31/07/2026
నాకు నేను ఏమి ఇచ్చాను?
-కనకదుర్గా లక్ష్మీరత్న
#23 #07 Jun 2026
--
‘‘అలాగేరా, నాన్నని టికెట్స్‌ బుక్‌ చేయమంటాను. బారసాలనాడు చూశాం. మాకు కూడా వాడిని చూడాలని ఆత్రుతగా ఉంది’’ ఉత్సాహంగా చెప్పింది మీనాక్షి.
మీనాక్షి-నారాయణమూర్తిగార్ల సంతానం అనిరుధ్, అమల. వాళ్ళిద్దరూ వైజాగ్‌లో రాష్ట్ర ప్రభుత్వ ఉద్యోగస్తులు. మూర్తిగారు కిందటేడాదే పదవీ విరమణ చేశారు. మీనాక్షి- అమలకి పురుడు పోయడానికి అమెరికా వెళ్ళేముందు వాలంటరీ రిటైర్మెంట్ తీసుకుంది. అక్కడ ఆరు నెలలు ఉండి వచ్చాక కొంత కాలానికి, అనిరుధ్‌కి మంచి సంబంధం వస్తే పెళ్ళి చేశారు. కొడుకూ కోడలూ హైదరాబాద్‌లో ఉద్యోగం చేసుకుంటున్నారు. వాళ్ళకి రెండేళ్ళకి ఒక పిల్లవాడు పుట్టాడు. శృతికి మెటర్నిటీ లీవ్‌ అయిపోవడంతో తల్లితో చంటిగాడిని తీసుకుని హైదరాబాద్‌ వస్తోంది. ఇప్పుడు వాడిని చూడటానికి వీళ్ళు వెళుతున్నారు.
వారం రోజులు చంటిగాడితో సరదాగా గడిచిపోయింది. మీనాక్షీ, మూర్తిగారూ తిరుగు ప్రయాణం అవుదామని అనుకుంటుండగా, శృతి వాళ్ళ నాన్నమ్మ బాత్‌రూమ్‌లో జారిపడి తుంటి ఫ్రాక్చర్‌ అయింది. సర్జరీ చేయాలంటున్నారని భర్త ఫోన్‌ చేస్తే, శృతి తల్లి- మీనాక్షితో...
‘‘వదినా, మీరు కొద్ది రోజులు ఉన్నారంటే శృతికీ చంటిగాడికీ సాయంగా ఉంటుంది. నేను అక్కడ పరిస్థితి చక్కపడ్డాక మళ్ళీ వస్తాను’’ ప్రాధేయపడినట్లుగా అడిగింది.
‘‘అయ్యో, ఎంత మాట- మీరు వెళ్ళడం విధాయకం. అంతా సర్దుబాటు అయ్యాకే వెళతాం. మీరింక దిగులు పెట్టుకోకండి’’ అని మీనాక్షి ధైర్యం చెప్పింది.
శృతి ఇంటి నుండే పనిచేస్తోంది. అయితే పనిచేస్తున్నంతసేపూ, మీటింగ్స్‌ అవీ ఉండటం వలన తలుపు వేసుకుంటుంది. మధ్యమధ్యలో చంటిగాడిని చూసి వెళుతుంటుంది. అమెరికాలో అమల కూతురి ఆలనా పాలనా చూసిన అనుభవంతో మీనాక్షి బాగానే మేనేజ్‌ చేయగలుగుతోంది. మీనాక్షి వంట పని చూసుకుంటున్నప్పుడు మూర్తిగారు చంటిగాడిని చూసుకుంటున్నారు. సాయంత్రం ఇద్దరూ పిల్లాడిని స్ట్రోలర్‌లో అపార్ట్‌మెంట్‌లో కింద తిప్పుతున్నారు. ఆ మిషతో వాళ్ళకి వాకింగూ అవుతోంది. అపార్ట్‌మెంట్‌లోనూ కొంతమంది పరిచయం అయ్యారు కూడా.
‘‘అమ్మా, పని ఎక్కువగా ఉంటే వంట మనిషిని పెట్టుకుందాం’’ అన్నాడు అనిరుధ్.
‘‘పర్వాలేదులేరా, చంటిగాడు చాలాసేపు నిద్రపోతాడు. ఆ టైములో నా పూజా వంటపనీ పూర్తి చేసేసుకుంటాను. వల్లకాకపోతే అప్పుడే పెట్టుకోవచ్చు’’ అంది.
