21/08/2026
“এজাক বৰষুণৰ পাছত”
গাঁৱৰ এখন সৰু কলেজত পঢ়িছিল নীল আৰু মেঘা। দুয়োৰে প্ৰথম চিনাকি হৈছিল এখন কিতাপৰ বাবে। নীলে কিতাপখন বিচাৰি আছিল, মেঘাই হাঁহি হাঁহি ক’লে—“তুমি পঢ়ি শেষ কৰিলে মোক দিবা কিন্তু।” সেই সৰু কথাটোৱেই লাহে লাহে এক সুন্দৰ বন্ধুত্বৰ আৰম্ভণি কৰিলে।
দিনবোৰ পাৰ হৈ গ’ল। একেলগে পঢ়া, পৰীক্ষাৰ সময়ত ইজনে সিজনক সহায় কৰা, সৰু সৰু কথাত হাঁহি উঠা—এইবোৰৰ মাজতেই দুয়োৰে মনত এক বিশেষ অনুভূতি জন্ম ল’লে।
কিন্তু প্ৰেমৰ পথ সদায় সহজ নহয়। পঢ়া শেষ কৰাৰ পিছত নীল চাকৰিৰ বাবে আন এখন চহৰলৈ যাবলগীয়া হ’ল। দূৰত্বৰ বাবে কথা-বতৰা কমিল, ভুল বুজাবুজিও হ’ল। এসময়ত মেঘাই ভাবিলে, হয়তো এই সম্পৰ্কটো ইয়াতে শেষ হ’ব।
কিন্তু নীলে হাৰ নামানিলে। তেওঁ মেঘাক ক’লে—
“দূৰত্বই আমাক পৰীক্ষা কৰিব পাৰে, কিন্তু আমাৰ বিশ্বাসক জয় কৰিব নোৱাৰে। যদি আমাৰ সম্পৰ্ক সঁচা হয়, আমি অপেক্ষা কৰিব পাৰিম।”
মেঘাইও নিজৰ পঢ়া-শুনাত মন দিলে। দুয়োৱে নিজৰ নিজৰ সপোন পূৰণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে। সময়ে তেওঁলোকক পৃথক কৰি ৰাখিলেও, বিশ্বাস আৰু সন্মানে তেওঁলোকক একেলগে ৰাখিলে।
কেইবছৰমান পিছত নীল নিজৰ কৰ্মজীৱনত সফল হ’ল। মেঘাও নিজৰ পছন্দৰ ক্ষেত্ৰত সফলতা লাভ কৰিলে। এদিন দুয়ো পুনৰ সেই পুৰণি কলেজখনৰ সন্মুখত মিলিত হ’ল। য’ত তেওঁলোকৰ বন্ধুত্বৰ আৰম্ভণি হৈছিল, তাতেই নীলে মেঘাৰ হাতত এখন কিতাপ দি ক’লে—
“মনত আছেনে? আমাৰ কাহিনীখন এই কিতাপখনৰ পৰাই আৰম্ভ হৈছিল।”
মেঘাৰ চকুত আনন্দৰ চকুলো জিলিকি উঠিল।
তেওঁলোকে বুজিলে—সফল প্ৰেম কেৱল একেলগে থকাৰ নাম নহয়; ইজনে সিজনৰ সপোনক সন্মান কৰা, কঠিন সময়ত বিশ্বাস ৰখা আৰু একেলগে আগবাঢ়ি যোৱাৰ নামেই সফল প্ৰেম।❤️
শেষত দুয়োৰে পৰিয়ালৰ সন্মতিত তেওঁলোকৰ সম্পৰ্কই এক নতুন পৰিচয় লাভ কৰিলে। সেই দিনা আকাশত এজাক মৃদু বৰষুণ নামিছিল—যেন বহুদিনৰ অপেক্ষাৰ অন্তত জীৱনে তেওঁলোকক আশীৰ্বাদ দিছিল।