19/01/2026
പുറത്ത് മഴ കനക്കുകയായിരുന്നു. ജനൽ ചില്ലുകളിൽ തട്ടിത്തെറിക്കുന്ന മഴത്തുള്ളികൾ മുറിക്കുള്ളിലെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് ഒരു താളം നൽകി.
മുറിക്കുള്ളിൽ മെഴുകുതിരിയുടെ നേർത്ത വെളിച്ചം മാത്രം. ഭിത്തിയിൽ ആടി ഉലയുന്ന നിഴലുകൾക്ക് പ്രണയത്തിന്റെ ഭാവമായിരുന്നു.
അവൾ ജനലരികിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. തണുത്ത കാറ്റ് അവളുടെ മുടിയിഴകളെ തഴുകി കടന്നുപോയി. പെട്ടെന്നാണ് പിന്നിൽ ഒരു സാമീപ്യം അവൾ അറിഞ്ഞത്. തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ തന്നെ അത് ആരാണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. ആ ഗന്ധം, ആ ശ്വാസഗതി... അവൾക്ക് ഏറെ പരിചിതമായിരുന്നു.
അവൻ സാവധാനം അവളുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി. അവന്റെ കൈകൾ അവളുടെ തോളിൽ അമർന്നു. ആ സ്പർശനത്തിൽ ഒരു വൈദ്യുത തരംഗം അവളിലൂടെ കടന്നുപോയി. അവൾ പതുക്കെ കണ്ണുകളടച്ചു.
"നീ എന്തിനാണ് ഈ ഇരുട്ടിൽ ഇങ്ങനെ നിൽക്കുന്നത്….?" അവന്റെ ശബ്ദം താഴ്ന്നതും ഗാംഭീര്യമുള്ളതുമായിരുന്നു.
അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. പകരം, അവനിലേക്ക് പതുക്കെ ചാഞ്ഞു. മഴയുടെ തണുപ്പും അവരുടെ ശരീരങ്ങൾക്കിടയിലെ ചൂടും തമ്മിൽ ഒരു യുദ്ധം നടക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. അവൻ അവളെ തന്നിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുപ്പിച്ചു.
അവന്റെ കൈകൾ അവളുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് അവളെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്തു നിർത്തി. അവന്റെ ശ്വാസം അവളുടെ കഴുത്തിൽ തട്ടിയപ്പോൾ അവളിൽ ഒരു വിറയൽ പടർന്നു.
അവൾ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞ് അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ മെഴുകുതിരി വെളിച്ചത്തിൽ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ തന്നോടുള്ള പ്രണയവും തീവ്രമായ ആഗ്രഹവും നിഴലിക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു.
"ഈ മഴയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ട്," അവൻ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു,
എന്തെന്ന മട്ടിൽ അവൾ അവനെ നോക്കി,
"ഇത് നമ്മളെ കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കുന്നു."
അവൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല, പകരം അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കോളറിൽ മുറുകി. അവൻ അവളുടെ മുഖം കൈക്കുമ്പിളിലെടുത്തു.
അവന്റെ തള്ളവിരൽ അവളുടെ അധരങ്ങളിൽ സാവധാനം തലോടി. പ്രണയത്തിന്റെ ആ വന്യമായ നിശബ്ദതയിൽ പുറത്തെ മഴയുടെ ശബ്ദം പോലും മാഞ്ഞുപോയതുപോലെ.
അവൻ പതുക്കെ കുനിഞ്ഞ് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു. ആ ചുംബനം സാവധാനം താഴേക്ക് ഇറങ്ങി അവളുടെ കവിളുകളിലും ഒടുവിൽ അധരങ്ങളിലും അലിഞ്ഞുചേർന്നു.
വളരെ മൃദുവായ, എന്നാൽ തീക്ഷ്ണമായ ഒരു ചുംബനം. അവൾ അവന്റെ മുടിയിഴകളിൽ വിരലുകൾ കോർത്തു.
മുറിക്കുള്ളിലെ ചൂട് ഉയരുന്നത് അവർ അറിഞ്ഞു. തണുത്ത കാറ്റ് ജനലിലൂടെ അകത്തേക്ക് വരുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അവർക്കിടയിലെ പ്രണയത്തിന്റെ ചൂട് അതിനെ തോൽപ്പിച്ചുകളഞ്ഞു.
മെഴുകുതിരി നാളം അവസാനമായി ഒന്നുകൂടി ആടി ഉലഞ്ഞ് അണഞ്ഞുപോയി.
ഇരുട്ടിലും അവർക്ക് പരസ്പരം കാണാമായിരുന്നു കണ്ണുകൾ കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് ഹൃദയമിടിപ്പുകൾ കൊണ്ട്. ആ വലിയ വീട്ടിലെ ആ ചെറിയ മുറിയിൽ, മഴയുടെ സംഗീതത്തിൽ ലയിച്ച് അവർ ഒന്നായി മാറി.
ഇരുട്ടിന്റെ മറവിൽ ആ മുറി കൂടുതൽ നിഗൂഢമായി. മെഴുകുതിരി അണഞ്ഞെങ്കിലും ജനലിലൂടെ അരിച്ചെത്തിയ നിലാവെളിച്ചം അവരുടെ നിഴലുകളെ ഭിത്തിയിൽ കോറിയിട്ടു.
പുറത്ത് മഴയുടെ ശക്തി കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, ഇപ്പോൾ മണ്ണിൽ വീഴുന്ന തുള്ളികളുടെ മൃദുവായ താളം മാത്രം.
അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം ചായ്ച്ചു. അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ വേഗത അവൾക്ക് വ്യക്തമായി അറിയാമായിരുന്നു. അവൻ തന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ മുടിയിഴകൾക്കിടയിലൂടെ പതുക്കെ ചലിപ്പിച്ചു. ആ നിശബ്ദതയിൽ അവർക്കിടയിൽ കൈമാറപ്പെട്ടത് വാക്കുകളാൽ വിവരിക്കാനാവാത്ത വികാരങ്ങളായിരുന്നു.
"ഈ നിമിഷം ഇവിടെ അവസാനിക്കരുതെന്ന് തോന്നുന്നു," അവൾ മന്ത്രിച്ചു. അവളുടെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ അവളെ ഒന്നുകൂടി മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. "ഇത് അവസാനിക്കില്ല. പ്രണയത്തിന് അവസാനമില്ലല്ലോ," അവൻ അവളുടെ കാതിൽ പതിയെ പറഞ്ഞു. അവന്റെ ശ്വാസത്തിന്റെ ചൂട് വീണ്ടും അവളിൽ ഒരു തരംഗം സൃഷ്ടിച്ചു.
അവൻ അവളെ സാവധാനം അരികിലുള്ള സോഫയിലേക്ക് ആനയിച്ചു. ആ ഇരുട്ടിലും അവരുടെ കൈകൾ പരസ്പരം വിട്ടുപിരിഞ്ഞില്ല. അവൻ അവളുടെ അരികിലിരുന്ന്, അവളുടെ തണുത്ത കൈകൾ തന്റെ കൈവെള്ളയിലാക്കി ചൂടുപകർന്നു. ഓരോ സ്പർശനത്തിലും ഓരോ നോട്ടത്തിലും ഒരു പുതിയ കഥ എഴുതപ്പെടുകയായിരുന്നു.
ജനൽ ചില്ലിലൂടെ വീണ നിലാപ്രഭ അവളുടെ മുഖത്ത് തട്ടി തിളങ്ങി. ആ തിളക്കത്തിൽ അവൾ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സുന്ദരിയായ സ്ത്രീയായി അവന് തോന്നി. അവൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്നുകൂടി അടുത്തു. വീണ്ടും ആ അധരങ്ങൾ തമ്മിൽ ചേരുമ്പോൾ, പുറത്തെ മഴ പൂർണ്ണമായും നിലച്ചിരുന്നു. പകരം, ആ മുറിക്കുള്ളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ പേമാരി പെയ്തിറങ്ങുകയായിരുന്നു.
രാത്രിയുടെ യാമങ്ങൾ കടന്നുപോകുമ്പോഴും, ആ മുറിയിലെ പ്രണയത്തിന്റെ ഊഷ്മളത ഒട്ടും കുറഞ്ഞില്ല. ലോകം ഉറങ്ങുമ്പോഴും രണ്ട് ഹൃദയങ്ങൾ തങ്ങൾക്കായി മാത്രം ഒരു സ്വപ്നലോകം തീർക്കുകയായിരുന്നു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, ജനൽ വിടവിലൂടെ അരിച്ചെത്തിയ സൂര്യപ്രകാശത്തിന്റെ സ്വർണ്ണരശ്മികൾ അവളുടെ മുഖത്ത് തട്ടിയപ്പോഴാണ് അവൾ കണ്ണ് തുറന്നത്.
തലേദിവസത്തെ മഴയുടെ ബാക്കിപത്രമെന്നോണം അന്തരീക്ഷത്തിൽ മണ്ണിൽ നിന്നുള്ള മണവും തണുപ്പും ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ മുറിക്കുള്ളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ ശേഷിപ്പുകൾ നൽകിയ ഒരു പ്രത്യേക ഊഷ്മളത അപ്പോഴും നിലനിന്നു.
അവൾ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. അവൻ അപ്പോഴും അഗാധമായ ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു.
ഉറക്കത്തിൽ അവന്റെ മുഖത്തുള്ള ആ ശാന്തത അവൾ കുറച്ചുനേരം നോക്കിനിന്നു. തലേരാത്രിയിലെ തീവ്രമായ നിമിഷങ്ങൾ ഒരു സ്വപ്നം പോലെ അവളുടെ ഓർമ്മയിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു.
അവൾ സാവധാനം എഴുന്നേറ്റ് ജനലരികിലേക്ക് നടന്നു. പുറത്തെ ഇലകളിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്ന മഴത്തുള്ളികൾ പ്രഭാത സൂര്യനിൽ മുത്തുകൾ പോലെ തിളങ്ങുന്നു. അവൾ ഒരു ദീർഘശ്വാസം എടുത്തു. ആ നിമിഷം അവൾക്ക് തന്നോട് തന്നെ ഒരു പുതിയ പ്രണയം തോന്നിയതുപോലെ.
