dus vandaag krijgen we nog een volledige zomerdag cadeau. En ik weet niet hoe dat bij jullie zit, maar op zo’n dag kijk ik automatisch even achterom. Niet met een lijstje van wat ik allemaal gedaan heb, maar eerder met de vraag, wat heeft deze zomer eigenlijk met mij gedaan? En amai … het was er eentje. Mijn zomer begon eigenlijk met een heel groot gemis. Op 15 juni moest ik mijn lieve Juliatje loslaten. Mijn kleine meisje, mijn maatje, mijn partner … voor mij zoveel meer dan gewoon een hondje. Wij hadden samen een hele helende reis afgelegd. Zij kwam ooit in mijn leven met haar verhaal, ik met het mijne, en ergens onderweg hebben wij elkaar geheeld. En plots was haar mandje leeg. Dat heeft pijn gedaan. Heel veel pijn. Ik heb gehuild, haar gezocht in kleine dagelijkse gewoontes en haar gemist op momenten waarop niemand het zag. Soms zat het verdriet ineens weer in mijn keel zonder dat ik het zag aankomen. Maar deze zomer heeft mij ook iets heel belangrijks geleerd, verdriet en geluk kunnen naast elkaar bestaan. 😢🍀
Je kunt iemand verschrikkelijk missen en toch opnieuw lachen. Je kunt rouwen en tegelijkertijd dankbaar zijn voor wat er geweest is. Je kunt afscheid nemen zonder dat de liefde mee verdwijnt. En dus ben ik blijven leven. Ik ben eropuit getrokken. Naar Oostende, Groede en Breskens, de Kemmelberg, Knokke, Oostende, de Haan, zeebrugge, ....... en natuurlijk mijn eigen mooie Brugge. Wandelen, terrasjes doen, naar de cinema, voorstellingen, rommelmarkten, hier en daar een ijsje … geen wereldschokkende dingen, gewoon genieten van de kleine dingen van het leven.
En Antwerpen natuurlijk! 😄 Daar mocht ik als VIP naar de première van Nonkels 3. Een totaal andere uitstap, première-sfeer, lachen, genieten … ook dat was mijn zomer en eentje die absoluut in mijn doosje met mooie herinneringen mag. ❤️
En dan was er Parijs. ❤️
Een paar dagen samen met mijn twee kleinkinderen, ondertussen twintig jaar. Wat heb ik daarvan genoten. Want hoe ouder ik word, hoe meer ik besef dat dat uiteindelijk de echte rijkdom is. Niet wat iets gekost heeft. Niet hoeveel je bezit. Maar die momenten waarop je jaren later nog tegen elkaar kunt zeggen, "Weet je nog …?"
Ik ontdekte deze zomer ook opnieuw hoe graag ik mijn eigen gezelschap heb.
Niet eenzaam … alleen.
Daar zit voor mij een wereld van verschil tussen.
Ik hoef niet meer te wachten tot iemand tijd heeft of zin heeft om mee te gaan. Wil ik ergens naartoe? Dan ga ik. Soms weet ik ’s morgens nog niet waar ik ’s middags terechtkom en eerlijk … ik vind dat heerlijk. Handtas mee, goede schoenen aan en weg. 😄 En ergens deze zomer begon er ook heel stilletjes iets nieuws te groeien in mijn leven … iets met vier kleine pootjes. 🐾🐾❤️ Daar vertel ik op tijd en stond wel meer over. Alles hoeft niet onmiddellijk verteld of geweten te zijn. Juliatje weet het volgens mij trouwens allemaal al. Maar mijn zomer bestond natuurlijk niet alleen uit uitstapjes en mooie momenten. Ik heb ook opgeruimd. En nee, ik bedoel deze keer niet mijn kasten. 😂 Hoewel daar waarschijnlijk ook nog wel ergens werk aan is. Ik heb vooral in mezelf opgeruimd.
Ik heb grenzen getrokken en gemerkt dat niet iedereen daarvan houdt. Sommige mensen vinden je fantastisch zolang jij meegaat in wat zij willen. Tot je op een dag zegt, "Nee, dit voelt voor mij niet goed." En soms verdwijnen mensen dan. Vroeger kon ik daar lang over piekeren. Wat heb ik verkeerd gedaan? Had ik het anders moeten zeggen? Moet ik het nog eens uitleggen? Nu steeds minder.
Een grens is geen aanval. En iemand die verdwijnt omdat ik mezelf respecteer, geeft mij eigenlijk ook een antwoord. Dus laat ik deze zomer ook een paar dingen achter. Het pleasen. Mezelf eindeloos uitleggen. Dat eeuwige "wat gaan ze zeggen?" De verantwoordelijkheid dragen voor dingen die helemaal niet van mij zijn. En deuren op een kier houden waarvan ik diep vanbinnen eigenlijk al lang weet dat ze dicht mogen.
