08/02/2026
Post #04 – தொலைதூரக் கல்வி : அமைப்பு குறைபாடுகளால் உருவாகும் தலைமுறை வலி
Date: 26 January 2026 | Sunday Special Article
இன்றைய காலக்கட்டத்தில் தொலைதூரக் கல்வியில் பயிலும் மாணவர்களின் வாழ்க்கை, ஒரு தனி மனிதனின் கல்விப் பயணம் என்ற எல்லையை கடந்துவிட்டது. அது ஒரு அமைப்பு சார்ந்த பிரச்சினையாக, சமூக மனநிலையாக, நிர்வாக அலட்சியமாக மாறியுள்ளது. இளம் வயதில் கல்வியைத் தொடர முடியாதவர்கள், வாழ்க்கை அனுமதிக்கும் ஒரு கட்டத்தில் மீண்டும் படிக்க முடிவு செய்யும் போது, அந்த முடிவு அவர்களுக்கான விடுதலை போலத் தோன்றுகிறது. ஆனால் அதே கல்வி அமைப்பே, சரியான நேரத்தில் தேர்வுகள் நடத்தாதது, பயிற்சி வகுப்புகளை ஒழுங்காக வழங்காதது, சான்றிதழ்களை காலத்துக்குள் வழங்காதது போன்ற காரணங்களால், அவர்களின் வாழ்க்கையை இன்னொரு விதமான சிறையில் அடைத்துவிடுகிறது.
தொலைதூரக் கல்வி மாணவர்களின் மிகப்பெரிய சிக்கல் “நேரம்” தொடர்பான நிச்சயமற்ற நிலை. தேர்வு எப்போது நடக்கும் என்பது தெரியாத குழப்பம், தேர்வு அட்டவணை வெளியான பிறகும் கடைசி நேரத்தில் மாற்றம் செய்யப்படும் அவலநிலை, தேர்வு முடிவுகள் மாதக்கணக்கில் தாமதமாகும் நிலை ஆகியவை அவர்களின் முழு வாழ்க்கைத் திட்டத்தையும் பாதிக்கின்றன. வேலை செய்து கொண்டே படிக்கும் மாணவர்களுக்கு, தேர்வு என்பது வெறும் கல்வி நிகழ்வு அல்ல. அது விடுப்பு, வருமானம், குடும்ப ஒத்துழைப்பு, பயணம் என பல விஷயங்களை ஒரே நேரத்தில் மாற்றி அமைக்க வேண்டிய தருணம். அந்த தருணம் மீண்டும் மீண்டும் தள்ளிப்போகும் போது, கல்வி ஒரு முன்னேற்றப் பாதையாக இல்லாமல், முடிவில்லாத காத்திருப்பாக மாறுகிறது.
சரியான நேரத்தில் பயிற்சி வகுப்புகள் நடக்காதது, தொலைதூரக் கல்வியின் இன்னொரு ஆழமான காயம். பல மாணவர்கள் நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு மீண்டும் கல்வியில் நுழைகிறார்கள். அவர்களுக்கு அடிப்படை விளக்கங்கள், வழிகாட்டல், தொடர்ச்சியான ஆசிரியர் தொடர்பு அவசியம். ஆனால் நடைமுறையில், பல இடங்களில் ஆன்லைன் வகுப்புகள் பெயருக்காக மட்டுமே நடக்கின்றன. சில நேரங்களில் தொழில்நுட்பக் கோளாறுகள், சில நேரங்களில் ஆசிரியர் நேரமின்மை, சில நேரங்களில் நிர்வாக அலட்சியம் காரணமாக வகுப்புகள் முறையாக நடைபெறுவதில்லை. இதன் விளைவாக, மாணவர்கள் புரியாத பாடங்களோடு தனியாகப் போராட வேண்டிய நிலை உருவாகிறது.
இந்த தனிமை தான் தொலைதூரக் கல்வி மாணவர்களை அதிகமாக பாதிக்கிறது. சந்தேகங்களை கேட்க முடியாத நிலை, வழிகாட்டல் இல்லாத படிப்பு, தேர்வில் தோல்வி அடைந்தால் தங்களைத் தாங்களே குறை சொல்லும் மனநிலை—all these slowly break their confidence. உண்மையில் இங்கே தோல்வி மாணவர்களின் திறனில் இல்லை. வழிகாட்டல் வழங்காத அமைப்பில் உள்ளது. ஆனால் அந்த தோல்வியின் சுமை முழுவதும் மாணவர்களின் மேல் மட்டுமே விழுகிறது.
தேர்வுகள் எழுதி முடித்த பிறகும், தொலைதூரக் கல்வி மாணவர்களின் போராட்டம் முடிவதில்லை. தேர்வு முடிவுகள் தாமதமாகின்றன. மதிப்பெண் பட்டியல் கிடைக்கவில்லை. தற்காலிக சான்றிதழ் வரவில்லை. பட்டச் சான்றிதழ் வருடக்கணக்கில் தள்ளிப்போகிறது. இந்த இடைவெளியில் வேலைக்கு தேர்வு செய்யப்பட்ட மாணவர்கள், “சான்றிதழ் சமர்ப்பிக்கவில்லை” என்ற ஒரே காரணத்தால் வாய்ப்புகளை இழக்கிறார்கள். கல்வியை முடித்தும் அதை நிரூபிக்க முடியாத நிலை, ஒரு மனிதனின் தன்னம்பிக்கையை மெதுவாக சிதைக்கிறது.
