03/06/2026
അന്ന് രാത്രി 8:30. പൂനെയിലെ ആ സോഫ്റ്റ്വെയർ കമ്പനിയുടെ വലിയ ഗ്ലാസ്സ് വാതിലുകൾ തള്ളിത്തുറന്ന് നൈന പുറത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോൾ ചുറ്റും കനത്ത ഇരുട്ട് പടർന്നിരുന്നു. ഒക്ടോബർ മാസത്തെ തണുത്ത കാറ്റ് വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അവളുടെ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ പൊടിഞ്ഞു. ഫോണെടുത്ത് ഭർത്താവ് അഭിജിത്തിനെ വിളിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ശബ്ദം ഇടറിയിരുന്നു: "അഭി, വർക്ക് തീരാൻ വൈകി. കമ്പനി ക്യാബ് മിസ്സായി എന്ന് തോന്നുന്നു. ഞാൻ ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടക്കുകയാ..."
അതൊരു യാത്രാമൊഴിയാണെന്ന് അഭിജിത്തോ, കമ്പനിയിൽ നിന്ന് താൻ ജീവനോടെയിറങ്ങുന്ന അവസാനത്തെ രാത്രിയാണിതെന്ന് നൈനയോ അറിഞ്ഞില്ല.
സ്ട്രീറ്റ് ലൈറ്റുകൾ മങ്ങി കത്തുന്ന ആ വിജനമായ റോഡിലൂടെ ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ നൈനയ്ക്ക് പിന്നിൽ ഒരു കാറിന്റെ നിഴൽ പതുങ്ങി നീങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന്, ടയറുകൾ റോഡിൽ ഉരസുന്ന ശബ്ദത്തോടെ ആ കാർ അവളുടെ തൊട്ടുമുന്നിൽ വന്ന് ബ്രേക്കിട്ടു. കാറിന്റെ ഗ്ലാസ്സ് താഴ്ന്നു.
അകത്തിരിക്കുന്നത് കമ്പനിയിലെ തന്നെ വിശ്വസ്തനായ ഡ്രൈവർ യോഗേഷ്! കൂടെ സെക്യൂരിറ്റി ജീവനക്കാരായ മഹേഷും വിശ്വാസും, പിന്നെ രാജേഷ് എന്നൊരാളും.
"മാഡം, ബസ്സൊന്നും ഈ സമയത്ത് കിട്ടില്ല. ഞങ്ങളും ആ റൂട്ടിലേക്കാണ്, കയറിക്കോളൂ..." യോഗേഷിന്റെ മുഖത്തെ ചിരി തികച്ചും സ്വാഭാവികമായിരുന്നു. ദിവസവും കാണുന്ന മുഖങ്ങൾ, ഒരേ കമ്പനിയിലെ ആളുകൾ... ആ ഒരൊറ്റ വിശ്വാസത്തിൽ നൈന കാറിന്റെ മുൻ സീറ്റിൽ കയറി ഡോറടഞ്ഞു. അതൊരു മരണക്കെണിയായിരുന്നു!
വണ്ടി മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. എന്നാൽ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ നൈനയുടെ ഉള്ളിൽ ഭയത്തിന്റെ ഒരു മിന്നൽ പാഞ്ഞുപോയി. വണ്ടി പോകുന്നത് വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയേ അല്ല! ഇരുണ്ട, വിജനമായ രാജ്ഗുരു നഗർ റോഡിലേക്കാണ് കാർ തിരിഞ്ഞത്.
"യോഗേഷ്, ഇതേതാ വഴി? വണ്ടി നിർത്ത്, എനിക്ക് ഇവിടെ ഇറങ്ങണം!" നൈനയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഭയം ഇരച്ചുകയറി.
എന്നാൽ യോഗേഷിന്റെ മറുപടി ഒരു ക്രൂരമായ ചിരി മാത്രമായിരുന്നു. കാറിന്റെ വേഗത കൂടി. ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്നവരുടെ കണ്ണുകളിൽ വന്യമായ ഭാവങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു. നൈന സീറ്റിൽ നിന്ന് മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞ് വണ്ടിയുടെ സ്റ്റിയറിങ്ങിൽ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, അവൾ നിലവിളിച്ചു. എന്നാൽ മഹേഷും വിശ്വാസും ചേർന്ന് അവളെ പിന്നിലേക്ക് വലിച്ചിട്ടു. അവളുടെ കൈകൾ കെട്ടിയിട്ടു, വായ പൊത്തിപ്പിടിച്ചു.
അരണ്ട വെളിച്ചമുള്ള കാറിനുള്ളിൽ ഒരു ഇരയെപ്പോലെ അവൾ പിടഞ്ഞു. കാർ ചെന്നുനിന്നത് ആരും വരാത്ത കനത്ത കാടിനുള്ളിലായിരുന്നു.
കാടിന്റെ വന്യമായ നിശബ്ദതയിൽ നൈനയുടെ യാചനകൾ ആരും കേട്ടില്ല. "എന്നെ വിടൂ... എന്റെ കയ്യിലെ കാശും സ്വർണ്ണവും ഒക്കെ എടുത്തോളൂ..." അവൾ കരഞ്ഞു പറഞ്ഞു. എന്നാൽ കാമഭ്രാന്ത് മൂത്ത ആ നാല് മൃഗങ്ങൾ അവളെ ക്രൂരമായി വേട്ടയാടി. നൈനയുടെ ആത്മവിശ്വാസവും പ്രതിരോധവും അവിടെ തകർക്കപ്പെട്ടു.
