http://djbadalexclusive.blogspot.com/

BadalMurmu_Official, Mundathakura, Rairangpur (2026)

24/01/2026

ᱢᱟᱜᱽ ᱕_᱕᱑᱒᱗
[ 22nd January, 2026

"ଆମେ, ଲୋକ" — ମୟୂରଭଞ୍ଜ ସାମ୍ବିଧାନିକ ପ୍ରସଙ୍ଗ:

ମୟୂରଭଞ୍ଜ ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ, "ଆମେ, ଭାରତର ଲୋକ" କୁ ଜନ-ଗଣର ସାମ୍ବିଧାନିକ ସ୍ୱୀକୃତି ଭାବରେ ପଢିବାକୁ ପଡିବ, ଯାହା ଐତିହାସିକ ଭାବରେ ହୋଳ୍-ହପୋନ୍ (ᱦᱳᱲ–ᱦᱚᱯᱚᱱ) ଭାବରେ ବାସ କରୁଥିଲା।

ଭାରତର ଅଧିପତିତ୍ୱରେ ଏକୀକୃତ ହେବାର ବହୁ ପୂର୍ବରୁ, ମୟୂରଭଞ୍ଜର ଲୋକମାନେ ସଭ୍ୟତାଗତ ନିରନ୍ତରତାରେ ମୂଳ ଥିବା ସାମୂହିକ ଶାସନ, ପାରମ୍ପରିକ ଆଇନ ଏବଂ ନୈତିକ କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱର ପ୍ରତିଷ୍ଠାନ ପାଇଥିଲେ।

ପ୍ରସ୍ତାବନାର ଘୋଷଣା - "ଆମେ, ଲୋକ" - ତେଣୁ ମୟୂରଭଞ୍ଜର ଲୋକଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରେ ନାହିଁ; ଏହା ସେମାନଙ୍କର ପୂର୍ବ-ବିଦ୍ୟମାନ ସାମ୍ବିଧାନିକ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱକୁ ସ୍ୱୀକାର କରେ।

ଧାରା 366(10) ଏବଂ 372 ସହିତ ପଢ଼ନ୍ତୁ, ସମ୍ବିଧାନ ପ୍ରଶାସନିକ କିମ୍ବା ରାଜନୈତିକ ପୁନଃବର୍ଗୀକରଣ ମାଧ୍ୟମରେ ଆଇନଗତ ପରିଚୟ ଏବଂ ଅନୁଷ୍ଠାନଗୁଡ଼ିକର ନିରନ୍ତରତାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଏ ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କର କ୍ଷୟକୁ ନୁହେଁ।

ଏହି ଦୃଷ୍ଟିରୁ, ମୟୂରଭଞ୍ଜ କେବଳ ସାମ୍ବିଧାନିକ କ୍ରମରେ ସାମିଲ ହୋଇଥିବା ଏକ ଆଞ୍ଚଳିକ ଏକକ ନୁହେଁ;

ଏହା ସାମ୍ବିଧାନିକ ସାର୍ବଭୌମତ୍ୱର ଏକ ଯୋଗଦାନକାରୀ ଉତ୍ସ, ଯେଉଁଠାରେ ଜନ-ଗଣ / ହୋଳ୍-ହୋପନ ଆଧୁନିକ ସାମ୍ବିଧାନିକ ରୂପର ବହୁ ପୂର୍ବରୁ ଲୋକଙ୍କ ଏବଂ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗଣତନ୍ତ୍ରକୁ ମୂର୍ତ୍ତିମନ୍ତ କରେ।

ତେଣୁ, ମୟୂରଭଞ୍ଜରେ "ଆମେ, ଲୋକ" ସାମ୍ବିଧାନିକ ରିଆତି ନୁହେଁ, ସାମ୍ବିଧାନିକ ନିରନ୍ତରତାକୁ ସୂଚିତ କରେ।

“We, the People” — Mayurbhanj Constitutional Context

In the context of Mayurbhanj, “We, the People of India” must be read as the constitutional recognition of JANA–GANA, historically lived as Hor–Hopon (ᱦᱳᱲ–ᱦᱚᱯᱚᱱ).

Long before integration into the Dominion of India, the people of Mayurbhanj possessed institutions of collective governance, customary law, and moral authority rooted in civilisational continuity.

The Preamble’s declaration—“We, the People”—therefore does not create the people of Mayurbhanj; it acknowledges their pre-existing constitutional personality.
Read with Articles 366(10) and 372, the Constitution mandates continuity of legal identity and institutions, not their erasure through administrative or political reclassification.

In this light, Mayurbhanj is not merely a territorial unit absorbed into the constitutional order;

it is a contributing source of constitutional sovereignty, where JANA–GANA / Hor–Hopon embodies democracy as of the people and by the people, lived long before modern constitutional form.

Thus, “We, the People” in Mayurbhanj signifies constitutional continuity, not constitutional concession.

हिंदी
मयूरभंज के संदर्भ में “हम, भारत के लोग” को जना–गण की संवैधानिक स्वीकृति के रूप में पढ़ा जाना चाहिए, जिसे ऐतिहासिक रूप से होड़–होपोन (ᱦᱳᱲ–ᱦᱚᱯᱚᱱ) के रूप में जिया गया है।

भारत संघ में विलय से पूर्व ही मयूरभंज के लोगों के पास सामूहिक शासन, प्रथागत विधि और नैतिक अधिकार की जीवित संस्थाएँ विद्यमान थीं।
अतः संविधान की प्रस्तावना में किया गया उद्घोष—“हम, भारत के लोग”—मयूरभंज के लोगों को निर्मित नहीं करता, बल्कि उनकी पूर्व-विद्यमान संवैधानिक पहचान को मान्यता देता है।
अनुच्छेद 366(10) और 372 के साथ पढ़ने पर संविधान विधिक और संस्थागत निरंतरता की मांग करता है, न कि प्रशासनिक या राजनीतिक पुनर्वर्गीकरण द्वारा उसके विलोपन की।
इस दृष्टि से मयूरभंज केवल संविधान में समाहित किया गया क्षेत्र नहीं है;
वह संवैधानिक संप्रभुता का एक स्रोत है, जहाँ जना–गण / होड़–होपोन ने “जन द्वारा और जन के लिए” लोकतंत्र को सभ्यतागत रूप में जिया है।
इसलिए, मयूरभंज में “हम, भारत के लोग” का अर्थ संवैधानिक निरंतरता है—संवैधानिक रियायत नहीं।

“In Mayurbhanj, ‘We, the People’ means JANA–GANA—Hor–Hopon as constitutional continuity.”

