08/06/2026
ਵਾਰ ਸੰਤ ਬਾਬਾ ਅਜੀਤ ਸਿੰਘ ਜੀ ਹੰਸਾਲੀ ਵਾਲੇ (ਭਾਗ-੨੪) ।।
ਸਲੋਕੁ ।।
ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਅਕਾਲ ਨੂੰ, ਸਿਮਰਿ ਕੈ ਇਕ ਮਨਿ ।
ਵਾਰ ਲਿਖਾਂ ਉਸ ਸਾਧ ਦੀ, ਜਿਸ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾਏ ਤਨਿ ।
ਹੰਸਾਲੀ ਦੇ ਸੂਰਮੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜਿੱਤਿਆ ਮਨ ਦਾ ਮਾਣ,
ਬਾਬਾ ਅਜੀਤ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ, ਚਰਨੀਂ ਜਗ ਕੁਰਬਾਨ ।
ਪਉੜੀ ੧ (ਰੂਹਾਨੀ ਖੇਡ ਅਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ)
ਹੰਸਾਲੀ ਪਿੰਡ ਦੀ ਜੂਹ ਦੇ ਉੱਤੇ, ਭਾਗ ਵਰਸੇ ਆਣ,
ਜਿੱਥੇ ਪੂਰਨ ਸੰਤ ਮਹਾਂਪੁਰਖ, ਪ੍ਰਗਟੇ ਪੁਰਖ ਸੁਜਾਨ ।
ਮੁਖੋਂ 'ਵਾਹਿਗੁਰੂ' ਉਚਾਰਦੇ, ਹਿਰਦੇ ਸੱਚ ਦਾ ਵਾਸ,
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕਿਆ ਨੂਰੀ ਚਿਹਰਾ, ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਆਸ ।
ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਜਗ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਖਾਇਆ,
ਬਾਬਾ ਅਜੀਤ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ, ਸੱਚਾ ਚੋਜ ਰਚਾਇਆ ।
ਪਉੜੀ ੨ (ਅਡੋਲ ਬੰਦਗੀ ਅਤੇ ਨਾਮ ਦਾ ਆਸਰਾ)
ਦਿਨ-ਰਾਤ ਰਹੇ ਉਹ ਲਿਵ-ਤਾਰ ਵਿੱਚ, ਭੁੱਲ ਕੇ ਤਨ ਦੀ ਸਾਰ,
ਇੱਕ ਨਾਮ ਨਿਰੰਜਨ ਸਿਮਰਿਆ, ਜਿਸ ਤਾਰਿਆ ਸੰਸਾਰ ।
ਸਾਦਗੀ ਦੀ ਉਹ ਮੂਰਤ ਸਨ, ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਅਹੰਕਾਰ,
ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੇ ਲੜ ਲਾਇਆ, ਕੀਤਾ ਪਰਉਪਕਾਰ ।
ਰਿੱਧੀਆਂ-ਸਿੱਧੀਆਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦਰ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹੀਆਂ ਰਹਿਣ,
ਪਰ ਬਾਬਾ ਜੀ ਸਦਾ ਸਬਰ ਵਿੱਚ, ਸਤਿਗੁਰ ਦਾ ਭਾਣਾ ਸਹਿਣ ।
ਪਉੜੀ ੩ (ਦਰਗਾਹੀ ਬਚਨ ਅਤੇ ਅਤੁੱਟ ਲੰਗਰ)
ਜੋ ਮੁਖੋਂ ਬਚਨ ਉਹ ਬੋਲਦੇ, ਉਹ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਸੱਚ,
ਦਰ 'ਤੇ ਆਏ ਨਿਮਾਣਿਆਂ ਨੂੰ, ਦੇਂਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਸੱਚ ।
ਲੰਗਰ ਚੱਲੇ ਅਤੁੱਟ ਸਦਾ, ਕੋਈ ਤਰਸੇ ਨਾ ਇੱਕ ਦਾਣੇ,
ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਫਕੀਰ ਸਭ, ਇੱਕੋ ਨਜ਼ਰੇ ਜਾਣੇ ।
ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਸੰਗਤਾਂ, ਦਰ 'ਤੇ ਸੀਸ ਨਿਵਾਵਣ,
ਹੰਸਾਲੀ ਵਾਲੇ ਦੇ ਦਰ ਤੋਂ, ਸਭ ਮਨ-ਇੱਛਤ ਫਲ ਪਾਵਣ ।
ਪਉੜੀ ੪ (ਅਮਰ ਜੋਤਿ ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਮਿਹਰ)
ਛੱਡ ਕੇ ਚੋਲਾ ਫਾਨੀ ਨੂੰ, ਗਏ ਸੱਚਖੰਡ ਨਿਵਾਸ,
ਪਰ ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ, ਸੇਵਕਾਂ ਦੀ ਆਸ ।
ਹੰਸਾਲੀ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਦਰਬਾਰ, ਅੱਜ ਵੀ ਦੇਵੇ ਗਵਾਹੀ,
ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਰਹਿਮਤ ਸਦਕਾ, ਉੱਥੇ ਵਰਸੇ ਬਰਕਤ ਇਲਾਹੀ ।
'ਅਜੀਤ' ਨਾਮ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਕੇ, ਬੇੜੇ ਪਾਰ ਲੰਘਦੇ,
ਧੰਨ ਸੰਤ ਹੰਸਾਲੀ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਨਾਮ-ਦਾਨ ਵੰਡਦੇ ।