പെട്ടെന്ന് പിന്നിൽ നിന്ന് രണ്ട് കൈകൾ അവളുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു. ഉറക്കം തൂങ്ങിയ കണ്ണുകളുമായി അവൻ അവളുടെ തോളിൽ താടി വെച്ചു.
"ഹാ ഇത്ര വേഗം ഉണർന്നോ താൻ..?" അവന്റെ ശബ്ദത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക ഗാംഭീര്യം ഉണ്ടായിരുന്നു.
"ഈ പ്രഭാതം കാണാൻ നല്ല ഭംഗിയല്ലേ..." അവൾ അവന്റെ കൈകളിൽ കൈ ചേർത്തുപിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അവൻ അവളുടെ കഴുത്തിൽ മൃദുവായി ചുംബിച്ചു. "ഈ പ്രഭാതത്തേക്കാൾ ഭംഗി നിനക്കാണ്."
അവൾ നാണത്തോടെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ പ്രഭാതം വെറുമൊരു പുതിയ ദിവസത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് അവർക്കിടയിൽ പുതിയൊരു അധ്യായത്തിന്റെ ആരംഭം കൂടിയായിരുന്നു.
അവന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ച്, ആ പ്രഭാതത്തിന്റെ ശാന്തതയിൽ അവൾ പതുക്കെ കണ്ണുകളടച്ചു. ലോകം മുഴുവൻ കീഴടക്കിയ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു അവൻ. പക്ഷേ, പെട്ടെന്ന് അവന്റെ ഷർട്ടിൽ എന്തോ ഒന്ന് ഇറ്റിറ്റു വീഴുന്നത് അവൻ അറിഞ്ഞു.
തണുത്ത മഴത്തുള്ളികളല്ല, മറിച്ച് ചൂടുള്ള എന്തോ ഒന്ന്.
അവൻ പരിഭ്രമത്തോടെ അവളെ അടർത്തി മാറ്റി മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവന്റെ ശ്വാസം അവിടെ നിലച്ചുപോയി.
അവളുടെ വെളുത്ത മൂക്കിലൂടെ ചുവന്ന രക്തം ധാരധാരയായി ഒഴുകുന്നു. അവളുടെ വിളറിയ ചുണ്ടുകളിൽ ആ രക്തം പടർന്നു പിടിച്ചു.
"എന്താ... ഇതെന്താ?" അവൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവളുടെ മുഖം തുടച്ചു.
അവൾ പതുക്കെ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ ആ പുഞ്ചിരിക്ക് മരണത്തിന്റെ നിറമായിരുന്നു. "ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞില്ലല്ലോ... എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു യുദ്ധം നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
രക്താർബുദം എന്ന മാരകമായ ശത്രു ജയിക്കാൻ പോകുന്ന യുദ്ധം."
പെട്ടെന്ന് അവളുടെ ശരീരം അവന്റെ കൈകളിൽ തളർന്നു വീഴാൻ തുടങ്ങി. അവളെ താങ്ങി നിർത്താൻ അവൻ ആഞ്ഞു ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, അത്ഭുതകരമെന്നു പറയട്ടെ, അതുവരെ അവളെ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചിരുന്ന അവന്റെ കൈകൾക്ക് പെട്ടെന്ന് ബലമില്ലാതാകുന്നത് അവൻ അറിഞ്ഞു.
മനസ്സ് ആഗ്രഹിച്ചിട്ടും അവന്റെ വിരലുകൾക്ക് അവളെ ചേർത്തുപിടിക്കാനുള്ള ശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടു.
ഒരു നിഴൽ പോലെ അവൾ അവന്റെ കൈകളിൽ നിന്നും സാവധാനം ഊർന്നു താഴേക്ക്... തറയിൽ വീണ തകർന്നൊരു ശില്പം പോലെ അവൾ കിടന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ പ്രഭ മാഞ്ഞുപോകുന്നത് അവൻ നോക്കിനിന്നു.
അവളെ ഒന്ന് തൊടാൻ പോലും കഴിയാതെ, കൈകൾ തളർന്ന് ശില പോലെ അവൻ നിന്നുപോയി. തലേരാത്രിയിലെ ആ പ്രണയചുംബനങ്ങൾ അവളുടെ ശരീരത്തിലെ അവസാനത്തെ ഊർജ്ജവും കവർന്നെടുത്തതുപോലെ. ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഒരു പ്രണയരാത്രിക്ക് ശേഷമുള്ള പ്രഭാതം അവളുടെ മരണവാർത്തയുമായാണ് ഉദിച്ചുയർന്നത്.
അവൾ നിശ്ചലമായി കിടന്നു. അവളുടെ മൂക്കിൽ നിന്നും ഒഴുകിയ രക്തം ആ മുറിയിലെ വെളുത്ത വിരിപ്പിൽ ഒരു വലിയ ചുവന്ന അടയാളമായി പടർന്നു ഒരിക്കലും മായാത്ത ഒരു മുറിവ് പോലെ.
ശുഭം