“मयूरभंज में ‘हम, भारत के लोग’ का अर्थ है—जना–गण, होड़–होपोन के रूप में संवैधानिक निरंतरता।”

Courtesy:
Santali Media

13/01/2026

# ଆମେ ପାରଗାନା #
ଏହା ସଭ୍ୟତାଗତ ସାମ୍ବିଧାନିକ ଦାବି:
---------------------------------------

ଔପନିବେଶିକ ଅବଶିଷ୍ଟାଂଶରୁ ଆଇନ ଶିକ୍ଷା କରିବା ହେଉଛି ଜ୍ଞାନାତ୍ମକ ହିଂସା।
-------------------------------------------------------

ଆମେ ଆମ ଶରୀରରେ ଖୋଦିତ ଉପନିବେଶବାଦୀ ଟାଟୁରୁ ଆଇନ ଏବଂ ରାଜନୀତି ଶିଖିବାକୁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ ନୁହଁ;

ଆଇନ ଏବଂ ରାଜନୀତି ଥରେ ଆମଠାରୁ ଶିଖିଥିଲା।

ସାମ୍ବିଧାନିକ ଭାବରେ ଏହାର ଅର୍ଥ କ'ଣ :

ପାରଗାନା ଏକ ଉପନିବେଶବାଦୀ ବର୍ଗ ନୁହେଁ
ଏହା ଶାସନ, ନ୍ୟାୟ, ଭୂମି ଏବଂ ନୈତିକ କର୍ତ୍ତୃପକ୍ଷର ଏକ ପୂର୍ବ-ଉପନିବେଶବାଦୀ ସାମ୍ବିଧାନିକ ଏକକ। ଉପନିବେଶବାଦୀ ଆଇନ କେବଳ ଏହାକୁ ରେକର୍ଡ କରିଥିଲା - ଏହା ଏହାକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିନଥିଲା।

ଉପନିବେଶବାଦୀ କୋଡିଫିକେସନ୍ ≠ ସଭ୍ୟତାଗତ ଲେଖକତା
କାର୍ଯ୍ୟ, ନିୟମ ଏବଂ ଭଡାଟିଆ ଆଇନ ଥିଲା ବିଦ୍ୟମାନ କ୍ରମର ଅନୁବାଦ, କ୍ଷମତାର ଅନୁଦାନ ନୁହେଁ। ସେଗୁଡ଼ିକୁ କର୍ତ୍ତୃପକ୍ଷର ଉତ୍ସ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ହେଉଛି ମୂଳ ପାଇଁ ଡକ୍ୟୁମେଣ୍ଟେସନ୍ ଭୁଲ କରିବା।

ଉପନିବେଶବାଦୀ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଭାରତ ରେକର୍ଡକୁ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଭାବରେ ପାଇଥିଲା , ଲିଭାଇବାର ଅଧିକାର ନୁହେଁ।

ଧାରା 372 ମାଧ୍ୟମରେ, ସମ୍ବିଧାନ ସେହି ଉତ୍ତରାଧିକାର ପାଇଁ ଦାୟିତ୍ୱ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲା।
ବିଫଳତା ପରେ ଆସିଥିଲା - ଯେତେବେଳେ ସୁବିଧା ସାମ୍ବିଧାନିକ ସ୍ମୃତିକୁ ବଦଳାଇ ଦେଇଥିଲା।
ଔପନିବେଶିକ ଅବଶିଷ୍ଟାଂଶରୁ ଆଇନ ଶିକ୍ଷା କରିବା ହେଉଛି ଜ୍ଞାନାତ୍ମକ ହିଂସା।

ଏହା ଇତିହାସକୁ ଓଲଟାଇ ଦିଏ:

ଶାସିତମାନଙ୍କୁ ବିଜେତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶିକ୍ଷା ଦିଆଯାଏ,
ପ୍ରକୃତ ରାଜ୍ୟ ପାଳକ ମାନଙ୍କୁ "ସେବା" କରାଯାଏ।

ପାରଗାନା ଶାସନ ସାମନାରେ PESA ଆଇନ୍ ଏବଂ ପଞ୍ଚମ ଅନୁସୂଚୀ - ସବୁ ଗୌଣ,

ସେମାନେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖନ୍ତି କାରଣ ପାରଗାନା ଶାସନ ପୂର୍ବରୁ ଥିଲା। ସେମାନେ କେବଳ ଯେଉଁ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ଚିହ୍ନିଥାନ୍ତି ସେହି ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଶିକ୍ଷକ ହୋଇପାରିବେ ନାହିଁ।

ପରିଷ୍କୃତ ମ୍ୟାକ୍ସିମ୍ (ପ୍ରକାଶନ-ପ୍ରସ୍ତୁତ):
ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ନିଜକୁ ଶାସନ କରନ୍ତି ସେମାନେ ସାମ୍ବିଧାନିକ ଭାବରେ ସେମାନଙ୍କ ନିଜସ୍ୱ ପରାଧୀନତାର ଅବଶିଷ୍ଟାଂଶ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ ହୋଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ନିରନ୍ତରତା ପୁନଃଶିକ୍ଷା ନୁହେଁ, ସ୍ୱୀକୃତି ଦାବି କରେ।