శని, ఆదివారాలు మాత్రం పిల్లవాడిని శృతి, అనిరుద్ధే పూర్తిగా చూసుకుంటారు. మీనాక్షి పుట్టింటివారు కూడా హైద్రాబాద్‌లోనే ఉండటం చేత అన్నదమ్ములు కూడా వచ్చి చూసి వెళుతున్నారు. మీనాక్షికి సరదాగానే గడిచిపోతోంది.
అసలు మీనాక్షికి తనకంటూ తీరిక దొరికింది ఈ రెండేళ్ళగానే. ఉద్యోగం చేసుకుంటూనే పెద్దవాళ్ళ బాధ్యతలు నిర్వర్తించింది.
ఆ తరవాత అమల పెళ్ళి, పురుడు. సంబాళించడం కష్టమని వాలంటరీ రిటైర్మెంట్ తీసుకుంది. అమెరికాలో ఆరు నెలలు పూర్తిగా పనికే అంకితమైపోయి కూతురునీ మనవరాలినీ కనిపెట్టుకుని చూసింది. ఇండియా వచ్చాక అనిరుధ్‌కి పెళ్ళి కూతుర్ని వెదకడం, వెనువెంటనే పెళ్ళితో పూర్తిగా బిజీ అయిపోయింది. అనిరుధ్ ఒకింటి వాడయ్యాక ‘హమ్మయ్య, బాధ్యతలు అన్నీ సక్రమంగా పూర్తి చేశాను’ అని ఊపిరి పీల్చుకుంది. ఆ తరవాతే ప్రవచనాలూ పారాయణాలూ పెళ్ళిళ్ళూ పేరంటాలూ స్నేహితులతో కిట్టీ పార్టీలూ వనభోజనాలతో రెండేళ్ళు ఇట్టే సరదాగా గడిచిపోయింది. అమ్మమ్మే కాకుండా నాన్నమ్మ కూడా అయినందుకు పొంగిపోయింది.
హైదరాబాద్‌ వచ్చి అప్పుడే రెండు నెలలు గడిచిపోయాయి. మీనాక్షికి ఫ్రెండ్స్‌ గ్రూప్‌ల నుండి ఫోన్లూ, మెసేజెస్‌ ద్వారా అక్కడ జరుగుతున్న కార్యక్రమాల గురించి తెలియజేస్తున్నారు. ఒక్కొక్కసారి మీనాక్షికి ‘అవన్నీ మిస్‌ అవుతున్నా’నని అనిపిస్తుంటుంది, కానీ అంతలోనే ‘చంటిగాడితో సరదాగా గడిచిపోతోంది’ కదా అని నచ్చచెప్పుకుంటుంది.
చంటిగాడు పాకడం మొదలెట్టాడు. కింద పడినవి ఏవైనా నోట్లో పెట్టుకుంటాడేమోనని మీనాక్షి అనుక్షణం కనిపెడుతూ ఉండాల్సి వస్తోంది.
‘‘పూజ చేసుకుంటాను, చంటిగాడిని చూడండి’’ అంటుంది.
ఇలా మొదలెడుతుందో లేదో మూర్తిగారు- ‘‘మీనూ, చంటిగాడు పాక్కుంటూ వెళ్ళిపోతున్నాడు. నాకు వాడి కూడా తిరిగేసరికి అలసట వస్తోంది’’ అంటారు. కోడలు తలుపేసుకుని పని చేసుకుంటోంది కాబట్టి తనని డిస్టర్బ్‌ చేయరు.
‘‘వెంటనే నన్ను పిలవకపోతే, కొంచెం స్ట్రోలర్‌లో వాడిని కిందకి తీసుకువెళ్ళవచ్చు కదా. నేను ఈలోపు పూజ పూర్తి చేసుకుంటాను’’ అని విసుక్కుంటుంది.
అలా కిందకి వెళ్ళిన మనిషి వెంటనే- ‘‘ఎండగా ఉంది. పిల్లాడికి ఎండదెబ్బ తగిలితే కష్టం’’ అని వచ్చేస్తారు. వాడు నాన్నమ్మని చూడగానే దగ్గరకి వచ్చేస్తాడు. ఇక చేసేదిలేక మీనాక్షి క్లుప్తంగా పూజ ముగించుకుని లేచి వచ్చేస్తుంది.
