07/06/2026
Located at the entrance of the Parc Natural de Garraf, just outside the town of St Pere de Ribes, Can Tomeu is one of the buildings belonging to the Masia Corral d’en Capdet, which was built around the year 1800 for agricultural and stone-crafting purposes. It is a piece of Catalan history and a national monument, meaning that the infrastructure needs to be kept in its original state wherever possible.
Can Tomeu was originally intended for the labour force of the larger Masia, whcih was responsible for the maintenance of the entire finca. With time the abandoned building slowly deteriorated into a ruin, leaving only its bearing walls. Even so, its cataloging as a Cultural Asset of Local Interest (BCIL), required that everything that existed be maintained, that is, walls in very poor condition.
The ex*****on addressed the rehabilitation of the existing construction, allowing the regulations an expansion of 30% of its original volume. Due to the degradation of the building, and the complete disappearance of its roof, the perimeter walls had been collapsing and losing height. The intervention opts to thus recover the original volume and use the 30% expandable volume in the form of annexation.
However, the initial project was radically modified due to surprises during ex*****on. The walls were even in worse condition than expected, and parts of it fell off, having to look for new constructive solutions. All the internal walls were joined with iron mesh and a large concrete reinforcement for the crowning of the walls gave rise to new facades, different from those initially proposed. Thus, the concrete that allowed the preservation of the walls was the same that was expressed outside and that increased the volume in height. The new raft was also raised in concrete.
The depth of the walls in the ground also turned out to be insufficient, a fact that led to new foundation heights, new construction solutions, new levels in its interior and a new restructuring of the interior and exterior spaces. In the same way, during its ex*****on, the decision was made to update the materials chosen for the interior, the iron windows were replaced by wooden ones giving more warmth to the whole and the ceramic pavement evoked the Mediterranean while saving money. events during the construction process, Can Tomeu rises, with all the prominence in the original stone volume and the enlargement acquiring a second plane on a more human scale.
In this way, the existing building is given prominence as the main volume, also access.
From a functional point of view, the ex*****on of the project moves the main access to the old “vineyard”, giving access to a double-height room that will be the central space of the house. On the left you will find the rooms (two on the ground floor and one on the first floor) each with its own bathroom and on the right, in the extension area, the kitchen and living room are located.
This annexation formed by two twinned volumes opens to the exterior controlled through large windows allowing the enjoyment of nature. The exterior space is collected through the new extension and the creation of a raft that rises above ground level allowing the individual to gather in front of to the breadth of the Garraf park. In turn, this elevated raft is visually separated from the public path that crosses the estate, preventing the passer-by from seeing what is happening inside the house.
The performance represents a second life for the building, rediscovering the existing interior spaces of clear and powerful geometry that after the intervention constitute a new spatial experience.
The rehabilitation of the entire architectural complex is carried out with maximum respect for the environment where it is located. They follow the sustainability criteria necessary to preserve the natural environment, thus promoting sustainable and self-sufficient tourism. A project has been carried out to self-sufficiently manage the entire architectural complex (by means of solar panels, diesel tanks and reuse of gray and rain water, making them go through natural phytodepuration processes).
Photography by Adria Goula
Visit Andrea Solé
by Matt Watts
Αποκατάσταση μιας Ιστορικής Καταλανικής Αγροικίας
Το Can Tomeu βρίσκεται στην είσοδο του Φυσικού Πάρκου Garraf, λίγο έξω από την πόλη Sant Pere de Ribes στην Ισπανία. Αποτελεί ένα από τα κτίρια του συγκροτήματος Masia Corral d’en Capdet, το οποίο κατασκευάστηκε γύρω στο 1800 για αγροτικές και λιθοτεχνικές χρήσεις.
Πρόκειται για ένα σημαντικό κομμάτι της καταλανικής ιστορίας και έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο, γεγονός που απαιτεί τη διατήρηση της αρχικής του μορφής όπου αυτό είναι εφικτό.
Αρχικά, το Can Tomeu προοριζόταν για τη στέγαση των εργατών που φρόντιζαν και συντηρούσαν το μεγαλύτερο αγρόκτημα.
Με το πέρασμα των χρόνων, το εγκαταλελειμμένο κτίριο μετατράπηκε σταδιακά σε ερείπιο, με μοναδικά σωζόμενα στοιχεία τους φέροντες τοίχους του. Παρά την κακή κατάστασή τους, η ένταξη του κτιρίου στα Πολιτιστικά Αγαθά Τοπικού Ενδιαφέροντος (BCIL) επέβαλε τη διατήρηση όλων των υφιστάμενων στοιχείων.
Η αποκατάσταση περιλάμβανε την ανακαίνιση της υφιστάμενης κατασκευής, ενώ οι πολεοδομικοί κανονισμοί επέτρεπαν επέκταση έως και 30% του αρχικού όγκου του κτιρίου.
Λόγω της σοβαρής φθοράς και της πλήρους απώλειας της στέγης, οι περιμετρικοί τοίχοι είχαν αρχίσει να καταρρέουν και να χάνουν το αρχικό τους ύψος.
Η αρχιτεκτονική παρέμβαση επέλεξε να αποκαταστήσει τον αρχικό όγκο του κτιρίου και να αξιοποιήσει το επιτρεπόμενο ποσοστό επέκτασης μέσω μιας νέας προσθήκης.
Κατά τη διάρκεια των εργασιών, το έργο τροποποιήθηκε σημαντικά, καθώς οι πραγματικές συνθήκες αποδείχθηκαν πολύ πιο δύσκολες από τις αναμενόμενες.
Οι τοίχοι βρίσκονταν σε χειρότερη κατάσταση από ό,τι είχε αρχικά εκτιμηθεί και τμήματά τους κατέρρευσαν, απαιτώντας νέες κατασκευαστικές λύσεις.
Όλοι οι εσωτερικοί τοίχοι ενισχύθηκαν με μεταλλικά πλέγματα, ενώ ένα ισχυρό περιμετρικό διάζωμα από οπλισμένο σκυρόδεμα στην κορυφή των τοίχων δημιούργησε νέες όψεις, διαφορετικές από αυτές που είχαν αρχικά σχεδιαστεί.
Το σκυρόδεμα, το οποίο επέτρεψε τη διάσωση των ιστορικών τοίχων, έγινε παράλληλα και αρχιτεκτονικό στοιχείο που εκφράζεται εξωτερικά και αυξάνει το ύψος του κτιρίου.
Παράλληλα, κατασκευάστηκε νέα πλάκα θεμελίωσης από σκυρόδεμα.
Επιπλέον, διαπιστώθηκε ότι τα υπάρχοντα θεμέλια δεν είχαν το απαιτούμενο βάθος, γεγονός που οδήγησε σε νέες θεμελιώσεις, διαφορετικές κατασκευαστικές λύσεις, νέες στάθμες στο εσωτερικό και ανασχεδιασμό των εσωτερικών και εξωτερικών χώρων.
Κατά την εξέλιξη του έργου, αναθεωρήθηκαν και τα υλικά του εσωτερικού.
Τα μεταλλικά κουφώματα αντικαταστάθηκαν με ξύλινα, προσφέροντας μεγαλύτερη αίσθηση ζεστασιάς, ενώ τα κεραμικά δάπεδα ενίσχυσαν τον μεσογειακό χαρακτήρα της κατοικίας, μειώνοντας παράλληλα το κόστος κατασκευής.
Παρά τις προκλήσεις και τις αλλαγές που προέκυψαν κατά την κατασκευή, το Can Tomeu αναγεννήθηκε, με τον ιστορικό πέτρινο όγκο να παραμένει ο πρωταγωνιστής της σύνθεσης, ενώ η νέα προσθήκη λειτουργεί διακριτικά σε δεύτερο επίπεδο και σε πιο ανθρώπινη κλίμακα.
Λειτουργικά, η κύρια είσοδος μεταφέρθηκε προς την πλευρά του παλαιού αμπελώνα, οδηγώντας σε έναν εντυπωσιακό χώρο διπλού ύψους που αποτελεί το κεντρικό σημείο της κατοικίας.
Στα αριστερά αναπτύσσονται τα υπνοδωμάτια δύο στο ισόγειο και ένα στον όροφο όλα με ιδιωτικά λουτρά.
Στα δεξιά, στη νέα επέκταση, βρίσκονται η κουζίνα και το καθιστικό.
Η νέα προσθήκη, που αποτελείται από δύο δίδυμους όγκους, ανοίγεται προς το φυσικό τοπίο μέσω μεγάλων υαλοστασίων, επιτρέποντας τη συνεχή επαφή με τη φύση.
Παράλληλα, δημιουργείται ένας υπερυψωμένος εξωτερικός χώρος που προσφέρει ανεμπόδιστη θέα προς το Πάρκο Garraf, ενώ προστατεύει την ιδιωτικότητα των κατοίκων από το δημόσιο μονοπάτι που διασχίζει το κτήμα.
Το έργο αποτελεί ουσιαστικά μια δεύτερη ζωή για το ιστορικό κτίριο, αναδεικνύοντας ξανά τους καθαρούς και δυνατούς γεωμετρικούς χώρους του και δημιουργώντας μια νέα αρχιτεκτονική εμπειρία.
Η συνολική αποκατάσταση πραγματοποιήθηκε με απόλυτο σεβασμό προς το φυσικό περιβάλλον. Εφαρμόστηκαν σύγχρονες αρχές βιωσιμότητας με στόχο την προστασία του τοπίου και την προώθηση ενός αυτάρκους και αειφόρου τουριστικού μοντέλου.
Το συγκρότημα λειτουργεί ενεργειακά αυτόνομα μέσω φωτοβολταϊκών συστημάτων, δεξαμενών καυσίμων και συστημάτων συλλογής και επαναχρησιμοποίησης όμβριων και γκρίζων υδάτων, τα οποία καθαρίζονται μέσω φυσικών διαδικασιών φυτοεπεξεργασίας.
Φωτογραφίες: Adria Goula
Αρχιτεκτονική: Andrea Solé
KGMAGAZINE
