09/02/2025
Cemento e Memoria:
O Gran Hotel da Toxa non é só un edificio. É historia, é memoria, é identidade. Cada unha das súas columnas sostén o peso dun pobo que o viu erguerse con orgullo, de xeracións que o encheron de vida, de encontros que deixaron pegada no seu interior.
As súas escaleiras foron testemuñas de pasos ilustres e anónimos, de soños que subiron e baixaron coa esperanza dun futuro mellor. Nos seus salóns resoaron risas, acordos, despedidas e promesas. Cada recuncho garda a esencia dunha época, dun esplendor que non se pode medir só en riquezas, senón no valor do que significa para todos os que algunha vez o sentiron seu.
Pero a historia non só se derruba cunha "simple" demolición. Destrúese co esquecemento, coa indiferencia, coa escusa de que o progreso esixe borrar o que fomos. Non hai modernidade que xustifique arrincar as raíces dun pobo. Non hai futuro se quedamos sen pasado. Espero que nun futuro nin próximo nin afastado nos atopemos co letreiro das obras destrozando a súa estrutura para novos apartamentos turísticos "de lujo". (ou outros inventos similares). Isto pesará non só no pobo, tamén en quen ignorou o seu potencial como Ben de Interese Cultural, e tamén en quen o apoiou nos cambios que se aveciñan.
Esta ilustración trata sobre o antigo Pabillón Comedor, do que da fachada non queda nada. Pero non esquezamos que a súa estrutura, as súas columnas, seguen estando ahí. por agora, claro.
