https://www.facebook.com/1122237107646190/

Manash Pratim's Unfiltered, Santipur, W. N 5, Dist: Kamrup, Rangia (2026)

09/08/2026

ইতিহাসৰ আঁৰৰ কাহিনীবোৰ - ৪
এদিন মানুহে উৰিব বিচৰাত পৃথিৱীয়ে হাঁহিছিল... আজি AI-এ মানুহৰ দৰে চিন্তা কৰাত পৃথিৱী আচৰিত!

এটা সময়ৰ কথা।

দুজন মানুহে সপোন দেখিছিল—
"মানুহেও এদিন আকাশত উৰিব।"

মানুহে কথাটো শুনি হাঁহিছিল।

কাৰণ সেই সময়ত মানুহৰ বাবে আকাশত উৰা মানে আছিল—
অসম্ভৱক সম্ভৱ কৰাৰ সপোন।

কিন্তু সেই দুজন মানুহে এটা কথা বুজিছিল—
পৃথিৱীয়ে বিশ্বাস নকৰিলেও, সপোনটো ভুল হৈ নাযায়।

তেওঁলোক কোনো বিখ্যাত Scientist নাছিল।
নাছিল ডাঙৰ University-ৰ Degree।
নাছিল চৰকাৰৰ বিশাল Funding।

তেওঁলোকৰ আছিল এখন Bicycle Shop

আৰু আছিল—
অসম্ভৱক সম্ভৱ কৰাৰ জেদ।

এটাৰ পিছত এটা Experiment কৰিলে।

বিফল হ'ল।
আকৌ চেষ্টা কৰিলে।
আকৌ বিফল হ'ল।
মানুহে হাঁহিলে।
সমালোচনা কৰিলে।

কিন্তু...
তেওঁলোকৰ মূৰত এটা প্ৰশ্নই ঘূৰি আছিল—

"চৰাই উৰিব পাৰিলে, মানুহে কিয় নোৱাৰিব?"

সেই দুজন মানুহ আছিল—

Wilbur Wright আৰু Orville Wright।

তাৰ পিছত আহিল সেই ঐতিহাসিক দিনটো—

১৭ ডিচেম্বৰ, ১৯০৩।

আমেৰিকাৰ Kitty Hawk-ৰ ওচৰৰ বালিময় ভূমিত তেওঁলোকৰ বিমানখন সাজু হ'ল।

Engine চলিল...
Propeller ঘূৰিল...

আৰু তাৰ পিছত—
বিমানখন মাটি এৰিলে!

মাত্ৰ...

১২ ছেকেণ্ড।
দূৰত্ব প্ৰায় ১২০ ফুট।

আজিৰ হিচাপত হয়তো একোৱেই নহয়।

কিন্তু...

সেই ১২ ছেকেণ্ডই পৃথিৱীৰ হাজাৰ হাজাৰ বছৰৰ এটা বিশ্বাস ভাঙি পেলালে— "মানুহে উৰিব নোৱাৰে।"

তাৰ পিছত পৃথিৱী আৰু আগৰ দৰে হৈ নাথাকিল।

বিমান উন্নত হ'ল।

দেশৰ সৈতে দেশ সংযুক্ত হ'ল।

হাজাৰ কিলোমিটাৰৰ দূৰত্ব ঘণ্টালৈ নামি আহিল।

আৰু আজি?

আমি এখন Flight-ত বহি আকাশত উৰি যাওঁ—

কিন্তু খুব কমেই ভাবোঁ,

এদিন এই সাধাৰণ যেন লগা কথাটোকেই পৃথিৱীয়ে "অসম্ভৱ" বুলি হাঁহিছিল।

আৰু এতিয়া ইতিহাসে যেন আকৌ নিজকে পুনৰাবৃত্তি কৰিছে.....

এইবাৰ নাম—

Artificial Intelligence — AI
কেইবছৰমান আগলৈকে যদি কোনোবাই ক'লেহেঁতেন—

এদিন Computer-এ আপোনাৰ সৈতে মানুহৰ দৰে কথা পাতিব...

কেইছেকেণ্ডমানৰ ভিতৰতে ছবি বনাব...
Code লিখিব...
ভাষা অনুবাদ কৰিব...
আপোনাৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিব...

আৰু মানুহৰ কাম কৰাৰ পদ্ধতিয়েই সলনি কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিব—
হয়তো বহুতে হাঁহিলেহেঁতেন।

ঠিক যেনেকৈ এদিন Wright Brothers-ক লৈ হাঁহিছিল।

কিন্তু আজি AI আমাৰ চকুৰ সন্মুখতে আগবাঢ়িছে।

আৰু হয়তো...

আমি এতিয়া AI Revolution-ৰ সেই "১২ ছেকেণ্ড"ৰ সময়খিনিতেই থিয় হৈ আছোঁ।

আজিৰ AI হয়তো ভৱিষ্যতৰ তুলনাত Wright Brothers-ৰ প্ৰথম বিমানখনৰ দৰেই প্ৰাথমিক।

সেইবাবেই আচল প্ৰশ্নটো—
AI কিমান শক্তিশালী হ'ব, সেয়া নহয়।

প্ৰশ্নটো হ'ল—
আমি ইয়াৰ সৈতে নিজকে কিমান সোনকালে সলনি কৰিবলৈ সাজু?
কাৰণ প্ৰতিটো Revolution-ৰ আৰম্ভণিতে তিনিধৰণৰ মানুহ থাকে—

কিছুমানে হাঁহে।
কিছুমানে ভয় কৰে।

আৰু কিছুমানে শিকিবলৈ আৰম্ভ কৰে।

Wright Brothers তৃতীয় শ্ৰেণীৰ মানুহ আছিল।

সেইবাবেই তেওঁলোক ইতিহাসৰ দৰ্শক হৈ নাথাকিল—
ইতিহাসৰ অংশ হৈ পৰিল।

হয়তো AI-ৰ ক্ষেত্ৰতো কথাটো একেই হ'ব।

আজিৰ পৃথিৱীয়ে আপোনাক সুধি আছে—
আপুনি AI-ক লৈ কেৱল আলোচনা কৰিব...

নে ইয়াক শিকি নিজৰ ভৱিষ্যৎ গঢ়িবলৈ আৰম্ভ কৰিব?

কাৰণ ইতিহাসে এটা কথা বাৰে বাৰে শিকাইছে—

আজিৰ "অসম্ভৱ" কথাটোৱেই কাইলৈৰ আটাইতকৈ সাধাৰণ বাস্তৱতা হ'ব পাৰে।

আৰু...

ভৱিষ্যৎ তেওঁলোকৰেই হয়, যিসকলে পৰিৱৰ্তন অহাৰ পিছত নহয়—পৰিৱৰ্তন আহি থকা সময়তেই তাক চিনিব পাৰে।

আপোনাৰ মতে AI-এ অহা ১০ বছৰত আমাৰ জীৱনৰ কোনটো দিশ আটাইতকৈ বেছি সলনি কৰিব?

কমেণ্টত আপোনাৰ মতামত জনাব।

01/08/2026

কলকাতাৰ সেই দিনবোৰ – ১৭
"প্ৰায় প্ৰতিটো Interview-ৰ শেষত মই একেটা বাক্য শুনিছিলোঁ..."
"...Unfortunately, you are not selected."

