ANNEM

28/12/2025

28/12/2025

Hamileliğimin son günleriydi. Karnım burnumdaydı ama asıl ağırlık kalbimdeydi. Kocam bir süredir bana farklı bakıyordu. Sonunda dayanamadı ve söyledi: “Bu çocuk için test yaptıracağız.” O an içimde bir şey koptu. Ona asla ihanet etmemiştim ama o bana inanmak yerine bir kâğıda inanmayı seçmişti.

Başta reddettim. “İstersen sen kendine yaptır,” dedim. Çok sinirlendi. Evde günlerce konuşmadık. Sessizlik, bağırmaktan daha ağırdı. Evliliğimiz bozulmasın diye sonunda kabul ettim ama bilmediğimiz bir şey vardı: Bu test sadece beni değil, onun ailesini de sarsacaktı.

Sonuçlar geldiğinde zarfı ben açtım. Kocam kâğıdı elimden aldı, okudu ve yüzü bir anda bembeyaz oldu. 😱 “Bu imkansız…” diye fısıldadı. O an anladım; mesele benim sadakatim değildi. Ortaya çıkan şey, yıllardır konuşulmayan bir aile sırrıydı. Ve o sır, benim karnımdaki bebekle gün yüzüne çıkmıştı.

O günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı..😲
👉 Devamı ilk yorumda…👇

27/12/2025

Henüz bir hafta önce toprağa verilen bir adamın mezarında görüldüğü söylenen yılan, yalnızca mezarlıkta değil, kasabanın tamamında tedirgin bir sessizlik yarattı.Köy, o sabah güne her zamankinden daha ağır bir sessizlikle uyandı. Geçen hafta cuma günü, kalp krizi sonucu vefat eden ve neredeyse herkesin “Mehmet Amca” diye hitap ettiği 68 yaşındaki Mehmet Yılmaz’ın mezarında görüldüğü söylenen kobra yılanı, yalnızca mezarlıkta değil, tüm ilçede yankı uyandıran bir korkuya dönüştü.sabah erken saatlerde mezarlığa Kur’an okumaya giden Mehmet Amca’nın yeğeni tarafından fark edildi. Henüz toprağı kurumamış mezarın başına yaklaştığında, mezar taşının hemen dibinde kıvrılmış, başını hafifçe kaldırmış iri bir kobra gördü. Donup kaldığını anlatan yeğen, “Sanki beni izliyordu. Kaçmadı, saklanmadı. Bir süre sonra mezarın arkasındaki boşluğa doğru süzüldü,” sözleriyle yaşadığı dehşeti dile getirdi.Haber kısa sürede yayıldı. Mezarlığın önü doldu, insanlar uzaktan mezara bakmakla yetindi. Kimse yaklaşmaya cesaret edemedi. Kimi telefonuna sarıldı, kimi sessizce Fatiha okudu. Özellikle yaşlılar, bu görüntünün tesadüf olamayacağını savunarak yıllardır anlatılan kabir azabı hikâyelerini hatırlattı.
Mehmet Amca, dışarıdan bakıldığında sessiz, kendi hâlinde bir adamdı. Ancak kasabada yaşayanlar, onun hayatına dair farklı hatıraları fısıltıyla anlatmaya başladı. Kimileri “Kimseye zararı yoktu” dedi, kimileri ise “Kul hakkına dikkat etmezdi, bazı kırgınlıklar vardı” diye konuştu. Bu çelişkili anlatımlar, görülen kobrayı daha da esrarengiz bir hâle getirdi.
Olay sonrası kasabanın eski imamı, cami avlusunda vefat eden mehmet amcayla ilgili gerçeği açıkladı herkes ş-0k olmuştu(Sonrası 1. Y0rumda) 👇

27/12/2025

Emekliye hayırlı olsun
İşte yeni maaşlar De.taylarlar Yoorumda

27/12/2025

Eve her dönüşümde huzursuz olmaya başlamıştım.
Bir gün komşum beni durdurdu ve hayatımın en garip cümlesini kurdu:

“Evinizde her gün bir adam bağırıyor. Öğlen saatlerinde.”

Şaşkındım. Çünkü yalnız yaşıyordum.
Her sabah evden çıkıyor, işe gidiyor, akşam dönüyordum.

Başta önemsemedim ama içime bir kurt düştü.
O gece neredeyse hiç uyuyamadım.

Ertesi gün işe gitmemeye karar verdim.
Komşular beni görsün diye evden çıktım, arabayı çalıştırdım, sonra sessizce geri döndüm.
Yatak odasında yatağın altına saklandım.

