¿Qué es el sitio web?

https://firshelloworld.wordpress.com/

First Hello World, Madrid (2026)

11/05/2026

DHUNIMI I SOKOL TOMËS: KUR GODITET NJERIU, GODITET EDHE SIGURIA PUBLIKE
Ngjarja e rëndë e regjistruar më 9 maj në aksin “Mamurras–Laç”, pranë kryqëzimit të Sanxhakut, ku Sokol Toma, ish-kryetar i Partisë Demokratike për njësinë administrative Dajç në Zadrimë, u dhunua brutalisht nga persona ende të paidentifikuar, nuk mund të trajtohet si një incident i zakonshëm rrugor.
Sipas të dhënave paraprake, 53-vjeçari është sulmuar rreth orës 22:00 me sende të forta, ndërsa autorët dyshohet se kanë qenë të maskuar. Ai ka marrë dëmtime serioze fizike, përfshirë fraktura në këmbë, ndërsa gjendja e tij raportohet e stabilizuar pas ndihmës mjekësore.
Policia e Lezhës dhe grupi hetimor kanë sekuestruar pamjet e kamerave të sigurisë përgjatë aksit rrugor dhe po punojnë për identifikimin e autorëve. Por pyetja që ngrihet është më e madhe se vetë procedura hetimore: si është e mundur që një qytetar të dhunohet në këtë mënyrë në një aks kombëtar dhe autorët të largohen ende pa u identifikuar?
Nëse motivi lidhet me konflikte personale, politike apo interesa të tjera, këtë duhet ta thotë hetimi. Por ajo që dihet sot është se dhuna publike, sidomos kur kryhet nga persona të maskuar, krijon frikë, pasiguri dhe dyshim te qytetarët.
Ky rast kërkon zbardhje të shpejtë, jo deklarata rutinë. Kërkon identifikim të autorëve, motivit dhe çdo lidhjeje të mundshme pas sulmit. Sepse kur ngjarje të tilla mbeten pa përgjigje të qartë, mesazhi që merr shoqëria është i rrezikshëm: se forca mund të zëvendësojë ligjin.
Debati duhet të hapet fort: a po garanton shteti siguri reale për qytetarët, apo po mësohemi me dhunën si lajm të zakonshëm të mbrëmjes?

11/05/2026

TENDERI 1.7 MILIARDË LEKË DHE PYETJA QË NUK MBYLLËT: KU ISHTE GARA?

Një tjetër procedurë prokurimi publik ka ngritur pikëpyetje serioze mbi mënyrën se si shpenzohen paratë e taksapaguesve në Shqipëri. Bëhet fjalë për tenderin për furnizimin me karburant të spitaleve, me vlerë mbi 1.7 miliardë lekë pa TVSH, ku sipas të dhënave të bëra publike ka marrë pjesë vetëm një operator ekonomik: kompania “RESULI - ER” SHA.
Në çdo vend normal, një tender i kësaj përmase do të kërkonte konkurrencë reale, oferta të ndryshme, ulje çmimi dhe kursim për buxhetin e shtetit. Por kur në garë është vetëm një kompani dhe kontrata jepet me 100% të fondit limit, pyetja bëhet e pashmangshme: a ishte kjo garë publike, apo thjesht një formalitet administrativ për një fitues të paracaktuar?

Problemi nuk është vetëm vlera e madhe. Problemi është modeli që përsëritet. Tenderë pa konkurrencë, fonde limit të paprekura, kritere që shpesh ngjallin dyshime se janë hartuar për një operator të caktuar dhe institucione që heshtin përballë pyetjes më të thjeshtë: pse nuk pati garë?
Në qendër të kritikave është Operatori i Blerjeve të Përqendruara, i drejtuar nga Arlinda Pogaj, një institucion që duhet të garantojë transparencë, kursim dhe efikasitet në blerjet publike. Por kur procedurat përfundojnë me një pjesëmarrës të vetëm dhe me zero kursim për buxhetin, qytetarët kanë të drejtë të dyshojnë.

