13/03/2026
Minsan nakapagtataka kung sino pa yung halos wala na, sila pa yung unang nag-aabot ng tulong. Yung taong alam ang pakiramdam ng kapos—yung dumaan sa gutom, pagod, at kakulangan—sila pa yung mas marunong makiramdam sa pangangailangan ng iba. Dahil alam nila kung gaano kahirap ang walang malapitan, kaya kahit kaunti lang ang meron sila, handa pa rin silang magbahagi.
Hindi sila nagbibigay dahil sobra ang meron sila, kundi dahil malawak ang puso nila. Para sa kanila, ang kabutihan ay hindi nasusukat sa dami ng kayang ibigay, kundi sa kusang loob na tumulong kahit limitado ang sarili.
Minsan nga, mas natututo tayong maging mapagbigay kapag naranasan natin ang mawalan. Doon natin naiintindihan na ang isang maliit na tulong—isang pagkain, isang payo, o simpleng pagdamay—ay napakalaking bagay na pala para sa iba.
Kaya kung may kilala kang taong kahit walang-wala ay marunong pa ring magbigay, ingatan mo siya. Dahil ang ganitong klaseng tao ay patunay na ang tunay na yaman ay hindi pera, kundi isang pusong marunong umunawa at magmalasakit.
May kilala ka ba na ganitong tao sa buhay mo?