మరో నెల గడిచింది. మూర్తిగారికి నెమ్మదిగా వైజాగ్‌ గాలి సోకింది. ఒకరోజు భోజనాల వేళ అనిరుధ్- ‘‘నాన్నా, మీరు ఇల్లు అద్దెకు ఇచ్చేసి ఇక్కడికి షిఫ్ట్‌ అయిపోతే బెటర్‌. అక్కడ శృతి నాన్నమ్మకి వయసు పెద్దదవడంతో నడక పూర్తిగా రాలేదట. అత్తయ్యకి ఇల్లు వదలలేని పరిస్థితి.
మీకు ఇక్కడ బాగానే ఉంది కదా. వైజాగ్‌తో ఇక పనేముంది? మీకు ఎప్పుడైనా వెళ్ళాలనిపిస్తే వెళ్ళి రావచ్చు. నువ్వు కూడా ఆలోచించు అమ్మా. ఇద్దరికీ సమ్మతమైతే
ఇల్లు అద్దెకిచ్చి మీరిక్కడకు షిఫ్ట్‌ అయిపోవచ్చు. చంటిగాడిని చూడటానికి ఒక నానీనీ, వంటకి ఒక మనిషినీ పెట్టుకుంటే అమ్మకి పని వెసులుబాటుగా ఉంటుంది, ఏమంటావమ్మా?’’ అడిగాడు.
మీనాక్షీ, మూర్తిగారూ ఆ మాట వినగానే కొంచెం దిగ్భ్రమకి లోనయి ఏమనాలో తెలియక మౌనం వహించారు. ఇద్దరికీ ఇల్లు వైండప్‌ చేసి అద్దెకివ్వాలంటే మనస్కరించడంలేదు.
కొంచెంసేపటికి మీనాక్షి తేరుకుని, ‘‘రేపు ఏ విషయం చెబుతాను నాన్నా’’ అంది.
రాత్రి మూర్తిగారితో ‘‘వాళ్ళకి అవసరం అయినప్పుడు ‘కాదూ కూడదూ, మా ఇంటికి మేము పోతాం’ అంటే ఏం బాగుంటుంది? పైగా రిటైర్‌ అయిపోయినవాళ్ళం. పిల్లలకి మన అవసరం పడినప్పుడు వారి వెనుక నిలబడటం పెద్దవారిగా మన బాధ్యత. పిల్లలే కదా మన ప్రపంచం. వారిని కాదనుకుని ఇంటికి వెళ్ళినా ‘అయ్యో, పిల్లలు ఏం ఇబ్బంది పడుతున్నారో’నన్న గునుపు మనల్ని ఇంకా బాధిస్తుంది. వాళ్ళు పిలిచినప్పుడల్లా వచ్చి వెళ్ళడంకన్నా, అందరం ఇక్కడే ఉంటే సరిపోతుంది. మీరు ఇక్కడ కూడా స్నేహితులను చేసుకున్నారు కదా, చంటిగాడు కూడా చూస్తుండగా పెద్దవాడవుతాడు. అప్పుడు మన సహాయం అవసరం ఉండదు. మనింటికి మనం వెళ్ళిపోవచ్చు’’ అని సర్ది చెప్పింది.
మూర్తిగారు అన్యమనస్కంగా ‘‘సరే, అలాగే కానీ’’ అన్నారు.
మర్నాడు మీనాక్షి తోబుట్టువులతో ఈ విషయం చెప్పింది. వారు కూడా అందరూ ఒకే ఊర్లో ఉంటున్నందుకు సంతోషించారు.
మీనాక్షీ, మూర్తిగారూ వైజాగ్‌ వెళ్ళారు. ఇల్లు చూడగానే ఇద్దరికీ ప్రాణం లేచొచ్చింది. ఎండిపోయిన మొక్కలను చూస్తే చివుక్కుమంది మీనాక్షికి. వారిని చూడటానికి స్నేహితులు వచ్చారు.
‘‘మీనాక్షీ, నువ్వు వెళ్ళాక మన గ్రూప్‌లో చైతన్యమే లేదు. నీ జోక్స్, నవ్వూ అన్నీ మిస్‌ అయిపోతున్నాం’’ అన్నారు.
ఒక వాటా తమకింద అట్టిపెట్టుకుని, మిగతా ఇల్లు అద్దెకిచ్చి, తిరిగి వచ్చారు మీనాక్షి దంపతులు.