Sipas denoncimeve të bëra publike, kompania fituese ka përfituar më parë miliona euro nga kontrata shtetërore, shpesh në procedura të kontestuara për mungesë konkurrence. Këto pretendime, sidomos kur lidhen me sektorë jetikë si shëndetësia, nuk mund të kalojnë si zhurmë mediatike. Ato kërkojnë verifikim serioz nga institucionet e kontrollit dhe drejtësisë.
Sepse karburanti për spitalet nuk është luks. Është shërbim publik. Është para publike. Është përgjegjësi direkte ndaj qytetarëve.

Nëse gjithçka është e rregullt, institucioni duhet të publikojë qartë kriteret, arsyet pse pati vetëm një ofertues, mënyrën e llogaritjes së fondit limit dhe pse nuk u arrit asnjë kursim. Nëse jo, atëherë kemi të bëjmë me një tjetër rast ku tenderi nuk shërben për konkurrencë, por për transferim të parave publike drejt të preferuarve.
Debati duhet të hapet fort: a po blejnë institucionet për nevojat e qytetarëve, apo po përdoren nevojat e qytetarëve për të justifikuar pazare miliona eurosh?

11/05/2026

KUÇOVA, DEKRIMINALIZIMI DHE PYETJA QË VJEN ME VONESË: PSE TANI?

SPAK i ka dërguar zyrtarisht KQZ-së konfirmimin për dënimin e formës së prerë të kryebashkiakut të Kuçovës, Kreshnik Hajdari, duke e futur mandatin e tij në një fazë delikate ligjore dhe politike.
Sipas shkresës së protokolluar në maj 2026, Hajdari është shpallur fajtor për falsifikim formularësh, në një çështje të lidhur me procesin e vetëdeklarimit në kuadër të ligjit të dekriminalizimit. Dënimi fillestar prej 9 muajsh burg është reduktuar në 6 muaj për shkak të gjykimit të shkurtuar dhe më pas është pezulluar me shërbim prove.

Por pyetja më e rëndë nuk është vetëm çfarë ka ndodhur me Hajdarin. Pyetja është pse institucionet lëvizin kaq vonë.
Nëse vendimi ka marrë formë të prerë që në korrik 2024, atëherë pse duhej të kalonin kaq shumë muaj që çështja të mbërrinte me peshën e plotë institucionale në tavolinën e KQZ-së? A funksionon ligji i dekriminalizimit automatikisht, apo vetëm kur presioni publik, politik dhe mediatik bëhet i pamundur për t’u injoruar?

Rasti i Kuçovës nuk është më thjesht betejë mes Kreshnik Hajdarit dhe Lefter Maliqit. Është test për shtetin. Është test për KQZ-në. Është test për seriozitetin e ligjit që u miratua për të pastruar politikën nga fshehjet, dënimet dhe formularët e rremë.
Tani vendimi është në dorën e Ilirjan Celibash*t dhe KQZ-së. Nëse ligji është i qartë, duhet zbatuar pa kalkulime politike. Nëse ka hapësira interpretimi, ato duhet të shpjegohen publikisht, me dokumente dhe jo me heshtje.

Kuçova meriton qartësi. Qytetarët meritojnë të dinë nëse kryebashkiaku i tyre e mban mandatin në përputhje me ligjin apo në sajë të vonesave institucionale.
Debati duhet të hapet fort: dekriminalizimi është ligj real, apo vetëm armë që përdoret kur i leverdis politikës?

11/05/2026

DOGANA E TIRANËS DHE PYETJA QË DJEG: MERITOKRACI APO EMËRIM ME PARACAKTIM?