ଏହା ଆଉ ଔପନିବେଶିକ ବନାମ ଉତ୍ତର-ଉପନିବେଶିକ ବିଷୟରେ ନୁହେଁ।

ଏହା ମୂଳ ସାମ୍ବିଧାନିକ ଲେଖକତା ବନାମ ଋଣୀ କର୍ତ୍ତୃପକ୍ଷ ବିଷୟରେ।

ସୌଜନ୍ୟ:
ପାରଗାନା ପରିବାର, ମୟୂରଭଞ୍ଜ ରାଜ୍ୟ।

25/10/2025

ᱢᱟ.ᱦᱤᱛ - ᱑᱐ ᱥᱚᱦᱚᱨᱟᱭ ᱕᱑᱒᱖( 25/10/2025)

Santali Media Reflection Series

“Temej Porayni – We Have Nothing to Do with Timid Thought”

English:
True civilisation is born not from fear but from courage — from the voice that refuses to bow before imitation. The Santali spirit does not survive through borrowed symbols or timid philosophies; it lives through the rhythm of truth, the pulse of nature, and the moral clarity of freedom.
We have nothing to do with timid thought, for our roots grow in the soil of courage and wisdom.

Hindi:
सच्ची सभ्यता भय से नहीं, साहस से जन्म लेती है — उस स्वर से जो अनुकरण के आगे झुकना नहीं जानता।
संताली आत्मा उधार के प्रतीकों या डरपोक दर्शन से नहीं जीती, वह सत्य की लय, प्रकृति की धड़कन और स्वतंत्रता की नैतिक स्पष्टता में जीवित रहती है।
हमारा किसी भी डरपोक विचार से कोई संबंध नहीं — क्योंकि हमारी जड़ें साहस और प्रज्ञा की मिट्टी में पली हैं।

23/10/2025

᱘ ᱥᱚᱦᱚᱨᱟᱭ ᱕᱑᱒᱖
23 October 2025

Santali by Ol Chiki and the Constitutional Contradiction in Article 351: A Study on Linguistic Equality and the Lost Hindustani Model

ओल चिकी में संताली भाषा और अनुच्छेद 351 का संवैधानिक विरोधाभास: भाषिक समानता और खोया हुआ हिन्दुस्तानी मॉडल

Abstract / सारांश

This paper examines the constitutional and linguistic contradiction inherent in Article 351 of the Indian Constitution, particularly in relation to the Santali language written in Ol Chiki script. While the Constitution envisions the promotion of Hindi based on the composite Hindustani model and other languages listed in the Eighth Schedule, the subsequent policies have favored a Sanskritized and centralizing approach. This has undermined the linguistic equality promised in Articles 343–351, 120, and 210, and marginalized Bhartiya linguistic systems like Santali by Ol Chiki, which possess independent phonetic, grammatical, and literary traditions. The study further argues that the National Commission on Official Language (Article 344) remains under constitutional compulsion to uphold linguistic equity and the Bharatiya linguistic vision.

हिन्दी:

यह शोध-पत्र भारतीय संविधान के अनुच्छेद 351 में निहित भाषिक विरोधाभास का अध्ययन करता है, विशेषकर ओल चिकी लिपि में लिखी जाने वाली संताली भाषा के संदर्भ में। संविधान में हिन्दी को हिन्दुस्तानी मॉडल और अष्टम अनुसूची की अन्य भाषाओं के आधार पर विकसित करने का निर्देश है, किन्तु व्यवहार में इसे संस्कृतनिष्ठ और केंद्रीकृत रूप दिया गया। परिणामस्वरूप अनुच्छेद 343–351, 120 तथा 210 में निहित भाषिक समानता की भावना कमजोर पड़ी और संताली जैसी स्वदेशी भाषाएँ उपेक्षित रहीं। अध्ययन यह भी रेखांकित करता है कि अनुच्छेद 344 के अंतर्गत गठित की जाने वाली राजभाषा आयोग पर संविधानिक दायित्व है कि वह सभी भारतीय भाषाओं के बीच समानता और सम्मान की भावना सुनिश्चित करे।

Introduction / भूमिका

The Constitution of India recognizes the linguistic diversity of the nation as a core of its cultural heritage. Articles 343 to 351 lay down the framework for official language policy, while Articles 120 and 210 permit the use of regional languages in the Parliament and State Legislatures. The framers of the Constitution envisioned a Bharatiya linguistic unity through plurality, guided by the Hindustani model — a composite form of Hindi and Urdu accessible to the masses.

However, in practice, this pluralistic vision has gradually given way to a centralized linguistic policy. The Santali language, one of the oldest linguistic systems of Eastern India with its own Ol Chiki script (developed by Pandit Raghunath Murmu in 1925), stands as a testimony to India’s Jhar_Khandi linguistic genius. Yet, its constitutional recognition under the Scheduled Tribes framework through the Constitution (Scheduled Tribes) Order, 1950 has paradoxically diminished its independent linguistic identity.

Discussion / चर्चा

1. Article 351 and Its Original Intent

Article 351 directs the Union Government to promote Hindi so that it may serve as a medium of expression for all elements of India’s composite culture. It further emphasizes enrichment through Hindustani and languages listed in the Eighth Schedule — not through Sanskritization.

Yet, linguistic policy and practice post-independence have largely ignored this pluralist ideal. The overemphasis on Sanskrit vocabulary and grammar in the name of “purification” of Hindi contradicts the democratic and inclusive spirit intended by Article 351.

