16/01/2026
ਰੋਹਤਕ ਦੀ ਦੁਖਦਾਈ ਘਟਨਾ 😌😔
ਰਾਧਿਕਾ ਅਤੇ ਨਵੀਨ ਨੂੰ ਅੱਜ ਤਲਾਕ ਦੇ ਪੇਪਰ ਮਿਲ ਗਏ,ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਅਦਾਲਤ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ,ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਮੈਂਬਰ ਇਕੱਠੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਾਫ ਝਲਕ ਰਹੇ ਸਨ,ਚਾਰ ਸਾਲ ਲੜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅੱਜ ਫੈਸਲਾ ਆਇਆ
ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਦਸ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਸਨ ਪਰ ਅਸੀਂ ਛੇ ਸਾਲ ਹੀ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿ ਸਕੇ,
ਚਾਰ ਸਾਲ ਤਲਾਕ ਦੇ ਚੱਕਰ ਚ ਲੰਘ ਗਏ.
ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦਹੇਜ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਸੀ ਜੋ ਨਵੀਨ ਦੇ ਘਰੋਂ ਲੈਣੀ ਸੀ ਅਤੇ ਨਵੀਨ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਸੀ ਜੋ ਉਸਨੇ ਰਾਧਿਕਾ ਤੋਂ ਲੈਣੇ ਸਨ,
ਨਾਲ ਹੀ ਅਦਾਲਤ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਨਵੀਨ ਦਸ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਦੀ ਰਾਸ਼ੀ ਏਕਮੁਸ਼ਤਾ ਰਾਧਿਕਾ ਨੂੰ ਅਦਾ ਕਰੇਗਾ,
ਰਾਧਿਕਾ ਅਤੇ ਨਵੀਨ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਟੈਂਪੂ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਨਵੀਨ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ,ਰਾਧਿਕਾ ਨੂੰ ਦਾਜ 'ਚ ਦਿੱਤੇ ਸਮਾਨ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨੀ ਬੋਹੁਤ ਔਖੀ ਸੀ,
ਰਾਧਿਕਾ ਅੱਜ ਚਾਰ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਸਹੁਰੇ ਘਰ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ,ਆਖਰੀ ਵਾਰ ਜਿਸ ਬੱਸ ਉੱਤੇ ਬਹਿ ਕੇ ਸਹੁਰੇ ਘਰੋ ਗਈ ਸੀ ਉਹ ਪਲ ਅੱਜ ਵੀ ਯਾਦ ਹਨ ਓਸ ਦਿਨ ਤੋ ਬਾਅਦ ਅੱਜ ਚਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਘਰੇ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਮਨ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਆਪੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ,ਸਿਰਫ ਤਿੰਨ ਜਣੇ ਬਚੇ ਹਨ,ਨਵੀਨ, ਰਾਧਿਕਾ ਅਤੇ ਰਾਧਿਕਾ ਦੀ ਮਾਂ,
ਨਵੀਨ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ,ਮਾਂ ਬਾਪ ਅਤੇ ਭਰਾ ਅੱਜ ਵੀ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਰਾਧਿਕਾ ਅਤੇ ਨਵੀਨ ਦਾ ਇਕਲੌਤਾ ਬੇਟਾ ਜੋ ਹੁਣ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦਾ ਹੈ, ਅਦਾਲਤ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਬਾਲਗ ਹੋਣ ਤੱਕ ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੇਗਾ,ਨਵੀਨ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ,
ਘਰ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਵੇਖਦੇ ਹੀ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਤਾਜ਼ਾ ਹੋ ਗਈਆਂ,ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ੱਕਤ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਸੀ, ਹਰ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਜਾਨ ਸੀ,ਸਭ ਕੁਝ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ,ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਇੱਕ ਇੱਟ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਘਰ ਬਣਦੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਸੀ
ਉਸ ਦਾ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦਾ ਘਰ ਸੀ,ਕਿੰਨੀ ਸ਼ਿੱਦਤ ਨਾਲ ਨਵੀਨ ਅਤੇ ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੁਪਨਾ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਸੀ,
ਨਵੀਨ ਸੋਫੇ ਜਾ ਬੈਠਾ ‘ਤੇ ਛਲਕ ਗਿਆ,ਕਿਹਾ "ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਲੈ ਲਓ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦਾ ਤੁਹਾਨੂੰ"
ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਨਵੀਨ ਨੂੰ ਹੁਣ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ,ਚਾਰ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨਾ ਕੁਝ ਬਦਲ ਗਿਆ,ਸਫੇਦ ਵਾਲ ਝਾਕਣ ਲੱਗ ਪਏ ਹਨ,ਸਰੀਰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਅੱਧਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ,ਚਾਰ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਰੌਣਕ ਗਾਇਬ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ,
ਉਹ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਉਸਦਾ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਦਾਜ ਪਿਆ ਸੀ,ਸਮਾਨ ਪੁਰਾਣੇ ਫੈਸ਼ਨ ਦਾ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਕਬਾੜ ਹੀ ਲਗਦਾ ਸੀ ਇਸ ਨੂੰ ਦਾਜ ਕਿੰਨਾ ਮਿਲਿਆ? ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਲਵ ਮੈਰਿਜ ਹੋਈ ਸੀ ਘਰ ਵਾਲੇ ਮਜਬੂਰੀ ਚ ਇਕੱਠੇ ਸੀ.