Një denoncim i ri ka ngritur dyshime serioze mbi mënyrën se si po zhvillohen emërimet në krye të Doganës së Tiranës, një prej degëve më të rëndësishme ekonomike në vend.
Në qendër të akuzave është emri i Erion Rickut, i cili sipas burimeve të brendshme është ngjitur me shpejtësi në hierarkinë doganore: fillimisht si Përgjegjës në Sektorin e Përfaqësimit të Legjislacionit me BE, më pas si “Kryetar i Deleguar” i Degës Doganore Tiranë, dhe tashmë si emër që pritet të zyrtarizohet përmes një procedure lëvizjeje paralele.

Problemi nuk është vetëm emri. Problemi është procedura.
Sipas denoncuesve, shpallja nr. 7568 për lëvizje paralele rrezikon të jetë thjesht një formalitet administrativ për të vulosur një vendim të marrë më parë. Nëse një person e mban postin “de facto” përpara garës, atëherë pyetja është e pashmangshme: a kemi konkurs real, apo skenar të përgatitur?

Edhe më e rëndë bëhet situata nga pretendimi se Ricku rezulton aksioner në një kompani transporti. Nëse kjo vërtetohet, atëherë kemi një pikë të fortë për hetim institucional: si mund të drejtojë një zyrtar i lartë doganor një degë që lidhet drejtpërdrejt me mallrat, transportin dhe kontrollin doganor, ndërkohë që vetë ka interesa financiare në këtë sektor?

Ky nuk është detaj teknik. Është çështje konflikti interesi.
Ndërkohë, sipas denoncimeve, brenda sistemit ka specialistë me mbi 15 vite përvojë që presin mundësi karriere, por që mbeten të anashkaluar. Nëse profesionistët me eksperiencë shtyhen mënjanë për t’i hapur rrugë emërimeve të parapërgatitura, atëherë administrata nuk funksionon më mbi meritë, por mbi lidhje, favor dhe kontroll politik.

Doganat janë porta ekonomike e shtetit. Aty ku kalojnë mallrat, interesat dhe miliona euro, çdo emërim duhet të jetë i pastër, transparent dhe i pakontestueshëm. Çdo hije dyshimi për nepotizëm, presion ndaj stafit, konflikt interesi apo garë të manipuluar duhet të hetohet menjëherë.
Institucionet përgjegjëse duhet të përgjigjen qartë: a ka konflikt interesi? A është gara e hapur dhe reale? A janë respektuar kriteret? A janë trajtuar në mënyrë të barabartë specialistët me eksperiencë?
Sepse kur dogana drejtohet nga dyshimi, qytetari nuk sheh më shtet. Sheh skemë.
Debati duhet të hapet fort: a po ndërtojmë administratë profesionale, apo po kthejmë institucionet strategjike në zyra emërimesh për njerëzit e paracaktuar?

11/05/2026

ARJOLA NUK DUHET TA PËRBALLOJË E VETME KËTË BETEJË

Arjola po përballet me një nga betejat më të vështira të jetës: luftën me kancerin, larg vendlindjes, në Australi. Në këto momente të rënda, komuniteti shqiptar në Sydney është mobilizuar për t’i qëndruar pranë, me zemër, solidaritet dhe ndihmë konkrete.
Tani është radha jonë ta shpërndajmë sa më shumë këtë thirrje.

Çdo kontribut, sado i vogël, mund të bëjë ndryshim. Çdo shpërndarje mund ta çojë këtë apel te dikush që ka mundësi të ndihmojë. Në raste të tilla, heshtja nuk ndihmon; solidariteti shpëton.
Arjola ka nevojë për mbështetje, forcë dhe shpresë. Le të tregojmë se shqiptarët, kudo që janë në botë, dinë të bëhen bashkë kur një jetë ka nevojë për dorën e tyre.

Ju lutemi, shpërndajeni sa më shumë dhe kontribuoni përmes linkut GoFundMe https://gofund.me/378bedf48.
Sot për Arjolën. Nesër mund të jetë për secilin prej nesh.

