Λαυρεωτικός Cosmos

24/12/2025

𝚨𝛌𝛌𝛂𝛄ή 𝛘𝛒ό𝛎𝛐𝛖 𝛉𝛂 έ𝛑𝛒𝛆𝛑𝛆 𝛎𝛂 𝛔𝛈𝛍𝛂ί𝛎𝛆𝛊 𝛋𝛂𝛊 𝛂𝛌𝛌𝛂𝛄ή 𝛅𝛈𝛍𝛐𝛕𝛊𝛋ής 𝛎𝛐𝛐𝛕𝛒𝛐𝛑ί𝛂ς

𝛤𝜌ά𝜑𝜀𝜄 𝜊 𝛨𝜆ί𝛼ς 𝛥𝜄ά𝜅𝜊ς

Η Λαυρεωτική δεν είναι ένας ενιαίος χώρος. Είναι δύο πόλεις, χωριά, οικισμοί, γειτονιές, δρόμοι που δεν ενώνονται -κυριολεκτικά και μεταφορικά- πάντα μεταξύ τους. Λειτουργούν σε διαφορετικές ταχύτητες. Έχουν διαφορετικές ανάγκες, αλλά οι δημότες δεν έχουν διαφορετικές προσδοκίες, όλοι θέλουμε ανάπτυξη και καλύτερη διαβίωση. Παρόλα αυτά, είναι ένας Δήμος.

Το τελευταίο διάστημα έγινε κάτι που αξίζει να σημειωθεί. Περισσότεροι εξ ημών άρχισαν να συμμετέχουν. Όχι φωναχτά. Ούτε με μεγάλα λόγια. Αλλά έκαναν αισθητή την παρουσία τους, με ερωτήσεις και εν γένει δείχνοντας ενδιαφέρον για τα τεκταινόμενα στον Δήμο. Βάσει των προαναφερθέντων γίνεται εμφανές ότι επιτέλους κινούμαστε στην σωστή κατεύθυνση.

Αυτό που λειτουργεί ως τροχοπέδη πόρρω απέχει από την έλλειψη δυνατοτήτων. Είναι η άνιση προσοχή. Η 𝛑𝛒𝛂𝛄𝛍𝛂𝛕𝛊𝛋ή ανάπτυξη δεν μπορεί να αφορά μόνο μια περιοχή -και αυτό ελέγχεται. Ούτε μπορεί να προχωρά με την υπόθεση ότι «κάποιοι θα περιμένουν». Η Λαυρεωτική δεν αντέχει άλλη αποσπασματική ανάπτυξη, με επικοινωνιακούς όρους. Χρειάζεται πραγματική ανάπτυξη με σχέδιο και μέτρο τον άνθρωπο.

Η κάθε περιοχή έχει τα δικά της χαρακτηριστικά και γι’ αυτό άλλες ανάγκες και προτεραιότητες. Άλλες έχουν ανάγκη από βασικές υποδομές. Άλλες από καλύτερη πρόσβαση και ούτω καθεξής. Αν τις αντιμετωπίζουμε όλες με τον ίδιο τρόπο, στην πράξη δεν αντιμετωπίζουμε καμία σωστά.

Ο ρόλος της τοπικής αυτοδιοίκησης δεν είναι -και δεν θα έπρεπε να είναι- μόνο η -ελπίζουν- καλή εικόνα στα (social) media. Είναι να οργανώνει, να ιεραρχεί και πρωτίστως να ακούει τους δημότες. Σε κάθε περίπτωση όμως… να λογοδοτεί. Ο δημότης δεν ζητά θαύματα, βασικά είμαστε όλοι πραγματιστές ειδικά σε ό,τι αφορά στην καθημερινότητά μας. Ζητά να ξέρει ότι κάποιος είναι παρών και τον σκέφτεται και τον υπολογίζει -όχι σαν ψήφο προφανώς.

Το επόμενο διάστημα σίγουρα πρέπει να γίνει μια αλλαγή. Να φύγουμε από την αποκλειστικά επικοινωνιακή διαχείριση και να μετακινηθούμε στην εν τοις πράγμασι αποτελεσματικότητα. Από τα videos και την αναζήτηση του viral στο έργο… χωρίς περιττούς βερμπαλισμούς. Αυτό δεν γίνεται με συνθήματα. Γίνεται με δουλειά αθόρυβη και σταθερή.

Για τη νέα χρονιά δεν χρειαζόμαστε υποσχέσεις, πολλώ δε μάλλον μεγάλες. Χρειαζόμαστε προτεραιότητες, αυτό προϋποθέτει επίγνωση της κατάστασης ώστε να γνωρίζουμε τι μπορούμε να πετύχουμε και τι όχι. Χρειαζόμαστε ειλικρίνεια. Επίσης, να θυμόμαστε -και η δημοτική αρχή- ότι ένας Δήμος δεν κρίνεται αποκλειστικά από τα μεγάλα έργα. Κυρίως κρίνεται από το αν ο πολίτης νιώθει ότι δεν είναι… βάρος.

Στο τέλος της ημέρας, η Λαυρεωτική μπορεί να προχωρήσει μόνο ως σύνολο. Ίσως όχι γρήγορα. Αλλά σίγουρα σωστά.

Καλά Χριστούγεννα και καλή χρονιά. Εύχομαι η νέα χρονιά να μας βρει όλους υγιείς, χωρίς προβλήματα που να σκιάζουν την καθημερινότητά μας, με καθαρό βλέμμα απέναντι στους συνανθρώπους μας και με μέτρο σε ό,τι μας αφορά.

#κερατεα #λαυριο

15/12/2025

Το Σάβαττο 20/12 και ώρα 19:00 θα διεξαχθεί μια εκδήλωση της Χρυσής Τομής για ένα από τα πλέον καυτά ζητήματα για τη χώρα μας. Το δημογραφικό!

Ο Μηλτιαδης Νεκταριος θα εισηγηθεί προτάσεις για πολιτικές που μπορούν να συμβάλλουν στην αντιμετώπιση της γήρανσης και της μείωσης του πληθυσμού.

Οι φωνές όλων μας έχουν τη δική τους αξία σε αυτό τον διάλογο!

Στην αίθουσα της Χρυσής Τομής.

11/12/2025

Και η αφίσα

11/12/2025

Σήμερα, 15 χρόνια μετά, η Λαυρεωτικη δεν ξεχνά! ημέρα μνήμης αλλά και αφετηρία εγρήγορσης.