Saatler geçmek bilmedi.

Ve saat 11:20’de kapı açıldı.

Tanımadığım bir adam kendi anahtarıyla içeri girdi.
Evin içinde sanki yıllardır orada yaşıyormuş gibi dolaştı.

Sonra alçak ve sinirli bir sesle konuştu.
Ve adımı söyledi.

O an o “yabancının” kim olduğunu anladım…
Ve keşke hiç öğrenmeseydim 😱
👉 Devamı ilk yorumda…👇

27/12/2025

Torunumun doğum gününde oğlum bana kirli bir mendil uzattı ve “Mendilini al, yüzünü temizle, insanların önünde bizi utandırma” dedi. 😨😲

Misafirler gülmeye ve benimle alay etmeye başladılar, ama pasta getirildiğinde herkesi şok eden bir açıklama yaptım.

Torunumun doğum günü bir restoranda kutlandı. Güzel bir salon, yumuşak ışıklandırma, canlı müzik, yemeklerle dolu uzun bir masa.

Garsonlar gülümsüyordu, misafirler gülüyordu, kadehler tokuşuyordu. Her şey düzgün, şenlikli, zarifti – tıpkı “saygın insanların” davet edildiği bir çocuk partisinde olması gerektiği gibi.

En uzak köşeye oturdum. Oğlumun yanında değil, torunumun yanında değil, kenarda, neredeyse duvara yaslanmış bir yere. Kimse yanıma gelmedi. Kimse rahat olup olmadığımı sormadı. Kimse yer değiştirmeyi teklif etmedi.

Oğlum ilgi odağıydı, yanında zarif ve kendinden emin karısı vardı. Etraflarında karısının akrabaları vardı. Herkesten daha yüksek sesle konuşuyorlar ve kutlamanın ev sahipleri gibi hissediyorlardı. Onlar için ben sadece arka plandaydım. Eski kıyafetler giymiş, kolayca görmezden gelinebilecek yaşlı bir kadın.

Hediye verme zamanı geldiğinde, insanlar teker teker masaya yaklaştılar. Kutular, çantalar, oyuncaklar, zarflar. Uzun süre oturdum. Bekledim. Korkudan değil, çünkü biliyordum: Sıram kimseyi ilgilendirmiyordu.

Ama sonunda ayağa kalktım. Oğlumun yanına gittim ve ona içinde para olan bir zarf uzattım. Son param değildi, dürüst olmak gerekirse biriktirdiğim paraydı.

Oğlum "teşekkür ederim" bile demedi. Beni baştan aşağı süzdü, yüzünü buruşturdu ve aniden cebinden eski bir mendil çıkardı. Kirli, buruşuk.

"Uffff..." dedi yüksek sesle. “Yüzün çok kirli. Mendili al, yüzünü temizle. İnsanların önünde bizi rezil etme.”

Salon sessizleşti. Ama utançtan değil, meraktan.

“Hem zaten,” diye devam etti, “nasıl göründüğünün farkında mısın? Bu kıyafetler… çöplükten çıkmış gibi görünüyorsun. Bugün bir kutlama günü ve sen böyle ortaya çıkıyorsun.”

Birisi homurdandı. Biri güldü. Gelinimin yüzünü çevirdiğini gördüm – utançtan değil, hayır, ama gülümsemesini gizlemek için. Akrabaları artık kendilerini tutmuyordu. Onlar için bu bir gösteriydi.

Mendili aldım ve gözyaşlarımı zor tuttum. Ama doğum günü pastası getirildiğinde, herkesi şok eden ve davranışlarından pişman olmalarını sağlayan bir açıklama yaptım 😨😱 Olayın devamı 1. y0rumda 👇👇

27/12/2025

Beş yıl sonra, bana verdiği son şey olan saksı raftan kayıp parçalandığında, altındaki toprakta gördüklerim dizlerimi titretecek kadar korkunçtu. Ne olduğunu anlamadan çığlık attım; sonra titreyen ellerimle telefonumu kaptım ve polisi aradım.

Hayatımın ikiye ayrıldığı gecenin üzerinden beş yıl geçti. Ölümü ani, sadeliğiyle acımasız ve kabullenmesi imkânsızdı.

O akşam fırtına kopmuştu. Elektrikler kesilmişti. Yağmur pencerelere şiddetle çarpıyor, zemin kayganlaşıyordu. Marketten yeni dönmüştü. Merdivenlerin tepesine ulaştığında ayağı kaydı; sert bir şekilde yuvarlanarak yere düştü. Çıkan gürültü o kadar yüksekti ki komşular içeri koştu. Boğazım yanana kadar ağladığımı hatırlıyorum. Sağlık görevlileri geldi ama yapabilecekleri hiçbir şey yoktu. Orada, oturma odamızın zemininde öldüğü ilan edildi.

