16/09/2026
ஒவ்வொரு துளி கண்ணீரும் ஒவ்வொரு கதை சொல்லும்
— சிவஶ்ரீ ரமேஷ்
மனித நெஞ்சம் என்பது இலக்கண விதிகளுக்குள் ஒருபோதும் சிறைப்படுவதில்லை. அழுகை என்பது வெறும் துயரத்தின் அடையாளம் மட்டுந்தானா? புன்னகை என்பது மகிழ்ச்சியின் பிரதிபலிப்பு மட்டுந்தானா? இல்லை. நவரசங்களின் எல்லைக்கோடுகளில் மனித மனம் எப்போதுமே தலைகீழாகத்தான் தன் முகத்தைக் காட்டுகிறது.
நாகர்கோவில் சந்திப்பின் அந்தப் பழைய நடைமேடை.
அந்தி வானம் மழைநீர் பட்ட நெற்றிக் குங்குமம் போலக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் அழிந்து கொண்டிருந்தது. துருப்பிடித்த தகரப் பெட்டியைக் காலடியில் வைத்துவிட்டு, சுவரோரத் தூணில் சாய்ந்து நின்றிருந்தாள் பொன்னுரெத்தினம். கையில் ஒரு ஒற்றை வழிப் பயணச் சீட்டு. பிறந்த ஊரையும், வாழ்ந்து கெட்ட வீட்டின் வாசற்படியையும் தாண்டி வந்துவிட்ட ஒரு பெண்ணுக்கு, அந்த நடைமேடையின் கடிகார முள் துடிப்பது போலத் தெரியாது; அவளது சொந்த இதயமே கழன்று விழுவது போலத்தான் இருக்கும். அவள் கண்களில் கண்ணீரில்லை. எங்கே போவது, யாரிடம் நிற்பது என்று தெரியாத ஒரு நிலைகுலைந்த வெளியில், பெண்ணின் கால்கள் நிலத்தில் ஊன்றுவதில்லை; அவை அந்தரத்தில் தொங்குகின்றன. புறப்படுதல் என்பது உடல் கடக்கும் தூரமல்ல; ஒரு யுகத்தின் நினைவுகளை அந்தத் தண்டவாளத்திலேயே பலிகொடுத்துவிட்டு நகரும் பெரும் கொடுந்துயர்.
சுசீந்திரம் தேரோடும் வீதியின் பேருந்து நிறுத்தம்.
அதே அந்தியின் இருள் கவியும் வேளையில், மழைக் குடையோடு நின்றிருந்தான் ஆனந்தபத்மநாபன். அவன் அலைபேசியில் ஒரு செய்தி வந்திருந்தது. ஏழு வருடக் காத்திருப்புக்குப் பிறகு, அவனது குடும்பம் கடனிலிருந்து மீண்டு, சொந்தக் கூரையின் கீழ் நிற்கப்போகிறது என்ற செய்தி. அந்தக் குளிர்ந்த சாரல் காற்றில், மின்விளக்கின் மங்கலான மஞ்சள் ஒளியில் அவன் கன்னங்களில் இரு துளி நீர் உருண்டோடியது. அது அழுகையல்ல; நெஞ்சின் அடைப்புகள் உடைந்து வெளியேறிய சொல்லொணாப் பரவசத்தின் துளிகள். மனிதன் தன் பெருந்துயரத்தைக் கூட பல்லைக் கடித்துத் தாங்கிவிடுவான்; ஆனால் அளப்பரிய பெருமகிழ்ச்சி அவன் நெஞ்சைத் தாக்கும் கணத்தில், அவன் கால்கள் தடுமாறி விழிகள்தான் முதலில் கசிந்துருகும். இன்பத்தின் உச்சக்கட்டம் எப்போதுமே கண்ணீரில் தான் முடிகிறது.
தக்கலை பழைய சந்தைக் கட்டடம்.
மொட்டை மாடி விளிம்பில் நின்று கொண்டிருந்தான் சுயம்புலிங்கம். அவனுக்குத் தொண்டை வறண்டு போயிருந்தது. வறுமையும், அடுத்தடுத்து வந்த துரோகங்களும் அவனை நிர்வாணமாக்கிவிட்டிருந்தன. கீழே ஓடும் மனிதர்களின் சலசலப்பையும், தூரத்துச் சுடுகாட்டின் புகையையும் பார்த்தபடி அவன் உதடுகள் மெலிதாய் வளைந்தன. அவன் சத்தமின்றிச் சிரித்தான். அது உதடுகளில் பிறந்த சிரிப்பல்ல; உடைந்த எலும்புகளின் இடுக்கிலிருந்து கசிந்த விஷ நகைப்பு. துயரம் அதன் இறுதி எல்லையைத் தொட்டுவிட்டால், அங்கே அழுது தீர்ப்பதற்கு ஒரு துளிக் கண்ணீரும் மிஞ்சுவதில்லை. விதியின் கோர முகத்தைப் பார்த்து மனிதன் உதிர்க்கும் இந்தச் சிரிப்பு ஒரு கொண்டாட்டமல்ல; எதையும் இழக்கத் துணிந்தவனின் பயங்கரமான எச்சரிக்கை. அந்தச் சிரிப்பின் நடுக்கம் உலகத்தின் அத்தனை அழுகைகளையும் விடக் கொடியது.