Τα σύννεφα των περιβαλλοντικών ζητημάτων για τη Λαυρεωτικη πυκνώνουν και απαιτούν τη συντονισμένη προσπάθεια όλων μας.

Απόψε στην κεντρική πλατεία της Κερατέας θα στηθεί μια γιορτή για όσα πέτυχε ο αγώνας πριν από 15 χρόνια. Θα είναι όμως και ένα βροντερό παρών για όσα έρχονται

Ας είμαστε εκεί!

26/10/2025

𝚾𝛒𝛈𝛔𝛕ή 𝛕𝛐𝛑𝛊𝛋ή 𝛂𝛖𝛕𝛐𝛅𝛊𝛐ί𝛋𝛈𝛔𝛈 𝛋𝛂𝛊 𝛂𝛅𝛊𝛂𝛗ά𝛎𝛆𝛊𝛂 𝛅𝛆𝛎 𝛔𝛖𝛍𝛃𝛂𝛅ί𝛇𝛐𝛖𝛎

𝛤𝜌ά𝜑𝜀𝜄 𝜂 Ό𝜆𝛾𝛼 𝛱𝛼𝜋𝛼𝛿ό𝛾𝜄𝛼𝜈𝜈𝜂

Την Δευτέρα, 6/10/2025 και ώρα 9:46 πμ τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου της ΔΑΝΕΤΑΛ (της Δημοτικής Επιχείρησης αξιοποίησης της ακίνητης περιουσίας του Δήμου μας) έλαβαν πρόσκληση σε έκτακτο διοικητικό συμβούλιο δια περιφοράς που είχε προγραμματιστεί για τις 10:30πμ την ίδια μέρα. Δηλαδή εντός των επομένων λίγων λεπτών.

Το θέμα για το έκτακτο συμβούλιο ήταν η λήψη απόφασης προκειμένου μια εταιρία να νοικιάσει 2 δημοτικούς χώρους προκειμένου να αποθηκεύσει για 1 μηνά έως 2 μήνες εξαρτήματα για ανεμογεννήτριες.

Ο δημοτικός χώρος που μισθώθηκε είναι μεγάλος (συνολικά 22 στρέμματα). Το ποσό της μίσθωσης ανήλθε στο σύνολο 124.000 ευρώ.

Ωραία θα μου πείτε, λεφτά μπαίνουν στα ταμεία του Δήμου υπέρ των δημοτών. Γιατί απορείς?

Όμως τα λεφτά δεν μπαίνουν στα ταμεία του δήμου. Αντί για το Δήμο εισπράτει η δημοτική επιχείρηση. Και πάλι όμως γιατί αυτό να δημιουργεί απορίες και ερωτηματικά;

Γιατί πολύ απλά η ΔΑΝΕΤΑΛ και οι λοιπές ανώνυμες εταιρίες του Δήμου (και κάθε δήμου) ουσιαστικά δημιουργούν ένα προπέτασμα πίσω από οποίο χάνεται κάθε έννοια απολογισμού στους πολίτες/δημότες, κάθε έννοια διαφάνειας και δημοκρατικής νομιμοποίησης.

Οι εκλεγμένοι σύμβουλοι, αυτούς που εμπιστευθήκαμε να διαχειριστούν με τον βέλτιστο τρόπο την περιουσία του Δήμου, στην πλειοψηφία τους δεν συμμετέχουν. Όσοι λίγοι συμμετέχουν, λαμβάνουν ενημέρωση στο παρά πέντε. Ο αρχηγός της πλειοψηφίας καθορίζει τις αποφάσεις με τη δύναμη που επιβάλει η “ενός ανδρός αρχή”. Ποιος θα τολμήσει να εγείρει ερωτήματα από την πλειοψηφία ιδίως όταν ο φόβος της λογοδοσίας προς τους δημότες έχει ικανοποιητικά εξουδετερωθεί.

Οι εκλεγμένοι της αντιπολίτευσης έχουν βάρος να μη σιωπήσουν. Να μιλήσουν ανοικτά και να καλέσουν τους πολίτες σε ενημέρωση. Η φωνή τους δεν ακούγεται επαρκώς και ο κόσμος απογοητεύεται.

Ας γυρίσουμε όμως στο κρίσιμο, που είναι πως επιλέγει να οργανωθεί διοικητικά ένας δήμος. Ο τρόπος που οργανώνεται ένας δήμος για να λαμβάνονται οι κρίσιμες αποφάσεις διαχείρισης και ο τρόπος που πολιτεύονται οι άρχοντες δεν είναι χωρίς σημασία. Και βέβαια λέει πολλά και για την δημοκρατική αντίληψη αυτών που ζητούν την ψήφο μας.

Ανώνυμες εταιρίες, με ελεγχόμενο το διοικητικό συμβούλιο από τον ένα, χωρίς το φόβο της δημόσιας διαβούλευσης στο πλαίσιο της διαδικασίας του δημοτικού συμβουλίου δημιουργούν τις συνθήκες που ευθύνονται για τη σήψη που βαρύνει το πολιτικό σύστημα. Δυστυχώς και ο Δήμος μας με το τρόπο που έχει επιλέξει να διοικείται επιτρέπει σε αυτές τις συνθήκες να υπάρχουν και να γιγαντώνονται.

Με την παρούσα παρέμβασή μου και με αφορμή αυτά τα 124.000 ευρώ, ως πολίτης και δημότης αυτού του Δήμου θα περιμένω να ακούσω ένα λεπτομερή απολογισμό σε επόμενο δημοτικό συμβούλιο (σε δημόσια συνεδρίαση). Πως αξιοποιεί την περιουσία μας η ΔΑΝΕΤΑΛ αλλά και άλλες εταιρίες όπως η ΔΕΥΑΤΗΛ; Πως ωφελούμαστε εμείς οι δημότες; Που δαπανώνται τα έσοδα;

Μέχρι τότε μπορεί κανείς να υποθέτει ότι τα αυξημένα τέλη να χρηματοδοτούν ωραίες φιέστες, εξώδικα σε πολίτες και καλογυρισμένα βιντεάκια που κάνουν το γύρο του διαδικτύου. Πάντως σίγουρα, τα σημαντικά θα αποφασίζονται πίσω από κλειστά γραφεία με εξουδετερωμένα διοικητικά συμβούλια.