* * *
చంటిగాడు నడక నేర్చాడు. మీనాక్షికి మోకాళ్ళ నొప్పులు మొదలయ్యాయి. ఒకచోట కూర్చుని అన్నం తినడు. ఇదివరకే నయం. హై చైర్లో కూర్చోబెట్టి అన్నం పెట్టేవారు. ఇప్పుడు వాడు గిరగిరా తిరుగుతాడు. ఇదివరకు సాయంత్రాలు స్ట్రోలర్‌లో తిప్పేవారు అపార్ట్‌మెంట్‌లో. ఇప్పుడు అందులో కూర్చోనని మొరాయిస్తున్నాడు. అడ్డదిడ్డంగా పరుగెడతాడు. కొంచెం పెద్ద పిల్లలు నడిపే సైకిళ్ళ నుండి వీడిని కాపాడాలంటే తల ప్రాణం తోకకి వస్తోంది. చంటిగాడు పెరుగుతున్నకొద్దీ మరీ కంట కనిపెట్టుకుని ఉండాల్సి వస్తోంది.
శృతి కూడా ఆఫీస్‌కి వెళ్ళడం మొదలెట్టింది. తల్లిదండ్రులకు కష్టం అవుతోందని, ఉదయం నుంచి సాయంత్రం దాకా ఉండే మనిషిని పెట్టారు. ఒకరిని శుభ్రంగా లేదని శృతి తీసేసింది. ఇంకొకరిని చూసి చంటిగాడు జడుసుకుని వెళ్ళడం మానేశాడు. మూడవ ఆవిడ అతి చొరవ- మీనాక్షికి నచ్చలేదు. నాలుగో ఆవిడకి వీళ్ళ ఇంటి పనే నచ్చలేదు. పెద్దవాళ్ళతో పని జరిగిపోతోంది కదా అని అనిరుధ్, శృతి కూడా నానీ వెతుకులాట మానుకున్నారు. కొంతలో కొంత సహాయంగా ఉంటుందని వంట మనిషిని పెట్టుకున్నారు. వంటావిడ చేసే వంట తమ పద్ధతిలో లేకపోవడం వలన మీనాక్షి దగ్గర సణగడం మొదలెట్టారు మూర్తిగారు. ఆయనకి వంట చేయడం మీనాక్షికి తప్పింది కాదు.
కాలవశంలో చంటిగాడు ఐదేళ్ళవాడు అయ్యాడు. పెరుగుతున్న పిల్లాడితోపాటు బాధ్యతలు పెరిగాయి. మూర్తిగారికన్నా మీనాక్షికే పెరిగాయనడం సబబు. బాధ్యతలతోపాటు వయసూ పెరిగింది. ఓపిక మాత్రం నెమ్మదిగా తగ్గడం మొదలెట్టింది. చంటిగాడిని స్కూల్‌ బస్సు ఎక్కించడం, దింపుకోవడం మూర్తిగారి బాధ్యతయింది. ఒకొక్కసారి మధ్యాహ్నాలు ఆయన కునుకు తీస్తుంటే లేపడం ఎందుకని బద్ధకంగా ఉన్నా మీనాక్షి వెళ్ళి చంటిగాడిని తెచ్చుకుంటుంది. ఇవి చాలదన్నట్లు వాడిని- డ్రాయింగ్‌ అనీ కీబోర్డ్‌ అనీ రకరకాల క్లాసుల్లో వేశారు. వాటికి దింపడాలూ, తీసుకురావడాలతో సాయంత్రాలు అయిపోతాయి. మీనాక్షికి నెమ్మదిగా శరీరం మొరాయిస్తోంది. మునుపటిలా ఓపికా ఉత్సాహం ఉండటం లేదు. నిత్యపూజ కూడా చేసుకోలేక దీపంతో సరిపెడుతోంది. కొంచెం సమయం దొరికితే నడుము వాలుద్దామనిపిస్తోంది. \
ఒకరోజు అమల ఫోన్‌ చేసి ‘‘అమ్మా, నాకు ప్రెగ్నెన్సీ కన్‌ఫార్మ్‌ అయ్యింది. మూడు నిండింది. మార్నింగ్‌ సిక్‌నెస్‌ వల్ల పని చేసుకోలేకపోతున్నాను. పాపం ఈయనే పాపని చూసుకుంటూ కిచెన్‌లో హెల్ప్‌ చేస్తున్నారు. కిందటిసారిలాగానే ఈ డెలివరీకి కూడా మీరుంటే బాగుంటుందమ్మా’’ అని చెప్పింది. ఇంట్లో ఇంకో పసిబిడ్డ పారాడబోతోందని ఆనందపడిపోయింది మీనాక్షి.