ക്രൂരതയ്ക്ക് ശേഷം അവർ ചിന്തിച്ചു - ഇവളെ ജീവനോടെ വിട്ടാൽ തങ്ങൾ അകത്താകും. യോഗേഷ് കാറിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ടവലെടുത്ത് നൈനയുടെ കഴുത്തിൽ മുറുക്കി. ശ്വാസം കിട്ടാതെ, കണ്ണുകൾ പുറത്തേക്ക് തള്ളി ആ ഇരുട്ടിൽ നൈനയുടെ ജീവനറ്റ ശരീരം മണ്ണിലേക്ക് വീണു.
പക്ഷേ, അതുകൊണ്ടും അവരുടെ ഭ്രാന്ത് തീർന്നില്ല. നൈന പൂജാരി എന്ന ഈ ഐടി ജീവനക്കാരിയെ ആരും തിരിച്ചറിയരുത്! യോഗേഷ് ഒരു ഭാരമേറിയ കല്ലെടുത്ത് അവളുടെ ആ മനോഹരമായ മുഖത്തേക്ക് ആഞ്ഞു ആഞ്ഞു ഇടിച്ചു. മുഖം പൂർണ്ണമായും തകർന്ന് വികൃതമായി. ചോര വാർന്ന ആ മൃതദേഹം കാട്ടിൽ തള്ളി, അവളുടെ എടിഎം കാർഡും പണവുമായി അവർ അട്ടഹസിച്ച് പാഞ്ഞുപോയി.
അടുത്ത ദിവസം പൂനെ പോലീസ് ഞെട്ടലോടെയാണ് ആ മൃതദേഹം കണ്ടെത്തിയത്. മുഖം തകർന്നിരുന്നെങ്കിലും വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും കണ്ട് അഭിജിത്ത് നൈനയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു; അവൻ അവിടെയിരുന്ന് അലറിക്കരഞ്ഞു.
കേസ് അന്വേഷിച്ച പോലീസ് സംഘത്തിന് മുന്നിൽ പ്രതികൾ യാതൊരു തെളിവgroup അവശേഷിപ്പിച്ചിരുന്നില്ല. പക്ഷേ, പ്രതികളുടെ അമിത ആത്മവിശ്വാസം അവർക്ക് വിനയായി. നൈനയുടെ എടിഎം കാർഡ് ഉപയോഗിച്ച് അവർ പണം പിൻവലിക്കാൻ ശ്രമിച്ചതാണ് വഴിത്തിരിവായത്. സിസിടിവി ദൃശ്യങ്ങൾ പിന്തുടർന്ന പോലീസ് യോഗേഷിനെയും സംഘത്തെയും പൊക്കി.
പക്ഷേ, കഥ അവിടെ തീർന്നില്ല! വിചാരണയ്ക്കിടെ പ്രധാന പ്രതിയായ യോഗേഷ് പോലീസിന്റെ കണ്ണുവെട്ടിച്ച് ജയിൽ ചാടി! അവൻ പഞ്ചാബിലെ അമൃത്സറിലേക്ക് ഒളിവിൽ പോയി, അവിടെ ഒരു ഹോട്ടലിൽ വ്യാജപ്പേരിൽ ജോലി ചെയ്തു. വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും പോലീസ് വിട്ടില്ല. ഒടുവിൽ ഭാര്യയെ വിളിക്കാൻ യോഗേഷ് ഉപയോഗിച്ച ഫോൺ കോൾ പോലീസ് ട്രാക്ക് ചെയ്തു. അമൃത്സറിലെ ആ ഹോട്ടലിൽ വച്ച് പോലീസ് അവനെ വളഞ്ഞു.
2017-ൽ കോടതി വിധി പ്രസ്താവിച്ചു: യോഗേഷ്, മഹേഷ്, വിശ്വാസ് എന്നിവർക്ക് തൂക്കുകയർ! മാപ്പ് സാക്ഷിയായ രാജേഷ് മാത്രം രക്ഷപ്പെട്ടു.
😔സ്ത്രീകൾ ഓർക്കേണ്ട സന്ദേശം!
പരിചയമുള്ള മുഖങ്ങൾ എപ്പോഴും സുരക്ഷിതരാകണം എന്നില്ല.
കണ്ണടച്ചുള്ള വിശ്വാസം അരുത്: ഒരേ ഓഫീസിലോ കോളേജിലോ വർക്ക് ചെയ്യുന്നു എന്നത് ഒരാൾ നല്ലവനാണെന്നതിന് സർട്ടിഫിക്കറ്റല്ല.
രാത്രിയാത്രകളിൽ എത്ര പരിചയമുള്ളവരാണെങ്കിലും ഒറ്റയ്ക്ക് അവരുടെ വണ്ടിയിൽ ലിഫ്റ്റ് ചോദിച്ചു കയറരുത്.
സിക്സ്ത് സെൻസ് (ആന്തരിക ശബ്ദം): വഴി മാറുകയോ, പെരുമാറ്റത്തിൽ ചെറിയ വ്യത്യാസം തോന്നുകയോ ചെയ്താൽ ഭയം കാണിക്കാതെ ഉച്ചത്തിൽ പ്രതികരിക്കുക. സുരക്ഷിതമല്ലെന്ന് തോന്നിയാൽ വണ്ടി നിർത്തിച്ച് ജനക്കൂട്ടമുള്ള എവിടെയെങ്കിലും ഇറങ്ങുക.
നിങ്ങളുടെ സുരക്ഷ നിങ്ങളുടെ മുൻഗണന: 'എനിക്ക് ആരെയും പേടിയില്ല' എന്ന അമിത ആത്മവിശ്വാസത്തേക്കാൾ, സാഹചര്യങ്ങളെ വിവേകത്തോടെ നേരിടുന്ന ജാഗ്രതയാണ് ഒരോ സ്ത്രീക്കും വേണ്ടത്.
😎കണ്ണ് എപ്പോഴും തുറന്നിരിക്കട്ടെ!😎