#κερατεα #λαυριο

21/10/2025

𝚻𝛐 𝛉𝛖𝛍𝛊𝛋ό 𝛍𝛊𝛂ς 𝛆𝛏𝛐𝛖𝛔ί𝛂ς 𝛑𝛐𝛖 𝛑𝛂𝛒𝛂𝛑𝛂ί𝛆𝛊

𝛤𝜌ά𝜑𝜀𝜄 𝜂 𝛭𝛼𝜌ί𝛼 𝛥𝜂𝜇𝜂𝜏𝜌ί𝜊𝜐

Ο θυμός με το θυμικό έχουν την ίδια ρίζα και προέρχονται από την αρχαία λέξη «θυμός». Ο όρος «θυμικό» χρησιμοποιήθηκε στην ψυχολογία ως όρος ευρέως περιεχομένου, για να καλύψει όλα εκείνα τα βιώματα στα οποία υπάρχει συναισθηματικός τόνος οποιουδήποτε χαρακτήρα .

Ο θυμός, στην αρχαία του σημασία, δεν ταυτίζεται με ό,τι σήμερα γνωρίζουμε ως “συναίσθημα του θυμού”, αλλά αναφέρεται σε ολόκληρο το κέντρο του συναισθήματος, που αποτελεί και τον πυρήνα της υπάρξεώς μας. Με αυτή την έννοια, απεικονίζει την εν γένει διάθεσή μας και μοιάζει να είναι η απορροή αυτού που είμαστε.

Η ιστορία δείχνει ότι τα συναισθήματα είναι ισχυρά – αυτά είναι που, σε ίσο βαθμό με τις τεχνολογίες, τα πολιτικά κινήματα και τους στοχαστές, έχτισαν τον κόσμο. Έστησαν τα θεμέλια θρησκειών, φιλοσοφικών ερωτημάτων και του κυνηγιού της γνώσης και του πλούτου.

Συναισθήματα όπως ο «θυμός» που κατά τον Πλάτωνα είναι εκείνος που ωθεί τα συναισθήματα σε ενέργεια, η «ελπίδα» που δρά ως δύναμη πραγματοποίησης πράξεων που το υποκείμενο πιστεύει ότι ίσως είναι εφικτά, ο «φόβος» που κινεί προς αποφυγή επικίνδυνων καταστάσεων, το «θάρρος» που υποκινεί πράξεις παρουσία του φόβου αποτελούν μερικά μόνο συναισθήματα τα οποία έχουν διαμορφώσει και πολύ περισσότερο έχουν γράψει την ανθρώπινη ιστορία ανά τους αιώνες.

Η ανθρωπότητα δημιούργησε και μεγαλούργησε εκφράζοντας τα συναισθήματα με έργα στην κοινωνία και δημιουργώντας θεσμούς ανυπέρβλητους σε αξία όπως η δημοκρατία, η δικαιοσύνη, η ελευθερία του λόγου, ο σεβασμός και η φροντίδα των ευάλωτων. Ακόμα και όταν χωλαίνει πάλι το αίσθημα δικαίου έρχεται να μιλήσει και να αποκαταστήσει την αδικία.

Αναπτύχθηκε, εξελίχθηκε, αναδιπλώθηκε και περπάτησε πάλι μπροστά έχοντας οδηγό της, τις μορφές αυτές του συναίσθηματος, που λειτουργούν ως εφαλτήρια εξέλιξης.

Την ίδια στιγμή συναισθήματα αρνητικής ποιότητας δημιούργησαν καταστροφές, στράφηκαν εναντίον της ανθρωπότητας , του ίδιου του ανθρώπου και άφησαν ανοιχτές πληγές που δύσκολα επουλώθηκαν ή δεν επουλώθηκαν ποτέ.

Τα συναισθήματα τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο έχουν πολλές φορές αποτελέσει μια σκοτεινή δύναμη, ικανή να ρημάξει κόσμους μέσω του πολέμου, της απληστίας και της δυσπιστίας.

Ζήλεια, ματαίωση, απογοήτευση, αίσθημα εσωτερικής σύγκρουσης , λύπη, πένθος, μίσος, αίσθημα απώλειας της δύναμης, ανασφάλεια, αποτελούν αρνητικά συναισθήματα που μπορούν να υποστηρίξουν την εξέλιξη, φτάνει να διαχειριστούν εποικοδομητικά.

Τι συμβαίνει όμως όταν αυτά τα συναισθήματα γεννώνται από άτομα που κατέχουν θέσεις εξουσίας και η διαχείριση δεν είναι η σωστή;

Τότε η κοινωνία και οι πολίτες επωμίζονται τις συνέπειες μιας εξουσίας άρρωστης που δρα και εκφράζεται με πράξεις κατώτερες των περιστάσεων, με πράξεις που ευτελίζουν την δημόσια ζωή, και διαταράσουν την κοινωνική ισορροπία.

• «Panem et circenses» ή «άρτον και θεάματα» (όπως έλεγαν οι Ρωμαίοι) : Προσφορά ψωμιού και διασκέδασης (θεαμάτων, όπως μονομαχίες) στους πολίτες για να τους κρατούν ευχαριστημένους και να τους αποσπούν από τα πολιτικά προβλήματα.

Επικοινωνιακά τρικς λέγονται στην πολιτική ζωή της εποχής μας, τα οποία μάλιστα κάποιες φορές κοστίζουν ακριβά στα ταμεία του κράτους ή της κοινότητας.

Προφανώς και δεν καταδικάζονται οι επικοινωνιακές πρακτικές ως μέσο «συνομιλίας» της εξουσίας με τους πολίτες. Όταν όμως εκείνες δρουν μόνο για το συμφέρον της εξουσίας γίνονται συνένοχες και εχθρός της κοινωνίας.

Όση όμως επικοινωνία και να «ταΐσεις» κάποτε έρχεται κορεσμός, όταν μάλιστα τα προβλήματα έχουν διογκωθεί τόσο που φωνάζουν για λύσεις.

Δεν μπορείς να «κοροϊδεύεις όλους για πάντα»!

• Κατάχρηση εξουσίας στην ψυχολογία είναι η κατάχρηση ισχύος, όταν μια ηγετική ομάδα παίρνει αποφάσεις χωρίς να λαμβάνει υπ’ όψιν της τις επιπτώσεις σε αυτούς που διοικεί.

Το αίσθημα δικαιοσύνης είναι θεμελιώδες για την κοινωνική λειτουργία και την συνεργασία. Οποιαδήποτε παραβίαση αυτού του κανόνα μπορεί να προκαλέσει την αίσθηση διαταραχής της ισορροπίας και ενέργειες κοινωνικής αντίδρασης.