கோதையாற்றின் அடர்ந்த காட்டுப் பாதை.
நடுங்கும் மார்கழிப் பனியில் கையில் மங்கலான அரிக்கேன் விளக்குடன் ஒற்றையடிப் பாதையில் நடந்துகொண்டிருந்தான் கொச்சப்பன். காலடியில் சருகுகள் மிதிபடும் ஓசையைத் தவிர, அவனிடமிருந்து எந்தச் சத்தமும் எழவில்லை. ஏமாற்றப்பட்ட கோபமும், அநீதியால் சூறையாடப்பட்ட தன்மானமும் அவன் நெஞ்சுக்குள் எரிகிற கரித்துண்டுகளாய் மூண்டிருந்தன. ஆனால் அவன் ஒரு வார்த்தையும் பேசவில்லை; சாபங்கள் போடவில்லை. ஆத்திரத்தின் உச்சி என்பது கூச்சலில் இருப்பதில்லை; ஒரு மனிதன் தன் கொதிக்கும் கோபத்தின் உச்சத்தில் மௌனமாகும்போதுதான், அவன் ஓர் அமைதியான சூறாவளியாக மாறுகிறான். வார்த்தைகள் அற்றுப்போன அந்த மௌனம், உலகத்தின் அத்தனை ஆயுதங்களை விடவும் கூர்மையானது.
வள்ளியாற்றின் காய்ந்த மணல்வெளி.
அடுத்தொரு நள்ளிரவில், முழுநிலவின் வெளிச்சத்தில் மல்லாந்து படுத்திருந்தான் நாகப்பன். அவனது பெருமூச்சு அந்த இரவின் அமைதியோடு கலந்தது. கண்ணிமையின் ஓரமாக ஒரு துளி கண்ணீர் நழுவி, அவனது காதோரத்து நரைமுடியில் உறிஞ்சப்பட்டது. அது துயரத்தின் எச்சமல்ல; நீண்ட காலத்துப் பாரங்களையும் சுமைகளையும் ஒரு முடிவுக்குக் கொண்டுவந்த பிறகு பிறக்கும் அமைதியின் கண்ணீர். சில கண்ணீர்த் துளிகள் மனித ஆன்மாவின் புண்களைக் கழுவி ஆற்றும் அருமருந்துகள்.
கன்னியாகுமரியின் முக்கடல் சங்கமக் கரை.
பாறைகளின் விளிம்பில் மறையும் சூரியனின் செவ்வானத்தைப் பார்த்தபடி அசையாமல் நின்றிருந்தாள் சுடலி. அங்கே வாக்குவாதங்கள் இல்லை; அலைகளின் ஓலத்தைத் தவிர நியாயத் தீர்ப்புகளுக்கு இடமில்லை. அவள் திரும்பிப் பார்க்கவே இல்லை; அவள் நின்றிருந்த அந்தப் பெருமௌனமே அனைத்தையும் பேசி முடித்திருந்தது. மனித உறவுகளின் அடி ஆழத்தில், சில மௌனங்கள் சம்மதங்களின் அடையாளம் அல்ல; இனி எந்தக் காலத்திலும், எந்த ஜென்மத்திலும் ஒட்டவே முடியாத இறுதிப் பிரியாவிடைகள்.
மனித இதயம் ஒரு விசித்திரமான மர்ம முடிச்சு. பேரானந்தம் கண்ணீராய் வழிகிறது; தாங்க முடியாத துயரம் நஞ்சான சிரிப்பாய் வெடிக்கிறது; அடக்கப்பட்ட கோபமும், மீள முடியாத பிரிவும் வார்த்தைகளற்றுப் பெருமௌனமாய் உறைந்து போகிறது. ஆம், நவரசங்கள் வழியும் மனித வாழ்வில் ஒவ்வொரு துளி கண்ணீரும் ஒவ்வொரு கதை சொல்லும்!
