21/06/2026
Ο Οδυσσέας φορώντας τον χαρακτηριστικό πίλο (σκουφί) που ορίζει και τον εικονογραφικό του τύπο (κι έτσι οι αρχαιολόγοι αναγνώρισαν ότι είναι αυτός), αγκαλιάζει τον πατέρα του Λαέρτη σε αυτη τη ρωμαϊκή σαρκοφάγο του 2ου μ.Χ.
Το υλικό (μάρμαρο Καρραρας, οι Ρωμαίοι το έλεγαν Luna) μας αποκαλύπτει πολλα για την κοινωνική τάξη του commissioner .
Εκτίθεται στο μικρό και κομψό Museo Barraccο στη Ρώμη.
Τη σκηνή της συνάντησης την περιγράφει ο Όμηρος στη ραψωδία ω. Με τον τρόπο που συμβαίνει μέχρι και σήμερα στις αγροτικές περιοχές της χώρας ο Οδυσσέας θυμίζει στον πατέρα του πως μικρό τον έπαιρνε μαζί του στα κτήματα και του έδειχνε ένα προς ένα τα δέντρα που θα του κληροδοτούσε πέρα από τα ελαιόδεντρα: μηλιές, συκιές, αχλαδιές και κλήματα διαφόρων λογιών που τα σταφύλια τους δεν ωριμάζουν όλα μαζί. Υπέροχο.
«Αν πράγματι ο Οδυσσέας είσαι, έφτασες εδώ εσύ ο γιος μου,
σημάδι πες μου αληθινό, τότε θα σε πιστέψω.»
Ο Οδυσσέας πολύγνωμος αμέσως αποκρίθηκε:
«Ας δουν τα μάτια σου ετούτη πρώτα την ουλή, που τη στιγμάτισε
με τ᾽ άσπρο δόντι του ο κάπρος, ψηλά όταν βρέθηκα
στον Παρνασσό· εκεί με στείλατε εσύ κι η σεβαστή μου μάνα, να πάω στον Αυτόλυκο, δώρο να πάρω τα ταξίματά του, όσα υποσχέθηκε
τη μέρα εκείνη φτάνοντας στην Ιθάκη.
Θα πω ακόμη και τα δέντρα στο νοικοκυρεμένο χτήμα σου, όσα εσύ, σαν ήμουν κάποτε παιδί, μου χάρισες,
καθώς στο περιβόλι εγώ σ᾽ ακολουθούσα και σου ζητούσα αυτό κι εκείνο.
Κι όπως περνούσαμε ανάμεσά τους, εσύ τα ονόμασες ένα προς ένα:
δέκα μηλιές μού χάρισες, συκιές σαράντα και δεκατρείς μού μέτρησες
ωραίες αχλαδιές· είπες δικά μου και πενήντα αράδες κλήματα,
να μη συμπίπτει ο τρύγος τους, γιατί στο αμπέλι σου είχες
λογής λογής σταφύλια, που ανάλογα την εποχή ωρίμαζαν,
καθώς ο Δίας τη σοδειά από ψηλά ευλογούσε» (Μτφ. Δημήτρης Μαρωνίτης)