Όταν μια εξουσία καταδιώκει το κοινωνικό σύνολο στις δικαστικές αίθουσες για να επιβάλλει τις αποφάσεις της μπορεί να είναι νομότυπη, αλλά δεν έχει έχει πλέον καμία νομιμοποίηση στις συνειδήσεις των πολιτών.

• Η κατάχρηση εξουσίας από κοινωνιολογική σκοπιά συνδέεται με δωροδοκία, ευνοιοκρατία, εκβιασμό, πράξεις που υπονομεύουν την αξιοκρατία και την ισονομία και οδηγούν σε κοινωνική αδικία και διάσπαση της κοινωνικής συνοχής.

Προσφορά υλικών ωφελημάτων με σκοπό την εξαγορά συνειδήσεων αποτελεί στοιχείο σάπιων διοικητικών συστημάτων ανά τους αιώνες, που καταγράφηκαν από την ιστορία ως διεφθαρμένα.

Η ευνοιοκρατία , με την προώθηση και επικράτηση ατόμων σε θέσεις, όχι βάσει των ικανοτήτων τους, αλλά λόγω της εύνοιας των ισχυρών, ισοπεδώνει το «κοινό περί δικαίου αίσθημα» των πολιτών.

Πρακτικές παραχώρησης αξιωμάτων και προνομίων σε συγγενικά πρόσωπα, αποτελούν ξεπερασμένα μοντέλα διακυβέρνησης προηγούμενων αιώνων που στρέφονται εναντίον της πρόοδου της κοινότητας και της αξιοκρατίας. (Ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, πρώτος διδάξας της οικογενειοκρατίας, είχε πει «εγώ και τη μαγκούρα μου να στείλω στην Μάνη, θα εκλεγεί βουλευτής»).

• Φαινόμενα λεκτικής βίας, απόπειρες άσκησης σωματικής βίας και σεξιστικές συμπεριφορές, σε χώρους συνεδρίασης των εκλεγμένων αντιπροσώπων αποτελούν το τελευταίο σκαλοπάτι της πολιτικής διάλυσης και της επερχόμενης πτώσης.

Η πολιτική κατάρρευση είναι μια βαθιά κρίση που χαρακτηρίζεται από αστάθεια, έλλειψη συναίνεσης και κατάρρευση της δημόσιας εμπιστοσύνης.

Στην ζωή υπάρχει η ήττα, ΑΛΛΑ υπάρχει και η ήττα με αξιοπρέπεια!!

#κερατεα #λαυριο

16/10/2025

𝚾ά𝛒𝛈ς 𝚭𝛂𝛄𝛐𝛖𝛒ής: 𝚳𝛊𝛂 𝛂𝛒𝛘ή 𝛍𝛆 𝛐𝛖𝛔ί𝛂

𝛤𝜌ά𝜑𝜀𝜄 𝜊 𝛴𝜊𝜆ί𝜎𝜏

Το βίντεο που ανήρτησε ο Χάρης Ζαγουρής δεν είναι απλώς μια εικόνα. Είναι υπαινιγμός. Δήλωση χωρίς λέξεις.

Ο τόπος περνά μπροστά από τον φακό όχι σαν ντεκόρ, αλλά σαν υπόμνηση ευθύνης.

Ο Χάρης Ζαγουρής που περπατά στο κέντρο δεν επιδεικνύεται, θυμίζει. Θυμίζει πως η πολιτική αρχίζει ξανά όταν ο τόπος γίνεται πρωταγωνιστής.

Το βλέμμα, ο ήλιος, ο κύκλος που κινείται, όλα δείχνουν προμελετημένα. Όχι για εντύπωση, αλλά για νόημα.

Κάτι προοικονομείται, κι όσοι διαβάζουν πίσω από τα σύμβολα το γνωρίζουν ήδη.

Η ημερομηνία 𝟏𝛈 𝚴𝛐𝛆𝛍𝛃𝛒ί𝛐𝛖 𝟐𝟎𝟐𝟓 δεν είναι απλώς ένα χρονικό σημείο. Είναι ίσως ραντεβού με το επόμενο κεφάλαιο της Λαυρεωτικής;

Και ίσως, αυτή τη φορά, ο χρόνος να μην περιμένει. Και δεν πρέπει να περιμένει άλλο.

#κερατεα #λαυριο

16/10/2025

𝚶 𝛗ό𝛃𝛐ς 𝛕𝛈ς 𝛋𝛒𝛊𝛕𝛊𝛋ής 𝛆ί𝛎𝛂𝛊 𝛈 𝛑𝛊𝛐 𝛋𝛂𝛉𝛂𝛒ή 𝛂𝛑ό𝛅𝛆𝛊𝛏𝛈 𝛆𝛎𝛐𝛘ής

𝛤𝜌ά𝜑𝜀𝜄 𝜊 𝛨𝜆ί𝛼ς 𝛥𝜄ά𝜅𝜊ς

Κάθε Δήμος έχει ψυχή. Δεν αναφέρομαι στη μεταφυσική. Είναι αποκλειστικά το ηθικό κομμάτι στο οποίο αναφέρομαι. Ψυχή λοιπόν για τον κάθε Δήμο είναι το άθροισμα των πράξεων, των προθέσεων και της συνέπειας όσων τον διοικούν. Αν η ψυχή κυβερνάται από τον νου τότε υπάρχει λογικός σχεδιασμός -στρατηγική. Αν όμως κυβερνάται από το ένστικτο τότε υπάρχει σύγχυση.

Στη Λαυρεωτική, η ψυχή του Δήμου δείχνει -αλλά μην «μπερδεύεστε» είναι- κουρασμένη. Δεν έχει λογισμό, δεν θυμάται, ζει μέσα στην εικόνα της αλλά και από αυτήν.

Πολλοί φιλόσοφοι και όχι μόνο έχουν μιλήσει για την ψυχή. Για κάποιον από αυτούς, αυτή χωρίζεται σε τρία μέρη. Το λογικό, που σκέφτεται. Το θυμικό, που παλεύει και το επιθυμητό το οποίο ζητά και αναζητά. Σύμφωνα με αυτή τη θεώρηση, όταν κυβερνά το λογικό -ο νους- υπάρχει ισορροπία. Αντιθέτως, όταν επικρατεί το θυμικό, η επιθυμία - όταν δηλαδή, όπως θα έλεγε ο Νίτσε, τα έντερά σου σε κρατούν δέσμιο- τότε νομοτελειακά χάνεται το μέτρο. Η ψυχή ενός Δήμου για να μείνει ζωντανή είναι επιβεβλημένο οι αποφάσεις να βασίζονται στη γνώση. Σίγουρα οφείλουν να υπηρετούν το κοινό καλό. Σε διαφορετική περίπτωση, όταν δηλαδή υπηρετούν το πρόσκαιρο ή το προσωπικό, η ψυχή γίνεται όργανο συμφερόντων.