Hiçbir soruşturma yapılmadı.
Hiçbir şüphe dile getirilmedi.
Herkes bunun korkunç bir kaza olduğu konusunda hemfikirdi.

Sonraki yıllar birbirine karıştı. Var oluyordum ama gerçekten yaşamıyordum. Günlerim bir gölge gibi geçiyordu. Beni ayakta tutan tek şey, ayrılmayı reddettiğim tek bir nesneydi: düğün günümüzde bana verdiği, yatak odamın pencere pervazında duran leylak rengi bir orkide.

Değerli değildi.
Olağanüstü değildi.

Ama hâlâ ona aitmiş gibi hissettiren son şeydi.

Aynı saksının, bir gün yüzleşmeye hazır olmadığım bir gerçeği ortaya çıkaracağını hiç hayal etmemiştim.

Sakin bir öğleden sonraydı. Komşunun kedisi balkonuma atladı, köpeğim havladı ve bu karmaşada rafa çarptılar.
Kırılan seramiğin sesi keskin bir şekilde yankılandı.

Kalbim durdu.

Hemen oraya koştum. Saksı yerde paramparça duruyordu; sanki kocamın son parçası da onunla birlikte kırılmıştı. Toprağı toplamak için diz çöktüğümde, alışılmadık bir şey dikkatimi çekti.

Köklerin altında, toprağın derinliklerine gizlenmiş, sıkıca sarılmış küçük bir bez parçası vardı.

Donakaldım.

Bu saksı her zaman benimdi. Bana vermişti. Ve yine de… içinde gömülü bir şey hiç görmemiştim. Bir kez bile.

Ellerim titreyerek parçayı kaldırdım. Kumaş eskimişti, rengi zamanla solmuştu; ince siyah bir iplikle bağlanmıştı. Her neyse… yıllardır orada saklıydı.

Yavaşça açmaya başladım. Parmaklarım kontrolsüzce titrerken fark ettim ki—

Bu bir kaza değildi.

Hikâyenin tamamını okumak için devam edin. 👇

27/12/2025

Köy yolunun kenarında, her sabah yaptığı gibi sebzelerini dizmişti yaşlı kadın.
Güneş yeni yükseliyor, toprak hâlâ geceyi üzerinde taşıyordu.

Bu yol onun kaderiydi.
Yıllardır burada durmuş, kimine bereket, kimine dua olmuştu.

Derken köy yolunda alışılmadık bir ses duyuldu.
Siyah, gösterişli bir cip yavaşladı… tam önünde durdu.

Arabadan inen adam sebzelere baktı, sonra hiç pazarlık etmeden:
“Hepsini alıyorum,” dedi.

Cebinden çıkardığı para yaşlı kadının nefesini kesti.
Bu para… onun aylarca kazandığından fazlaydı.

“Olmaz,” dedi kadın.
“Ben sadaka almam. Emeğimin karşılığını alırım.”

Adam tam gidecek gibiyken bir an durdu…
Yaşlı kadının yüzüne dikkatle baktı.

Ve ağzından dökülen o cümle, kadının dizlerini titretti:

“Hatice teyze… Annem seni çok anlatırdı.”

O an yaşlı kadın anladı ki…
Bu yol, sadece arabaları değil, yıllar önce yarım kalmış bir hikâyeyi de geri getirmişti.

Ama adamın kim olduğunu söylediği an…
Her şey bambaşka bir anlam kazandı 😢😔

👉 Devamı yoorumda ⬇️⬇️👇

27/12/2025

Otoyolda, sürücüler hiç beklemedikleri bir manzaraya tanık oldular: Binlerce koyun bir anda yola fırladı ve büyük bir trafik sıkışıklığına yol açtı. Ancak koyunların nereye koştukları ve neden kaçtıkları anlaşılınca, sürücüler büyük bir şok yaşadılar. 😲😱
Devamı:👉 https://haberlerburadanokunurnet.live/5h2zwjst

27/12/2025

Cumartesi günü akşam vakti Elinde telefonu olupta bu mesajı gören kişi Allah senin evine bolluk bereket huzur versin amin..Cumartesi günü akşam vakti Elinde telefonu olupta bu mesajı gören kişi Allah senin evine bolluk bereket huzur versin amin..