http://www.cientjevolgthaarintuitie.online/

Cientje volgt haar intuïtie, Brugge (2026)

21/09/2026

Goedemorgen lieve mooie mensjes!!!!
Dit berichtje schrijf ik omdat ik deze vraag zo dikwijls krijg. Ook tijdens tarotleggingen komt de vraag regelmatig terug, ..... "Cientje, wat moet ik doen met mijn liefdesverdriet?"
En gisteren kreeg ik opnieuw een berichtje van een volgertje. Iemand die ik persoonlijk niet ken, maar haar woorden kwamen binnen. Het verdriet droop er bijna vanaf. En terwijl ik het las dacht ik, mens toch, wat doet liefde soms pijn.💔😥 Want liefdesverdriet kan je werkelijk onderuit halen.
En waarom eigenlijk? Omdat je bij een breuk niet alleen een mens verliest. Je verliest soms ook een toekomst die je in gedachten al had opgebouwd. Gewoontes vallen weg. Berichtjes komen niet meer. Plannen verdwijnen. De vanzelfsprekendheid van wij wordt plots weer ik. En ons hoofd kan misschien begrijpen dat iets voorbij is, terwijl ons hart daar nog lang niet klaar voor is. Daarom kun je iemand verschrikkelijk missen terwijl je tegelijk weet dat die relatie niet meer goed voor je was. Daarom blijf je soms hopen. Daarom kijk je nog eens naar die telefoon. Daarom doet een liedje, een plaats, een geur of een herinnering plots weer pijn. Je moet als het ware niet alleen afscheid nemen van die persoon, maar ook van wie jij was binnen dat verhaal. En dan krijg ik natuurlijk de vraag, ...... "Maar wat moet ik dan doen?" Daar heb ik geen magisch recept voor. Iedereen verwerkt anders en sommige wonden zijn veel dieper dan andere. Maar ik kan wel vertellen wat mij geholpen heeft. Want ja … ik heb dat liefdesverdriet ook gekend. En niet een klein beetje. Ik ben er ooit helemaal tot op de bodem mee gegaan. Dat kan ik nu, jaren later, rustig zeggen. Ik heb het uiteindelijk in mijn eentje doorgewerkt. Niet omdat dat per se de beste manier is, hulp vragen mag absoluut, maar zo is mijn weg toen gelopen. En mijn pleister op die wonde had uiteindelijk een woord, ZELFLIEFDE. ❤️
Maar vergis je niet.
Zelfliefde is niet voor de spiegel gaan staan en tien keer zeggen dat je fantastisch bent. 😄 Het is ook niet een bad nemen, een kaarsje aansteken en denken, voila, opgelost. Zelfliefde vroeg bij mij actie.
Ik moest naar mezelf kijken. Heel eerlijk. Waarom deed dit mij zo'n pijn? Waarom bleef ik soms vasthouden? Waar had ik mezelf onderweg verlaten? Wat had ik toegestaan terwijl ik diep vanbinnen wist dat het mij pijn deed? Waarom verwachtte ik van iemand anders iets wat ik mezelf blijkbaar nog niet voldoende kon geven? Dat waren niet altijd gezellige vragen.
Maar daar begon voor mij wel de heling. Grenzen leren stellen. Stoppen met achter antwoorden aanlopen die een ander mij niet kon of wilde geven. Niet langer mijn eigenwaarde laten afhangen van gekozen worden. Alleen leren zijn zonder mij eenzaam te voelen. Opnieuw dingen doen waar ik blij van werd.
En vooral, mezelf niet meer verlaten om iemand anders bij mij te houden. Dat gebeurde niet in een week.
Het werd een lange weg van bewustwording, vallen, weer rechtstaan, soms denken dat ik eroverheen was en dan toch opnieuw geraakt worden.
Tot er op een dag iets veranderde. Niet buiten mij.
In mij. Ik begon mijn eigen gezelschap graag te vinden. Mijn vrijheid te koesteren. Mijn rust te beschermen. Mijn grenzen niet langer als hardheid te zien, maar als liefde voor mezelf. En achteraf bekeken heeft die heel pijnlijke periode mij iets gegeven wat ik toen nooit had kunnen vermoeden, een prachtige relatie met mezelf.
Misschien zelfs een beetje een magische. ✨💥💫
Daarom zou ik tegen iemand met een gebroken hart nooit zeggen, "Kom, vergeet hem of haar gewoon." Zo werkt een hart niet. Ik zou eerder zeggen, Huil. Rouw. Praat. Schrijf. Wandel. Zoek mensen op die je goeddoen. Zoek professionele hulp als je voelt dat je kopje-onder gaat. Maar blijf ondertussen ook heel voorzichtig terug naar jezelf wandelen. Want misschien is dat wel de belangrijkste vraag na liefdesverdriet???? Niet alleen, "Hoe krijg ik die ander uit mijn hart?" maar ook ???
"Hoe krijg ik mezelf weer helemaal terug?"❤️
En geloof mij, die laatste is misschien wel de mooiste reis van allemaal.
Cientje ❤️