2. Santali by Ol Chiki: A Linguistic Civilization, Not a Dialect

The Santali language, with its unique Ol Chiki script, is neither derived from Sanskrit nor Dravidian roots. It belongs to the Bhartiya family, with a complete grammatical system and vast oral tradition predating A***n influence.

Hence, treating Santali as a subordinate or “tribal dialect” rather than a complete linguistic system is a constitutional and cultural misrepresentation. The inclusion of Santali-speaking people under “Scheduled Tribes” in 1950, following the temporary integration of the Mayurbhanj State, was an administrative adjustment, not a linguistic or civilizational classification.

3. Article 344 and the Constitutional Compulsion

Article 344 mandates the establishment of the Commission and Committee on Official Language at intervals to review and recommend the progressive use of Indian languages. The failure to constitute or act upon such commissions effectively constitutes a constitutional non-compliance.
Today or tomorrow, the Union Government remains under constitutional compulsion to ensure a truly federal linguistic policy, respecting all Bharatiya languages, including Santali by Ol Chiki.

4. The Lost “Hindustani Model”

During the Constituent Assembly Debates, Mahatma Gandhi and several members (e.g., Seth Govind Das, Maulana Azad) upheld the idea of Hindustani—a common people’s language blending Hindi and Urdu. It symbolized the spirit of unity through linguistic inclusivity.
However, the adoption of a Sanskritized Hindi model replaced this vision, marginalizing Bhartiya expressions, oral cultures, and non-Sanskritic vocabularies. The absence of the Hindustani model today directly challenges the constitutional morality embedded in Article 351.

Conclusion / निष्कर्ष

The Santali by Ol Chiki linguistic system is a pillar of India’s civilizational plurality and a symbol of linguistic independence. Its subordination under the Sanskritized framework of Article 351 and neglect under the official language policy reflect a constitutional contradiction.
The National Commission on Official Language, under Article 344, carries an immediate and binding responsibility to restore linguistic balance and uphold the dignity of all Bharatiya languages.

The future of India’s linguistic democracy depends on reclaiming the Hindustani model—a model rooted not in hierarchy, but in harmony; not in Sanskritization, but in inclusivity and authenticity.

References / संदर्भ

1. The Constitution of India, Articles 343–351, 120, 210, and 344.

2. Constitution (Scheduled Tribes) Order, 1950, issued under Articles 341(1) and 342(1).

3. Constituent Assembly Debates, Vol. IX, pp. 972–1011 – Debates on Official Language and the Hindustani Model.

4. Mahatma Gandhi, Collected Works, Vol. 89 – “Hindustani as the language of unity.”

5. Pandit Raghunath Murmu, Ol Chiki Lipi O Bhasa, Mayurbhanj, 1930s manuscripts.

6. Census of India, 1961–2011 – Classification of Santali under Jhar_Khandi family.

7. Report of the Official Language Commission (1956), Ministry of Home Affairs, Government of India.

16/10/2025

> “We are now ascending to a height where the twentieth-century intellectuals faltered — where their vision could not sustain the moral and cultural magnitude of the truth we now pursue.”

> “अब हम उस ऊँचाई को छू रहे हैं, जहाँ बीसवीं शताब्दी के बुद्धिजीवी असफल रहे — जहाँ उनकी दृष्टि उस नैतिक और सांस्कृतिक सत्य की व्यापकता को नहीं संभाल सकी, जिसे हम आज साध रहे हैं।”

Courtesy:
Pargana Family, Mayurbhanj

15/10/2025

ᱢᱟ.ᱦᱤᱛ-᱓᱐ ᱫᱟᱥᱟᱸᱭ ᱕᱑᱒᱖ (15/10/2025)

The Contradiction of Delegation: Dominion Authority vs. Provincial Subordination

The delegation of jurisdiction over the Responsible Government of Mayurbhanj to the Province of Odisha under Notification No. 388-P, dated 31 December 1948, reveals a constitutional paradox at the very core of India’s transitional sovereignty.

Under the Indian Independence Act, 1947, the former British Indian Provinces were reorganized as Provinces of the Dominion of India. These provinces were administrative continuities, not sovereign entities. They exercised powers under the adapted Government of India Act, 1935, and remained subordinate to the Dominion Government and its Governor-General.

In contrast, Mayurbhanj, by December 1947, had established its Responsible Government under its own internal constitution. It had not been part of British India; its ruler had acceded to the Dominion by a separate Instrument of Accession, thereby maintaining its own constitutional character. It was thus an independent self-rule state, not a province of the Dominion.

Yet, through the Extra-Provincial Jurisdiction Act, 1947, the Dominion Government assumed extra-provincial jurisdiction over Mayurbhanj and, by Gazette Notification No. 388-P, delegated administration to the Province of Odisha.

This act of delegation effectively placed an independent, self-governing state under the administrative control of a non-sovereign provincial unit. The legal logic was that, under Section 4 of the 1947 Act, the Dominion could delegate its assumed jurisdiction “to any officer or authority subordinate to it or to any Provincial Government.”

Hence, while the Dominion Government possessed the legal competence to assume jurisdiction over Mayurbhanj, the Province of Odisha exercised that power only as a delegate — without sovereignty, without treaty authority, and entirely subject to central control.

The Gazette itself recognized this contradiction, stipulating in its proviso that:

“(i) The exercise of the jurisdiction hereby delegated shall be subject to the control of the Central Government; and
(ii) The delegation shall not preclude the Central Government from exercising the jurisdiction hereby delegated.”

Thus, the delegation was administrative, not sovereign. The Government of Mayurbhanj was not abolished, but suspended under central custody.

This represents a constitutional inversion — wherein a self-rule native state, having achieved responsible government, was placed under the administrative management of a provincial government that had itself been a creation of British rule.
Such a transfer exposes the deeper contradiction of India’s early constitutional period — the blending of independence with imperial residue, and the silent absorption of pre-existing sovereignties under Dominion legal instruments.

