06/03/2026
ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ ପ୍ରେମ କାହାଣୀ:
ସହରର ସେହି ପୁରୁଣା କଫି ଶପ୍ର କୋଣ ଟେବୁଲରେ ଆଜି ବି ଆକାଶ ଏକୁଟିଆ ବସିଥିଲା। ବାହାରେ କାଳବୈଶାଖୀର ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଯାଇଥାଏ। ଠିକ୍ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ତଳେ ଏମିତି ଏକ ବର୍ଷା ସଞ୍ଜରେ ସେ ପ୍ରଥମ କରି ପ୍ରିୟାକୁ ଭେଟିଥିଲା।
ପ୍ରିୟା ଥିଲା ଠିକ୍ ଏକ ଖୋଲା ବହି ପରି, ଯାହାକୁ ଆକାଶ ଯେତେ ପଢ଼ିଲେ ବି ତାର ମନ ଭରୁନଥିଲା। ଦୁହିଁଙ୍କ ଭିତରେ କେତେ ସ୍ୱପ୍ନ ଥିଲା, କେତେ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଥିଲା। ଆକାଶ ଏକ ମଧ୍ୟବିତ୍ତ ପରିବାରର ପୁଅ ହୋଇଥିବା ବେଳେ ପ୍ରିୟା ଥିଲା ଜଣେ ଧନୀ ବ୍ୟବସାୟୀଙ୍କ ଝିଅ। କିନ୍ତୁ ପ୍ରେମ ତ ପରିସ୍ଥିତି ବୁଝେନି।
ସେହି ଶେଷ ଦେଖା
ଦିନେ ପ୍ରିୟା ଆସିଲା, କିନ୍ତୁ ତାର ଆଖିରେ ସେହି ପୂର୍ବର ଚମକ ନଥିଲା। ସେ ଧୀରେ କରି କହିଲା, "ଆକାଶ, ବାପା ମୋର ବିବାହ ଅନ୍ୟତ୍ର ସ୍ଥିର କରିଦେଇଛନ୍ତି। ମୁଁ ତାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯାଇପାରିବିନି।"
ଆକାଶ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚଳ ହୋଇଗଲା। ସେ ଚାହିଁଥିଲେ ଝଗଡ଼ା କରିପାରିଥାନ୍ତା, ପ୍ରିୟାକୁ ଅଟକାଇ ପାରିଥାନ୍ତା। କିନ୍ତୁ ସେ ଜାଣିଥିଲା ପ୍ରିୟା ତାର ପରିବାରକୁ କେତେ ଭଲ ପାଏ। ସେ କେବଳ ଏତିକି କହିଲା:
> "ଯଦି ତୁମ ଖୁସି ତୁମ ପରିବାରର ନିଷ୍ପତ୍ତିରେ ଅଛି, ତେବେ ସେଇଆ ହେଉ। ମୋ ପ୍ରେମ ତୁମକୁ ବାନ୍ଧି ରଖିବା ପାଇଁ ନୁହେଁ, ତୁମକୁ ମୁକ୍ତ ଦେଖିବା ପାଇଁ।"
>
ଆଜିର ସତ୍ୟ
ଆଜି ପ୍ରିୟା ତାର ସଂସାରରେ ବହୁତ ଖୁସି। ଆକାଶ ବି ନିଜ ଜୀବନରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଇଛି, ଜଣେ ସଫଳ ଲେଖକ ହୋଇଛି। କିନ୍ତୁ ପ୍ରତି ବର୍ଷ ଏହି ଦିନରେ ସେ ସେହି କଫି ଶପ୍କୁ ଆସେ।
ଲୋକେ କହନ୍ତି "ପ୍ରେମ ଅଧୁରା ରହିଗଲା", କିନ୍ତୁ ଆକାଶ ମନେ ମନେ ହସେ। ତାର ମତରେ:
* ପ୍ରେମ ପାଇବା ପାଇଁ ନୁହେଁ, ବରଂ ଜଣକୁ ହୃଦୟରେ ସାଇତି ରଖିବା ପାଇଁ।
* ବିଚ୍ଛେଦ ମାନେ ଶେଷ ନୁହେଁ, ଏହା ଏକ ନୂତନ ସ୍ମୃତିର ଆରମ୍ଭ।
ବାହାରେ ବର୍ଷା ଥମି ଯାଇଥାଏ। ଆକାଶ କଫି କପ୍ ଶେଷ କରି ଉଠିଲା। ତା' ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରିନଥିଲା, ବରଂ ଓଠରେ ଏକ ଛୋଟ ହସ ଥିଲା— ସେହି ପବିତ୍ର ଅଧୁରା ପ୍ରେମ ପାଇଁ।