Για κάποιον άλλο η ταυτότητα του ανθρώπου βρίσκεται στη μνήμη. Ό,τι θυμάσαι, αυτό είσαι.
Μια διοίκηση χωρίς μνήμη δεν έχει -και δεν θα μπορούσε να έχει- ταυτότητα. Ξεχνά υποσχέσεις. Δικαιολογεί αποτυχίες. Εξαιτίας όλων αυτών διαρκώς επαναλαμβάνει λάθη. Ζει στο παρόν χωρίς συνέχεια. Μόνο που το χθες ενός Δήμου, όπως και το σήμερα αλλά και το αύριο, δεν είναι τίποτα άλλο από τους ανθρώπους που τον συγκροτούν.

Για κάποιον τρίτο η ψυχή υπάρχει μόνο όσο γίνεται αντιληπτή. Esse est percipi (ύπαρξη σημαίνει αντίληψη). Κάπου εδώ αρχίζουν οι στρεβλώσεις, ερχόμενος στα καθ’ ημάς, σε ό,τι αφορά στην επικοινωνία. Μια εξουσία που υπάρχει μόνο όταν φαίνεται και για να φαίνεται, είναι άψυχη και γι’ αυτό ψυχρή. Η διοίκηση που επιδιώκει μοναχά την προβολή αποξενώνεται από την πραγματικότητα. Δεν κυβερνά. Απλώς σκηνοθετεί και περιμένει να κυλήσει ο χρόνος προς όφελός της.

Έχοντας στο μυαλό μας τα προαναφερθέντα, κατανοούμε ότι στον Δήμο μας αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως ψυχή έχει πάψει να ζει για τους ανθρώπους και -εδώ και καιρό- ζει μόνο για το… βλέμμα τους. Γνωρίζουμε -μέσα από τα βιώματά μας- ότι όταν η εικόνα είναι σημαντικότερη από το έργο, τότε το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι αρνητικό.

Η αλήθεια -δυστυχώς για κάποιους- έχει όμως έναν τρόπο πάντα να επιστρέφει. Το μόνο βέβαιο είναι ότι στο τέλος επιστρέφει με ορμή και κρατώντας σπαθί. Κάποιος δύναται να εξαπατά πολλούς για λίγο καιρό, και λίγους για πολύ. Είναι όμως αδύνατον να εξαπατά τους πάντες διαρκώς.

Στην προσπάθειά του κάποιος λοιπόν να επιβιώσει λειτουργεί με τρόπους που προσβάλλουν, γιατί έχει χάσει το μέτρο και το ένστικτο της αυτοσυντήρησης επικρατεί. Φοβάται την Αλήθεια και γι’ αυτό φιμώνει. Απενεργοποιεί σχόλια. Γιατί; Γιατί προσπαθεί να δημιουργήσει μια επίφαση ηρεμίας όπου όλα κι όλοι μοιάζουν να συμφωνούν. Τι έχουμε λοιπόν; Έχουμε κατάρρευση του λογικού. Έχουμε απώλεια μνήμης του διαλόγου. Και παράλληλα αποκλειστική προστασία μιας εικόνας αλλά όχι της Αλήθειας. Όμως ο Δήμος που δεν αντέχει τη διαφωνία, στην πραγματικότητα δεν αντέχει τον εαυτό του. Ο φόβος της κριτικής είναι η πιο καθαρή απόδειξη ενοχής.

Το μη αυθεντικό νομοτελειακά θα καταρρεύσει με εκκωφαντικό θόρυβο. Τότε η μόνη επιλογή που έχουμε είναι να αναζητήσουμε ξανά τα αναφερθέντα στην αρχή. Τον λογισμό, τη μνήμη και εντέλει την πράξη.

Η ψυχή του Δήμου θεραπεύεται μόνο όταν επικρατήσει η λογική ώστε να επανέλθει στον άξονά της. Όταν επαναφέρει τη μνήμη της, ώστε να μην ξεχνά ή, ακόμα χειρότερα, αποποιείται τις ευθύνες της. Και με έργο το οποίο δεν θα χρειάζεται σκηνοθετικές υπερπαραγωγές, γιατί θα μιλά από μόνο του. Χρειάζεται τέλος να επαναφέρει ως κέντρο τον Άνθρωπο και κυρίως επιβάλλεται αυτοσεβασμός για όλους αλλά πρωτίστως για τους ιθύνοντες. Όταν υπάρξουν όλα τα προαναφερθέντα, υπάρχει ελπίδα.

Επιτέλους, ο Άνθρωπος θα γίνει ξανά το επίκεντρο.

#κερατεα #λαυριο

11/10/2025

𝚶𝛊 «𝛈𝛉𝛐𝛑𝛐𝛊𝛐ί» 𝛕𝛈ς 𝛆𝛏𝛐𝛖𝛔ί𝛂ς

𝛤𝜌ά𝜑𝜀𝜄 𝜊 𝛴𝜊ύ𝜇𝜂

Στην Ελλάδα διανύουμε περίοδο πολιτικών ανακατατάξεων. Θεωρώ ότι η συγκυρία είναι ώριμη ώστε να χαρτογραφήσουμε τα πρόσωπα που υποδύονται την πολιτική, να μελετήσουμε την ψυχολογία της εξουσίας και να κατανοήσουμε το ποιοι επιβιώνουν και γιατί. Θα επιχειρήσουμε λοιπόν ένα κολλάζ χαρακτήρων, εν είδει χάρτη. Όσο πιο διεισδυτικά κοιτάμε αυτόν τον «χάρτη», δεν βλέπουμε «πολιτικούς» αλλά στην πραγματικότητα ανθρώπους που προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα από ρόλους -έστω όχι όλοι-.