Courtesy:
Santali Media
**************************************.
अधीकार प्रत्यायोजन का विरोधाभास: डोमिनियन अधिकार बनाम प्रांतीय अधीनता

31 दिसंबर 1948 की अधिसूचना संख्या 388-पी के तहत मयूरभंज की उत्तरदायी सरकार का ओडिशा प्रांत को अधिकार-क्षेत्र सौंपना, भारत की संक्रमणकालीन संप्रभुता के मूल में एक संवैधानिक विरोधाभास को उजागर करता है।

भारतीय स्वतंत्रता अधिनियम, 1947 के तहत, पूर्व ब्रिटिश भारतीय प्रांतों को भारत डोमिनियन के प्रांतों के रूप में पुनर्गठित किया गया था। ये प्रांत प्रशासनिक निरंतरता थे, संप्रभु संस्थाएँ नहीं। उन्होंने अनुकूलित भारत सरकार अधिनियम, 1935 के तहत शक्तियों का प्रयोग किया और डोमिनियन सरकार और उसके गवर्नर-जनरल के अधीन रहे।

इसके विपरीत, मयूरभंज ने दिसंबर 1947 तक अपने आंतरिक संविधान के तहत अपनी उत्तरदायी सरकार स्थापित कर ली थी। यह ब्रिटिश भारत का हिस्सा नहीं था; इसके शासक ने एक अलग विलय पत्र द्वारा डोमिनियन में प्रवेश किया था, जिससे इसका अपना संवैधानिक चरित्र बना रहा। इस प्रकार यह एक स्वतंत्र स्वशासित राज्य था, डोमिनियन का एक प्रांत नहीं।

फिर भी, 1947 के अतिरिक्त-प्रांतीय क्षेत्राधिकार अधिनियम के माध्यम से, डोमिनियन सरकार ने मयूरभंज पर अतिरिक्त-प्रांतीय क्षेत्राधिकार ग्रहण कर लिया और राजपत्र अधिसूचना संख्या 388-पी द्वारा, ओडिशा प्रांत को प्रशासन सौंप दिया।

इस प्रत्यायोजन अधिनियम ने एक स्वतंत्र, स्वशासित राज्य को प्रभावी रूप से एक गैर-संप्रभु प्रांतीय इकाई के प्रशासनिक नियंत्रण में रख दिया। कानूनी तर्क यह था कि, 1947 के अधिनियम की धारा 4 के तहत, डोमिनियन अपने ग्रहण किए गए क्षेत्राधिकार को "अपने अधीनस्थ किसी भी अधिकारी या प्राधिकारी या किसी प्रांतीय सरकार को" सौंप सकता था।

इसलिए, जबकि डोमिनियन सरकार के पास मयूरभंज पर अधिकार क्षेत्र ग्रहण करने की कानूनी क्षमता थी, ओडिशा प्रांत ने उस शक्ति का प्रयोग केवल एक प्रतिनिधि के रूप में किया - बिना संप्रभुता के, बिना संधि प्राधिकार के, और पूरी तरह से केंद्रीय नियंत्रण के अधीन।
राजपत्र ने स्वयं इस विरोधाभास को स्वीकार किया और अपने प्रावधान में यह निर्धारित किया कि:

“(i) इसके द्वारा प्रत्यायोजित अधिकार क्षेत्र का प्रयोग केंद्र सरकार के नियंत्रण के अधीन होगा; और
(ii) यह प्रत्यायोजन केंद्र सरकार को इसके द्वारा प्रत्यायोजित अधिकार क्षेत्र का प्रयोग करने से नहीं रोकेगा।”

इस प्रकार, यह प्रत्यायोजन प्रशासनिक था, संप्रभु नहीं। मयूरभंज सरकार को समाप्त नहीं किया गया, बल्कि केंद्रीय संरक्षण में निलंबित कर दिया गया।

यह एक संवैधानिक उलटफेर का प्रतिनिधित्व करता है - जिसमें एक स्व-शासित देशी राज्य, उत्तरदायी शासन प्राप्त करने के बाद, एक प्रांतीय सरकार के प्रशासनिक प्रबंधन के अधीन रखा गया था, जो स्वयं ब्रिटिश शासन की देन थी।
ऐसा हस्तांतरण भारत के प्रारंभिक संवैधानिक काल के गहरे विरोधाभास को उजागर करता है - स्वतंत्रता का साम्राज्यवादी अवशेषों के साथ सम्मिश्रण, और पूर्व-विद्यमान संप्रभुताओं का डोमिनियन कानूनी साधनों के तहत मौन अवशोषण।

सौजन्य:
#संथाली_मीडिया

13/10/2025

ସାଂସ୍କୃତିକ ପୁନଃ ଏକୀକରଣ ପାଇଁ ଶିକ୍ଷା

[“ସଂସ୍କୃତି, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଏବଂ ସ୍ବଚ୍ଛତା ପାଇଁ ଶିକ୍ଷା]

ଭାରତର ସ୍ୱାଧୀନତା ଏବଂ ଝାଡ଼ଖଣ୍ଡ ରାଜ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି ହେବା ପରଠାରୁ ଗତ ପାଞ୍ଚ ଦଶନ୍ଧି ଧରି ବିହାର, ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗ, ଓଡ଼ିଶା, ଆସାମ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳରେ ବାସ କରୁଥିବା ଜାହେର-ଖୋଣ୍ଡ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଆଶା ଏବଂ ଆକାଂକ୍ଷାର ବର୍ଷ ହୋଇଛି। ନୂତନ ସହସ୍ରାବ୍ଦରେ ଝାଡ଼ଖଣ୍ଡର ଜନ୍ମ ସହିତ ବହୁତ ଆଶା ଥିଲା - ଏକ ଉଚ୍ଚ ଜୀବନଶୈଳୀ, ଉନ୍ନତ ଜୀବନଶୈଳୀ ଏବଂ ସମାନତା ସହିତ ସାମାଜିକ ନ୍ୟାୟ।