కానీ ‘‘అమెరికా అయితే అంట్లూ లాండ్రీ పని కూడా మనమే చేసుకోవాలి. ఇద్దరు పిల్లల్ని నిభాయించాలి. నావల్ల అయ్యే పనేనా’’ అని తన సంశయాన్ని మూర్తిగారి దగ్గర వ్యక్తపరచింది.
మూర్తిగారు ‘‘అమ్మూ, పోనీ ఈసారికి మీ అత్తగారిని రమ్మంటావా? వాళ్ళు వచ్చి వెళ్ళాక మేము వస్తాం’’ అన్నారు.
‘‘లేదు నాన్నా, నాకు ఈసారి కూడా ‘సి సెక్షన్‌’ కావచ్చని డాక్టర్ అంది. నొప్పులతో నేను చేసుకోలేనూ, మా అత్తగారిని అందించమనలేను. అమ్మ దగ్గర అయితే నాకు కంఫర్టబుల్‌గా ఉంటుంది. చంటిగాడికి ఇబ్బంది అవుతుందని రానంటున్నారా? అన్నయ్యతో నేను మాట్లాడుతానులే. మంచి ఏజెన్సీ నుండి నానీని పెట్టుకోమని చెబుతాను’’ అంది.
‘‘అన్నయ్యతో నువ్వేమీ అనకు. మేము వస్తాంలే’’ అంది మీనాక్షి.
మాది బోరింగ్‌ లవ్‌స్టోరి
విషయం తెలిసి అనిరుధ్ ‘‘అమ్మా, మీరు వెళ్ళండి. మేం ఈలోపు నానీ కోసం ట్రై చేస్తాం’’ అన్నాడు.
మీనాక్షి అమెరికా ప్రయాణానికి శారీరకంగా ఆయత్తం చేసుకోవడానికి జాగ్రత్తలు తీసుకుంటోంది. ఇన్నాళ్ళూ చంటిగాడితో చెలిమి కావడం వలన వాడిని విడిచి వెళ్ళడానికి బాధగానూ ఉంది. వాడికి నానీ కూడా దొరికింది. మీనాక్షి ‘‘చంటీ, నేనూ తాతా అమెరికా వెళుతున్నాం కదా. ఇకనుండి ఈ అక్కే నీకు అన్నీ చేస్తుంది. గుడ్‌బాయ్‌లాగా ఉండాలి. నీకు అక్కడ నుండి బోల్డన్ని బొమ్మలూ చాక్లెట్లూ తెస్తాను సరేనా?’’ అని మాట తీసుకుంది.
ఆ అమ్మాయి కూడా చిన్నది కావడంతో అన్ని పనులూ ఆడుతూ పాడుతూ చేస్తూ చంటిగాడికి ఇట్టే మాలిమి అయ్యింది.
మీనాక్షీ, మూర్తిగారూ అమెరికా చేరుకున్నారు. ఇచ్చిన డేట్‌కన్నా ముందే అమల పండంటి పిల్లాడ్ని కన్నది. ప్రయాణ బడలిక తీరకుండానే మీనాక్షి పనుల్లోకి దిగాల్సి వచ్చింది. ‘సి సెక్షన్‌’ అవడం వల్ల అమల తేలికగా తిరిగేంతవరకూ మీనాక్షే అన్నీ అందిస్తోంది. వంటపనీ, పిల్లల పనితోపాటు, అంట్లపనీ ఇంటిపనీ కూడా తోడయ్యాయి. అల్లుడు ఆఫీస్‌ పనిలో బిజీగా ఉండటంచేత తనకి వీలైనప్పుడల్లా పెద్దపిల్లని చూడటంలోనూ, మిగతా పనులలోనూ పాలుపంచుకుంటున్నాడు. మూర్తిగారు ఏదో చేశారంటే చేశారన్నట్లు ఉంటుంది. ఇక మీనాక్షికి పొద్దున్న లేచింది మొదలూ పడుకునేంతవరకూ ఏదో ఒక పనితో తీరికలేకుండా అయిపోతోంది. చంటిగాడితో రోజూ ఫోనులో మాట్లాడతానని మాటిచ్చిన మీనాక్షి, అడపాదడపా మాట్లాడటానికి కూడా కుదరడంలేదు.
