05/01/2026
Twee weken lang keek ik uit naar dit dutje.
Vandaag is, door omstandigheden, dag 1 van mijn voorlopig fulltime-stay-at-home-mom leven.
Na twee weken full house 🌲 zou ik eindelijk weer even tijd voor mezelf hebben.
Anderhalf uur.
Dat was het plan.
Maar in plaats van even met mijn onderneming aan de slag te kunnen, lag ik anderhalf uur naast haar in bed.
Anderhalf uur waarin slapen niet bij haar plannen hoorde.
Ik voelde dankbaarheid voor haar vrolijke aanwezigheid. Maar als ik heel eerlijk ben, voelde ik vooral ook teleurstelling.
Omdat het anders liep dan ik had gehoopt.
En waar ik vroeger geneigd was geweest om het meteen recht te breien:
"Je moet niet zeuren!"
"Weet je hoeveel mensen hiervan dromen?"
. baal ik nu gewoon even.
En ben ik ook trots dat dit er nu (van mezelf) mag zijn en dat ik het zelfs durf uit te spreken.
Want gevoelens die ruimte krijgen hoeven niet te verharden en dit is precies hoe ik aanwezig kan blijven bij haar EN bij mezelf.
🤍
O en als je zit te wachten op een bericht of reactie van mij.. vanavond kruip ik weer even achter de computer 😅🥰