Ανάλογα αν αναφερόμαστε στην κεντρική πολιτική σκηνή, την Περιφέρεια ή την Τοπική Αυτοδιοίκηση υφίστανται διαφορετικά «οικοσυστήματα». Γενικά μιλώντας, υπάρχουν αυτοί που κυνηγούν τα φώτα και τα μικρόφωνα, άλλοι θέσεις ή κοινό. Κάποιοι λόγο ύπαρξης! Ελάχιστοι, πραγματικά, επιδιώκουν να προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο. Ας τους δούμε, αυτούς και άλλους, κάπως αναλυτικότερα.

𝚶 𝚮𝛄𝛆𝛍ώ𝛎 (𝛐 𝚳𝛂𝛋𝛊𝛂𝛃έ𝛌𝛌𝛊 𝛍ό𝛌𝛊ς 𝛂𝛎έ𝛃𝛂𝛔𝛆 𝛑𝛖𝛒𝛆𝛕ό)
Δεν διοικεί γιατί δεν γνωρίζει. Επιβλέπει. Διατάζει. Δεν ακούει, περιμένει να σωπάσουν οι άλλοι. Στον καθρέφτη βλέπει έναν άνθρωπο «που κρατά το τιμόνι», κάποτε δυσανασχετεί και με το είδωλό του γιατί το εκλαμβάνει σαν αντίπαλο. Αρέσκεται στο να τον θαυμάζουν. Αρκείται όμως και με το να τον αφήνουν ανεξέλεγκτο. Κάθε του λέξη είναι «γραμμή». Κάθε παύση, «στρατηγική». Ζει για να αποδεικνύει ότι χωρίς εκείνον δεν κινείται τίποτα. Και πράγματι, τίποτα δεν κινείται, γιατί δεν το επιτρέπει.

𝚶 𝛅𝛆𝛎 𝛔𝛖𝛍𝛗𝛚𝛎ώ 𝛂𝛌𝛌ά 𝛑𝛊έ𝛇𝛐𝛍𝛂𝛊 𝛖𝛑𝛆𝛒𝛃𝛐𝛌𝛊𝛋ά 𝛎𝛂 𝛍𝛆ί𝛎𝛚 𝛔𝛕𝛈 𝛄𝛒𝛂𝛍𝛍ή
Γνωστό υποείδος. Πείθει πρώτα τον εαυτό του ότι «η συλλογικότητα πάνω απ’ όλα», και μετά σιωπά. Αν μιλήσει, θα είναι για να διευκρινίσει ότι «προσωπικά διαφωνεί». Μόνο που η πολιτική δεν μετρά τις προσωπικές σκέψεις. Είναι οι δημόσιες στάσεις που έχουν σημασία. Εκείνος, λοιπόν, μένει -ως ευθυτενής εύζωνας- σταθερά στο «πόστο» του. Καταπίνει λόγια, προσδοκεί ανταμοιβή και λέει «όχι» μόνο όταν δεν τον ρωτούν.

𝚶 𝛔𝛖𝛎ή𝛄𝛐𝛒𝛐ς (𝛃𝛌. 𝛊𝛅𝛆𝛂𝛌𝛊𝛔𝛕ής 𝛋𝛂𝛒𝛊έ𝛒𝛂ς)
Ξεκίνησε με όνειρα. Μιλά ακόμη για αξίες, με τη διαφορά ότι τώρα στέκεται δίπλα στο λογότυπο της παράταξης. Ανήκει στη νέα γενιά των «καλών προθέσεων με γραφείο Τύπου». Υπερασπίζεται τα πάντα, αρκεί να του δοθεί βήμα. Δεν αντιπολιτεύεται -φανερά τουλάχιστον-, μην τυχόν και χαθεί η μελλοντική συνεργασία. Στο τέλος, δεν θυμάται! Αγωνιζόταν για την ιδέα ή για τη θέση που απορρέει από την εξουσία;

𝚶 𝛆𝛍𝛆ίς 𝛎𝛂 𝛆ί𝛍𝛂𝛔𝛕𝛆 𝛋𝛂𝛌ά 𝛋𝛂𝛊 𝛕𝛐 𝛑ό𝛑𝛐𝛌𝛐 𝛏𝛆𝛘𝛎ά𝛆𝛊 𝛄𝛒ή𝛄𝛐𝛒𝛂
Ρεαλιστής, λέει. Στην πράξη, απλός διαχειριστής λήθης και ό,τι άλλο μπορεί να του… προσφέρει. Μετρά την κοινή γνώμη όπως άλλοι τον καιρό… αν φυσάει αντίθετα, αλλάζει στάση. Πιστεύει ότι όλα διορθώνονται με ένα δελτίο Τύπου και δύο δημόσιες εμφανίσεις. Δεν έχει μνήμη ευθυνών, μόνο ημερολόγιο επόμενων εκλογών.

𝚶 𝚨𝛑ώ𝛎 𝛍𝛆𝛎, 𝛖𝛑𝛐𝛙ή𝛗𝛊𝛐ς 𝛅𝛆 𝛋𝛂𝛊 𝛆𝛎ί𝛐𝛕𝛆 𝛆𝛋𝛌𝛆𝛄𝛍έ𝛎𝛐ς. 𝚷ά𝛎𝛕𝛂 ό𝛍𝛚ς… 𝛂𝛑ώ𝛎
Αν η πολιτική είχε κάρτα παρουσίας, αυτή θα ήταν άδεια. Μέρος του κόσμου δεν τον γνωρίζει καθόλου και μονίμως είναι εξαφανισμένος. Παρών μόνο σε συνεδριάσεις και αυτό όχι πάντα. Οι συνεδριάσεις γι’ αυτόν είναι «τεχνικό θέμα». Ο δημόσιος λόγος «φιλολογική άσκησις». Κι όμως, κάθε φορά που μιλά, θυμίζει πόσο εύκολο είναι να είσαι πολιτικός κι ας μη σε καταλαβαίνουν.

𝚶 𝛕𝛐 𝛋ό𝛍𝛍𝛂 ό,𝛕𝛊 𝛑𝛒𝛐𝛔𝛕ά𝛏𝛆𝛊
Δεν ρωτά, δεν σκέφτεται, δεν χρειάζεται. Η ταυτότητά του είναι η γραμμή του κόμματος. Όταν το κόμμα σιωπά, κι εκείνος σωπαίνει. Όταν το κόμμα αλλάζει θέση, εκείνος αλλάζει άποψη. Πιστεύει ότι η πειθαρχία είναι αρετή. Την σκέψη την αφήνει για αυτούς που είναι σε υψηλότερα πόστα. Είναι απλά ένας κρίκος και εξασφαλίζει ότι τίποτα δεν θα αλλάξει. Αυτό το τηρεί ευλαβικά και ας μην «πιστεύει».