11/05/2026

NGA “PRIME TIME” TE KULLAT 33-KATËSHE: VLORA MES BETONIT, FAMËS DHE PYETJES SË MADHE PËR PARANË

Në Shqipëri, rruga nga ekrani televiziv te lejet për ndërtime gjigante duket gjithnjë e më e shkurtër. Rasti i fundit që ka ndezur debat është ai i kompanisë ku përmendet Donald Veshaj, e cila, sipas dokumenteve të publikuara në media, ka aplikuar për një kullë 33 kate mbi tokë dhe 4 kate nën tokë në zemër të Vlorës.
Këtu problemi nuk është emri i një personazhi televiziv. Problemi është pyetja që çdo qytetar ka të drejtë ta bëjë: nga vijnë kapitalet për një projekt të tillë kolosal?

Një kullë 33-katëshe në një nga zonat më të shtrenjta të bregdetit shqiptar nuk është biznes i vogël. Nuk është aventurë personale. Nuk është projekt që ngrihet me famë publike, rrjete sociale apo njohje televizive. Është operacion financiar serioz, që kërkon kapital të madh, garanci bankare, burim të qartë parash, eksperiencë ndërtimi dhe kontroll të fortë institucional.
Sipas të dhënave të bëra publike, kompania “DGC” shpk është krijuar në mars 2024 me ortakë Donald Veshajn dhe Glenis Çobon. Ndërkohë, në media janë ngritur pikëpyetje edhe për lidhjet familjare e politike të ortakut tjetër, për shkak të afërsisë me biznesmenin dhe deputetin socialist Vullnet Sina.

Pikërisht këtu nis debati i vërtetë: a janë këta investitorë realë, apo thjesht emra në letra pas të cilëve qëndrojnë interesa më të mëdha ekonomike dhe politike?
Në një shtet normal, çdo projekt i kësaj përmase do të kalonte nën lupën e institucioneve: burimi i financimit, kapaciteti ekonomik i kompanisë, lidhjet politike, konfliktet e mundshme të interesit, ndikimi urbanistik, dëmi mjedisor dhe transparenca publike. Në Shqipëri, shpesh ndodh e kundërta: fillimisht ngrihet kulla, pastaj qytetarit i thuhet se gjithçka është “sipas ligjit”.

Vlora nuk ka nevojë të kthehet në kantier klientelist, ku çdo metër bregdeti ndahet mes njerëzve me lidhje, ortakëri të dyshimta dhe heshtje institucionale. Qyteti ka nevojë për zhvillim, por jo për beton pa llogari. Ka nevojë për investime, por jo për kulla që ngrihen mbi pyetje pa përgjigje.
Sepse pyetja nuk është nëse Donald Veshaj ka të drejtë të merret me biznes. Sigurisht që ka. Pyetja është tjetër: si kalon një figurë publike brenda natës nga ekrani te një mega-projekt ndërtimi dhjetëra milionësh?
Dhe pyetja më e madhe mbetet kjo: në Shqipëri po ndërtojnë investitorët, apo po ndërtojnë lidhjet me pushtetin?

11/05/2026

SELENICA ME RRUGË TË RRËNUARA, BASHKIA ME SUV LUKSI

Në një kohë kur qytetarët e Selenicës përballen çdo ditë me rrugë të dëmtuara, mungesë investimesh dhe infrastrukturë të lënë pas dore, Bashkia Selenicë duket se ka gjetur një prioritet tjetër: blerjen e një automjeti luksoz SUV.
Sipas dokumentit të bërë publik, procedura për blerjen e makinës është mbyllur me një vlerë prej 83 milionë lekësh, ndërsa fituesi është shpallur me ofertë sa 100% e fondit limit. Pra, nga paratë publike nuk është kursyer asnjë qindarkë.