©️ copyright eigen tekst Cientje Vdb Cientje volgt haar intuïtie ✍️

❤️

20/09/2026

Goeiemorgen lieve mooiemensen!!!! ... ❤️ Gisterenavond laat in mijn bedje na een gezellige avond uit in het Concertgebouw Brugge, ik ging kijken naar
Mohsin Abbas, met voorstelling MOH?!?! en amai, twas de moeite! 😂👏
Mohsin is een Oostendenaar met Pakistaanse roots, .... maar als hij begint te praten hoor je vooral een ding, West-Vlaanderen. 😄 En juist die combinatie maakt zijn show zo goed. Met die typische West-Vlaamse humor vertelt hij over zijn roots, vreemdelingen in onze maatschappij, de verschillen tussen culturen, ...... maar ook over hoe we eigenlijk allemaal maar mensen zijn. Soms scherp, soms heerlijk herkenbaar, ...... en vooral met veel humor gebracht. Ik heb echt veel gelachen. Vooraf kregen we nog een kleine voorshow van een zekere De Caesteker een Ieperling, ...... ook een aangename verrassing en zeker een aanrader. 👏
En Mohsin? Van mij krijgt hij zonder twijfelen ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️. Ik heb genoten van begin tot einde, ... en alsof de avond nog niet compleet genoeg was, kregen we op het einde zelfs nog een soort workshopje cadeau. Een plaatselijk dansje, wat bewegen, strekken, armen in de lucht, ... allez, mijn avondje comedy eindigde zowaar met een kleine workout. 🤣 Twas zalig! Humor die mensen niet uit elkaar trekt, maar juist laat lachen met onze verschillen, ... daar hou ik van. ❤️ Dikke aanrader!
En ... dus vanmorgen mag alles hier een beetje op het gemak. Ik zit met mijn koffietje, ... kijk naar buiten en ja hoor, ... regen op het raam. ☕🌧️ Niet direct wat ik besteld had voor mijn zondagmorgen 😄 want ik had eigenlijk graag eens naar de rommelmarkt in de Langestraat geweest. Ik hoop dus dat het nog wat opentrekt en de regen ophoudt, ... en vooral dat de mensen nog goesting hebben om hun kraampjes uit te pakken. Ik kom daar graag in de Langestraat die heeft iets gezelligs, beetje slenteren, beetje kijken, hier en daar blijven hangen aan een kraampje, je kent dat wel. En ik heb niks nodig,maar meestal vind ik dan juist iets. Erna terug naar huis via de Vesten, voorbij de molens, rustig wandelen en mijn gedachten wat laten waaien. Ik vind dat schoon, mijn eigen stad, mijn vertrouwde plekjes, soms moet een mens het echt niet verder gaan zoeken. Later deze namiddag p*k ik nog een filmpje mee in Kinepolis 🎬 ... welke en wat ik ervan vond, dat krijgen jullie later wel in een review. Eerst kijken he, ... anders wordt het moeilijk. En ondertussen zitten we nog in de zomer, jawel. Al zou je het vanmorgen niet direct zeggen. 😄 De herfst staat natuurlijk al serieus te duwen aan de deur, 🍂🍁🍂🍁 ... ik voel het aan de ochtenden, aan het licht, aan de avonden die vroeger vallen, ... en stilletjes aan beginnen de bomen ook hun blaadjes los te laten. Maar die echte herfst, die hou ik nog efkes tegen. 🍂 Dinsdag wil ik eerst nog bewust afscheid nemen van de zomer, van wat geweest is, van de mooie momenten,en misschien ook van een paar dingen die ik liever niet meeneem naar het volgende seizoen. Maar dat is voor dinsdag, Vandaag is vandaag. Mijn koffie, hopelijk straks die rommelmarkt, een wandeling door mijn Brugge, later een filmpje, en voor de rest zien we wel wat de zondag brengt. ❤️ Ik wens jullie allemaal een mooie, deugddoende zondag, maak er iets gezelligs van, ook al regent het misschien waar jij bent. En vooral,wees een beetje lief voor elkaar. Kost niks. Nada. Noppes. Geen eurocent. En toch kan het voor iemand zijn hele dag veranderen. ❤️