𝚶 𝛒𝛆 𝛑𝛂𝛊𝛅𝛊ά 𝛑𝛒έ𝛑𝛆𝛊 𝛎𝛂 𝛌ύ𝛔𝛐𝛖𝛍𝛆 𝛆𝛑𝛊𝛕έ𝛌𝛐𝛖ς 𝛕𝛂 𝛔𝛐𝛃𝛂𝛒ά 𝛑𝛒𝛐𝛃𝛌ή𝛍𝛂𝛕𝛂 𝛑𝛐𝛖 𝛖𝛑ά𝛒𝛘𝛐𝛖𝛎
Ο μόνος που πιστεύει ακόμη ότι η πολιτική είναι εργαλείο λύσεων, όχι επαγγελματικής επιβίωσης. Μπαίνει στις συνεδριάσεις προετοιμασμένος. Έχει προτάσεις. Παλεύει υπομονετικά. Στο τέλος, φεύγει με βλέμμα απορίας! Πώς γίνεται να μιλούν όλοι για πρόοδο και να μην προχωρά τίποτα;

Μοιάζει με Δον Κιχώτη που παλεύει με ανεμόμυλους προϋπολογισμών, επιτροπών και «πλαισίων λειτουργίας». Δεν είναι αφελής, είναι μειοψηφία. Και το ξέρει. Επιμένει, γιατί ακόμη θεωρεί αυτονόητο ότι οι εκλεγμένοι υπάρχουν για να λύνουν τα προβλήματα του κόσμου. Το τραγικό είναι ότι έχει δίκιο.

Οι τύποι αλλάζουν ονόματα, παρατάξεις, ακόμα και συνθήματα, μα οι ρόλοι παραμένουν ίδιοι. Κάποιοι επιθυμούν την εξουσία. Άλλοι να είναι υποτακτικοί αλλά με αντίτιμο. Κάποιοι τρίτοι βολεύονται με το να είναι στο επίκεντρο. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη γεωγραφία των ρόλων, υπάρχουν ακόμη μερικοί που δεν παίζουν ρόλο, πιστεύουν μέχρι και την τελευταία λέξη όσων έχουν δηλώσει. Αυτοί είναι που κρατούν το νόημα της πολιτικής όρθιο. Και το κάνουν αθόρυβα, χωρίς τίτλους. Γιατί γι’ αυτούς οι προβολείς δεν έχουν καμία σημασία αλλά είναι ο Άνθρωπος που μετράει.

Η ανθρωπογεωγραφία ενός τόπου δεν γράφεται με χάρτες. Τις συμπεριφορές είναι που πρέπει να αξιολογούμε. Και αν κάτι αλλάζει τελικά, δεν είναι οι τύποι των πολιτευτών, αλλά η αντοχή των πολιτών απέναντί τους.

#κερατεα #λαυριο

04/10/2025

Ά𝛒𝛕𝛐ς, 𝛉𝛆ά𝛍𝛂𝛕𝛂 𝛋𝛂𝛊 𝛕𝛂 𝛑𝛂𝛊𝛅𝛊ά 𝛕𝛐𝛖 𝛆𝛊𝛅𝛊𝛋𝛐ύ 𝛔𝛘𝛐𝛌𝛆ί𝛐𝛖 𝛚ς 𝛖𝛑𝛐𝛔𝛈𝛍𝛆ί𝛚𝛔𝛈

𝛤𝜌ά𝜑𝜀𝜄 𝜊 𝛴𝜊𝜆ί𝜎𝜏

Ο φακός είναι εργαλείο. Και στα δύο τελευταία βίντεο του απερχόμενου Δημάρχου, ο φακός λειτουργεί ακριβώς με αυτόν το τρόπο. Δεν αποκαλύπτει, κρύβει. Ελέγχει το σκηνικό που θα παρακολουθήσει ο δημότης. Μετατρέπει τη δημόσια πράξη σε μονόλογο.

Στο ένα, ανακοινώνει έργα. Στο άλλο, «αγώνα». Και στα δύο, μόνος. Κανένας συνεργάτης. Ο λόγος του ρέει μονοκόμματος, με το ρήμα «κάνουμε» να αντικαθιστά το «υπάρχουμε». Σαν να είναι ο Δήμος αυτός και μόνος του. Οι συνεργάτες, όταν εμφανίζονται -σε άλλα βίντεο- περνούν βιαστικά από το πλάνο σαν guest stars. Επικουρικοί, αναλώσιμοι.

Στο τελευταίο βίντεο, η Κερατέα «αναπλάθεται». Δεν μας ενημερώνει όμως ούτε τον χρόνο αποπεράτωσης του έργου, ούτε ποια εταιρεία είναι η ανάδοχος. Μήπως είναι η ίδια γνωστή εταιρεία που έχει αναλάβει σχεδόν όλα τα τεχνικά έργα του Δήμου τα τελευταία χρόνια; Όχι ότι δεν είναι νόμιμο, απλά αναρωτιόμαστε για την τόσο μεγάλη επιτυχία που έχει στους όποιους διαγωνισμούς έχει πάρει μέρος στην Λαυρεωτική. Στο δεύτερο, «αντιστέκεται». Και ο ίδιος, με το ίδιο βλέμμα, παραδίδει στο κοινό το διπλό του πρόσωπο. Φτιάχνει και πλατείες αλλά και καλεί σε συναυλία διαμαρτυρίας. Η σκηνοθεσία απλή. Ο ίδιος στο κέντρο. Η φωνή του στο προσκήνιο. Η πραγματικότητα, στο περιθώριο.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η συναυλία αυτή θα κοστίσει περίπου 15.000 ευρώ. Δεκαπέντε χιλιάδες για ένα «όχι». Για μια βραδιά με μικρόφωνα, προβολείς και συνθήματα. Φυσικά θα πάρει το μικρόφωνο θα είναι και πάλι ο πρωταγωνιστής. Ο ίδιος που είναι μέλος του ΕΔΣΝΑ, τώρα αγοράζει μια «αντίσταση» με δημοτικό τιμολόγιο.

Αναρωτιέται κανείς, πόσες ράμπες ΑμεΑ θα μπορούσαν να γίνουν με αυτά και άλλα από διάφορες τέτοιου είδους εκδηλώσεις χρήματα; Πόσα ειδικά καθίσματα για παιδιά με κινητικές δυσκολίες; Πόσα τετραγωνικά στέγης για το Ειδικό Νηπιαγωγείο που τρία χρόνια στεγάζεται πρόχειρα, μέσα στο Ειδικό Δημοτικό; Γιατί στο τέλος της ημέρας όλα είναι θέμα προτεραιοτήτων και θέλησης.