Ajo që e bën edhe më të rëndë këtë rast është fakti se, sipas të dhënave të publikuara, operatorët e tjerë janë skualifikuar, duke lënë në garë vetëm fituesin. Në një vend ku tenderët publikë shpesh ngjallin dyshime, raste të tilla kërkojnë transparencë të plotë, jo heshtje administrative.
Pyetja është e thjeshtë: a kishte vërtet Bashkia Selenicë nevojë urgjente për një SUV komod, apo qytetarët kishin më shumë nevojë për rrugë, ndriçim, kanalizime, ujë dhe shërbime bazë?

Specifikimet teknike tregojnë se nuk bëhet fjalë për një mjet minimal pune, por për një automjet me komoditet të lartë: fuoristradë, pasqyra e xhama elektrikë, airbag të shumtë dhe kushte që duken më shumë si rehati zyrtare sesa nevojë publike.
Ky është thelbi i problemit: nëse rrugët janë me gropa, pushteti nuk duhet të blejë makina që nuk i ndjejnë gropat. Duhet të rregullojë rrugët.

Selenica nuk ka nevojë për luks zyrtar. Ka nevojë për investime reale. Përgjegjësia publike nuk matet me makinën ku hipën kryebashkiaku, por me rrugën ku ecën qytetari.
Debati duhet të hapet fort: a po përdoret buxheti vendor për nevojat e njerëzve, apo për komoditetin e pushtetarëve?

11/05/2026

AVOKATI I POPULLIT NË HIJE SKANDALI: KUR INSTITUCIONI QË DUHET TË MBROJË QYTETARIN, TRONDITET NGA DENONCIMET E BRENDSHME

Një denoncim i rëndë i ardhur nga punonjës të administratës së Avokatit të Popullit ngre dyshime serioze për klimën e brendshme në institucionin që ka për detyrë të mbrojë qytetarin nga abuzimi i pushtetit.
Sipas pretendimeve të punonjësve, brenda institucionit është krijuar një konflikt i hapur mes drejtuesit Endri Shabani dhe Sekretarit të Përgjithshëm, pasi ky i fundit dyshohet se ka refuzuar të mbështesë largime nga puna që, sipas tij, nuk qëndronin mbi kritere ligjore dhe profesionale.

Denoncimi shkon edhe më tej. Punonjësit pretendojnë se zyra e Sekretarit të Përgjithshëm është hapur në mungesë të tij, ndërsa dokumentet dhe materialet që ndodheshin brenda janë larguar dhe dërguar në magazinë. Sipas tyre, kjo ka ndodhur në një kohë kur Sekretari ishte fillimisht me raport mjekësor dhe më pas i pezulluar nga detyra, por ende në marrëdhënie pune.
Nëse këto pretendime rezultojnë të vërteta, atëherë kemi të bëjmë me një çështje shumë më të madhe se një konflikt administrativ. Kemi të bëjmë me pyetjen themelore: a po respektohen procedurat ligjore brenda një institucioni që vetë ekziston për të mbrojtur ligjshmërinë, të drejtat dhe dinjitetin e qytetarëve?

Avokati i Popullit nuk është një zyrë e zakonshme. Është institucion moral dhe kushtetues. Prandaj çdo akuzë për presion ndaj stafit, largime të dyshimta, ndërhyrje në zyra, zhvendosje dokumentesh apo tentativë për zëvendësim të administratës me njerëz të afërt, duhet hetuar me transparencë të plotë.
Deri në këtë moment, nuk ka një reagim publik shterues nga institucioni apo nga Endri Shabani lidhur me këto pretendime. Por heshtja nuk e zgjidh krizën. Përkundrazi, e thellon atë.

Nëse denoncimi është i pavërtetë, institucioni duhet të dalë menjëherë me sqarim zyrtar, dokumente dhe kronologji të qartë procedurash. Nëse është i vërtetë, atëherë përgjegjësia nuk mund të fshihet pas dyerve të mbyllura të administratës.
Debati që duhet hapur është i thjeshtë dhe i fortë: kush e mbron qytetarin kur vetë institucioni i Avokatit të Popullit akuzohet se nuk po mbron as punonjësit e vet?