প্ৰথমবাৰ শুনিছিলোঁ...
বেয়া লাগিছিল।
দ্বিতীয়বাৰ...
আৰু অলপ বেছি বেয়া লাগিছিল।

তাৰ পিছত...
ইমানবাৰ শুনিলোঁ যে, লাহে লাহে সেই বাক্যটো যেন জীৱনৰ এটা অংশ হৈ গ'ল।

MBA সম্পূৰ্ণ হৈছিল।
কৰ্মজীৱনৰ কিছু অভিজ্ঞতাও হৈছিল।
হাতত Degree আছিল।
CV-ত যোগ্যতা আছিল।

আৰু...
মনত আছিল বহুত সপোন।

মই ভাবিছিলোঁ...
"এতিয়া হয়তো জীৱনটো অলপ সহজ হ'ব।"
কিন্তু...
জীৱনৰ পৰিকল্পনা আৰু আমাৰ পৰিকল্পনা সদায় একে নহয়।

এটাৰ পিছত এটা Interview।
Online Assessment।
Technical Round।
HR Discussion।
Panel Interview।
কেতিয়াবা Final Round-লৈকেও গৈছিলোঁ।

বাহিৰলৈ ওলাই ভাবিছিলোঁ...
"এইবাৰ নিশ্চয় হ'ব।"

তাৰ পিছত...

এদিন পাৰ হয়।
দুদিন পাৰ হয়।
এটা সপ্তাহ পাৰ হয়।
ফোন নাহে।
Email নাহে।

অৱশেষত Inbox-ত এটা Mail আহে।

হৃদস্পন্দন বাঢ়ি যায়।

Mail-টো খোলোঁ...

আৰু প্ৰথম লাইনটোত লিখা থাকে—
"We regret to inform you..."

আকৌ এবাৰ...
Reject।

সঁচা কথা ক'বলৈ গ'লে...
Reject হোৱাতকৈও বেছি কষ্ট হৈছিল...
নিজকে সন্দেহ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰাত।
বহু নিশা নিজকে একেটা প্ৰশ্ন সুধিছিলোঁ—

"মোৰ Degree যথেষ্ট নহয় নেকি?"
"মোৰ Communication-ত সমস্যা নেকি?"
"নে... মই সঁচাকৈয়ে ইমান ভাল প্ৰাৰ্থী নহয়?"

এই প্ৰশ্নবোৰৰ কোনো উত্তৰ নাছিল।
কিন্তু...

আজিৰ দিনত বুজোঁ—
সেই প্ৰশ্নবোৰেই মোক সলনি কৰি আছিল।

প্ৰতিটো Interview-ৰ পৰা মই অলপ অলপকৈ শিকিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিলোঁ।

কেৱল Interview Crack কৰাৰ কৌশল নহয়...
মানুহক বুজিবলৈ শিকিছিলোঁ।

কেনেকৈ চিন্তা কৰে।
কেনেকৈ সিদ্ধান্ত লয়।
কেনেকৈ নিজৰ ধাৰণাবোৰ উপস্থাপন কৰে।
কেনেকৈ চাপৰ মাজতো শান্ত থাকে।

মই বুজি পাইছিলোঁ—
কৰ্প'ৰেট পৃথিৱীত কেৱল Degree-এ নহয়...
Thinking, Communication আৰু Learning Ability-য়েও সফলতা নিৰ্ধাৰণ কৰে।

তাৰ পিছত...

এদিন এটা ফোন আহিল।

এইবাৰ...
সেই ফোনটো "Reject" ক'বলৈ অহা নাছিল।
Offer দিবলৈ আহিছিল।

মই যোগদান কৰাৰ সুযোগ পালোঁ...
Switzerland-ভিত্তিক এটা Multi-National Company-ত।

সেইদিনা মই কেৱল এটা নতুন চাকৰি আৰম্ভ কৰা নাছিলোঁ...
মই এখন নতুন পৃথিৱীত প্ৰৱেশ কৰিছিলোঁ।

প্ৰথমবাৰৰ বাবে...
ভিন্ন দেশৰ Colleague-সকলৰ সৈতে কাম কৰাৰ সুযোগ পালোঁ।
Switzerland।
Germany।
France।
China।
India।

Meeting Room-ত বহি মই উপলব্ধি কৰিছিলোঁ—
ভাষা বেলেগ হ'ব পাৰে।
সংস্কৃতি বেলেগ হ'ব পাৰে।
কিন্তু ভাল চিন্তা আৰু Professionalism-ৰ কোনো সীমা নাথাকে।

প্ৰথম কেইমাহ মই বেছি কথা কোৱা নাছিলোঁ।
মই শুনিছিলোঁ।
পৰ্যবেক্ষণ কৰিছিলোঁ।
শিকিছিলোঁ।

মই লক্ষ্য কৰিছিলোঁ—

একেজন Leader-এ কেনেকৈ কঠিন সিদ্ধান্ত লয়।
এজন Engineer-এ সমস্যাটো কেনেকৈ বিশ্লেষণ কৰে।
এজন Manager-এ কেনেকৈ Team-টোক আগুৱাই নিয়ে।

মই কেৱল কাম কৰা নাছিলোঁ...
মই মানুহ পঢ়ি আছিলোঁ।

লাহে লাহে...

মোৰ Communication সলনি হৈছিল।
চিন্তা কৰাৰ ধৰণ সলনি হৈছিল।
Presentation কৰাৰ ধৰণ সলনি হৈছিল।
আত্মবিশ্বাস বাঢ়িছিল।

Project Handle কৰাৰ সুযোগ পাইছিলোঁ।

ভুলো কৰিছিলোঁ।
কিন্তু...
প্ৰতিটো ভুলক Lesson হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছিলোঁ।

আজি পিছলৈ ঘূৰি চাওঁতে এটা কথা স্পষ্টকৈ বুজোঁ...

যদি প্ৰথম বা দ্বিতীয় Interview-তেই Select হৈ গ'লহেঁতেন...
হয়তো মই কেতিয়াও এই অভিজ্ঞতাবোৰ নাপালোঁহেঁতেন।

হয়তো...

আজি যি দৃষ্টিভংগীৰে পৃথিৱীখনক চাওঁ...
সেই দৃষ্টিভংগীও গঢ়ি নুঠিলহেঁতেন।

সেইবাবেই আজিও মই বিশ্বাস কৰোঁ...
প্ৰত্যাখ্যান মানে আপুনি অযোগ্য বুলি নহয়।

বহু সময়ত...

প্ৰত্যাখ্যান মানে—
আপুনি এতিয়াও প্ৰস্তুতিৰ পথত আছে।
জীৱনে আপোনাক কেৱল অলপ আৰু শিকাব বিচাৰে।

আজিও যেতিয়া কোনো যুৱক-যুৱতীয়ে মোক কয়—
"দাদা, মই Interview-ত Reject হ'লোঁ..."

মই কেৱল এটা কথাই কওঁ—
"মইও বহুবাৰ Reject হৈছিলোঁ।"

"কিন্তু পিছলৈ বুজিলোঁ... সেই Reject-বোৰে মোক চাকৰিৰ বাবে নহয়, জীৱনৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰি আছিল।"

আপুনি কেতিয়াবা এনে কোনো Reject-ৰ সন্মুখীন হৈছিল নেকি...
যিটোৱে পিছলৈ আপোনাক জীৱনৰ আটাইতকৈ ভাল সুযোগটোলৈ লৈ গৈছিল?

Comment-ত নিশ্চয় জনাব।

25/07/2026

কলকাতাৰ সেই দিনবোৰ – ১৬
"অক্সিজেন লেভেল ৮২লৈ নামি আহিছিল..."