Doen! 👍👻👏👊

©️ copyright eigen tekst Cientje Vdb Cientje volgt haar intuïtie

❤️🍂☕

19/09/2026

Goedemorgen lieve mooie mensjes!!!!!,
"Je vader bepaalt je werk, je moeder bepaalt je relaties."
Ik las die zin op FB deze week, en bleef er toch even bij stilstaan. Niet omdat ik geloof dat het zo simpel in elkaar zit. Je vader bepaalt natuurlijk niet letterlijk je werk en je moeder kiest niet welke relaties jij later aangaat. Maar hoe ouder ik word, hoe meer ik besef hoeveel we als kind voelen en meenemen zonder dat we daar woorden voor hebben.
Mijn moeder verloor haar mama toen ze amper 11 jaar was. Veel te jong. Vanaf dat moment kreeg haar jeugd een heel andere, sombere kleur. En, toch vertelde ze me ontzettend mooie verhalen van haar mama, mijn oma. Wanneer ze dat deed, voelde iik bijna dat kleine meisje van elf dat haar moeder nog altijd miste. Als een kind zo jong iemand verliest die veiligheid en liefde betekent, stopt dat verhaal natuurlijk niet wanneer je volwassen wordt. Je leert verder leven. Je wordt vrouw, echtgenote, moeder, je bouwt een gezin, maar ergens reist dat kind van elf mee. En nu ik zelf ouder ben, begrijp ik iets wat ik als kind helemaal niet kon begrijpen. Ik voelde mijn moeder. Ik voelde dikwijls haar angst. Haar verdriet. Haar gemis. Soms een zwaarte waarvan ik helemaal niet wist waar die vandaan kwam. Als kind kun je dat niet plaatsen. Je denkt niet, mijn mama draagt een onverwerkt verlies uit haar jeugd. Nee. Je voelt alleen dat er iets in de kamer hangt. Dat mama bezorgd is. Dat ze bang is. Dat ze overbeschermt! Dat er achter haar woorden soms nog iets anders zit. En als gevoelig kind neem je daar ongemerkt iets van mee.
Misschien komt daar wel een stukje van mijn sterke aanvoelen van andere mensen vandaan. Ik heb heel vroeg geleerd om niet alleen te luisteren naar wat iemand zegt, maar vooral te voelen wat eronder zit. Een blik, een stilte, een verandering in iemands stem, ik p*kte het op.
Dat is later een mooie kracht geworden, maar ik heb ook moeten leren dat daar een keerzijde aan zit.
Want wanneer je heel gemakkelijk voelt wat een ander voelt, kun je ook heel gemakkelijk te veel gaan dragen wat van een ander is. Je wilt begrijpen, helpen, zorgen, verzachten. Je blijft soms langer dan goed voor je is, omdat je achter iemands gedrag ook zijn pijn ziet. Je geeft nog een kans omdat je begrijpt waarom iemand geworden is zoals hij is.
Daar heb ik in mijn eigen leven veel uit moeten leren.
Mijn vader kwam dan weer uit een totaal ander verhaal. Hij was de achterkomer. Zijn zus was maar liefst 16 jaar ouder en mijn grootmoeder beschermde haar jongste behoorlijk. Maar beschermd betekende bij hen niet dat alles zomaar kon. Hij kreeg een eerlijke en duidelijke opvoeding. Niet alles mocht, niet alles kreeg hij. Respect, verantwoordelijkheid en eerlijkheid waren belangrijk.
En mijn vader was zelf ook zo.
Heel erg geaard. Rustig. Hij kon ontzettend veel dragen zonder bij het minste omver te vallen. Geen grote drama's. Hij stond met zijn voeten op de grond en bleef meestal rustig, ook wanneer het leven moeilijk werd.
Een goede mens. Mijn moeder trouwens ook. Een goede vrouw en een goede moeder. En ik wil dat er heel duidelijk bij zeggen, want wanneer we tegenwoordig over patronen uit onze jeugd spreken, lijkt het soms alsof we onmiddellijk iemand verantwoordelijk moeten stellen voor alles wat later moeilijk liep. Zo kijk ik er helemaal niet naar. Mijn ouders kwamen goed overeen. Ik ben niet opgegroeid tussen voortdurende ruzies of een slecht huwelijk. Er was liefde. Er was een gezin. Er waren twee goede mensen die ieder hun eigen geschiedenis meebrachten. En misschien is juist dat zo interessant. Want je hoeft helemaal geen slechte jeugd te hebben gehad om toch dingen uit je jeugd mee te nemen. Van mijn moeder voelde ik die enorme gevoeligheid, maar ook haar angst en haar gemis.