పిల్లవాడికి మూడవనెల రాగానే అమల ఆఫీస్‌కి వెళ్ళడం మొదలెట్టింది. ఏడుస్తున్నాడని, వాడిని ఎత్తుకు తిప్పడంతో మీనాక్షికి భుజం నొప్పి మొదలైంది. మోచిప్పలు మొరాయిస్తున్నాయి.
కంటినిండా నిద్ర కరువయ్యింది. మూర్తిగారు చేయగలిగిన పనులు ఆయనకి చెపుతోంది. అమల కూడా ఆఫీస్‌ నుంచి వచ్చాక పిల్లలతో గడుపుతోంది కానీ, ఇంటి పనుల్లోకి తల్లికి సాయం వెళ్ళడం లేదు. పిల్లవాడి కేరింతలూ కబుర్లూ మీనాక్షికి శరీర బాధల్ని తట్టుకునే శక్తిని ఇస్తున్నాయి. మీనాక్షి తన ఆలనా పాలనలో పిల్లవాడిని దినదిన ప్రవర్థమానుడిలాగా చేయగలిగింది కానీ, తాను మాత్రం కృష్ణపక్షపు చంద్రరేఖలా సన్నగిల్లసాగింది. ఆరోగ్యం సహకరించక, శరీరం మొరాయిస్తుంటే పనులు చేయలేక, ఎవరికీ చెప్పుకోలేక, మీనాక్షికి క్రమేణా బాధ్యతలు బరువుగానూ జీవితం భారంగానూ అనిపించసాగింది. ఇదివరకు నవ్వుతూ తుళ్ళుతూ ఉన్న మొహంలో ఇప్పుడు చిరునవ్వుకు కూడా చోటులేదు. ఇదివరకు సమయమంతా తన గుప్పెట్లో ఉన్నట్లు అనిపించేది. ఇప్పుడు తినడానికీ నిద్రకీ కూడా తీరిక అగుపించడంలేదు. నెమ్మదిగా జీవితం నిస్సారంగానూ నిరర్ధకంగానూ అనిపించసాగింది.
‘ఎలా ఉండేదాన్ని, ఇలా అయిపోయా
నేమిటీ..?’ అని తన మీద తనకే జాలి కలగసాగింది. నైరాశ్యం ఆవహించి ఎవరితో మాట్లాడటానికి మనస్కరించక ఒంటరిగా ఉంటే బాగుండుననిపిస్తోంది. తన ఉనికినే కోల్పోయే స్థితికి వచ్చింది మీనాక్షి.
మీనాక్షిలో వచ్చిన మార్పుని ఇంట్లో అంతా గమనించారు. అమల తండ్రిని విషయం అడిగితే- ‘‘ఈమధ్య అమ్మకి మోకాళ్ళ నొప్పులు ఎక్కువయ్యాయి. ఇక్కడ వాతావరణం అమ్మకి అంత సూట్‌ కాదుగా, ఇండియా వెళ్ళాక రెస్ట్‌ తీసుకుంటే సరిపోతుందిలే’’ అన్నారు.
‘‘అమ్మా, రిటైర్‌ అయ్యాక కూడా విశ్రాంతి లేకుండా బాధ్యతలు వచ్చేశాయి. నీకు ఛేంజ్‌గా ఉంటుంది, వీకెండ్స్‌ బైటకి వెళదాం’’ అంది.
‘‘వద్దు. నేను పిల్లవాడిని కనిపెట్టుకుని ఇంట్లో ఉంటాను. మీరు వెళ్ళిరండి’’ అంది.
అమల మీనాక్షికి షుగర్, బీపీ చెక్‌ చేయించింది. అన్నీ బాగానే ఉన్నాయి. తామిద్దరం పిల్లల్ని చూసుకుంటామనీ ఎక్కువ శ్రమపడవద్దనీ చెప్పింది. అనిరుధ్‌కి ఫోన్‌ చేసి తల్లి పరిస్థితి వివరించి ‘‘అన్నా, అక్కడ అన్ని టెస్ట్‌లూ చేయించు. అమ్మ ఎప్పుడూ ఇంత డల్‌గా లేదు. వీలయితే కౌన్సిలింగ్‌ చేయించు’’ అంది.