இந்த சான்றிதழ் தாமதம், தொலைதூரக் கல்வி மீது சமூகத்தில் இருக்கும் சந்தேகங்களை மேலும் அதிகரிக்கிறது. உறவினர்கள், நண்பர்கள், வேலை வழங்குநர்கள் அனைவரும் மாணவர்களிடம் விளக்கம் கேட்கத் தொடங்குகிறார்கள். “இன்னும் சான்றிதழ் வரலையா?” என்ற கேள்வி, ஒரு சாதாரண கேள்வி போலத் தோன்றினாலும், அது மாணவர்களின் மனதில் அவமானமாகவும் தோல்வி உணர்வாகவும் பதிகிறது. உண்மையில் இது மாணவர்களின் தவறு அல்ல. இது நிர்வாக அமைப்பின் தோல்வி. ஆனால் அந்த தோல்வியின் விலையை மாணவர்களே செலுத்துகிறார்கள்.
வேலைவாய்ப்பு தொடர்பான பயமும் தொலைதூரக் கல்வி மாணவர்களின் மனதில் நிரந்தரமாக குடியேறியுள்ளது. “நம்ம பட்டம் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுமா?” “ரெகுலர் கல்லூரி மாணவர்களோடு போட்டியிட முடியுமா?” என்ற கேள்விகள் அவர்களை தொடர்ந்து துரத்துகின்றன. சில நிறுவனங்கள் தொலைதூரக் கல்வியை குறைவாக மதிப்பது உண்மைதான். ஆனால் அதே நேரத்தில், பல தொலைதூரக் கல்வி மாணவர்கள் வேலை அனுபவம், பொறுப்பு உணர்வு, நேர மேலாண்மை திறன் போன்றவற்றில் முன்னிலையில் இருக்கிறார்கள். அந்த பலங்களை வெளிப்படுத்தத் தெரியாமல் போகும் போது, அவர்கள் பின்னடைவில் நிற்கிறார்கள்.
பதவி உயர்வு தொடர்பாகவும் தொலைதூரக் கல்வி மாணவர்கள் குழப்பத்தை சந்திக்கிறார்கள். சில துறைகளில் தொலைதூரக் கல்வி ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது. சில இடங்களில் மறுக்கப்படுகிறது. ஒரே மாதிரி இல்லாத இந்த நடைமுறை, மாணவர்களின் எதிர்காலத்தை நிச்சயமற்றதாக மாற்றுகிறது. கல்வி ஒரு முன்னேற்ற கருவியாக இருக்க வேண்டிய இடத்தில், அது சந்தேகத்தின் காரணமாக மாறுவது மிகப்பெரிய சமூக தோல்வி.
சமூக அங்கீகாரம் இல்லாமை, தொலைதூரக் கல்வி மாணவர்களின் மனதில் ஆழமான காயங்களை ஏற்படுத்துகிறது. “ரெகுலர் இல்லையா?” “இதெல்லாம் வேலைக்கு உதவுமா?” என்ற கேள்விகள், அவர்களின் முயற்சியை மெதுவாக தாழ்த்துகின்றன. குறிப்பாக திருமண வயதில் இருக்கும் மாணவர்கள், கல்வி காரணமாக மறைமுகமாக நிராகரிக்கப்படுகிறார்கள். இந்த சமூக பார்வை, கல்வியை ஒரு சாதனையாக அல்ல, ஒரு குறையாக மாற்றுகிறது.
வயது தொடர்பான மன அழுத்தமும் இவர்களை விட்டு விலகுவதில்லை. “இப்போது படிச்சு என்ன பயன்?” “மற்றவர்கள் முன்னேறிவிட்டார்கள்” என்ற எண்ணங்கள் அவர்களை சோர்வடையச் செய்கின்றன. ஆனால் உண்மையில் வயது ஒரு தடையல்ல. அனுபவம், வாழ்க்கை புரிதல், பொறுப்பு உணர்வு—all these are strengths. இந்த உண்மையை மாணவர்களும் சமூகமும் உணர வேண்டிய நேரம் இது.
தொலைதூரக் கல்வி என்பது தோல்வியின் அடையாளம் அல்ல. அது வாழ்க்கையை மீண்டும் கட்டியெழுப்பும் முயற்சியின் அடையாளம். நிர்வாக தாமதங்கள், பயிற்சி குறைபாடுகள், சான்றிதழ் சிக்கல்கள், சமூக பார்வைகள்—all these are real. ஆனால் அதைவிட பெரிய உண்மை ஒன்று உள்ளது. அந்த மாணவர்கள் விட்டுவிடவில்லை. வாழ்க்கை அனுமதிக்காத நேரத்தில் கல்வியை விட்டவர்கள், வாழ்க்கை அனுமதிக்கும் போது மீண்டும் பிடித்துக்கொண்டவர்கள். இந்த தைரியம் தான் உண்மையான கல்வி.
இந்த அமைப்பு மாற்றம் அடைய வேண்டும். தேர்வுகள் காலத்துக்குள் நடக்க வேண்டும். பயிற்சி வகுப்புகள் முறையாக வழங்கப்பட வேண்டும். சான்றிதழ்கள் தாமதமின்றி கிடைக்க வேண்டும். தொலைதூரக் கல்வி ஒரு இரண்டாம் தர பாதை அல்ல என்பதை அரசு, கல்வி நிறுவனங்கள், சமூகங்கள் அனைவரும் உணர வேண்டும். அந்த நாள் வரைக்கும், தொலைதூரக் கல்வி மாணவர்கள் தங்கள் மன உறுதியாலேயே முன்னேற வேண்டிய நிலை தொடரும்.
Thinking Generation
The Education That Builds the Future
Rameshkarthik AT
Mobile: 9788526665
Email: [email protected]