01/02/2025
ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ: ΕΝΑ ΠΡΟΤΥΠΟ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ
“Όλοι έχουμε μέσα μας μια άλλη ζωή η οποία ενοχλεί ,απαιτεί ,παραπονιέται ,δεν έζησε” .
Λόγια που αγγίζουν την ψυχή στολισμένα με λέξεις απλές που όμως δεν είχες το θάρρος να πεις ,λόγια που σε παρακινούν να μάθεις τον καλλιτέχνη πίσω από το στίχο (θα κάνουμε μια προσπάθεια αν και δεν είμαι σίγουρη πως μερικές λέξεις είναι αρκετές για να την περιγράψουν). Η Κική Δημουλα ή αλλιώς Βασιλική Ράδου όπως ήταν το πραγματικό της όνομα ήταν μια πολεμίστρια ζωής με κοινωνική ευαισθησία και έντονες υπαρξιακές ανησυχίες .
“Τον έρωτα τον έπλασε ο θάνατος από άγρια περιέργεια να εννοήσει τι είναι η ζωή”
αυτή η τρομακτική ικανότητά της να εκφράζει το ανέκφραστο , αυτό που όλοι σκεφτόμαστε αλλά δεν ξεστομίζουμε ποτέ ...όπως ο φόβος του θανάτου ,η αδικία του έρωτα ,η κοινωνική “σκλαβιά” της γυναίκας.
“Σε λέω γυναίκα γιατί είσαι αιχμάλωτη”
Η επαναστατική αυτή ύπαρξη που πάλεψε με την πένα της να μιλήσει σε ένα κόσμο που δεν έχει μάθει να ακούει γεννήθηκε 6 Ιουνίου 1931, στην Αθήνα. Η καταγωγή της ήταν από την Καλαμάτα ,είχε διακριθεί και βραβευτεί πολλακις και μάλιστα ήταν προτεινομένη για το βραβείο Νόμπελ της λογοτεχνίας .Παράλληλα με την ποίηση εργαζόταν και στην τράπεζα Ελλάδος ,το 1974 συνταξιοδοτήθηκε αλλά αυτό δεν σταμάτησε την επαγγελματική και καλλιτεχνική καριέρα της ,καθώς ανέλαβε την σύνταξη του περιοδικού “κύκλος”. Το 1954 παντρεύτηκε τον Άθω Δημουλά όπου απέκτησαν ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Σε συνέντευξη της είχε εξομολογηθεί πως ήθελε παιδιά σε αντίθεση με την μητέρα της που υποστήριζε πως η Κική συνελήφθη από “λάθος”. Γεγονός που την έκανε να απορεί και να ρωτάει ρητορικά : “πληρώνει κανείς από ένα λάθος μια ολόκληρη ζωή περιπέτεια;” Στην ίδια συνέντευξη είπε: ¨δεν ερωτήθηκα όταν ήρθα σε αυτή τη ζωή, δεν με ρώτησαν αν θέλω και έπρεπε να με ρωτάνε αν θέλω να πεθάνω!”
“Όταν βρέχει δεν παίρνω ομπρέλα.
To θεωρώ δειλία να προφυλάσσομαι από το ξεκάθαρο.
Όταν δε βρέχει, όσο και αν ευτυχεί ο ουρανός όσο κι αν τον πιστεύω
ανοίγω την ομπρέλα μου δεν είναι ξεκάθαρη καιρική συνθήκη η ευτυχία.”
Η Κική Δημουλα ήταν μια φιλόσοφος της ζωής ,δεν θα πω ποιήτρια καθώς δεν της άρεσε να την αποκαλούν έτσι. Τα ποιήματα της ήταν μονάχα ο μεταφραστής της φιλοσοφίας ολόκληρης της ύπαρξης, τα μαγικά της λόγια και τα κατανοητά μπερδεμένα συμπεράσματα και ερωτήματα ζωής ,θα την κρατήσουν πάντα χαραγμένη στα μυαλά μας μα πιο πολύ στις καρδίες μας! Πέρα από τη τεράστια κληρονομιά που μας άφησε οντάς πρότυπο ανθρώπου του φωτός παράλληλα δυσπιστώντας για την επόμενη ζωή και έχοντας την αίσθηση της ματαιότητας στην άκρη των χειλιών εύκαιρη ,υπήρξε και πολεμίστρια .Μέχρι και 4 χρόνια πριν το θάνατο της ήταν ενεργή καλλιτεχνικά δίνοντας στην δημοσιότητα την ποιητική συλλογή “άνω τελεία” στα 85 χρόνια της .
Σε μια προσπάθεια μου το 2019 να την γνωρίσω από κοντά με πρόφαση κάποια συνέντευξη ως δημοσιογράφος σπουδάστρια, δέχτηκα απάντηση με εμαιλ. Δυστυχώς δεν ήταν από εκείνη. Οι συνεργάτες τις από το ίδρυμα όπου ήταν πρόεδρος με ενημέρωσαν πως είναι στο νοσοκομείο. Τα αμέσως επόμενα νέα της τα έμαθα μετά από λίγο καιρό στις ειδησεις,22 Φεβρουάριου 2020,η Κική Δημουλα πέθανε!
Αντίο Κική...
“Βαδίζεις σε μίαν έρημο. Ακούς ένα πουλί να κελαηδάει, όσο κι αν είναι απίθανο να εκκρεμεί ένα πουλί μέσα στην έρημο, ωστώσω εσύ είσαι υποχρεωμένος να του φτιάξεις ένα δέντρο. Αυτό είναι ποίηση.”
