12/09/2026
ജോലി കഴിഞ്ഞ് എത്തിയപ്പോൾ ഗർഭിണിയായ തന്റെ ഭാര്യക്ക് നൽകാൻ അവളുടെ ഇഷ്ട പലഹാരങ്ങൾ അവൻ കയ്യിൽ കരുതിയിരുന്നു. എന്നത്തെയും പോലെ കൊതിയൂറുന്ന പലഹാരപ്പൊതി അവൾക്ക് മുന്നിൽ അഴിച്ചു നീട്ടുമ്പോൾ എപ്പോഴും കാണാറുള്ള കൗതുകം അവളുടെ മുഖത്ത് കണ്ടില്ല. ആ പൊതി വാങ്ങി ടേബിളിലേക്ക് വെച്ച് കൊണ്ട് അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി.
” മോൻ ഉറങ്ങിയോ? “
തനിക്ക് നേരെ നീട്ടിയ ചായ ഗ്ലാസ് വാങ്ങിക്കൊണ്ട് അവനവളോട് ആയി ചോദിച്ചു.
“ഹ്ഹ്മ്…ഇത്രനേരം അവൻ സതീഷേട്ടനെയും നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു വൈകുമെന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞതുകൊണ്ട് അച്ഛമ്മയോടൊപ്പം ചോറും കഴിച്ച് അവിടെ തന്നെ കിടന്നുറങ്ങി.”
” ദാ ഇതൊക്കെ കഴിക്ക്.. നിനക്ക് വേണ്ടിയല്ലേ ഞാൻ ഇതൊക്കെ വാങ്ങിയത്? അല്ലെങ്കിൽ കയ്യിൽ കിട്ടിയതും അകത്താക്കുന്നതാണല്ലോ ഇന്ന് എന്തുപറ്റി? “
“ഏയ് ഒന്നുമില്ല.”
കഷ്ടപ്പെട്ടുകൊണ്ട് അവൾ അതിൽനിന്നും ഒരു പരിപ്പുവട ചവച്ചിറക്കി.
കുളി കഴിഞ്ഞെത്തുമ്പോഴും തന്റെ നിറവയറിയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് അലക്ഷ്യമായി അവൾ എന്തോ ചിന്തിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ കൈകൾ മാറ്റിക്കൊണ്ട് അവൻ തന്റെ കൈകളാൽ തന്റെ കുഞ്ഞിനെ തലോടി.
” ഞാനിന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് അച്ഛനെ സ്വപ്നം കണ്ടു സതീഷേട്ടാ… “
“ആഹ് വെറുതെയല്ല മുഖത്തെ ഈ വാട്ടം. ഞാനും ആലോചിച്ചു ഇങ്ങനെ തളർന്നു വാടാൻ മാത്രം എന്താ ഇപ്പോൾ ഉണ്ടായതെന്ന്.. പകൽ വെറുതെ കിടന്നു ഉറങ്ങരുതെന്ന് നിന്നോട് എത്രവട്ടം പറയണം എന്റെ അനു..”
” പകല് മാത്രമല്ല അച്ഛന്റെ മുഖം ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് മനസ്സിൽ വരാറുണ്ട്. ഞാനത് സതീഷേട്ടനോട് പറയാറില്ലെന്ന് മാത്രം. “Parenting
അവളുടെ ശബ്ദം പതറാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“ഇഷ്ടമുള്ള ഒരാളുടെ കൂടെ ജീവിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചതാണോ സതീഷേട്ടാ ഞാൻ ചെയ്ത തെറ്റ്?”
“അല്ല… അച്ഛന്റെ ഭാഗത്തുനിന്ന് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ചെയ്തത് പൊറുക്കാൻ ആകാത്ത തെറ്റ് തന്നെയാണ്. അത്രയേറെ സ്നേഹിച്ച മകൾ കുടുംബത്തിനു മുഴുവൻ നാണക്കേട് ഉണ്ടാക്കി ഇറങ്ങി പോകുമ്പോൾ ഏതൊരു അച്ഛനാണ് ക്ഷമിക്കാൻ കഴിയുക?എന്റെ മരണശേഷം അല്ലാതെ നീ ഇനി ഈ പടി ചവിട്ടില്ല എന്ന അച്ഛന്റെ വാക്കുകൾ മനസ്സിനെ വേദനിപ്പിച്ചെങ്കിലും അത് അപ്പോഴത്തെ ദേഷ്യത്തിന് പറഞ്ഞതാണെന്നാണ് കരുതിയത്.”