সেই মুহূৰ্তত মই জীৱনৰ বাবে যুঁজ দিয়া নাছিলোঁ... মই কেৱল আৰু এটা নিশ্বাস ল'বলৈ যুঁজ দি আছিলোঁ।

২০২১ চন।
পৃথিৱীটোৱেই যেন থমকি ৰৈছিল।
ৰাস্তাবোৰ নীৰৱ।
হস্পিতালবোৰ ভৰি আছিল।

প্ৰতিদিনে News-ত কেৱল এটা সংখ্যাই বাঢ়ি গৈছিল—
আক্ৰান্ত।
মৃত।

আৰু সেই সময়তেই...
মইও COVID-ত আক্ৰান্ত হৈছিলোঁ।

প্ৰথমে ভাবিছিলোঁ...
"দুদিনমান জ্বৰ হ'ব, ঠিক হৈ যাম।"
কিন্তু...
সেই জ্বৰ আৰু সাধাৰণ জ্বৰ নাছিল।
১০৪ ডিগ্ৰী জ্বৰ।
অবিৰাম কাহ।
মূৰটো যেন ফাটি যাব।
শৰীৰৰ প্ৰতিটো অংগে যেন ক'বলৈ ধৰিছিল—
"আৰু নোৱাৰোঁ..."

প্ৰথম কেইদিন কলকাতাৰ Paying Guest-ত অকলে আছিলোঁ।
লকডাউনৰ বাবে ঘৰটো প্ৰায় খালী।
মোৰ কোঠালৈ কোনো নাহিছিল।
কোনো অহাৰ সাহসো কৰা নাছিল।
ইনফেকচনৰ ভয়।
আৰু সেয়া একেবাৰে স্বাভাৱিক আছিল।
সেই সময়ত...
মোৰ কোঠাটোত কেৱল তিনিজন আছিল।
মই।
মোৰ জ্বৰ।
আৰু...
মোৰ নিঃসংগতা।

প্ৰতিটো দিন পাৰ হোৱাৰ লগে লগে...
শৰীৰে যেন অলপ অলপকৈ হাৰ মানিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে।
এদিন Pulse Oximeter-টোলৈ চাই মই স্তব্ধ হৈ গ'লোঁ।
৮২...
অক্সিজেন লেভেল...
৮২।

সেইদিনা প্ৰথমবাৰৰ বাবে অনুভৱ কৰিছিলোঁ...
নিশ্বাস লোৱাটোৱেও কেতিয়াবা বিলাসিতা হৈ পৰে।

সেই সময়ত এখন Hospital Bed পোৱাটো...
যুদ্ধ জিকাৰ দৰেই আছিল।
ফোনৰ পিছত ফোন।
চেষ্টা।
অপেক্ষা।
অনিশ্চয়তা।
মই ধীৰে ধীৰে বুজিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিলোঁ...

সময় মোৰ পক্ষত নাছিল।

কিন্তু...
জীৱনত কিছুমান মানুহ আহে...
যিসকলৰ বাবে "ধন্যবাদ" শব্দটোও সৰু হৈ যায়।
সেই কঠিন সময়ত মামণ বাইদেউ (অজন্তা ফটোৱালী) মোৰ বাবে কেৱল এজন পৰিচিত মানুহ নাছিল।

তেওঁ মোৰ বাবে এজন অভিভাৱক হৈ থিয় দিছিল।
অক্লান্ত চেষ্টা কৰিছিল।
ফোন কৰিছিল।
দৌৰাদৌৰি কৰিছিল।
আৰু তেওঁৰ সেই প্ৰচেষ্টাৰ ফলতেই...

GNRC Hospital, Barasat-ত মোৰ বাবে এখন Bedৰ ব্যৱস্থা হৈছিল।
আজি ভাবোঁ...
হয়তো সেই সহায় নাপালে, এই লেখাটো লিখিবলৈ মই জীয়াই নাথাকিলোঁহেঁতেন।

Hospital-ত উপস্থিত হোৱাৰ সময়ত...
মোৰ অৱস্থা প্ৰায় অচেতন।
শ্বাস ল'বলৈ কষ্ট।
শৰীৰটোৱে যেন সম্পূৰ্ণ হাৰ মানি পেলাইছিল।
মোৰ COVID-ৰ পঞ্চম দিন।
অকলে যুঁজ দি দি...
মই ক্লান্ত হৈ পৰিছিলোঁ।

কিন্তু...
মই এটা কথা বুজাই নাছিলোঁ।

মই অকলে যুঁজ দিয়া নাছিলোঁ।

ৰঙিয়াত...
অসমত...
ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইত...
আৰু পৃথিৱীৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত...

অসংখ্য মানুহে মোৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰি আছিল।

মোৰ মা-দেউতা।
বাইদেউ–ভিনদেউ।
মামা–জেঠা।
আত্মীয়-স্বজন।
বন্ধু।
সহকৰ্মী।
শুভাকাঙ্ক্ষী।

ফোন।
মেছেজ।
প্ৰাৰ্থনা।

আৰু এটা বাক্য...
যিটো বাৰে বাৰে শুনিছিলোঁ—
"তুমি উভতি আহিবা।"
"তুমি এজন Fighter."

তাৰ পিছত...

ICU।
এদিন।
দুদিন।
তিনিদিন...

মুঠ ন দিন।

অক্সিজেন Support-ত।
সেই ন দিনত...

মই মৃত্যুক প্ৰথমবাৰৰ বাবে ইমান ওচৰৰ পৰা দেখিছিলোঁ।

আৰু বুজিছিলোঁ...
মানুহ কিমান অসহায় হ'ব পাৰে।

সেই ICU-ত শুই শুই মই এটা সত্য উপলব্ধি কৰিছিলোঁ...

আমি জীৱনত যিবোৰ বস্তুৰ বাবে ইমান দৌৰাদৌৰি কৰোঁ—

টকা।
পদবী।
অহংকাৰ।
প্ৰতিযোগিতা।
সেইবোৰৰ একোটাৰো মূল্য নাথাকে...

যেতিয়া কেৱল এটা গভীৰ নিশ্বাস ল'ব পাৰিলেই মানুহে ঈশ্বৰক ধন্যবাদ দিয়ে।

সেই ন দিনৰ পিছত...
মই Hospital-ৰ পৰা উভতি আহিছিলোঁ।
কিন্তু...
উভতি অহা মানুহজন আগৰ মানুহজন নাছিল।
মোৰ জীৱন চোৱাৰ দৃষ্টিভংগী সলনি হৈছিল।

আজি মই এটা কথাত বিশ্বাস কৰোঁ—

মোৰ হেৰুৱাবলগীয়া বিশেষ একো নাই।
কাৰণ...
মই ইতিমধ্যে জীৱনৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ ভয়টোৰ সন্মুখীন হৈ উভতি আহিছোঁ।

আজি মই জীয়াই আছোঁ...
ঈশ্বৰৰ কৃপাৰ বাবে।
মোৰ পৰিয়ালৰ প্ৰাৰ্থনাৰ বাবে।
মোৰ শুভাকাঙ্ক্ষীসকলৰ মৰমৰ বাবে।

আৰু...
কিছুমান অসাধাৰণ মানুহৰ নিঃস্বাৰ্থ সহায়ৰ বাবে।

যদি সেই সময়ত মোৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰা মানুহসকলৰ মাজৰ কোনোবাই এই লেখাটো পঢ়ি আছে...

জানি থওক...
মই আজিও আপোনালোকৰ ওচৰত কৃতজ্ঞ।
হয়তো আপোনালোকে সেইদিনা কেৱল এটা প্ৰাৰ্থনাই কৰিছিল।

কিন্তু...
মোৰ বাবে সেই প্ৰাৰ্থনাই জীৱনলৈ উভতি অহাৰ সাহস হৈ উঠিছিল।

সেইদিনা ICU-ত মই এটা কথাই বুজিছিলোঁ—

জীৱনৰ মূল্য এইটো নহয় যে আপুনি কিমান বছৰ জীয়াই থাকিল।
জীৱনৰ মূল্য এইটো—আপুনি উভতি আহিবলৈ কিমানজন মানুহে প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল।

19/07/2026

কলকাতাৰ সেই দিনবোৰ – ১৫
প্ৰায় প্ৰতি দেওবাৰে মই এজন অচিনাকি মানুহক লগ কৰিবলৈ গৈছিলোঁ...