11/05/2026

KAMZA MES DINJITETIT DHE TESERËS: KUR POLITIKA E KTHEN RININË NË NUMËR

Anëtarësimi i 652 të rinjve në Partinë Socialiste në Kamëz është paraqitur zyrtarisht si “aleancë me të rinjtë” dhe si pjesë e riorganizimit politik të PS-së në këtë bashki. Takimi është zhvilluar nga Taulant Balla, së bashku me kryebashkiakun Rakip Suli, në kuadër të anëtarësimeve të reja në parti.
Por përtej fotografive, entuziazmit partiak dhe fjalëve të zakonshme për Europën, ky zhvillim hap një debat shumë më të thellë: a është kjo zgjedhje politike e lirë, apo simptomë e një shoqërie ku të rinjtë ndihen të detyruar të afrohen me pushtetin për një vend pune, një favor, një derë të hapur?

Kamza ka një histori të veçantë sociale dhe politike. Është qytet i ndërtuar nga migrimi i brendshëm, nga familje që erdhën nga veriu dhe verilindja për një jetë më të mirë pranë kryeqytetit. Për vite me radhë, ky komunitet është parë me paragjykim, është etiketuar, është përdorur politikisht dhe shpesh është trajtuar si rezervuar votash, jo si qytet me dinjitet.
Prandaj sot pyetja është e fortë: çfarë ndodh kur bijtë e atyre familjeve që dikur u përbuzën nga elitat politike, sot renditen me entuziazëm pas të njëjtit sistem pushteti që ka ditur t’i përdorë, t’i fyejë dhe t’i harrojë?

Kjo nuk është çështje krahinore. Nuk është sulm ndaj të rinjve të Kamzës. Përkundrazi, është thirrje për ta parë më me seriozitet gjendjen e tyre. Sepse kur rinia nuk lidhet me ide, program, meritë dhe vizion, por me teserë partie, atëherë demokracia dobësohet. Kur pjesëmarrja politike kthehet në rrugë mbijetese, atëherë vota nuk është më bindje; është nevojë.
Problemi nuk është pse një i ri zgjedh një parti. Problemi është kur partia bëhet porta kryesore për karrierë, punësim, tender, administratë apo mbrojtje sociale. Aty fillon klientelizmi. Aty fillon servilizmi. Aty qytetari nuk rritet si individ i lirë, por zvogëlohet në numër elektoral.

Kamza nuk ka nevojë për “taoballizim”, as për mitingje që e paraqesin rininë si dekor partie. Kamza ka nevojë për shkolla më të mira, punë me dinjitet, transport, hapësira publike, mundësi reale dhe respekt. Të rinjtë nuk duhen numëruar si trofe politik. Duhen dëgjuar si qytetarë.
Debati duhet të nisë pikërisht këtu: a po hyn rinia në politikë për të ndryshuar vendin, apo po hyn në parti sepse vendi nuk i lë rrugë tjetër për të ecur përpara?

11/05/2026

VDEKJE NË KRYE TË DETYRËS: KUR SIGURIA PUBLIKE PAGUAN ÇMIMIN E HESHTUR

Një oficer 62-vjeçar i Gardës Civile në Spanjë humbi jetën gjatë detyrës në portin e Granadilla de Abona, në Tenerife, teksa ishte pjesë e operacionit për zbritjen dhe riatdhesimin e pasagjerëve të anijes turistike “Hondius”, e vendosur në karantinë pas shpërthimit të një infeksioni nga hantavirusi në bord.
Sipas sindikatës Jucil Nacional, oficeri pësoi atak kardiak ndërsa ndodhej në postin e komandës operative. Ekipet mjekësore tentuan për rreth 40 minuta ta rikthenin në jetë, por pa sukses.

