01/06/2026
ভাইৰেল সৌন্দৰ্যৰ আঁৰত লুকাই থকা তিনিজন নিঃশব্দ নায়ক
আজিৰ তাৰিখত সামাজিক মাধ্যমত বহুল চৰ্চিত এক মনোমোহা দৃশ্য। শিৱসাগৰৰ মানকতা ৰোডৰ দুয়োকাষে শাৰী শাৰী ফুলি থকা কৃষ্ণচূড়া, ৰাধাচূড়া আৰু সোণাৰুৰে যেন সৃষ্টি কৰিছে এক ৰঙীন স্বৰ্গ। প্ৰতিদিনে অসংখ্য লোক ইয়ালৈ আহি ফটো তোলে, ৰিলছ বনায়, আৰু এই অপূৰ্ব সৌন্দৰ্যক সামাজিক মাধ্যমত বিয়পাই দিয়ে।
কিন্তু কেতিয়াবা ভাবিছেনে—এই সৌন্দৰ্যৰ বীজ কোনে ৰোপণ কৰিছিল?
আজিৰ এই ফুলেৰে জাতিষ্কাৰ পথছোৱাৰ আঁৰত আছে কেইজনমান দূৰদৰ্শী ব্যক্তিৰ সুদূৰপ্ৰসাৰী চিন্তা, নিষ্ঠা আৰু নীৰৱ পৰিশ্ৰম। দুখৰ বিষয় যে বহুতে এতিয়া এই কৃতিত্ব নিজৰ নামত ল’বলৈ চেষ্টা কৰিছে, কিন্তু প্ৰকৃত ইতিহাসটো হয়তো সকলোৱে নাজানে।
সময়টো ২০১৯ চন। সেই সময়ত শিৱসাগৰৰ পৰ্যটন তথ্য বিষয়া আছিল মাধৱ দাস। এদিন তেখেত, তেতিয়াৰ DFO বিদ্যুৎ বৰঠাকুৰ আৰু লোকনিৰ্মাণ বিভাগৰ কাৰ্যবাহী অভিযন্তা অৰুণ গোস্বামীয়ে এক সুন্দৰ পৰিকল্পনাৰ কথা ভাবিলে। লক্ষ্য আছিল—মানকতা পথটোক এনে এক সৌন্দৰ্যমণ্ডিত ৰূপ দিয়া, যি আগন্তুক দিনত শিৱসাগৰৰ এক বিশেষ পৰিচয় হৈ উঠিব।
সেই পৰিকল্পনাৰ বাস্তৱায়নত মাধৱ দাসে আগভাগ লৈ চিন্তাধাৰা আগবঢ়াইছিল। বন বিভাগৰ ফালৰ পৰা বিদ্যুৎ বৰঠাকুৰে যোগান ধৰিছিল গছপুলি, আৰু সেই পুলিবোৰ সুৰক্ষিতভাৱে ডাঙৰ হ’বলৈ অৰুণ গোস্বামীয়ে ব্যৱস্থা কৰিছিল বাঁহৰ গেৰা তথা আন প্ৰয়োজনীয় আন্তঃগাঁথনিৰ।
আজিৰ এই ৰঙীন দৃশ্য সেয়েহে আকস্মিকভাৱে সৃষ্টি হোৱা নহয়; ই হৈছে এক সুপৰিকল্পিত সপোনৰ বাস্তৱ ৰূপ।
কিন্তু ইয়াতেই শেষ নহয় এই কাহিনী।
গছ ৰোপণ কৰাটো যেনেকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ, তেনেকৈ গছবোৰক জীয়াই ৰখাটোও কম ডাঙৰ কাম নহয়। এই ক্ষেত্ৰত আৰু এজন ব্যক্তিৰ অৱদান বিশেষভাৱে স্মৰণীয়—প্ৰদীপ গগৈ।
প্ৰায় চাৰি বছৰ ধৰি তেওঁ নিজৰ দায়িত্ববোধ আৰু প্ৰকৃতি প্ৰেমৰ বলত এই গছপুলিবোৰৰ যত্ন লৈ আহিছিল। গৰু-মহে ভাঙি পেলোৱা বাঁহৰ গেৰা পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা, পুলিবোৰৰ সুৰক্ষা আৰু পৰিচৰ্যা কৰা—এই সকলো কাম তেওঁ নীৰৱে কৰি গৈছিল। আজিৰ এই বিশাল ফুলেৰে ভৰা গছবোৰৰ আঁৰত তেওঁৰ অক্লান্ত শ্ৰমৰো এক বিশাল অংশ আছে।
আৰু হয়তো বহুতে নাজানে—প্ৰদীপ গগৈ এটা সময়ত সকলোৰে পৰিচিত যাদৱ পায়েং-ৰ সৈতে বন বিভাগত একেলগে কৰ্মৰত আছিল। প্ৰচাৰ-বিমুখ এইজন ব্যক্তিয়ে জীৱনৰ বহু সময় গছ-গছনিৰ সুৰক্ষা আৰু লালন-পালনত উচৰ্গা কৰিছে। তেওঁৰ দৰে ব্যক্তিসকলৰ অৱদানেই হয়তো আমাৰ সমাজত প্ৰকৃতি সংৰক্ষণৰ আশা জীয়াই ৰাখিছে।
আজিৰ দিনত যেতিয়া শ শ মানুহে মানকতা ৰোডৰ সৌন্দৰ্য উপভোগ কৰিছে, তেতিয়া এই তিনিজন দূৰদৰ্শী ব্যক্তিক—মাধৱ দাস, বিদ্যুৎ বৰঠাকুৰ, অৰুণ গোস্বামী—আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত সেই সপোনক বাস্তৱ ৰূপ দিবলৈ অক্লান্তভাৱে কাম কৰা প্ৰদীপ গগৈক সশ্ৰদ্ধে স্মৰণ কৰাটো আমাৰ নৈতিক দায়িত্ব।
কাৰণ ইতিহাসে সদায় এটা কথাই কয়—
গছ ৰোপণ কৰা মানুহক সকলোৱে নেদেখে, কিন্তু তেওঁলোকৰ ৰোপণ কৰা ছাঁ আৰু সৌন্দৰ্য এদিন সমগ্ৰ সমাজে উপভোগ কৰে।
মানকতা ৰোডৰ এই ৰঙীন সৌন্দৰ্য কেৱল ফুলৰ নহয়, ই হৈছে কেইজনমান নিঃস্বাৰ্থ মানুহৰ সপোন, দৃষ্টিভংগী আৰু নীৰৱ সাধনাৰ এক জীৱন্ত স্মৃতিস্তম্ভ।
(Copy)Facebook..গৌতম হিৰা
Madhab Das