Επί δύο χρόνια, η Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Αττικής στέλνει έγγραφα. Ρωτά, υπενθυμίζει, σχεδόν «παρακαλεί». Και ο Δήμος απαντά, για πρώτη φορά, μόλις στις 2 Ιουλίου 2025… «Τα παιδιά που θα προκύψουν από τις διαγνώσεις του 1ου ΚΕΔΑΣΥ να εξυπηρετηθούν από τους όμορους δήμους». Έτσι, απλά. Δύο χρόνια σιωπής για τα παιδιά. Πέντε λεπτά ομιλίας για τη συναυλία.

Κάποιοι θα το πουν πολιτική επικοινωνία. Εγώ το λέω ναρκισσισμό που φοράει το ένδυμα της ευαισθησίας. Γιατί το κοινό δεν χρειάζεται μόνο εικόνα. Θέλει πράξεις. Και το να πληρώνεις 15.000 ευρώ για να δείξεις ότι αντιστέκεσαι και να κάνεις λαϊκίστικο rebranding, δεν είναι πράξη. Είναι θέαμα.

Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας είχε βρει τη συνταγή! Panem et circenses δηλαδή άρτος και θεάματα. Εδώ, άρτο δεν έχουμε για τους δημότες. Από θεάματα πάμε καλά… με τελευταίο προφανώς τη «συναυλία αγώνα». Μόνο που τα παιδιά του Ειδικού Σχολείου και Νηπιαγωγείου χρειάζονται σοβαρές εγκαταστάσεις και κυρίως την ανθρωπιά μας.

Κι αν υπάρχει κάτι που μένει μετά τα φώτα της πλατείας, δεν είναι η μουσική. Είναι η σιωπή εκείνων που πάνε σε σχολείο με προβλήματα ή τους στέλνουν σε… όμορους δήμους. Μένει κι εκείνη η φράση που δεν ειπώθηκε ποτέ στην κάμερα… ποιος ακούει τα παιδιά, όσο εσύ μιλάς;

Γιατί, κι εδώ δεν χρειάζονται άλλα λόγια, το είπε κάποτε ο Παύλος Σιδηρόπουλος που έβλεπε πιο μακριά απ’ όλους μας…

𝚼𝛑𝛆𝛒𝛂𝛔𝛑ί𝛔𝛐𝛖 𝛕𝛐 𝛑𝛂𝛊𝛅ί,
𝛄𝛊𝛂𝛕ί 𝛂𝛎 𝛄𝛌𝛊𝛕ώ𝛔𝛆𝛊 𝛕𝛐 𝛑𝛂𝛊𝛅ί,
𝛖𝛑ά𝛒𝛘𝛆𝛊 𝛆𝛌𝛑ί𝛅𝛂.

(Ελπίζουμε ότι η κατάσταση έχει βελτιωθεί και ότι τελικά τα παιδιά τελικά βρήκαν στέγη στον δήμο μας. Αυτό βέβαια θα μας το πείτε εσείς... οι δημότες.)

𝛱𝛼𝜌𝛼𝜃έ𝜏𝜊𝜐𝜇𝜀 𝜎𝜏𝜄ς 𝜀𝜄𝜅ό𝜈𝜀ς 𝜀𝜈𝛿𝜀𝜄𝜅𝜏𝜄𝜅ή 𝛼𝜆𝜆𝜂𝜆𝜊𝛾𝜌𝛼𝜑ί𝛼 𝜇𝜀𝜏𝛼𝜉ύ 𝜏𝜔𝜈 𝜑𝜊𝜌έ𝜔𝜈, 𝛱𝜌𝜔𝜏𝜊𝛽ά𝜃𝜇𝜄𝛼 𝜅𝛼𝜄 𝛥ή𝜇𝜊. Έ𝜒𝜊𝜐𝜇𝜀 𝜎𝜏𝜂 𝛿𝜄ά𝜃𝜀𝜎ή 𝜇𝛼ς ό𝜆𝜂 𝜏𝜂𝜈 𝛼𝜆𝜆𝜂𝜆𝜊𝛾𝜌𝛼𝜑ί𝛼.

#κερατεα #λαυριο

04/10/2025

Από το γραφείο τύπου της Ενότητα Δημιουργία - Αρετούσα Μακρή ανακοίνωση για τη Δράση Πολιτών Λαυρεωτικής. Κοινές αγωνίες και κοινοί στόχοι. Ολόκληρη η ανακοίνωση κατωτέρω

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ
ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ

Δημοσιοποιήθηκε επώνυμα η Διακήρυξη κίνησης πολιτών με την ονομασία ΄΄Δράση Ενεργών Πολιτών΄΄ εκφράζοντας την αγωνία και τους προβληματισμούς για το παρόν και το μέλλον του τόπου μας, δηλώνοντας ταυτόχρονα μηδενική ανοχή στο τέλμα που ο Δήμος μας έχει φτάσει με ευθύνη της Δημοτικής Αρχής και σε όσα η Πολιτεία σχεδιάζει για άλλη μια φορά χωρίς εμάς.

Η Παράταξή μας ΕΝΟΤΗΤΑ – ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ, όλα τα χρόνια, υπηρετώντας πραγματικά το σύνολο της κοινωνίας, με καθαρές θέσεις, απόψεις και κυρίως χωρίς ποτέ να παρεκκλίνουμε, χαιρετίζει την κίνηση και θεωρούμε σπουδαία εξέλιξη δημότες και κάτοικοι του Δήμου μας με αφετηρία την Κερατέα, να αντιδρούν χωρίς δισταγμό στις πολυετείς καθεστωτικές και ραδιούργες παρασκηνιακές πολιτικές της σημερινής Δημοτικής Αρχής.

Οι θέσεις της Διακήρυξης μας βρίσκουν σύμφωνους, αναγνωρίζουμε το πραγματικό ενδιαφέρον των συμμετεχόντων στην κίνηση και ευελπιστούμε, από κοινού με μια παράλληλη συμπόρευση, να πετύχουμε τους στόχους που ο Δήμος Λαυρεωτικής έχει ανάγκη για να εισέλθει σε μια υγιή πορεία.

ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ
«ΕΝΟΤΗΤΑ – ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ»