20/10/2025
নিৰৱ নিশাৰ ক’লা কপালত
দীপৰ সেউজী পোহৰে লিখে আশাৰ সুৰ।
ঘূৰণি হাৱাত বাজে উলহ-মাটিৰ গন্ধ,
প্ৰেমৰ নীপে হিয়া জুৰাই উঠে দূৰ।তোমাৰ হাঁহিতে যেন জ্বলে
হাজাৰ দীপাৱলিৰ দীপ-হংশ।
অন্ধকাৰ ক'লৈ গুচি যায়,
হৃদয়ৰ কোণত ঘূৰ্ণি উঠে প্রেমৰ স্পৰ্শ।আজিৰ পৱিত্ৰ দীপাৱলিৰ ৰাতি,
সপোনে স্পন্দিত হ'ল সোণালী মন।
মিলক আলোৰে মিলিশ্বৰ পথ,
ভালপোৱাৰ দীপ জ্বলক, চিৰদিন-চিৰন্তন।
এজনী কুঁহিপাতৰ দৰে কোমল,
তোমাৰ হাঁহিত সেউজী জোনাক।
হৃদয়ৰ স্নিগ্ধ পুৱাত,
তোমাৰ সোঁৱৰণি মুকুতা বুটলি উঠে।নিৰৱ সন্ধিয়াত চাঁদৰ পাতে,
তুমি আসা এটি সপোন!
প্ৰেমৰ মৰম সেউজী বাটত,
তোমাকেই বিচাৰি ফুৰে মোৰ মন।