‘‘అమ్మ ఇక్కడ కూడా అప్పుడప్పుడూ డల్‌గా ఉండేది. బహుశా వైజాగ్‌ను మిస్‌ అవుతుందేమో’’ అన్నాడు.
ఆరు నెలల అమెరికా వాసం పూర్తయ్యి మీనాక్షీ, మూర్తిగారూ ఇండియా బయలుదేరారు. అమల తల్లి ఆరోగ్యం గురించి తండ్రికి గట్టిగా చెప్పింది. హైదరాబాద్‌ చేరాక తల్లిని చూసి అనిరుధ్-‘‘ఏంటమ్మా, బాగా నీరసంగా కనిపిస్తున్నావు. డాక్టర్ దగ్గరకి తీసుకువెళతాను’’ అన్నాడు.
చంటిగాడు బామ్మా, తాతలను చూసి తెగ ఆనందపడిపోయాడు. శృతి- వంటావిడ, నానీతో ఇల్లుని బాగానే మేనేజ్‌ చేసింది. అనిరుధ్ దగ్గరుండి మీనాక్షికి అన్ని టెస్టులూ చేయించాడు. డాక్టర్ దగ్గరకి కన్సల్టేషన్‌కి తీసుకువెళ్ళాడు.
ఆవిడ మీనాక్షి రిపోర్ట్స్‌ అన్నీ చూసి ‘‘అన్నీ నార్మల్‌గానే ఉన్నాయి. వయసురీత్యా, పనుల వలనా, మోచిప్పల్లో అరుగుదల వచ్చింది. మీ రొటీన్‌ ఏమిటీ, మీ గురించి చెప్పండి’’ అంది.
మీనాక్షి తన రిటైర్మెంట్ దగ్గర నుండి ప్రారంభించి, పిల్లల పెళ్ళిళ్ళూ పురుళ్ళూ చంటి పిల్లల ఆలనా పాలనా, మధ్యలో రెండేళ్ళ కాలంలో ఎంత ఆక్టివ్‌గా ఉన్నదీ, ఆ తరువాత తన శరీర సహాయ నిరాకరణతో నెమ్మదిగా ఎలా నైరాశ్యానికి లోనైనదీ, తన సొంత ఊరు, ఇంటికి వెళ్ళాలన్న ప్రబలమైన కాంక్షను, పిల్లల అవసరాలకి ఆదుకోవాలనే తాపత్రయం ఎలా తొక్కిపెట్టిందీ, అయినప్పటికీ మనవళ్ళూ, మనవరాలిని చూస్తే తనకు ఎంత స్వాంతన కలుగుతుందీ చెప్పింది.
డాక్టర్ అంతా విని ‘‘సరే, ఇంతమంది అవసరాలు తీర్చిన మీరు, మీకు ఏమి ఇచ్చుకున్నారు?’’ అడిగింది.
మీనాక్షి నీరసంగా నవ్వి ‘‘నాకు నేను ఏమి ఇచ్చుకోవాలి? ఏమి ఇచ్చుకుంటాను డాక్టర్’’ అంది.
‘‘మీరింకా గ్రహించుకోలేదా? మీరే కాదు, చాలామంది ఆడవాళ్ళు గ్రహించుకోలేని సత్యం. మీకోసం మీకంటూ సమయమే మిగుల్చుకోవడం లేదు. పిల్లలను పెంచి పెద్దచేసి, వృద్ధిలోకి తీసుకొచ్చి, వారిని ఒక ఇంటివారిని చేయడం వరకే తల్లిదండ్రులుగా మన బాధ్యత. పిల్లలకి మన సహాయ, సలహాలు అవసరమైనప్పుడు మనకు చేతనైనంత తోడ్పాటు అందించవలసిందే.
అది మన విద్యుక్త ధర్మం కూడానూ.
పక్షులు తమ పిల్లలకి రెక్కలు వచ్చేంతవరకూ కంటికి రెప్పలా కాపాడతాయి. ఒకసారి రెక్కలు వచ్చాక అవి ఎగురుకుంటూ వెళ్ళిపోతాయి. ఎవరి దారులు వారివే.