Van mijn vader zag ik die rust, dat aardse, dat blijven staan wanneer het stormt. En ergens zitten die twee werelden vandaag ook in mij.
Ik voel ontzettend veel. Soms waarschijnlijk meer dan ik zou willen. 😄 Ik voel mensen snel aan, merk kleine dingen op en hoor dikwijls wat iemand niet zegt. Maar tegelijk zit er ook dat stuk van mijn vader in mij dat zegt, kom Cientje, voeten op de grond en verder. En misschien heb ik juist door mijn eigen levensweg moeten leren om die twee in balans te brengen. Niet minder voelen.
Maar anders omgaan met wat ik voel. Niet ieder verdriet dat ik voel, is mijn verdriet. Niet iedere angst die iemand naast mij draagt, moet ik oplossen. Niet iedereen die gekwetst is, moet door mij gered worden. Begrip hebben voor iemands verhaal betekent niet dat ik alles moet aanvaarden. Dat is voor mij een enorme levensles geweest. Ik heb lang gedacht dat liefde vooral betekende, begrijpen, geven, geduld hebben, zorgen en blijven proberen. Vandaag weet ik dat liefde ook betekent, grenzen hebben. Jezelf niet verliezen. Kunnen zeggen, ik begrijp jouw pijn, maar ik hoef er niet in te gaan wonen.
En dat geldt niet alleen voor relaties. Ook in vriendschappen en in het gewone leven. We krijgen zoveel mee zonder dat iemand ons dat bewust meegeeft. Je kijkt als kind hoe je ouders leven. Hoe ze reageren wanneer er problemen zijn. Hoe ze omgaan met geld, werk, liefde, verlies, angst, verantwoordelijkheid. Hoe ze elkaar liefhebben. Hoe ze zwijgen. Hoe ze doorgaan.
En als kind denk je gewoon,
zo werkt het leven blijkbaar.
Pas veel later ontdek je dat sommige dingen helemaal niet bij jou begonnen zijn. Dat vind ik het diepgaande eraan. We erven niet alleen een neus, ogen of een glimlach. We krijgen soms ook manieren van liefhebben, zorgen, bang zijn, sterk zijn, zwijgen en doorgaan mee. Maar daar stopt het verhaal voor mij niet. Want ik wil mijn ouders niet beschuldigen van wat zij mij onbewust hebben meegegeven. Integendeel. Hoe ouder ik word, hoe meer ik de mens achter mijn ouders zie. Mijn moeder was niet alleen mijn mama. Zij was ooit dat meisje van elf dat plots zonder haar mama verder moest. Mijn vader was niet alleen mijn papa. Hij was ooit dat beschermde achterkomertje dat uitgroeide tot die rustige, geaarde man die zoveel kon dragen. Wanneer je je ouders zo kunt bekijken, verandert er iets. Er komt begrip. En begrip maakt je vrijer. Niet omdat je dan zegt, ach ja, dan moet ik mijn patronen maar blijven herhalen. Juist niet. Je kunt zeggen, dit komt misschien van daar. Nu begrijp ik het. Ik veroordeel niemand. Maar vanaf hier kies ik zelf. En misschien is dat wel wat ik er na al die jaren vooral uit geleerd heb.
Mijn gevoeligheid wil ik absoluut niet kwijt. Die hoort bij mij. Mijn intuïtie, mijn empathie, mensen diep kunnen aanvoelen, ik zie dat vandaag als een geschenk.
Maar ik hoef niet meer alle bagage mee te dragen die ik onderweg bij anderen voel.
Van mama neem ik de liefde en de gevoeligheid mee.
Van papa neem ik die geaardheid, eerlijkheid en innerlijke rust mee.
En wat niet meer bij mij hoort, mag stilaan terug naar waar het vandaan kwam.
Niet uit boosheid, maar uit liefde. Want mijn ouders schreven mee aan het begin van mijn verhaal. Mijn leven heeft daarna nog heel wat hoofdstukken toegevoegd.
En vandaag?
Vandaag heb ik zelf de pen in mijn handen. ✍️