Kjo nuk është thjesht një humbje personale për familjen e tij. Është një tjetër kujtesë e ashpër se pas çdo operacioni sigurie, pas çdo emergjence shëndetësore, pas çdo krize në porte, kufij apo det, qëndrojnë njerëz me uniformë që mbajnë mbi shpinë presion, përgjegjësi dhe rrezik të vazhdueshëm.
Vdekja e oficerit në Tenerife vjen pak ditë pas një tjetër tragjedie në brigjet e Huelva-s, ku dy oficerë të tjerë humbën jetën gjatë një operacioni kundër trafikut të drogës. Brenda pak ditësh, Garda Civile spanjolle është goditur rëndë nga humbje që nuk mund të kalojnë thjesht me deklarata ngushëllimi.

Pyetja që duhet ngritur është më e madhe: sa të mbrojtur janë ata që na mbrojnë? A kanë forcat e sigurisë mbështetjen, kushtet, personelin dhe garancitë e nevojshme për të përballuar kriza gjithnjë e më komplekse — nga trafiku kriminal deri te emergjencat shëndetësore ndërkombëtare?
Në çdo shtet serioz, uniforma nuk duhet të kujtohet vetëm kur bie në detyrë. Duhet të respektohet, të mbrohet dhe të mbështetet çdo ditë.
Sepse kur një oficer humb jetën në krye të detyrës, nuk humbet vetëm një familje. Humb edhe shteti një pjesë të ndërgjegjes së vet.

11/05/2026

TIRANË–DURRËS, HEKURUDHA QË NUK PO MBËRRIN KURRË NË STACION

Projekti i shumëpremtuar i linjës hekurudhore Tiranë–Durrës me degëzim në Rinas po kthehet gjithnjë e më shumë në simbol të vonesave publike shqiptare: shumë premtime, shumë afate, shumë miliona dhe ende asnjë përfundim të qartë.
Gati pesë vite pas nisjes së punimeve, kur qytetarët prisnin që projekti të shkonte drejt finales, Hekurudha Shqiptare hap një tjetër tender: 15.7 milionë euro për vetëm 4 kilometra zgjatim drejt Bulevardit të Ri të Tiranës. Zyrtarisht, ky zgjatim do të lidhë Terminalin e Transportit Publik me stacionin e ardhshëm “Qendra e Qytetit”. Në letër tingëllon logjike. Në praktikë, hap një pyetje të madhe: pse ky komponent nuk u mendua që në fillim si pjesë thelbësore e projektit?

Nëse fituesi i tenderit do të ketë dy vite për punimet, atëherë treni në qendër të Tiranës rrezikon të mos shihet para vitit 2028. Pra, një projekt që nisi si premtim modernizimi në vitin 2021 po zgjatet në kohë, në kosto dhe në durimin e qytetarëve.
Askush nuk e kundërshton nevojën për tren elektrik, për më pak trafik, më pak ndotje dhe lidhje më efikase mes Tiranës, Durrësit dhe Rinasit. Problemi nuk është ideja. Problemi është mënyra si menaxhohet ideja. Kur një projekt publik ndryshon, zgjatet dhe shtohet me miliona euro gjatë rrugës, qytetarët kanë të drejtë të pyesin: a kemi planifikim serioz apo thjesht tendera që lindin njëri pas tjetrit?

Në Shqipëri, projektet publike shpesh nisin me inaugurime dhe përfundojnë në pritje të pafundme. Hekurudha Tiranë–Durrës duhej të ishte simbol i transportit modern. Sot rrezikon të bëhet shembull i vjetër i një shteti që punon ngadalë, shpjegon pak dhe kërkon shumë durim nga qytetarët.
Debati duhet të jetë i hapur: a po ndërtojmë një hekurudhë moderne për qytetarët, apo një tjetër kantier publik që ushqehet me afate të shtyra dhe miliona shtesë?

First Hello World

11/05/2026

11/05/2026

11/05/2026

11/05/2026

11/05/2026

11/05/2026

11/05/2026

11/05/2026

11/05/2026

11/05/2026

11/05/2026

Dirección

Página web

Notificaciones

Contacto La Empresa

Atajos

Compartir

Categoría