ଆମର ଆଧୁନିକ ସମ୍ବିଧାନ ଏହି ସାମାଜିକ ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପ୍ରତିପାଦିତ କରେ, ଜାତି, ଧର୍ମ, ସଂସ୍କୃତି କିମ୍ବା ଧର୍ମ ନିର୍ବିଶେଷରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନାଗରିକଙ୍କ ପାଇଁ ସୁଯୋଗର ସମାନତା ସୁନିଶ୍ଚିତ କରେ। ଏହି ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ରାଜ୍ୟ ଏବଂ କେନ୍ଦ୍ର ସରକାରଙ୍କ ବିଭିନ୍ନ ରିପୋର୍ଟରେ ବାରମ୍ବାର ପ୍ରତିଫଳିତ ହୋଇଛି। ପ୍ରକୃତରେ, ଭାରତର ଭାଗ୍ୟ ବର୍ତ୍ତମାନ ଏହାର ଶ୍ରେଣୀଗୃହରେ ଗଢ଼ାଯାଉଛି। ଏହା ଶିକ୍ଷା - ବିଶେଷକରି ସଂସ୍କୃତି, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଏବଂ ପରିଷ୍କାର ପରିଚ୍ଛନ୍ନତା - ଯାହା ଆମ ଲୋକଙ୍କ ସମୃଦ୍ଧି, କଲ୍ୟାଣ ଏବଂ ସୁରକ୍ଷାର ସ୍ତର ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରେ, ବିଶେଷକରି ଯେତେବେଳେ ଏହା ଆମର ମାତୃଭାଷା (ଆଧୁନିକ ଭାରତୀୟ ଭାଷା) ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରଦାନ କରାଯାଏ। ଆମର ଶିକ୍ଷାନୁଷ୍ଠାନରୁ ସ୍ନାତକ ହେଉଥିବା ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀଙ୍କ ଗୁଣବତ୍ତା ଶେଷରେ ଆମର ସଫଳତା କିମ୍ବା ବିଫଳତା ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବ। ରାଷ୍ଟ୍ର ନିର୍ମାଣ ପ୍ରୟାସ।

ଏହି 21 ଶତାବ୍ଦୀରେ, ଜାହେର-ଖୋଣ୍ଡ (ଝାଡ଼ଖଣ୍ଡି) ସମ୍ପ୍ରଦାୟକୁ ଏକ ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା ନିର୍ମାଣ କରିବାକୁ ପଡିବ ଯାହା ପ୍ରାମାଣିକ ଏବଂ ସ୍ୱଦେଶୀ, ଋଣ କିମ୍ବା ପ୍ରତିରୋପିତ ନୁହେଁ, ଏହାର ଧର୍ମନିରପେକ୍ଷ ନୀତି ଏବଂ ସମୃଦ୍ଧ ସାଂସ୍କୃତିକ ପରମ୍ପରାର ଦୃଢ଼ ଭିତ୍ତିଭୂମି ଉପରେ। କେନ୍ଦ୍ର ସରକାରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସ୍ତାବିତ କିମ୍ବା କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ କରାଯାଇଥିବା ଅନେକ ପ୍ରାଥମିକ ଶିକ୍ଷା କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ତ୍ରୁଟି ଏବଂ ଉପରସ୍ତରକୁ ଦେଖିବା ପ୍ରକୃତରେ ଚିନ୍ତାଜନକ।

ମୁଁ ମାଗଣା ଏବଂ ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ ଶିକ୍ଷାରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ବିଶ୍ୱାସ କରେ, ଏହି ଧାରଣାକୁ 1941 ମସିହାରେ ଅନନ୍ୟ ସାନ୍ତାଳୀ ଲିପି (ଓଲ୍ ଚିକି) ର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ମହାନ ପଣ୍ଡିତ ରଘୁନାଥ ମୁର୍ମୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରବର୍ତ୍ତିତ କରାଯାଇଥିଲା। ତାଙ୍କ ଦୂରଦୃଷ୍ଟିପୂର୍ଣ୍ଣ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଶିକ୍ଷା ଅଜ୍ଞତା ଦୂର କରିବା ଏବଂ ସାଂସ୍କୃତିକ ପାର୍ଥକ୍ୟକୁ ସେତୁ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ଉପକରଣ ହୋଇଗଲା ଜାତି, ଧର୍ମ ଏବଂ ଧର୍ମ ମଧ୍ୟରେ ଲୋକଙ୍କୁ ଏକତ୍ରିତ କଲା। ସରକାରୀ ସ୍ୱୀକୃତି ଏବଂ ସମର୍ଥନର ଅଭାବ ସତ୍ତ୍ୱେ, ଏହି ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଅଗ୍ରଣୀମାନଙ୍କ ଉତ୍ସର୍ଗ ଯୋଗୁଁ ସାନ୍ତାଳୀ ଭାଷା, ସାହିତ୍ୟ ଏବଂ ସଂସ୍କୃତି ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ଭାବରେ ବିକଶିତ ହୋଇଛି।