ਬਸ ਇਕ ਵਾਰ ਪੀ ਕੇ ਨਵੀਨ ਭਟਕ ਗਿਆ ਸੀ ‘ਤੇ ਉਸ ਤੇ ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ ਬੈਠਾ ਸੀ,ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ,
ਫਿਰ ਚੱਲਿਆ ਮੰਨਣ ਮਨਾਉਣ ਦਾ ਦੌਰ,ਇੱਧਰ ਨਵੀਨ ਦਾ ਭਰਾ, ਭਾਬੀ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਰਾਧਿਕਾ ਦੀ ਮਾਂ।,ਨਾ ਕੋਈ ਗੱਲ ਬਣੀ ਨੋਬਤ ਪਹੁੰਚੀ ਅਦਾਲਤ ਤੇ ਤਲਾਕ ਹੋ ਗਿਆ.
ਰਾਧਿਕਾ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ "ਤੁਹਾਡਾ ਸਮਾਨ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਇੱਥੇ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ ਪਿਆ ਇਸ ਸ਼ਰਾਬੀ ਨੇ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ ਹੋਣਾ? "
"ਚੁੱਪ ਕਰ ਮਾਏ"
ਰਾਧਿਕਾ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਨਵੀਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਸ਼ਰਾਬੀ ਕਹਿਣਾ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ,
ਫਿਰ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਪਈਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ,
ਬਾਕੀ ਕਮਰਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੂਚੀ ਵਿਚਲਾ ਹੋਰ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ,
ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਸਿਰਫ ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਲਿਆ, ਨਵੀਨ ਦੇ ਸਮਾਨ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ,ਫਿਰ ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਨਵੀਨ ਨੂੰ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਬੈਗ ਫੜਾ ਦਿੱਤਾ,
ਨਵੀਨ ਨੇ ਬੈਗ ਰਾਧਿਕਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕੀਤਾ "ਰੱਖ ਲੈ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਆਵੇਗਾ। "
15 ਲੱਖ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸੀ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੀ ਕੀਮਤ.
"ਕਿਉਂ, ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਤੁਹਾਡਾ ਵਕੀਲ ਅਦਾਲਤ ਵਿੱਚ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦਾ ਰੌਲਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ"
ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਅਦਾਲਤ ਦੀ ਗੱਲ ਅਦਾਲਤ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਕੀਤੀ,ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਭੈੜਾ ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬੀ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। "
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਧਿਕਾ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਨੱਕ ਭੌਂ ਝੜਾ ਲਿਆ,
"ਇਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ,
ਇਹ ਦਸ ਲੱਖ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ"
"ਕਿਉਂ? ਨਵੀਨ ਕਹਿ ਕੇ ਸੋਫੇ ਤੋਂ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ,
"ਬਸ ਨ੍ਹੀ ਚਾਹੀਦਾ" ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਦਿੱਤਾ
"ਇੰਨੀ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਹੈ ਤੁਹਾਡੀ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਬਿਤਾਓਗੇ?" ਚੱਕੋ,,,ਕੰਮ ਆਉਣਗੇ. "
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਨਵੀਨ ਵੀ ਪਾਸਾ ਵੱਟ ਕੇ ਦੂਜੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ,ਸ਼ਾਇਦ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੱਲ ਤਾਂ ਹੋਵੇਗੀ ਜਿਸਨੂੰ ਛੁਪਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ
ਰਾਧਿਕਾ ਦੀ ਮਾਂ ਕਾਰ ਚਾਲਕ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੀ ਹੋਈ ਸੀ,
ਰਾਧਿਕਾ ਨੂੰ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ,ਉਹ ਨਵੀਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਉਸ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ,
ਉਹ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ,ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਚਿਹਰਾ ਬਣਾ ਕੇ,ਜਿਵੇਂ ਅੰਦਰਲੇ ਹੜ੍ਹ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ,ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਕਦੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਂਦਿਆਂ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਸੀ,ਅੱਜ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਦੇਖਿਆ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਦਿਲ ਨੂੰ ਸਕੂਨ ਮਿਲਿਆ
ਨਵੀਂਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਜਿਆਦਾ ਭਾਵੁਕ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ,
ਉਹ ਸਹਿਜ ਜਿਹੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੀ "ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਹੀ ਫਿਕਰ ਸੀ, ਤਾਂ ਤਲਾਕ ਕਿਉਂ ਦਿੱਤਾ?" "
"ਮੈਂ ਤੈਨੂ ਤਲਾਕ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ"
"ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਦਸਤਖਤ ਕੀਤੇ ਹਨ"
"ਮੁਆਫੀ ਨਹੀਂ ਮੰਗੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ? "
"ਤੁਹਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਦੋਂ ਹੀ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ? ਹਰ ਵਾਰ ਕੋਰਟ ਬੁਲਾਉਣ ਲਈ ਕੋਰਟ ਵੱਲੋ ਸੱਦਾ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ। "
"ਘਰ ਵੀ ਆ ਸਕਦੇ ਸੀ" ?
"ਕੀ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਸੀ? " ਨਵੀਨ ਬੋਲਿਆ
ਰਾਧਿਕਾ ਦੀ ਮਾਂ ਆ ਗਈ ,ਉਸਨੇ ਰਾਧਿਕਾ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲੈ ਗਈ। "ਹੁਣ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਕਿਉਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਹੁਣ ਤਾਂ ਰਿਸ਼ਤਾ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ"
ਮਾਂ-ਧੀ ਬਾਹਰ ਬਰਾਂਡੇ ਤੇ ਸੋਫੇ ਤੇ ਬੈਠੀਆਂ ਕਾਰ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ,
ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਕੁਝ ਟੁੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ,ਦਿਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬਹਿਣ ਨੂੰ ਫਿਰਦਾ ਸੀ. ਉਹ ਸੁੰਨ ਜਿਹੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ,ਉਹ ਜਿਸ ਪਲੰਘ ਤੇ ਬੈਠੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ,ਉਸਨੇ ਅਤੇ ਨਵੀਨ ਨੇ ਉਹ ਪਲ਼ੰਘ ਕਿਵੇਂ ਖਰੀਦਿਆ,ਜਦੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਿਆ ਤਾਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਆਇਆ"
ਫਿਰ ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਸੁੱਕੇ ਬੂਟੇ ਤੇ ਪਈ,ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦੀ ਸੀ,ਪਰ ਹੁਣ ਤੁਲਸੀ ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਘਰੋਂ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ ,
ਘਬਰਾਹਟ ਵੱਧ ਗਈ ਤਾਂ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਉੱਠ ਕੇ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ,ਪਿਛੋਂ ਮਾਂ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ ਪਰ ਉਸਨੇ ਅਣਸੁਣੀ ਕੀਤੀ,ਨਵੀਨ ਬੈੱਡ ਤੇ ਪਿਆ ਸੀ ਤੇ ਓਐਸਡੀਜ਼ ਦਾ ਮੂੰਹ ਕੰਧ ਵੱਲ ਸੀ,ਇੱਕ ਵਾਰ ਤਾਂ ਉਸ ਤੇ ਤਰਸ ਆ ਗਿਆ,ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਹੁਣ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਭਾਵੁਕ ਹੋਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ.
ਉਸਨੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਇੱਕ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ,ਸਾਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਖਿਲਾਰਾ ਹੈ,ਮੱਕੜੀ ਦੇ ਜਾਲੇ ਝੂਲਦੇ ਸੀ
ਉਹ ਮੱਕੜੀ ਦੇ ਜਾਲੇ ਤੋਂ ਕਿੰਨੀ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੀ ਸੀ,
ਫਿਰ ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉਹਨਾਂ ਫੋਟੋਆਂ ਤੇ ਪਈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਨਵੀਨ ਨਾਲ ਜੱਫੀ ਪਾ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੀ ਸੀ,
ਕਿੰਨੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਦਿਨ ਸੀ ਉਹ,
ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ ਮਾਂ ਫਿਰ ਆ ਗਈ। ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲਿਆ,
ਕਾਰ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈ. ਸਮਾਨ ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ,ਰਾਧਿਕਾ ਬੈਠੀ ਸੁਣ ਰਹੀ ਸੀ,ਕਾਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਨਵੀਨ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ,
ਅਚਾਨਕ ਨਵੀਨ ਕੰਨ ਫੜ ਕੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਿਆ,
ਕਿਹਾ-- "ਰਾਧਿਕਾ ਨਾ ਜਾਹ,,,ਮੈਨੂੰ ਮੁਆਫ਼ ਕਰ ਦੇਹ ,,,,,,
ਸ਼ਾਇਦ ਇਹੀ ਸ਼ਬਦ ਸਨ ਜੋ ਚਾਰ ਸਾਲ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਤਰਸਦੇ ਰਹੀ,ਸਬਰਾਂ ਦੇ ਬੰਨ ਟੁੱਟ ਗਏ ਦੋਹਾਂ ਰਲ ਕੇ ਨਵੀਨ ਅਤੇ ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਅਦਾਲਤ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਦਾ ਕਾਗਜ਼ ਕੱਢ ਕੇ ਪਾੜ ਸੁੱਟਿਆ
ਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਨਵੀਨ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ,ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ,
ਦੂਰ ਖੜੀ ਰਾਧਿਕਾ ਦੀ ਮਾਂ ਸਮਝ ਗਈ ਕਿ
ਅਦਾਲਤ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿਲਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਕਾਗਜ਼ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ,
ਕਾਸ਼ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਲਣ ਦਿੰਦੇ?
ਜੇ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤੇ ਟੁੱਟਣ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਮਾਫੀ ਮੰਗ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ �
