24/06/2026
VORTEX I — Punkt Zerowy
Nie pamiętam dnia,
w którym wszystko się zaczęło.
Nie było fanfar.
Nie było znaków na niebie.
Nie było głosu,
który powiedziałby:
„Uważaj.
Od dziś twoje życie skręci w kierunku,
którego nie rozumiesz.”
Był tylko peron.
Zwyczajny.
Szary.
Brudny od deszczu i historii ludzi,
których nikt nigdy nie zapisze.
Był tylko bilet.
Kilka monet.
Plecak.
I głowa pełna hałasu.
Ludzie mijali mnie,
jak mijają tysiące innych.
Nikt nie wiedział,
że stoję na granicy starego świata.
Nikt nie wiedział,
że właśnie umiera człowiek,
którym byłem.
Nie umierał od razu.
To trwało miesiącami.
Umierał w nocnych pociągach.
Na dworcowych ławkach.
W hostelach.
W pustych rozmowach.
W ciszy.
W samotności.
W chwilach,
gdy patrzysz przez okno
i nie poznajesz już własnego odbicia.
Miasta zaczęły się mieszać.
Nazwy straciły znaczenie.
Berlin.
Halle.
Hamburg.
Lipsk.
Praga.
Kolejne światła za szybą.
Kolejne twarze.
Kolejne pożegnania.
Coraz mniej korzeni.
Coraz więcej drogi.
Aż któregoś dnia zrozumiałem coś,
czego nikt mnie nie nauczył.
Dom nie zawsze jest miejscem.
Czasami domem jest pociąg.
Czasami domem jest człowiek,
którego spotkałeś na godzinę.
Czasami domem jest muzyka.
Czasami domem jest wspomnienie.
A czasami nie masz domu wcale.
I właśnie wtedy
zaczynasz poznawać siebie.
Ludzie pytają mnie,
dokąd jadę.
Nigdy nie potrafię odpowiedzieć.
Bo VORTEX nie prowadzi do celu.
VORTEX prowadzi przez wszystko,
co próbowało cię złamać.
Przez miasta.
Przez ludzi.
Przez stratę.
Przez wiarę.
Przez samotność.
Przez nadzieję.
Przez noc.
I kiedy wydaje ci się,
że jesteś już na końcu drogi,
słyszysz kolejny komunikat.
Kolejny pociąg.
Kolejny rozdział.
Kolejne „dalej”.
Bo VORTEX nigdy nie pyta,
czy jesteś gotowy.
VORTEX po prostu rusza.
A ty możesz tylko wsiąść.