ତଥାପି, ଜାହେର୍ ଖଣ୍ଡି (ପାରମ୍ପାରିକ) ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ତେଜନା ଏବଂ ଭୁଲ ବୁଝାମଣା ପ୍ରାୟତଃ ଶାନ୍ତି, ଶାନ୍ତି ଏବଂ ସଦ୍ଭାବକୁ ବାଧା ଦେଇଛି। ଏବଂ ସ୍ଥାୟୀ ପ୍ରଗତିକୁ ବାଧା ଦେଇଛି।
ପ୍ରକୃତ ବିକାଶ - ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ନିରକ୍ଷରତା ଏବଂ ଦୁର୍ନୀତି - କେବଳ ସେତେବେଳେ ସମ୍ଭବ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରାଥମିକ ସ୍ତରରୁ ହିଁ ସଂସ୍କୃତି, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଏବଂ ପରିମଳକୁ ଶିକ୍ଷାରେ ଅବିଚ୍ଛେଦ୍ୟ ବିଷୟ ଭାବରେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦିଆଯାଏ।

ମୋ ମତରେ, କେବଳ ସାଂସ୍କୃତିକ ଶିକ୍ଷା ଅଜ୍ଞତାକୁ ଦୂର କରି ଏକ ଅଧିକ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଆଧୁନିକ ଭାରତୀୟ ସମାଜ ଗଠନ କରିପାରିବ। ପ୍ରାଚୀନ ଝାଡ଼ଖଣ୍ଡୀ (ଖେରୱାଲ) ସାମାଜିକ-ସାଂସ୍କୃତିକ ଚିନ୍ତାଧାରାର ପ୍ରବର୍ତ୍ତକ ସ୍ୱର୍ଗତ ସାଧୁ ରାମଚନ୍ଦ୍ର ମୁର୍ମୁ 20 ଶତାବ୍ଦୀର ପ୍ରାରମ୍ଭରେ କହିଥିଲେ:

"ଯେଉଁମାନେ ସେମାନଙ୍କର ଭାଷା, ଲିପି ଏବଂ ସଂସ୍କୃତିକୁ ସଂରକ୍ଷଣ କରନ୍ତି ସେମାନଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ସମୃଦ୍ଧି ରହିବ; ଯେଉଁମାନେ ଏଗୁଡ଼ିକୁ ଭୁଲିଯାଆନ୍ତି ସେମାନେ ନିଜେ ବିଲୁପ୍ତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି।"

ତେଣୁ, ଆମକୁ ଆଉ କୌଣସି ଯଥାର୍ଥତା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ - ଆସନ୍ତୁ ଆମେ ସାଂସ୍କୃତିକ ଏକୀକରଣ ଏବଂ ଜାତୀୟ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ନିଜକୁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିବା।

ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, କିଛି ସାନ୍ତାଳ ସଂଗଠନର ଅନେକ ଆତ୍ମଘୋଷିତ ନେତା 20 ଶତାବ୍ଦୀର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ସାଧୁ ରାମଚନ୍ଦ୍ର ମୁର୍ମୁ ଏବଂ ପଣ୍ଡିତ ରଘୁନାଥ ମୁର୍ମୁଙ୍କ ମହାନ ଆଦର୍ଶକୁ ବଜାୟ ରଖିବାରେ ବିଫଳ ହୋଇଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ଦୂରଦୃଷ୍ଟି ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟର ଅଭାବ ଜାତୀୟ ଚେତନାରେ ସାନ୍ତାଳ ଲୋକଙ୍କର ନିରନ୍ତର ଅଜ୍ଞତା ଏବଂ ଅବହେଳାକୁ ସହାୟକ ହୋଇଛି।

ମୁଁ କିଛି ସାଂସ୍କୃତିକ ଏବଂ ସାହିତ୍ୟିକ ଅନୁଷ୍ଠାନର ଆଚରଣ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଗଭୀର ଚିନ୍ତା ପ୍ରକାଶ କରୁଛି, ଯେଉଁମାନେ ସମ୍ବିଧାନର ଅଷ୍ଟମ ଅନୁସୂଚୀରେ ସାନ୍ତାଳୀକୁ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ଆମର ଭାଷାଗତ ଐତିହର ଆତ୍ମା ଏବଂ ଦର୍ଶନକୁ ଅଣଦେଖା କରିଚାଲିଛନ୍ତି। ମୁଁ କେନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ରାଜ୍ୟ ସରକାରଙ୍କୁ ଖେରୱାଲ (ଝାରଖଣ୍ଡି) ଲୋକଙ୍କ ସାମାଜିକ-ସାଂସ୍କୃତିକ ଅଖଣ୍ଡତାକୁ ସୁରକ୍ଷା ଏବଂ ପ୍ରୋତ୍ସାହିତ କରିବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କର ସଂକଳ୍ପ ଏବଂ ପ୍ରତିବଦ୍ଧତା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ବିଭାଜନକାରୀ ଏବଂ ବିନାଶକାରୀ ଶକ୍ତିର ମୁକାବିଲା କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି।

ଇତିହାସ ଆମକୁ ମନେ ପକାଇ ଦେଉଥିବା ପରି, 20 ଶତାବ୍ଦୀ ର ନୀତି ବିନା ରାଜନୀତି, ବିବେକ ବିନା ଆନନ୍ଦ ଏବଂ ଚରିତ୍ର ବିନା ସଂସ୍କୃତି ଦେଖିଥିଲା। ମୁଁ ଜ୍ଞାନ ବିନା କୌଣସି ଧନ, ଶ୍ରମ, ପୂଜା ବିନା କୌଣସି ପୂଜା ଦେଖିନାହିଁ। ବଳିଦାନ। ସାନ୍ତାଳ ସଂସ୍କୃତି, ହୋଳ୍ ଏବଂ ଝାଡ଼ଖଣ୍ଡ, ଓଡ଼ିଶା ଓ ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗର ପାରମ୍ପାରିକ ଲୋକଙ୍କ (ବର୍ତ୍ତମାନ ପ୍ରାୟତଃ "ପଛୁଆ ବର୍ଗ" ଭାବରେ ବର୍ଗୀକୃତ) ମୂଳରେ ଥିବା ସାନ୍ତାଳ ପରମ୍ପରା, ଦୀର୍ଘ ଦିନ ଧରି ସମସ୍ତ ମଣିଷଙ୍କ ପାଇଁ ଖୁସିର ଅଧିକାରକୁ ଜୀବନର ଏକ ପବିତ୍ର ମୂଲ୍ୟ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିଆସୁଛି।

