28/04/2026
যুৱপ্ৰজন্ম আৰু নৈতিকতা
কুঞ্জ দেবী
নৈতিকতা হ’ল মানুহৰ চৰিত্ৰৰ সেই গুণাৱলী, যিয়ে এজন ব্যক্তিক ভাল-বেয়া উচিত-অনুচিতৰ মাজত পাৰ্থক্য কৰিবলৈ শিকায়। এখন সুস্থ সমাজ গঠনত যুৱপ্ৰজন্মৰ নৈতিকতাৰ প্ৰয়োজনীয়তা অপৰিসীম।কিন্তু যি স্খলনৰ ধামখুমীয়াত দিনকদিনে হেৰাই যাব ধৰিছে তাৰ ফলত হেৰাই গৈছে বহুত মুল্যবান মানৱ সম্পদ।
নৈতিকতাৰ অৱক্ষয়ৰ কাৰণসমূহৰ চালে আমাৰ চকুত পৰে কিছুমান ভয়ানক তথ্য। তাৰ ভিতৰত অত্যধিক যান্ত্ৰিকতা এটা মুখ্য কাৰক ।তথ্য প্ৰযুক্তি আৰু ছচিয়েল মিডিয়াৰ অতিমাত্ৰা ব্যৱহাৰে যুৱক-যুৱতীসকলক বাস্তৱ জগতৰ পৰা আঁতৰাই নিছে যাৰ ফলত মানৱীয় অনুভূতি আৰু মূল্যবোধ কমি আহিছে।
অন্ধ অনুকৰণৰ ফলত বহু সময়ত নিজৰ বংশগত মৰ্যদা আৰু ঐতিহ্যৰ প্ৰতি সন্মান কৰিবলৈ পাহৰি যায় ।তেওঁলোকৰ দৃষ্টিত জীৱনটো মাথোঁ উপভোগৰ সামগ্ৰী। সেই বাবেই নিজকে পণ্য সজাই অৱশেষত হেৰাই যায় ।
প্ৰতিযোগিতামূলক মানসিকতা এই জেন জি সকলৰ মাজত তীব্ৰ ।কিন্তু নৈতিক পথ পৰিহাৰ কৰি কেৱল সফলতাৰ পাছত দৌৰোঁতে বহুক্ষেত্ৰত সততা আৰু নৈতিকতাক বিসৰ্জন দিয়া দেখা যায়।টকাৰ বিনিময়ত যিকোনো অনৈতিক কাৰ্য্যত লিপ্ত হবলৈ এচাম অল্পমতি লৰা ছোৱালীয়ে অকণো কুণ্ঠাবোধ নকৰাৰ ফলত নিজৰ জীৱনলৈ বিপদ মাতি আনে সিহঁতে। ফলত এচাম সুবিধাবাদীৰ কবলত বহুত ফুলকোমলীয়া ছোৱালীৰ জীৱন আৰম্ভ হোৱাৰ পূৰ্বেই শেষ হৈ গৈছে।
কেৱল কিতাপৰ জ্ঞানেই প্ৰকৃত শিক্ষা নহয়। নৈতিক শিক্ষাৰ অবিহনে অৰ্জন কৰা ডিগ্ৰী মূল্যহীন আৰু ই সমাজৰ বাবে ব্যধিস্বৰূপ। যেতিয়ালৈকে সেই কথাষাৰ হৃদয়ঙ্গম কৰিব নোৱাৰিব তেতিয়ালৈকে কোনো সুৰক্ষিত নহয়।
শিশুৰ নৈতিক চৰিত্ৰৰ ভেটি ঘৰতেই গঢ় লৈ উঠে। মাক-দেউতাকৰ আচৰণ আৰু মূল্যবোধে সন্তানৰ ওপৰত গভীৰ প্ৰভাৱ পেলায়। ঘৰখনৰ পৰিবেশ সুস্থ হোৱাটো নিতান্তই প্ৰয়োজন।আনৰ সমালোচনা আৰু মদ পানীয়ৰ ব্যৱহাৰ কৰা ঘৰৰ প্ৰায়ভাগ শিশু তেনে বদ অভ্যাসৰ প্ৰভাৱত পৰা দেখা যায় ।সৰুৰে পৰা সন্তানৰ সাজপাৰ আৰু ৰুচিবোধৰ ওপৰত ঘৰখনে চকু দিয়া উচিত। অহেতুক প্ৰয়োজন পূৰণ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত মাক দেউতাকৰ হস্তক্ষেপ অতি প্ৰয়োজনীয়।
বিদ্যালয়-মহাবিদ্যালয়সমূহত পাঠ্যপুথিৰ লগতে মহান ব্যক্তিৰ জীৱনী আৰু নৈতিক শিক্ষাৰ পাঠদানৰ প্ৰয়োজন আছে ।
অৱশ্যে যুৱপ্ৰজন্মৰ সকলো কথা নেতিবাচক নহয়। বৰ্তমানৰ বহুত যুৱক-যুৱতীৰ মাজত সামাজিক দায়বদ্ধতাও দেখা পোৱা যায় ।গছ ৰোপণ, প্লাষ্টিক বৰ্জন আদি সামাজিক কামত বহুতো যুৱপ্ৰজন্ম আগভাগ লৈছে।
সংকটকালত যুৱক-যুৱতীসকলে যিদৰে সহায়ৰ হাত আগবঢ়ায় সেয়া এক উচ্চ নৈতিকতাৰ নিদৰ্শন।
যুৱপ্ৰজন্মক সঠিক দিশত পৰিচালিত কৰিবলৈ হ’লে
তেওঁলোকক নিজৰ দেশৰ সাহিত্য, সংস্কৃতি আৰু ঐতিহ্যৰ লগত পৰিচয় কৰাই দিব লাগে।
সততা, ধৈৰ্য আৰু পৰোপকাৰৰ দৰে গুণবোৰক উৎসাহিত কৰিব লাগে।
প্ৰযুক্তিৰ সঠিক আৰু নিয়ন্ত্ৰিত ব্যৱহাৰৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিব লাগে।কম বয়সৰ শিশুৰ হাতত মোবাইল ফোন এৰি দি অভিভাৱক মুক্ত ভাৱে কামত নিয়োজিত হৈ থকাৰ পৰা বিৰত থকা উচিত।
যুৱপ্ৰজন্মই হ’ল দেশৰ ভৱিষ্যত। যদি তেওঁলোকৰ হাতত জ্ঞানৰ লগতে নৈতিকতাৰ দায়িত্ববোধ থাকে, তেন্তে এখন সুন্দৰ আৰু শক্তিশালী সমাজ গঠন হোৱাটো নিশ্চিত। নৈতিকতা কোনো কঠিন নিয়ম নহয়, ই হ’ল মানুহ হৈ জীয়াই থকাৰ এক শিল্প আৰু বৰ্তমান পৰিস্থিতিত ই এক অতি প্ৰয়োজনীয় উপাদান।