©️ copyright eigen tekst Cientje Vdb Cientje volgt haar intuïtie

❤️

18/09/2026

Goedemorgen lieve mooie mensjes,
❤️‍🩹 VRIJDAG 18 SEPTEMBER - DEEL 5/5 - TOXISCHE RELATIES ❤️‍🩹
En voila, ik ben alweer bij het laatste deel van deze vijfdaagse gekomen.
En amai, wat heeft dit onderwerp veel losgemaakt. Ik kreeg privéberichtjes. Mensen die hun verhaal vertelden, mensen die nog midden in zo'n situatie zitten, mensen die al jaren geleden een deur hebben gesloten en er blijkbaar toch nog gevoelens bij hebben.
Blijkbaar heb ik met dit onderwerp iets aangeraakt wat bij heel veel mensen leeft. Toxische relaties, vriendschappen en familiebanden zijn duidelijk een HOT onderwerp. ❤️‍🩹
En weet je wat mij daarbij vooral opviel? Hoe verschillend ieder verhaal is. De ene bleef te lang, de andere vertrok, iemand gaf een tweede kans en nog iemand anders besloot, neen, die deur blijft dicht. Daarom blijf ik ook zeggen, ik heb de waarheid niet in pacht. Er bestaat volgens mij geen handleiding die voor iedereen hetzelfde werkt. Maandag begon ik bij het woord toxisch. Dinsdag kwamen de 20 vragen. Woensdag had ik het over waarom we soms veel te lang blijven en gisteren over loslaten, vergeven en toch beslissen dat iemand niet meer terug in je leven hoeft.
En vandaag wil ik eindigen waar we misschien vanaf het begin hadden moeten beginnen, bij onszelf. ❤️
Want wanneer je uit een ongezonde relatie, vriendschap of familieband komt, is het volgens mij niet genoeg om alleen maar te zeggen, "die persoon was toxisch." Daar leer je zelf niet zoveel van. Ik vind het minstens even belangrijk om op een bepaald moment te durven kijken naar, waarom heb ik bepaalde dingen zo lang toegelaten? Waarom ging ik telkens opnieuw over mijn eigen grens? Waarom bleef ik hopen? Waarom vond ik het zo moeilijk om nee te zeggen? Waarom gaf ik die tweede, derde of misschien tiende kans? Niet om jezelf de schuld te geven. Wel om jezelf beter te leren kennen.
Misschien wilde je iedereen gelukkig houden. Misschien was je bang iemand kwijt te raken. Misschien verwarde je liefde met altijd begrip moeten hebben. Misschien dacht je dat grenzen stellen egoïstisch was. Of misschien zag je het gewoon niet, totdat je er middenin zat.
En dat is voor mij waar groei begint. Niet bij, "Ik zal nooit meer iemand vertrouwen."
Maar bij, "Ik ga mezelf voortaan ook vertrouwen."
Dat kleine gevoelletje serieus nemen wanneer iets niet klopt. Nee durven zeggen zonder daarna een halve roman te schrijven om uit te leggen waarom. 😄 Niet voortdurend proberen iemand te overtuigen van jouw waarde. En ook belangrijk, word na een pijnlijke ervaring zelf niet hard. Niet iedereen die een fout maakt is toxisch. Niet iedere nieuwe liefde of vriendschap gaat hetzelfde verhaal worden. En jij hoeft ook niet perfect te zijn.
Blijf praten. Blijf luisteren. Durf sorry te zeggen wanneer jij fout zit. Geef mensen ruimte om te groeien, maar geef jezelf ook de vrijheid om weg te gaan wanneer woorden en gedrag telkens opnieuw twee verschillende verhalen vertellen. Misschien is dat wel het belangrijkste wat ik uit deze vijf dagen wil meenemen, je hoeft niemand te haten om voor jezelf te kiezen. Je hoeft niemand slecht te maken om een deur te sluiten. En je hoeft jezelf niet langer klein te maken om iemand anders in je leven te kunnen houden. Soms is het mooiste einde niet dat twee mensen elkaar opnieuw vinden. Soms is het dat jij jezelf terugvindt. Dankjewel aan iedereen die deze vijf dagen heeft meegelezen, gereageerd en mij prive zijn of haar verhaal heeft toevertrouwd. Ik heb jullie allemaal gelezen en sommige verhalen zijn echt blijven hangen. ❤️ En ik eindig deze vijfdaagse met een laatste vraag ???? Als jij na deze vijf dagen een ding anders zou willen doen in jouw relaties of vriendschappen, wat zou dat dan zijn?
Zorg goed voor elkaar, maar vergeet vooral die ene mens niet met wie je werkelijk je hele leven moet samenleven,
JEZELF. ❤️

©️ copyright eigen tekst Cientje Vdb Cientje volgt haar intuïtie ✍️

❤️‍🩹

17/09/2026

BEN JIJ ECHT SPIRITUEEL?
Er wordt tegenwoordig nogal vlug gezegd,
"Ik ben spiritueel." En dan zie je wierook, kristallen, kaartjes, pendels, ceremonies, allerhande sessies, opleidingen en rituelen ...... 👌✨️💥🔮🪐😇🪶👻🪔🏮🕯🤌
Allemaal goed he. Ik werk zelf met mijn kaartjes en ik hou ook van het spirituele. Maar volgens mij maakt geen enkel van die dingen je automatisch tot een spiritueel mens. Haal het allemaal eens weg.
Geen wierook.Geen kaarten. Geen kristallen.Geen mooie spirituele woorden. ❌️❌️❌️
Wie ben jij dan als mens ?
Want daar begint voor mij spiritualiteit. Ik maakte mijn eigen kleine checklist. 😊
Niet om iemand te beoordelen, maar vooral om eens eerlijk naar mezelf te kijken. Ik deel hieronder mijn lijstje. 📜 Bekijk ze eens op je gemak en vooral in stilte, voor jezelf. Je hoeft mij of niemand anders te vertellen wat je hebt aangevinkt. Hoeveel puntjes kun jij eerlijk afvinken? ✔️ En bij de puntjes waar dat nog niet lukt ..… geen oordeel. Misschien zitten daar juist de stukjes waar je nog wat mag groeien en aan jezelf kunt werken. Want volgens mij is dat spiritualiteit, niet zeggen hoe bewust je bent, maar af en toe eerlijk naar jezelf durven kijken.
Niet ❌️ hoe spiritueel kom ik over ?
Maar ✅️ hoe bewust leef ik werkelijk ?
☐ Kun je naar jezelf kijken en toegeven wanneer jij fout zat?
☐ Kun je sorry zeggen zonder er onmiddellijk een MAAR achter te zetten?
☐ Respecteer je de grenzen van een ander?
☐ Kun je zelf NEEN zeggen zonder je daar schuldig over te voelen?
☐ Laat je mensen vrij, zonder hen te willen controleren?
☐ Kun je luisteren zonder onmiddellijk te oordelen?
☐ Praat je met mensen in plaats van over mensen?
☐ Kun je blij zijn voor iemand anders zonder jaloezie?
☐ Neem je verantwoordelijkheid voor je eigen keuzes?
☐ Kun je alleen zijn en toch vrede voelen?
☐ Durf je ook naar je eigen schaduwkanten te kijken?
☐ Probeer je niet iedereen te redden?
☐ Kun je vergeven zonder daarom opnieuw dezelfde deur open te zetten?
☐ Voel je mededogen, maar bewaak je tegelijk je eigen grenzen?
☐ Kun je accepteren dat jouw waarheid niet automatisch de waarheid van iemand anders is?
☐ Behandel je mensen met respect, ook wanneer ze niets voor jou kunnen betekenen?
☐ Kun je loslaten wat niet meer bij jou hoort?
☐ Blijf je leren van wat het leven je laat zien?
☐ Kies je steeds vaker voor rust boven drama?
☐ En misschien de moeilijkste, 👊 ben je dezelfde mens wanneer niemand kijkt???????
Hoeveel kun jij er afvinken? ✅️ Veel ? Mooi. Niet allemaal ? Ook mooi. Want volgens mij is spiritualiteit geen diploma dat je op een dag behaalt. Het is werken aan jezelf, telkens opnieuw.
En ja hoor … steek gerust dat wierookstokje aan. 😄
Leg je kaartjes, draag je kristallen, volg een sessie als dat jou goed doet. Maar kijk vooral af en toe eens zonder al die dingen in de spiegel. 🪞
Want volgens mij herken je een spiritueel mens uiteindelijk niet aan wat er op zijn tafeltje ligt … maar aan hoe die mens door het leven gaat en hoe hij met andere mensen omgaat. 💞💞💞
En daar heb je geen wierook voor nodig. 🪔❌️

©️ copyright eigen tekst Cientje Vdb Cientje volgt haar intuïtie

Delen, .... zorgt voor een betere wereld 🌍🤗

17/09/2026

Goedemorgen lieve mooie mensjes,

❤️‍🩹 DONDERDAG 17 SEPTEMBER - DEEL 4/5 - TOXISCHE RELATIES ❤️‍🩹

Ik ben ondertussen aan deel 4 gekomen. Maandag begonnen ik bij het woord toxisch, dinsdag kwamen de 20 vragen en gisteren had ik het over waarom we soms veel te lang blijven, zelfs wanneer we diep vanbinnen eigenlijk al voelen dat iets niet meer goed zit. Vandaag wil ik het hebben over iets wat daarna vaak komt … Waarom is loslaten zo moeilijk, zelfs wanneer je weet dat iemand niet goed voor je is ??? Want je hoofd kan heel duidelijk zeggen, "Cientje, stop ermee, dit kost je meer dan het je geeft". Maar dat hart he … dat loopt soms een paar kilometer achter. 😄❤️‍🩹 Je laat namelijk niet alleen een mens los. Je laat ook herinneringen los. Gewoontes. Gesprekken. Plannen. Misschien jaren van je leven. Je laat het beeld los van hoe het ooit was en de hoop op hoe het misschien nog had kunnen worden. En daar mag verdriet om zijn. Ook wanneer jij degene bent die de deur dichtdoet. Dat wordt soms vergeten. Mensen denken, jij hebt toch zelf gekozen om weg te gaan? Ja, maar daarom doet het nog geen deugd. Je kunt iemand missen en toch weten dat je niet terug wilt. Je kunt verdriet hebben en toch weten dat je de juiste grens voor jezelf hebt getrokken. Je kunt nog liefde voelen en tegelijkertijd beseffen, ik wil zo niet meer behandeld worden. En dan komt vaak die twijfel. Was ik niet te streng? Had ik nog wat geduld moeten hebben? Had ik nog een keer moeten luisteren? Misschien verandert die persoon toch?
Misschien. Mensen kunnen veranderen. Daar geloof ik in.
Maar verandering zie je voor mij niet aan mooie woorden, tranen, beloftes of honderd keer sorry zeggen. Verandering zie je aan gedrag. En vertrouwen dat beschadigd is, staat ook niet plots weer recht omdat iemand zegt, "Je kunt mij nu echt vertrouwen."
Vertrouwen wordt opnieuw opgebouwd. Heel langzaam. Door eerlijkheid, consequent gedrag, respect en tijd.
En soms besluit je zelfs dat je die kans niet meer wilt geven. Ook dat mag.
Vergeven betekent voor mij niet automatisch opnieuw toegang geven tot je leven.
Je kunt iemand vergeven omdat jij niet met boosheid wilt blijven rondlopen en toch die deur gesloten houden.
Dat vind ik een groot verschil.
Loslaten betekent voor mij trouwens ook niet, ik voel niets meer. Loslaten is eerder, ik laat wat gebeurd is niet langer bepalen hoe ik vandaag leef. En langzaam gebeurt er dan iets moois.
De stilte die eerst leeg voelde, wordt rust. Je hoeft niet meer voortdurend uit te leggen, te twijfelen of op eieren te lopen. Je energie komt terug. Je begint opnieuw dingen te doen waar jij blij van wordt. En ergens onderweg kom je iemand tegen die je misschien een tijdje kwijt was, jezelf. ❤️
Ik heb ook vandaag de waarheid niet in pacht. Dit is hoe ik ernaar kijk. Neem mee wat bij jou past en laat de rest gerust hier.
En mijn vraag voor vandaag?
Heb jij iemand ooit vergeven, maar toch bewust besloten die persoon niet meer terug in je leven te laten? En bracht dat uiteindelijk verdriet, of vooral rust?
Morgen ben ik alweer bij deel 5, het laatste deel. En daarin wil ik niet meer zoveel naar die andere persoon kijken.
Morgen kijken we naar onszelf, wat neem je mee, wat laat je achter en hoe voorkom je dat je opnieuw in hetzelfde patroon terechtkomt? ❤️‍🩹

©️ copyright eigen tekst Cientje Vdb Cientje volgt haar intuïtie ✍️

❤️‍🩹

16/09/2026

❤️ BRIEFJE NAAR DE HEMEL … 🪽🐾
Liefste Juliatje,
Gisteren was het 15 september. Drie maanden geleden, op 15 juni kreeg jij je vleugeltjes. 🪽 En gisteren dacht ik, ik ga mijn meisje eens een briefje schrijven. Gewoon om je te vertellen hoe het hier beneden ondertussen gaat. Ons huisje van vrede staat er nog altijd, meisje. Alles gaat verder zoals dat blijkbaar moet in het leven. De dagen komen en gaan, ik sta op, drink mijn koffietje, trek eropuit, wandel, lach, maak plannen, en toch is er iets wat nooit meer helemaal hetzelfde zal zijn. Jij bent er niet meer. Niet meer dat kleine zwart-witte snoetje dat mij in de gaten hield. Niet meer die grote ogen. Niet meer jouw lijfje ergens dicht bij mij. En God ...… wat heb ik dat gemist. Want jij was voor mij zoveel meer dan mijn hondje. Jij was mijn partner in het leven. Mijn kleine compagnon. Mijn huisgenootje. Mijn stille luisteraar. Mijn troost. Mijn schaduw. Mijn alles op vier kleine pootjes. ❤️🐾 Wij hebben samen een hele weg afgelegd, jij en ik. Toen jij in mijn leven kwam, hadden we allebei ons rugzakje. En zonder dat we daar een woord over moesten zeggen, begonnen wij samen aan iets wat ik pas later echt begrepen heb, een helende reis. Ik zorgde voor jou, maar jij hebt minstens evenveel voor mij gezorgd. Misschien zelfs meer dan je ooit geweten hebt. Of misschien wist jij het juist heel goed.
Dieren voelen dingen waarvoor wij mensen duizend woorden nodig hebben. Jij wist wanneer ik stilte nodig had. Jij voelde mijn verdriet. Jij voelde mijn vreugde. Jij hoefde niets op te lossen. Je was er gewoon. En soms is er zijn de grootste vorm van liefde die bestaat. In het begin was het gemis zo scherp. Nu is het anders. Zachter misschien, maar daarom niet kleiner. Het is alsof jij stilletjes verhuisd bent. Van naast mij, naar binnen in mij. ❤️ Je roze urnetje staat hier. Je pootafdruk, je plukje haar, jouw portret hangt ondertussen in mijn keuken en op mijn arm draag ik je voor altijd met me mee.
Mijn kleine prinses. 👑
Allemaal dingen die mij aan jou herinneren. Maar eigenlijk heb ik niets daarvan nodig om jou dichtbij te voelen. Want de mooiste herinneringen zitten niet in een urnetje, een foto of een tattoo. Die zitten in mij. In al die gewone dagen samen. In onze wandelingen. In onze rituelen. In jouw blik. In dat stille vertrouwen tussen ons. In al die momenten waarop jij gewoon naast mij lag en de wereld voor mij even goed was zoals hij was. En ik leef verder, Juliatje. Dat zou jij trouwens ook gewild hebben. Ik trek mijn schoenen aan en ga op stap. Ik ontdek, ik reis, ik geniet van kleine dingen en ik verzamel herinneringen. Want als er een ding is dat het leven mij steeds opnieuw leert, dan is het wel, wacht niet te lang om te leven.
En misschien is dat ook een stukje van onze helende reis geweest. Jij hebt mij niet geleerd om mij vast te klampen. Jij hebt mij geleerd lief te hebben. En echte liefde houdt niet gevangen. Zelfs niet wanneer je iemand het liefst voor altijd naast je zou houden. En weet je, mijn meisje, hier beneden zijn er ondertussen ook dingen aan het bewegen. Dingen waarover ik nog eventjes stil ben. 😉❤️ Maar jij weet het natuurlijk al. Want waar jij nu bent, bestaat tijd volgens mij niet zoals hier. Daar is geen gisteren, vandaag of morgen. Daar is alleen zijn. Misschien zie jij al wat ik hier nog moet ontdekken. Misschien weet jij al wie of wat straks mijn pad kruist. Misschien worden sommige draadjes daarboven al lang gelegd terwijl ik hier beneden nog denk dat alles toeval is. Wie zal het zeggen ??? Soms moet ik daar zelfs om lachen. Dan zie ik je in gedachten ergens zitten met dat typische snoetje van jou en denk ik, 💭
jaja, Juliatje ...… jij weet meer dan ik. 😂🐾 Ik vertel het hier beneden nog niet. Nog eventjes niet. Sommige mooie dingen mogen eerst rustig groeien voordat de hele wereld ze kent. Maar voor jou hoef ik niets geheim te houden. Jij weet alles al. 🪽 Ik weet natuurlijk niet hoe het daarboven precies is. Niemand kan mij dat vertellen en ik ga ook niet doen alsof ik het weet. Maar ik geloof wel dat liefde niet zomaar ophoudt omdat een klein hartje stopt met kloppen. Daarvoor was onze band te groot. Misschien verandert liefde gewoon van vorm. Eerst kon ik je aanraken, vasthouden, tegen je praten en je kusjes geven.
Nu zit je in herinneringen, in kleine tekens die mij doen glimlachen, in mijn gedachten en vooral op een plek waar niemand je ooit nog kan wegnemen, in mijn hart.
Misschien is dat wel wat een band voor altijd betekent.
Niet blijven stilstaan bij wat geweest is, maar iemand meenemen terwijl je zelf verdergaat. Dus maak je maar geen zorgen over je vrouwtje. Ik red mij. ❤️
Ik leef. Ik lach. Ik geniet. Ik maak plannen. Soms heb ik een moeilijk moment en soms rolt er nog een traan. En dat mag. Want verdriet is uiteindelijk ook gewoon liefde die haar oude plekje zoekt.
En af en toe praat ik nog tegen jou alsof je gewoon hier bent. Heel soms kijk ik naar boven, niet omdat ik verwacht dat je uit de wolken komt piepen. 😄
Maar omdat ik diep vanbinnen nog altijd dat gevoel heb,
wij zijn niet helemaal van elkaar weg. Onze reis hier samen is afgelopen, meisje.
Maar wat wij elkaar gegeven hebben, reist verder. Jij hebt een stukje van mij geheeld.
En ik hoop dat ik in die jaren ook een stukje van jou heb mogen helen. Twee zieltjes die elkaar op het juiste moment vonden en een tijdje samen mochten lopen. Jij op vier pootjes. 🐾🐾 Ik op twee. 👣
En allebei een rugzakje. 🎒🎒 Wat hebben we dat eigenlijk schoon gedaan, he ? ❤️
De drie maanden zonder jouw pootjes in mijn huis, maar geen enkele dag zonder jou in mijn hart. Tot ergens, ooit, mijn kleine Juliatje. 👑🪽🐾
En ondertussen, hou jij daar maar een klein oogje op mij.
Al vermoed ik dat jij allang weet wat er hier beneden nog allemaal staat te gebeuren, 😉❤️
Dikke kus naar boven,
jouw allerliefste mamatje. ❤️🐾🪽

❤️🐾🪽

Cientje volgt haar intuïtie

21/09/2026

20/09/2026

19/09/2026

18/09/2026

17/09/2026

17/09/2026

16/09/2026

Adres

Website

Meldingen

Contact

Snelkoppelingen

Delen

Type

Verzoek om vermelding te verwijderen