আজিও তেওঁৰ নাম নাজানো।
তেওঁ ক'ৰ মানুহ আছিল, সেইটোও নাজানো।
তেওঁ কি কাম কৰিছিল, সেইটোও কেতিয়াও সোধা নহ'ল।

কিন্তু এটা কথা নিশ্চিত...
কলকাতাত কটোৱা মোৰ বহু দেওবাৰ তেওঁৰ অবিহনে সম্পূৰ্ণ হোৱা নাছিল।

সপ্তাহটোৰ ছয়দিন মোৰ জীৱনটো আছিল একে ধৰণৰ।
পুৱা অফিচ।
তাৰ পিছত Meeting।
Target।
Management-ৰ Expectation।
তাৰ পিছত MBA-ৰ ক্লাছ, Assignment, Project...
গোটেই সপ্তাহটো যেন আনৰ বাবে জীয়াই আছিলোঁ।

কিন্তু...
দেওবাৰটো আছিল কেৱল মোৰ।

আবেলি অলপ সময় উলিয়াই Park Street পাৰ হৈছিলোঁ।

তাৰ পিছত লাহে লাহে খোজ কাঢ়ি গৈছিলোঁ...
ভিক্টোৰিয়া মেম'ৰিয়েলৰ সন্মুখলৈ।
এখন বেঞ্চ।
এটা দীঘলীয়া নিশ্বাস।
আৰু...
সেই অচিনাকি মানুহজন।

আমাৰ চাৰিওফালে আছিল অসংখ্য মানুহ।
কোনোবাই পৰিয়ালৰ সৈতে হাঁহি আছিল।
কোনোবাই প্ৰেমৰ স্মৃতি Camera-ত বন্দী কৰি আছিল।
শিশুবোৰ দৌৰি ফুৰিছিল।
পৰ্যটকৰ ভিৰ।
ঘোঁৰাৰ গাড়ী।
সন্ধিয়াৰ কোমল বতাহ।

কিন্তু...
সেই গোটেই কোলাহলৰ মাজতো আমাৰ মাজত আছিল এক অদ্ভুত নীৰৱতা।

মোৰ ওচৰত সেই সময়ত বেছি টকা নাছিল।
নতুন চাকৰি।
MBA-ৰ চাপ।
ভৱিষ্যতৰ কোনো নিশ্চয়তা নাছিল।
মাহৰ শেষত Bank Account-ত কিমান টকা থাকিব...
সেই হিচাপো কৰিব লাগিছিল।

কিন্তু...
সপোনবোৰ?
সেইবোৰ বহুত ডাঙৰ আছিল।

প্ৰতি দেওবাৰে আমি একেটা বেঞ্চত বহিছিলোঁ।
বেছি কথা নহৈছিল।
কিন্তু...
যিখিনি কথা হৈছিল...
সেইখিনি মোৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ মূল্যৱান কথোপকথন।

মই তেওঁক সুধিছিলোঁ—
"মই সঁচাকৈয়ে সঠিক পথত খোজ দিছোঁ নে?"
"আজিৰ এই সংগ্ৰামবোৰৰ কিবা মূল্য থাকিবনে?"
"ঘৰৰ পৰা ইমান দূৰত অহাটো সঠিক সিদ্ধান্ত আছিলনে?"

তেওঁ...
কেতিয়াও একো উত্তৰ নিদিছিল।

প্ৰথমে মই ভাবিছিলোঁ...
হয়তো তেওঁ শুনা নাই।
তাৰ পিছত ভাবিছিলোঁ...
হয়তো তেওঁৰ উত্তৰ নাই।
কিন্তু বহু দেওবাৰ পাৰ হোৱাৰ পিছত বুজিছিলোঁ...

তেওঁৰ কাম উত্তৰ দিয়া নাছিল।
তেওঁৰ কাম আছিল... মোক চিন্তা কৰিবলৈ বাধ্য কৰা।

আজিৰ দৰে তেতিয়া Mobile-ৰ Screen-ত ঘণ্টাৰ পিছত ঘণ্টা Scroll কৰা নাছিলোঁ।
Notification-ৰ পিছত Notification নাছিল।
Video-ৰ পিছত Video নাছিল।

আছিল কেৱল...

এটা আবেলি।
এখন বেঞ্চ।
আৰু সেই অচিনাকি মানুহজন।

বহু বছৰ পিছত, আজিও ভিক্টোৰিয়া মেম'ৰিয়েলৰ এখন ফটো দেখিলেই...
সেই আবেলিবোৰ মনত পৰে।
আকাশখন মনত পৰে।
সেই বেঞ্চখন মনত পৰে।

আৰু...
সেই অচিনাকি মানুহজনো মনত পৰে।

জানেনে...
সেই অচিনাকি মানুহজন কোন আছিল?

“মই নিজেই” ।

সেই দেওবাৰৰ আবেলিবোৰত মই আন কাৰোবাৰ লগত বহা নাছিলোঁ।

মই নিজৰ লগত বহিছিলোঁ।
নিজৰ ভয়ৰ লগত।
নিজৰ সপোনৰ লগত।
নিজৰ ভুলৰ লগত।
নিজৰ ভৱিষ্যতৰ লগত।

আৰু হয়তো...
জীৱনৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কথোপকথনবোৰ আন কাৰোবাৰ লগত নহয়...
নিজৰ লগতেই হয়।

সেই নীৰৱ আবেলিবোৰে মোক কোনো উত্তৰ দিয়া নাছিল।
কিন্তু...
সঠিক প্ৰশ্ন সুধিবলৈ শিকাইছিল।

আৰু আজিও মোৰ বিশ্বাস—
জীৱনৰ ডাঙৰ পৰিবৰ্তনবোৰ উত্তৰৰ পৰা আৰম্ভ নহয়।
এটা সঁচা প্ৰশ্নৰ পৰাহে আৰম্ভ হয়।

আপুনি শেষবাৰৰ বাবে কেতিয়া নিজৰ লগত নিৰৱে বহি কথা পাতিছিল?
হয়তো...
সেই কথোপকথনটোৱেই আপোনাৰ জীৱনৰ দিশ সলনি কৰিব পাৰে।

16/07/2026

কলকাতাৰ সেই দিনবোৰ – ১৪
মাত্ৰ ১৫ মিনিটত... মোৰ Account-ৰ পৰা ৯,৫০০ টকা নাইকিয়া হৈছিল।

২০১৯ চনৰ এটা একেবাৰে সাধাৰণ দিন।
সকলো ঠিকেই চলি আছিল।
অফিচলৈ গৈছিলোঁ।
কাম চলি আছিল।

মই ভাবিছিলোঁ—
"জীৱনটো অলপ অলপকৈ Track-ত আহিছে।"

কলকাতালৈ অহাৰ প্ৰায় এবছৰ হৈছিল।
চাকৰি।
MBA।
নতুন জীৱন।
নতুন সপোন।

মই ভাবিছিলোঁ...
এতিয়া হয়তো জীৱনটোক অলপ বুজিবলৈ শিকিছোঁ।

কিন্তু...
জীৱনে হয়তো হাঁহি আছিল।
কাৰণ কেইমিনিটমানৰ পিছতেই মই এটা শিক্ষা পাবলৈ গৈ আছিলোঁ...
যিটোৰ বাবে ৯,৫০০ টকা মাচুল দিব লাগিছিল।

এটা ফোন আহিল।
তাৰ পিছত এটা Message।
তাৰ পিছত আৰু এটা Verification।
সকলো ইমান স্বাভাৱিক লাগিছিল...

যে মই এবাৰো সন্দেহ কৰা নাছিলোঁ।
মই ভাবিছিলোঁ—
"এইটো Routine Process-হে।"
মই কেতিয়াও কল্পনাও কৰা নাছিলোঁ...
মই নিজেই নিজৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ ভুলটো কৰিবলৈ গৈ আছোঁ।

কেইমিনিটমান পিছত...
মোৰ ফোনটো কঁপি উঠিল।
Bank-ৰ পৰা Message।
মই হাঁহিমুখে Message-টো খুলিলোঁ।

কিন্তু...
মাত্ৰ দুটা লাইন পঢ়াৰ পিছতেই...
মোৰ বুকুখন যেন হঠাতে থমকি ৰ'ল।
Account-ৰ পৰা...
₹৯,৫০০ Debit.

মই ভাবিলোঁ—
"নিশ্চয় কোনো ভুল হৈছে।"
পুনৰ App খুলিলোঁ।
Balance Check কৰিলোঁ।

আকৌ Refresh কৰিলোঁ।
আকৌ।
আকৌ।
কিন্তু...
সংখ্যাবোৰ সলনি নহ'ল।
৯,৫০০ টকা... সঁচাকৈয়ে নাই।

আজিৰ দিনতো ৯,৫০০ টকা সৰু পৰিমাণ নহয়।
আৰু ২০১৯ চনত?

সেই মুহূৰ্তত টকাৰ কথাতকৈও বেছি এটা কথাই মোক ভিতৰৰ পৰা জোকাৰি পেলাইছিল—
"মই ইমান সহজে ঠগ খাব পাৰিলোঁ?"

নিজৰ ওপৰতেই বিশ্বাস নোহোৱা হৈছিল।
খং উঠিছিল।
লাজ লাগিছিল।
নিজকে অযোগ্য যেন লাগিছিল।

মই সিদ্ধান্ত লৈছিলোঁ—
এতিয়াই Police Station-লৈ যাম।
যি হ'ব, দেখা যাব।
সেই মুহূৰ্তত মোৰ মূৰত কেৱল এটা লক্ষ্য—
মোৰ টকাখিনি ঘূৰাই আনিবই লাগিব।

কিন্তু...
Police Station-লৈ ওলোৱাৰ আগতে মই এটা ফোন কৰিলোঁ।
মালৈ।

মই একেৰাহে সকলো কথা কৈ গৈছিলোঁ।
মই উত্তেজিত।
মই খঙাল।
মই হতাশ।
মায়ে একো নক'লে।
চুপচাপ শুনি থাকিল।
তাৰ পিছত...
মাত্ৰ এটা বাক্য ক'লে।

"বাবা... তুমি তাত অকলে আছা।"

মই নীৰৱ।
মায়ে পুনৰ ক'লে—
"টকা আকৌ উপাৰ্জন কৰিব পাৰিবা।"
"কিন্তু টকাৰ বাবে তুমি যদি কিবা বিপদত পৰা..."
"মই সেই ক্ষতি কেতিয়াও পূৰণ কৰিব নোৱাৰিম।"

সেই এটা বাক্যই...
মোৰ সকলো খং শেষ কৰি দিলে।
মই ভাবি আছিলোঁ—
৯,৫০০ টকাৰ কথা।

মায়ে ভাবি আছিল—
মোৰ জীৱনৰ কথা।

সেইদিনা প্ৰথমবাৰৰ বাবে বুজিছিলোঁ...
মা-পিতাৰ বাবে সন্তান কেতিয়াও Investment নহয়।
সন্তানেই তেওঁলোকৰ পৃথিৱী।

মই Police Station-লৈ নগ'লোঁ।
টকাখিনিও ঘূৰি নাহিল।
কিন্তু...

সেইদিনা মই তিনিটা কথা শিকিলোঁ—

প্ৰথম—
ঠগ-প্ৰৱঞ্চকসকলে আপোনাৰ লোভতকৈ বেছি, আপোনাৰ বিশ্বাসক ব্যৱহাৰ কৰে।

দ্বিতীয়—
Online-ত যিমানেই Smart হওক, এটা অসাৱধান মুহূৰ্তই সকলো সলনি কৰিব পাৰে।

আৰু তৃতীয়...
জীৱনত কিছুমান ক্ষতি টকাৰে নহয়...
শিক্ষাৰে লাভত পৰিণত হয়।

আজি পিছলৈ ঘূৰি চাওঁতে ভাবোঁ...
সেই ৯,৫০০ টকা হয়তো মোৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ দামী Course Fee আছিল।
কাৰণ সেইদিনা মই কোনো Certificate পোৱা নাছিলোঁ।
কিন্তু...
এটা জীৱনজোৰা সাৱধানতা শিকিছিলোঁ।

আজিও মাৰ সেই কথাষাৰ কাণত বাজি থাকে—
"বাবা... টকা গৈছে। কিন্তু তুমি ঠিকেই আছা। মোৰ বাবে সেইটোৱেই আটাইতকৈ ডাঙৰ কথা।"
সেইদিনা মই ৯,৫০০ টকা হেৰুৱাইছিলোঁ।
কিন্তু...
মাৰ সেই এটা বাক্যই মোক নিজৰ ওপৰত বিশ্বাস হেৰুৱাবলৈ নিদিলে।

"কলকাতাৰ সেই দিনবোৰ – ১৫"ত আকৌ লগ পাম।
কাৰণ...
কলকাতাই মোক কেৱল কৰ্মজীৱন শিকোৱা নাছিল।
জীৱনৰ মূল্যও শিকাইছিল।

13/07/2026

মতামত নহয়, তথ্যভিত্তিক চিন্তাৰ সংস্কৃতি গঢ়াৰ এক সৰু প্ৰয়াস....

আজিৰ "আমাৰ অসম" (১৩ জুলাই ২০২৬) বাতৰি কাকতৰ ৪ নং পৃষ্ঠাত মোৰ প্ৰবন্ধ "সেউজ শক্তিৰ দিশত পদক্ষেপৰ আঁৰত কি ই-২০ত অনাস্থা!" প্ৰকাশ পাইছে।

প্ৰশ্ন এটা...

E-20 নীতি সঁচাকৈয়ে ভাৰতৰ শক্তি-ভৱিষ্যতৰ দিশত এটা ডাঙৰ পদক্ষেপ নে, ইয়াৰ আঁৰত আছে আন কিছুমান বাস্তৱ প্ৰশ্ন?

অসমৰ যুৱসমাজ, ব্যৱসায়, প্ৰযুক্তি, অৰ্থনীতি, শিক্ষা, দক্ষতা বিকাশ, AI, জননীতি আৰু সমসাময়িক বিষয়সমূহৰ ওপৰত তথ্যভিত্তিক আৰু চিন্তা উদ্ৰেককাৰী লেখা নিয়মীয়াকৈ লিখি যোৱাৰ এই প্ৰচেষ্টা আগলৈও অব্যাহত থাকিব।

আপোনালোকে কোন বিষয়ত মোৰ পৰা লিখা পঢ়িবলৈ আগ্ৰহী?

আপোনালোকৰ পৰামৰ্শ আৰু মতামত কমেণ্টত জনাব। হয়তো আপোনাৰ পৰামৰ্শই মোৰ পৰৱৰ্তী প্ৰবন্ধৰ বিষয়বস্তু হ'ব।

আন্তৰিক ধন্যবাদ "আমাৰ অসম"ৰ সম্পাদকীয় পৰিয়াললৈ এই সুযোগৰ বাবে।

10/07/2026

কলকাতাৰ সেই দিনবোৰ - ১৩
বঙালী বন্ধুজনে মোক শিকাইছিল……

কিছুমান পৰিস্থিতিৰ সন্মুখীন হোৱাৰ পিছত মোৰ মনত এটা ধাৰণা জন্মিছিল।

মই ভাবিছিলোঁ-
কৰ্প'ৰেট জগতত মানুহে কেৱল নিজৰ কথাহে ভাবে।

বন্ধুত্ব নাথাকে।
Emotion নাথাকে।
ইয়াত Colleague-ৰ মাজত প্ৰকৃত বন্ধুত্ব গঢ়ি তোলাটো ইমান সহজ নহয়।
ইয়াত কেৱল প্ৰতিযোগিতাহে থাকে।

কিন্তু সময়ৰ লগে লগে মোৰ এই ধাৰণাটো সলনি হৈ গৈছিল।
আৰু তাৰ আঁৰত আছিল এজন Colleague বন্ধু।
অফিচত যোগদান কৰাৰ কেইদিনমান পিছতে তেওঁৰ লগত চিনাকি হৈছিল।

তেওঁ কলকাতাৰ স্থানীয় লোক আছিল।
মই নতুন।
চহৰখন নতুন।
মানুহবোৰ নতুন।

আৰু সঁচাকৈয়ে ক'বলৈ গ'লে, অলপ অকলশৰীয়া অনুভৱ কৰিছিলোঁ।
সেই সময়ত তেওঁ মোক এটা কথাই কৈছিল-
"কলকাতাত টিকি থাকিব বিচাৰিলে প্ৰথমে মানুহৰ লগত মিহলি হ'ব শিকা।"

সেই সময়ত কথাটো সাধাৰণ যেন লাগিছিল।
কিন্তু পিছত বুজিছিলোঁ, কথাটো বহুত গভীৰ আছিল।

তেওঁ কেতিয়াবা মোক চাহ খাবলৈ মাতিছিল।
কেতিয়াবা কলকাতাৰ কিছুমান ঠাই দেখুৱাবলৈ লৈ গৈছিল।
বহু ৰাতি আমি একেলগে তেওঁৰ ঘৰতে কটাইছিলোঁ।
দুয়োজনে মিলি ৰন্ধা-বঢ়া কৰিছিলোঁ,
একেলগে বহি খাইছিলোঁ।

আৰু প্ৰতিটো আড্ডাত মই নতুন কিবা এটা শিকিছিলোঁ।
কেতিয়াবা জীৱনৰ কথা।
কেতিয়াবা সম্পৰ্কৰ কথা।
কেতিয়াবা কৰ্মজীৱনৰ কথা।

মই অসমীয়া।
তেওঁ বঙালী।

আমাৰ মাতৃভাষা বেলেগ আছিল।
সংস্কৃতি বেলেগ আছিল।
খোৱা-বোৱাৰ অভ্যাস বেলেগ আছিল।

কিন্তু হৃদয়ৰ ভাষাটো একে আছিল।

লাহে লাহে বুজিছিলোঁ-
মানুহক চিনি পাবলৈ ভাষা নালাগে।
সৎ মন এটাহে লাগে।

এদিন তেওঁ মোক এটা কথা কৈছিল, যিটো আজিও পাহৰা নাই-
"জীৱনত কেৱল ভাল চাকৰি থাকিলেই নহয়, ভাল মানুহো থাকিব লাগে।"

সেই সময়ত কথাটো সাধাৰণ উপদেশ যেন লাগিছিল।
আজি বহু বছৰ পিছত বুজি পাওঁ-

কথাটো আচলতে জীৱনৰ এটা ডাঙৰ সত্য আছিল।

কাৰণ কৰ্প'ৰেট জীৱনে মোক বহু মানুহ দেখুৱাইছে।
কিছুমানে সুযোগ লৈছে।
কিছুমানে হতাশ কৰিছে।
কিন্তু কিছুমান মানুহে এনেকুৱা স্মৃতি দি গৈছে, যিবোৰ জীৱনভৰ লগত থাকে।

সময় বাগৰিল।
চাকৰি সলনি হ'ল।
জীৱনৰ দায়িত্ব বাঢ়িল।
ব্যস্ততাও আগতকৈ বহুগুণে বৃদ্ধি পালে।

কিন্তু এটা বস্তু সলনি নহ'ল-

আমাৰ বন্ধুত্ব।
আজিও তেওঁৰ সৈতে মোৰ নিয়মীয়া যোগাযোগ আছে।
সময় পালে ফোনত কথা পাতোঁ।
এজনে আনজনৰ খবৰ লওঁ।
জীৱনৰ সুখ-দুখ, সফলতা-ব্যৰ্থতাৰ কথাবোৰ আজিও ভাগ-বতৰা কৰোঁ।

দূৰত্ব বাঢ়িছে,
কিন্তু সম্পৰ্কটো দূৰ হোৱা নাই।

সেই বঙালী বন্ধুজনে মোক শিকাইছিল-
সকলো Colleague কেৱল Colleague নহয়।
কেতিয়াবা তেওঁলোক বন্ধু হৈ পৰে।

আৰু কেতিয়াবা সেই বন্ধুত্বই ঘৰৰ পৰা হাজাৰ কিলোমিটাৰ দূৰত থাকিও "আপোন মানুহ"ৰ অনুভৱ দিয়ে।

আজি পিছলৈ ঘূৰি চালে অনুভৱ কৰোঁ-
কলকাতাই মোক কেৱল এটা চাকৰি দিয়া নাছিল।
কলকাতাই মোক এজন ভাল বন্ধু দিছিল।

আৰু জীৱনৰ কিছুমান বন্ধুত্ব সময়, দূৰত্ব বা পৰিস্থিতিৰে জুখিব নোৱাৰি।
সেইবোৰ হৃদয়ত গঢ় লৈ উঠে,
আৰু, আজীৱন তাতেই ৰৈ যায়।
আৰু, বুজি উঠিছিলোঁ “মানুহৰ হৃদয়ৰ কোনো ভাষা নাথাকে”

আকৌ লগ পাম মোৰ জীৱনৰ আন এটা সত্য কাহিনীৰ সৈতে -"কলকাতাৰ সেই দিনবোৰ - ১৪" ত।

08/07/2026

এটা সৰু পদক্ষেপ... শিকি থকাৰ এক অন্তহীন যাত্ৰা...

আজিৰ "আমাৰ অসম" বাতৰি কাকতত (৮ জুলাই ২০২৬) ৫ নং পৃষ্ঠাত মোৰ প্ৰবন্ধ "এ আই প্ৰতিদ্বন্দ্বী নহয়, অদক্ষতাহে প্ৰতিদ্বন্দ্বী" প্ৰকাশ পাইছে।

প্ৰতিটো লিখনি মোৰ বাবে এক নতুন শিক্ষাৰ সুযোগ।

প্ৰতিটো বিষয় বুজিবলৈ চেষ্টা কৰোঁ, গৱেষণা কৰোঁ, ভুলৰ পৰা শিকোঁ আৰু ভালকৈ লিখাৰ চেষ্টা কৰোঁ।

মোৰ বিশ্বাস, এই লিখনি কেৱল নিজৰ মত প্ৰকাশ কৰাৰ মাধ্যম নহয়; সমাজত চিন্তাৰ খোৰাক যোগোৱাৰ এক দায়িত্ব।

যদি মোৰ লিখাৰ জৰিয়তে এজন পাঠকেও নতুনকৈ ভাবিবলৈ আৰম্ভ কৰে, তেন্তে সেইটোৱেই মোৰ বাবে আটাইতকৈ ডাঙৰ প্ৰাপ্তি।

এই যাত্ৰাত যিসকলে উৎসাহ, পৰামৰ্শ আৰু গঠনমূলক সমালোচনাৰে মোক আগবঢ়াই নিছে, তেওঁলোকৰ প্ৰতিজনলৈ মোৰ আন্তৰিক কৃতজ্ঞতা।
মই এতিয়াও শিকি আছোঁ।

আপোনালোকৰ মৰম, পৰামৰ্শ আৰু আশীৰ্বাদ আগলৈও একেদৰেই কামনা কৰিলোঁ।

05/07/2026

কলকাতাৰ সেই দিনবোৰ – ১২

মই কেৱল সুযোগৰ পৰাই বঞ্চিত হোৱা নাছিলোঁ, বহু সময়ত মোৰ প্ৰাপ্য স্বীকৃতি আৰু কৃতিত্বৰ পৰাও বঞ্চিত হৈছিলোঁ

মই কামত দুৰ্বল নাছিলোঁ...
মই কেৱল মানুহ চিনাত দুৰ্বল আছিলোঁ।

কৰ্প'ৰেট জীৱনৰ আৰম্ভণিৰ দিনবোৰত মই এটা কথা বিশ্বাস কৰিছিলোঁ-
"ভাল কাম কৰিলে মানুহে নিশ্চয় মূল্য দিব।"

মই মন প্ৰাণ দি কাম কৰিছিলোঁ।
অফিচৰ সময় শেষ হোৱাৰ পিছতো কাম কৰিছিলোঁ।

যি কাম দিয়া হৈছিল,
তাতকৈ অলপ বেছি কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিলোঁ।

মই ভাবিছিলোঁ-
পৰিশ্ৰমৰ স্বীকৃতি নিশ্চয় এদিন পাম।
কিন্তু বাস্তৱে মোক বেলেগ শিক্ষা দিবলৈ সাজু হৈছিল।

ধীৰে ধীৰে মই লক্ষ্য কৰিলোঁ-

কিছুমান কাম মই কৰিছিলোঁ,
কিন্তু Credit আন মানুহে লৈ গৈছিল।

কিছুমান সফলতাৰ আঁৰত মোৰো অৱদান আছিল,
কিন্তু মোৰ নামটো ক'তো নাছিল।

আৰু কেতিয়াবা...
আনৰ ভুলৰ বাবেও আঙুলি মোৰ ফালে উঠিছিল।

প্ৰথমে খুব কষ্ট পাইছিলোঁ।
খং উঠিছিল।
নিজকে সুধিছিলোঁ—
"মোৰ লগতেই কিয় এনেকুৱা হয়?"
এদিন পুৱা Manager-এ মোক মোৰ সামৰ্থ্যক লৈ প্ৰশ্ন কৰিছিল।

কাৰণটো স্পষ্ট নাছিল।
অভিযোগটোও স্পষ্ট নাছিল।
কিন্তু কথাবোৰ বুকুত লাগিছিল।

সেইদিনা Paying Guest-লৈ উভতি আহি বহুত চিন্তা কৰিছিলোঁ।
মানুহক দোষ দিয়াটো সহজ আছিল।

কিন্তু মই নিজকে সুধিলোঁ-
"এই পৰিস্থিতিত মোৰ কোনো ভুল নাই নেকি?"

আৰু তেতিয়াই মই কিছুমান তিতা সত্য উপলব্ধি কৰিছিলোঁ।

প্ৰথম সত্যটো আছিল-
মই Documentation-ত দুৰ্বল আছিলোঁ।
বহু কাম কৰিছিলোঁ।
কিন্তু সেই কামৰ লিখিত প্ৰমাণ সংৰক্ষণ কৰা নাছিলোঁ।
মই কাম কৰিছিলোঁ।
কিন্তু কামৰ Record ৰাখিবলৈ শিকা নাছিলোঁ।

দ্বিতীয় সত্যটো আছিল-
মই মানুহক অত্যাধিক বিশ্বাস কৰিছিলোঁ।
কৰ্প'ৰেট পৃথিৱীৰ সকলো সম্পৰ্ক বন্ধুত্বৰ ওপৰত নচলে।
সকলো হাঁহিৰ আঁৰত সদায় শুভকামনা নাথাকে।
এই সত্যটো মই অলপ দেৰিকৈ শিকিছিলোঁ।

তৃতীয় সত্যটো আছিল-
মই অফিচৰ বহু কথা ভুল মানুহৰ সৈতে আলোচনা কৰিছিলোঁ।

মই ভাবিছিলোঁ-
সকলো সহকৰ্মী বন্ধু।

কিন্তু কৰ্প'ৰেট জীৱনে মোক শিকাইছিল-
সকলো সহকৰ্মী সহকৰ্মী হ'ব পাৰে,
কিন্তু সকলো বন্ধু নহয়।

সেইদিনা মই এটা সিদ্ধান্ত লৈছিলোঁ।
মই অভিযোগ কৰা বন্ধ কৰিলোঁ।
মই নিজৰ দুৰ্বলতাবোৰ শুধৰাবলৈ আৰম্ভ কৰিলোঁ।
Documentation শক্তিশালী কৰিলোঁ।
Email-ৰ Record ৰাখিবলৈ আৰম্ভ কৰিলোঁ।
Meeting Notes লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিলোঁ।
Minutes of Meeting- প্ৰস্তুত কৰি Manager-ক ধন্যবাদ জনাই Email পঠিয়াইছিলোঁ
কথা কোৱাৰ আগতে চিন্তা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলোঁ।

আৰু আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ-
নিজৰ Emotion আৰু Professional Life-ৰ মাজত এটা সীমাৰেখা আঁকিবলৈ শিকিলোঁ।

আজি পিছলৈ ঘূৰি চালে বুজি পাওঁ-
সেই সময়ত মোক সুযোগৰ পৰা বঞ্চিত কৰা হৈছিল।
মোৰ প্ৰাপ্য স্বীকৃতি সকলো সময়ত পোৱা নাছিলোঁ।

কিন্তু তাৰ বাবেই মই শক্তিশালী হৈ উঠিছিলোঁ।

কাৰণ...
কেতিয়াবা জীৱনে আপোনাক শাস্তি নিদিয়ে।
জীৱনে আপোনাক প্ৰশিক্ষণ দিয়ে।

আৰু সেই প্ৰশিক্ষণ সদায় আৰামদায়ক নহয়।

আজিও নতুনকৈ কৰ্প'ৰেট জীৱনত খোজ দিয়া যুৱক-যুৱতীসকলক এটা কথাই ক'ব মন যায়-

ভাল মানুহ হওক।
কিন্তু সৰল নহ'ব।

বিশ্বাস কৰক।
কিন্তু অন্ধবিশ্বাস নকৰিব।

কাম কৰক।
কিন্তু কামৰ প্ৰমাণ সংৰক্ষণ কৰিবলৈ নাপাহৰিব।

কাৰণ...
কৰ্প'ৰেট জীৱনত কেৱল পৰিশ্ৰমেই যথেষ্ট নহয়।
পৰিশ্ৰমৰ সৈতে Intelligence, Strategic Communication আৰু Smart Move-ৰো প্ৰয়োজন।

মই সেই শিক্ষা প্ৰয়োজনতকৈ বেছি কষ্ট পাই শিকিছিলোঁ।
আপুনি যাতে সেই শিক্ষা অলপ সহজে শিকিব পাৰে,
সেইবাবেই এই কাহিনীটো লিখিলোঁ।

আকৌ লগ পাম মোৰ জীৱনৰ আন এটা সত্য কাহিনীৰ সৈতে - "কলকাতাৰ সেই দিনবোৰ -১৩" ত।

03/07/2026

কলকাতাৰ সেই দিনবোৰ – ১১
MBA-ত Back Paper পাইছিলোঁ.....

