15/10/2025
تاریخی که مدام تکرار می‌شود
داستان افغانستان، داستان تکرار است — زخم‌هایی که نسل به نسل دوباره باز می‌شوند.
بیش از یک قرن پیش، در دوران سلطنت امیر عبدالرحمن خان، خط دیورند زیر فشار امپراتوری بریتانیا ترسیم شد.
همان تصمیم، خانواده‌ها، قبایل و سرزمین‌ها را از هم جدا کرد و مرزی بر جا گذاشت که هنوز میان افغانستان و پاکستان با بی‌اعتمادی و درد می‌تپد.
وقتی پاکستان در سال ۱۹۴۷ میلادی تأسیس شد، سیاستش در برابر افغانستان بر پایه‌ی منافع سیاسی بنا شد، نه دوستی.
دهه‌ها، پاکستان از گروه‌های تندرو — به‌ویژه طالبان — حمایت کرد تا نفوذ خود را در خاک افغانستان گسترش دهد.
اما همان نیرویی که خود پروراند، اکنون علیه‌اش برخاسته است.
طالبان پاکستانی، که روزی متحد پنداشته می‌شدند، امروز تهدیدی برای خودِ پاکستان‌اند.
در میان این کشمکش‌ها، مردم عادی افغانستان گرفتار مانده‌اند — زن و مرد و کودکی که از جنگ و ترس گریخته‌اند، اما در مرزها سرگردان‌اند؛ بی‌پناه، نادیده و فراموش‌شده.
آنان تاوان جنگ‌هایی را می‌دهند که هرگز در آغازشان نقشی نداشته‌اند و انتخاب‌هایی که هیچ‌گاه از آنِ خودشان نبوده است.
در داخل افغانستان، قدرت در دست کسانی است که کنترل را بر انسانیت ترجیح می‌دهند.
به زبان دین سخن می‌گویند، اما با ترس حکومت می‌کنند.
به نام مردم فرمان می‌دهند، اما تنها در پی حفظ خود هستند.
در این نبرد، هیچ قومی واقعاً سودی نمی‌برد — نه پشتون، نه تاجیک، نه هزاره.
تنها قدرت پیروز است، و مردم بازنده‌اند.
تاریخ نشان داده است که هرگاه دین و سیاست با حرص و غرور در هم آمیزند، نتیجه جز خون، اندوه و ویرانی نخواهد بود.
امروز مردم افغانستان بهای اشتباهات گذشته را می‌پردازند.
اما درمان این سرزمین در جنگ و انتقام نیست — در عدالت، آگاهی و همبستگی است.
هیچ وطنی با جنگ ساخته نمی‌شود؛ وطن با دانستن، بخشیدن، و ایمان به این‌که صلح ارزشمندتر از قدرت است، ساخته می‌شود.
New Heights
A History That Keeps Repeating
The story of Afghanistan is a story of repetition the same wounds reopening across generations.
Over a century ago, during the reign of Amir Abdur Rahman Khan, the Durand Line was drawn under the pressure of the British Empire.
That single decision divided families, tribes, and lands — and left behind a border that still bleeds with mistrust and pain between Afghanistan and Pakistan.
When Pakistan was created in 1947, its approach toward Afghanistan was driven by politics, not friendship.
For decades, Pakistan supported militant groups — especially the Taliban — as a way to extend its influence across the border.
But the same force it helped to grow has now turned against it.
The Pakistani Taliban, once seen as an ally, have become a threat to Pakistan itself.
Caught between these rivalries are the ordinary Afghan people men, women, and children who fled from war and fear, only to find themselves stranded at borders, unwanted and unseen.
They are punished for wars they never started and choices they never made.
Inside Afghanistan, power rests in the hands of those who value control more than compassion.
They use the language of religion but act through fear.
They rule in the name of the people, yet care only for their own survival.
In this struggle, no ethnic group truly benefits
not Pashtun, not Tajik, not Hazara.
Only power wins.
The people lose.
History has shown that when religion and politics mix with greed and pride, the outcome is always the same: blood, sorrow, and destruction.
Today’s Afghans are paying the price for the mistakes of the past.
But Afghanistan’s healing will not come from more war or revenge — it will come from justice, understanding, and unity.
A nation is not built by fighting; it is built by learning, by forgiving, and by believing that peace is worth more than power.
دقیق Precise BBC URDU BBC CNN