മക്കൾ എത്ര വലിയ തെറ്റ് ചെയ്താലും അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും അല്ലാതെ മറ്റാർക്കാണ് പൊറുക്കാൻ കഴിയുക?”
അച്ഛന്റെ വിളിയും കാത്ത് ദിവസങ്ങൾ എണ്ണി ഞാൻ കാത്തിരുന്നു. ഒരു കുഞ്ഞു ജനിച്ചാൽ എങ്കിലും അച്ഛന് എന്നോടുള്ള വെറുപ്പ് മാറും എന്ന് ഞാൻ കരുതി. ഇപ്പോൾ രണ്ടാമത്തെ കുഞ്ഞും ജനിക്കാൻ പോകുന്നു. അമ്മയും മാളുവും വിളിക്കാറുണ്ട്, ഇടയ്ക്ക് കാണാറു മുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് അവരെ ഓർത്ത് എനിക്ക് വലിയ ദുഃഖം തോന്നിയിട്ടില്ല. പക്ഷേ ഞാൻ എന്റെ അച്ഛനോട് മിണ്ടിയിട്ട് വർഷം മൂന്നു കഴിഞ്ഞില്ലേ സതീഷേട്ട…. ഒരുവട്ടമെങ്കിലും വിളിച്ച് മോളെ നിനക്ക് സുഖമാണോ എന്ന് ചോദിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എനിക്കിത്രയ്ക്ക് വിഷമം തോന്നില്ലായിരുന്നു. ഞാൻ അങ്ങോട്ട് വിളിച്ചാൽ പോലും എന്റെ ശബ്ദം കേട്ടാൽ ഉടൻ അച്ഛൻ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്യും. ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്യാൻ മാത്രം അത്ര വലിയ മഹാപാപമാണോ സതീശേട്ടാ ഞാൻ ചെയ്തത്?അച്ഛന്റെ മോളല്ലേ ഞാൻ… ഒരു വട്ടമെങ്കിലും അച്ഛനെന്നോട് ഒന്ന് ക്ഷമിച്ചൂടെ…”
അവളുടെ സങ്കടം അണ പൊട്ടിയൊഴുകാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവൻ ഒന്നുകൂടി അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു.
“അനു നീ ഇങ്ങനെ കരയാതെ… ഓരോന്ന് ഓർത്തു മനസ്സ് വേദനിപ്പിച്ചാൽ അത് നമ്മുടെ കുഞ്ഞിനെ യാണ് ബാധിക്കുന്നത്. വൈകിയാണെങ്കിലും അച്ഛൻ നമ്മളോട് ക്ഷമിക്കാതിരിക്കില്ല. നമ്മുടെ ഭാഗത്തുനിന്ന് മാത്രം ചിന്തിക്കുന്നതു കൊണ്ടാണ് ഈ കുഴപ്പങ്ങളെല്ലാം. നമ്മുടെ മക്കൾ വലുതായി അവർ ഇതുപോലെ ഒരു സുപ്രഭാതത്തിൽ സ്നേഹിച്ചവന്റെ കൂടെ ഇറങ്ങിപ്പോയാൽ നമുക്ക് എത്രമാത്രം സങ്കടമുണ്ടാകും. അത് തന്നെയാണ് ഇപ്പോൾ അച്ഛന്റെയും മാനസികാവസ്ഥ. അത് നീ മനസ്സിലാക്കണം. എന്ന് കരുതി നീ അച്ഛന്റെ മകൾ ആവാതിരിക്കു ന്നില്ലല്ലോ? നീ ഓർക്കുന്നത് പോലെ തന്നെ അച്ഛനും നിന്നെ ഓർക്കുന്നുണ്ടാകും, വേദനിക്കുന്നുണ്ടാകും. നീയത് പ്രകട മാക്കുന്നു അച്ഛൻ അത് പ്രകട മാക്കുന്നില്ല അതു മാത്രമാണ് നിങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം.”
ബാക്കി ഭാഗം ഫസ്റ്റ് കമന്റിൽ