ପ୍ରକୃତ ଧର୍ମନିରପେକ୍ଷତାର ଧାରଣା - ଯେଉଁଠାରେ ଜଣଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ସମୃଦ୍ଧି ଏବଂ ଅଖଣ୍ଡତା ସହିତ ଜଡିତ - ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ଭାରତୀୟଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଗଭୀର ମୂଳ ପୋଷଣ କରିନାହିଁ। ଆଜି, ପୂର୍ବ ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ, ସଂସ୍କୃତି, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଏବଂ ପରିଷ୍କାର ପରିଚ୍ଛନ୍ନତାରେ ଶିକ୍ଷା ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେବାର ଜାତୀୟ ଏବଂ ବିଶ୍ୱସ୍ତରୀୟ ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମାନବଜାତି ସବୁଠାରୁ ଆବଶ୍ୟକୀୟ କୌଶଳ ଶିଖିପାରିବ: ସମନ୍ୱୟରେ ଏକାଠି ରହିବାର।

ଆଉ ବିଳମ୍ବ ନକରି, ସାନ୍ତାଳୀ ଭାଷାଭାଷୀ ଲୋକଙ୍କୁ ପ୍ରାଚୀନ ଏବଂ ଆଧୁନିକ ଭାରତର ସାହିତ୍ୟିକ ଏବଂ ସାଂସ୍କୃତିକ ସାର୍ବଭୌମତ୍ୱ ସୁନିଶ୍ଚିତ କରି ରାଜ୍ୟ ଏବଂ ଜାତିର ସମୃଦ୍ଧିରେ ଯୋଗଦାନ ଦେବାର ଏକ ଉପଯୁକ୍ତ ସୁଯୋଗ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ।

ଲେଖକ:
ଲଛମନ ମୁର୍ମୁ ଠାକୁର

26/08/2024

Press release
*************
On the auspicious day of 26th August 2024, the 25th Central Committee Meeting of the Santali Federation was held at the Babojoda block office of BSBF (Bhartiya Santali Boys Federation) and ATCIR Academy. The meeting approved 11 resolutions, including:
(1) Formation of a social awareness campaign called "Bor-ot Hod Morcha" to promote the socio-political history and constitutional rights of Mayurbhanj State at the grassroots level.
(2) Reaffirmation of the Federation's vision 2009-2014 and emphasis on the appointment of a "Rastriya Bhasha Commission" Constitutional Provision under the Article 344 to ensure the liberty, equality, and dignity of Santali-speaking people.
(3) Celebration of "Rashtra Bhasha Diwas" on 14th September and observance of "Rashtra Bhasha Pakhawada" from 14th to 20th September 2024 to promote national language awareness across India, starting from Babaijoda, Mayurbhanj State and culminating in Jharkhand, West Bengal, and Chhattisgarh.
(4) Establishment of a Santali Journalist and Social Media Association to promote truthful and unbiased journalism.
The Central Committee Meeting welcomed new members from Jharkhand, West Bengal, and Chhattisgarh and gave a green signal to move forward with the programs."
Courtesy:
ATCIR
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
प्रेस विज्ञप्ति:
"26 अगस्त 2024 के शुभ दिन पर, संताली फेडरेशन की 25वीं केंद्रीय समिति की बैठक बीएसबीएफ और एटीसीआईआर एकेडमी के बाबईजोडा ब्लॉक कार्यालय में आयोजित की गई। बैठक में 11 प्रस्तावों को मंजूरी दी गई, जिनमें शामिल हैं:
(1) मयूरभंज राज्य के राजनीतिक इतिहास और संवैधानिक इतिहास को भू तलीय स्तर पर बढ़ावा देने के लिए "सोशल अवेयरनेस" अभियान के रूप में "बोर_ओत होड मोर्चा" का गठन।
(2) संघ के दृष्टिकोण 2009-2014 की पुनर्पुष्टि और संविधान के अनुच्छेद 344 के तहत "राष्ट्रीय भाषा आयोग" की नियुक्ति पर जोर देने के लिए संताली भाषी लोगों की स्वतंत्रता, समानता और गरिमा सुनिश्चित करना।
(3) 14 सितंबर को "राष्ट्र भाषा दिवस" का आयोजन और 14 से 20 सितंबर तक "राष्ट्र भाषा पखवाड़ा" का आयोजन करने के लिए भारत भर में राष्ट्रीय भाषा जागरूकता को बढ़ावा देने के लिए, बाबईजोडा, मयुरभंज राज्य से शुरू होकर झारखंड, पश्चिम बंगाल और छत्तीसगढ़ में समापन।
(4) सच्ची और निष्पक्ष पत्रकारिता को बढ़ावा देने के लिए संताली पत्रकारों और सोशल मीडिया एसोसिएशन की स्थापना।
केंद्रीय समिति की बैठक में झारखंड, पश्चिम बंगाल और छत्तीसगढ़ से नए सदस्यों का स्वागत किया और कार्यक्रम को आगे बढ़ाने के लिए हरी झंडी दिखाई गई।"
सौजन्य: एटीसीआईआर (ATCIR

BadalMurmu_Official

24/01/2026

13/01/2026

25/10/2025

23/10/2025

16/10/2025

15/10/2025

13/10/2025

26/08/2024

Address

Website

Alerts

Shortcuts

Share

Category

Listing takedown request