ఒంట్లో ఇంకా సత్తువ ఉంది కదా అని మనం పిల్లలు నిభాయించవలసిన బాధ్యతలను కూడా నెత్తిన వేసుకుంటున్నాం. అలా బాధ్యతలకు బందీలైపోతుంటే- అవి ఎప్పటికి తీరేను, మనకు తీరిక ఎప్పుడు దొరికేను? ఒంట్లో నిస్సత్తువ ఆవహించిననాడు, ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి వెనక్కి తిరిగి చూసుకుంటే అసలు మనకంటూ సమయమే మిగుల్చుకోలేదనీ, అంతా ఇతరులకే వెచ్చించామన్న విషయం అంతుపట్టేసరికి మనకి సమయమే లేకుండా పోతుంది. మన సంపాదనలో కొంత అవసరార్థం ఎలా అట్టేపెట్టుకుంటామో, అలాగే భగవంతుడు మీకు కేటాయించిన సమయంలో కొంత మీకోసం... ఆరోగ్య సంరక్షణా అభిరుచులూ అభిలాషల నిమిత్తం సద్వినియోగపరచుకుంటే... అదే మీకంటూ మీరు మిగుల్చుకున్న ఆస్తి. భగవంతుడు ప్రతి ఒక్కరిలోనూ ఏదో ఒక ప్రతిభ పెడతాడు. ఖాళీ సమయంలో మనలో దాగివున్న ప్రతిభను వెలికితీసి దాన్ని మెరుగుపరచుకోవాలనే ఆలోచనే మనం రానీయం. ఆ సమయాన్ని కూడా ఇతరుల సేవకే వినియోగించాలని చూస్తాం. ముందు మీరు ఏదైనా వెల్నెస్‌ సెంటర్‌లో మెడిటేషన్, యోగాలో చేరండి. మీ మానసిక, శారీరక బాధలన్నిటికీ ఉపశమనం కలుగుతుంది. ఇక ఆఖరి సలహా ఏమిటంటే- మీరు మీ ఊర్లో ఉన్నా, పిల్లల దగ్గర ఉన్నా, మీ శక్తికి మించిన పనులకుగానీ, బాధ్యతలకుగానీ పోకండి. ఆప్షన్స్‌లో మనం భాగమైతే మనమే బెస్ట్‌ ఆప్షన్‌ అవుతాం. అలా కాకుంటే ఉన్న ఆప్షన్నే బెస్ట్‌గా మలచుకుంటారు. మీరు అమెరికా వెళ్ళినప్పుడు మీ కోడలు నానీతో పిల్లాడినీ ఇంటినీ బాగానే మేనేజ్‌ చేసుకుంది కదా. మనం లేకపోతే పిల్లలు చేసుకోలేక ఇబ్బంది పడిపోతారనే భ్రమలోంచి బైటకు రండి. సర్వీసులో ఉన్నప్పుడు వర్క్‌- లైఫ్‌ బ్యాలెన్స్‌ మెయింటైన్‌ చేసుకున్న మీకు, ముందుముందు కూడా అలాగే చేసుకోమని చెప్పాల్సిన అవసరం ఇంక లేదనుకుంటా’’ అని సుదీర్ఘ బోధ చేసింది.
ఆ రాత్రి డిన్నర్‌ టైములో మూర్తిగారు ‘‘కొంతకాలం మేము వైజాగ్‌లో ఉండి వస్తాం, ఏమంటావ్‌?’’ అని, అనిరుధ్ జవాబు కోసం చూశారు.
‘‘అలాగే నాన్నా, అమ్మకీ మీకూ ఏది బాగుంటే అది చేయండి. ఆవిడ ఆరోగ్యం కుదుటపడితే అంతకన్నా కావాల్సిందేముంది?’’ అన్నాడు అనిరుధ్.
మీనాక్షి వైజాగ్‌లో వెల్నెస్‌ సెంటర్‌లో మూడు నెలల యోగా, మెడిటేషన్ ప్రోగ్రామ్‌లో చేరింది. ఆవిడ అటెండెంట్‌గా మూర్తిగారూ చేరారు. అక్కడ తోటివారితో పరిచయం ఏర్పడింది. అందరూ వారివారి అనుభవాలు పంచుకుంటున్నారు. ఇతరత్రా ఆక్టివిటీస్‌లో కూడా ఉత్సాహంగా పాలుపంచుకోసాగారు. అక్కడి ప్రశాంత, ఆహ్లాదకర వాతావరణంలో మీనాక్షి ఆరోగ్యం క్రమేణా కుదుటపడి కొత్త తేజంతో తొణికిసలాడింది.
--
Collected by :
Credits: Eenadu Sunday magazine
This is an unofficial page of Eenadu magazine