Ik ben deze zomer ook 67 geworden. En weet je wat ik zo bijzonder vind? Hoe ouder ik word, hoe minder ouder worden voor mij voelt als iets verliezen. Integendeel.
Het voelt steeds meer als thuiskomen bij mezelf.
Ik hoef niet meer overal bij te horen. Ik hoef niemand meer te overtuigen van wie ik ben. Ik hoef mijn leven ook niet meer uit te leggen.
Ik wil vooral leven. Wandelen. Lezen. Schrijven. Mijn kaartjes leggen. Mensen ontmoeten. Lachen tot mijn buik pijn doet. Alleen ergens gaan eten. Naar een film gaan. Iets betekenen voor iemand. En af en toe gewoon mijn jas aantrekken, mijn deur achter mij dichttrekken en vertrekken. Mijn innerlijke Dwaas krijg je er toch niet meer uit. 😂❤️ En wat komt er nu? Daar kijk ik eigenlijk heel rustig naar uit. Ik neem mijn vrijwilligerswerk in de gevangenis weer op. Niet omdat ik denk dat ik daar grote dingen moet gaan veranderen en zeker niet omdat ik iemand moet redden. Ik wil er gewoon zijn.
Mens tot mens.
Luisteren. Praten. Misschien iemand voor even laten voelen dat hij of zij nog gezien wordt. Een klein beetje hoop brengen op een plaats waar hoop soms ver te zoeken is.
Donderdag begin ik met iets nieuws, een leesgroep achter de tralies. Mensen van buiten samen met gedetineerden, rond boeken en verhalen, maar ongetwijfeld ook rond het leven zelf. Het is ook voor mij nieuw en ik ben heel benieuwd wat daar zal ontstaan. En dan kijk ik uit naar november. Dan hoop ik te beginnen met een-op-een gesprekken met een langgestrafte. Iemand die misschien al heel lang geen bezoek meer krijgt, door familie verstoten is of voor wie de wereld buiten de gevangenismuren ondertussen heel ver weg geworden is. Dat staat met stip op mijn lijstje. Niet om te vragen wat iemand gedaan heeft. Niet om te oordelen. Niet om iemand te redden.
Gewoon tegenover iemand gaan zitten en door mijn aanwezigheid eigenlijk zeggen, "Ik zie jou nog als mens." Misschien hoeft het soms niet groter te zijn dan dat. En verder ? Geen idee. 😄 En dat is misschien nog wel het mooiste, ik hoef het ook niet meer allemaal te weten. Wat voor mij bestemd is, zal zich op tijd en stond wel tonen. Klaar en duidelijk.
Ik voel steeds minder behoefte om aan het leven te trekken en te duwen. Om alles onder controle te houden. Om vandaag al te willen weten hoe iets morgen zal aflopen.
Geen weerstand meer tegen wat voorbij is. Niet krampachtig vasthouden aan wat ik graag zou willen. En ook niet bang zijn voor wat ik vandaag nog niet kan zien.
Ik omarm wat komt.
Het mooie en het moeilijke.
De mensen die blijven en de mensen die gaan. De deuren die opengaan en de deuren die dichtvallen. Zo ver ben ik ondertussen. En misschien is dat wel het mooiste wat deze zomer mij heeft gebracht.
Dus zomer van 2026 … je was mooi. Je was soms ongelooflijk pijnlijk. Je hebt me doen huilen en je hebt me weer laten lachen. Je liet me reizen en thuiskomen. Je liet me vasthouden en uiteindelijk ook loslaten. En bovenal bracht je mij weer een stukje dichter bij mezelf. Ik neem de liefde mee. Ik neem de herinneringen mee. En wat niet meer bij mij hoort, mag achterblijven. En wat voor mij ligt? Dat zal het leven mij wel vertellen wanneer het zover is. Geen haast. Geen weerstand. Niet alles vooraf willen weten. Mijn armen staan open. Dag zomer … ☀️❤️ Dank je voor alles wat je mij bracht, maar misschien nog meer voor alles wat je mij geleerd hebt. En vannacht, terwijl de meesten van ons gewoon liggen te slapen, draait de natuur om 02.05 uur heel stilletjes de bladzijde om. Van zomer naar herfst. ☀️➡️🍂 En herfst … kom maar. 🍂🍁 Ik ben er klaar voor. En straks ? Straks weet ik toevallig wel al wat er komt. 😄 Ik ga lekker eten in goed gezelschap van twee vriendinnen. Even bijpraten, lachen, vertellen en genieten.
Dat staat alvast vast … en de rest ? Dat zien we wel wanneer het komt. 🍂🍁🤞❤️
Cientje vertelt … ❤️
🎵 ’t Is weer voorbij die mooie zomer … - Gerard Cox
©️ copyright eigen tekst Cientje Vdb Cientje volgt haar intuïtie ✍️
☀️🍂🍁