MBA-ৰ Result ওলাইছিল।
সকলোৰে মুখত হাঁহি।

কোনোবাই Distinction পাইছিল।
কোনোবাই First Class।
WhatsApp Group-টো অভিনন্দনৰ Message-এৰে ভৰি পৰিছিল।

আৰু মই?

মই একে মনে Mobile-ৰ Screen-খনলৈ চাই আছিলোঁ...

কাৰণ Screen-ত লিখা আছিল-
'Back Paper'…

এক মুহূৰ্তৰ বাবে সময় যেন থমকি ৰ'ল।

বহুতেই ভাবিব পাৰে-
সেইদিনা হয়তো মই ভাগি পৰিছিলোঁ।

কিন্তু আচৰিত কথা কি জানেনে?
মই একেবাৰেই আচৰিত হোৱা নাছিলোঁ।

কাৰণ এই ফলাফলটো অহাৰ সম্ভাৱনা মই বহুদিন আগতেই অনুভৱ কৰিছিলোঁ।

কাৰণটো আছিল...
Finance & Accounts।

Biotechnology Background-ৰ এজন ছাত্ৰৰ বাবে Finance কেৱল এটা Subject নাছিল।

সেইটো যেন সম্পূৰ্ণ নতুন এখন পৃথিৱী আছিল।

Balance Sheet...
Cost Accounting...
Ratio Analysis...
Financial Statement...

এই শব্দবোৰ পঢ়িলে কেতিয়াবা এনে লাগিছিল যেন আন এটা ভাষা পঢ়ি আছোঁ।

MBA-ত Finance & Accounts-ৰ মুঠ তিনিখন Paper আছিল।
আৰু এই তিনি খন Paper-এ মোৰ জীৱনৰ বহু ৰাতি কাঢ়ি লৈছিল।

কিন্তু সমস্যা কেৱল কঠিন Subject নাছিল।
আচল সমস্যা আছিল...

সময়।

সেই সময়ত মই Kolkata-ত Corporate Job কৰি আছিলোঁ।
পুৱা অফিচ।
গোটেই দিন Office-ৰ Meeting, Reporting….

সন্ধিয়া ঘৰলৈ উভতি আহোঁতে কেতিয়াবা শৰীৰটোৱেই যেন কৈছিল-

"আজি আৰু নোৱাৰোঁ..."
তথাপিও কিতাপ খুলি বহিছিলোঁ।
কিন্তু...

বহু ৰাতি এনেকুৱাও হৈছিল-
কিতাপৰ প্ৰথম দুটা Page পঢ়াৰ পিছতেই চকু দুটা নিজে নিজে মুদি গৈছিল।

কেতিয়া টোপনি গৈছিলোঁ...
নিজেই গম নাপাইছিলোঁ।
সেইদিনা প্ৰথমবাৰৰ বাবে বুজিছিলোঁ-
“কেতিয়াবা ইচ্ছাশক্তিৰ পৰাজয় নহয়,
শৰীৰৰ ক্লান্তিয়ে মানুহক পৰাস্ত কৰে।“

আজি AI-ৰ যুগ।
এটা প্ৰশ্ন লিখিলেই কেইছেকেণ্ডমানৰ ভিতৰত উত্তৰ আহি যায়।

কিন্তু তেতিয়া?

এটা Assignment কৰিবলৈ...
Library-লৈ যাব লাগিছিল।
Reference Book বিচাৰিব লাগিছিল।
Internet-ত ঘণ্টাৰ পিছত ঘণ্টা Search কৰিব লাগিছিল।
Notes মিলাব লাগিছিল।
তাৰ পিছত নিজৰ ভাষাত লিখিব লাগিছিল।

প্ৰতিটো Semester-ত বাধ্যতামূলক Assignment।
Shortcut বুলি একো নাছিল।
পঢ়িবই লাগিছিল।

ইয়াৰ মাজতেই আৰু এটা নীৰৱ চাপ আছিল...
যিটো হয়তো বহুতেই নাজানে।

মই সেই কোম্পানীত নতুন আছিলোঁ।
আন এখন ৰাজ্যৰ পৰা গৈছিলোঁ।
কোম্পানীত মোৰ কোনো Reference নাছিল।
কোনো আত্মীয় নাছিল।
কোনো চিনাকি মানুহ নাছিল।

৪-৫টা কঠিন Interview পাৰ কৰি নিজৰ যোগ্যতাত চাকৰিটো পাইছিলোঁ।

সেইবাবে মই জানিছিলোঁ-
সেই চাকৰিটো কেৱল এটা চাকৰি নাছিল।
সেইটোৱেই আছিল মোৰ আত্মবিশ্বাস।
সেইটোৱেই আছিল মোৰ পৰিচয়।

Leave বেছি ল'ব নোৱাৰোঁ।
কাৰণ Competition বহুত কঠিন আছিল।
অফিচত ১০০% দিব লাগিছিল।
MBA-তো ১০০% দিব বিচাৰিছিলোঁ।

কিন্তু...

এজন মানুহে সকলো ঠাইতে একে সময়ত ১০০% দিব পাৰেনে?
সেই প্ৰশ্নৰ উত্তৰ মই সেই বছৰেই পাইছিলোঁ।

তাৰ পিছত আহিল Result।
Screen-ত লিখা আছিল—
Back Paper.

বহুতে হয়তো ইয়াক ব্যৰ্থতা বুলি ক'ব।

কিন্তু...

মই ইয়াক ব্যৰ্থতা বুলি নাভাবিলোঁ।

কাৰণ মই জানিছিলোঁ-
মই চেষ্টা কম কৰা নাছিলোঁ।

মোৰ কেৱল সময় কম আছিল।
মোৰ সীমাবদ্ধতা আছিল।
আৰু জীৱনত এটা ডাঙৰ শিক্ষা সেইদিনাই পাইছিলোঁ-
নিজৰ সীমাবদ্ধতা স্বীকাৰ কৰিব পৰা মানুহেই এদিন নিজৰ সীমা অতিক্ৰম কৰে।

মই নিজৰ ওপৰত খং কৰা নাছিলোঁ।
মই ভাগৰি পৰা নাছিলোঁ।
মই কেৱল বহি এটা প্ৰশ্ন সুধিছিলোঁ-
"ইয়াৰ পৰা মই কি শিকিলোঁ?"

সেইদিনা জীৱনে মোক এটা অমূল্য কথা শিকাইছিল-
Back Paper কেতিয়াও মানুহৰ Character-ত নালাগে।
সেইটো কেৱল Marksheet-ত লাগে।
যদি মানুহে শিকিবলৈ এৰি নিদিয়ে...
তেন্তে Marksheet-ৰ সেই Back Paper এদিন জীৱনৰ Experience Paper-লৈ ৰূপান্তৰিত হয়।

আজিও বহু যুৱক-যুৱতীক Exam, Interview বা Career-ত এবাৰ ব্যৰ্থ হোৱাৰ পিছত সম্পূৰ্ণ ভাঙি পৰা দেখোঁ।

তেওঁলোকক এটা কথাই ক'ব মন যায়—

Result আপোনাৰ মূল্য নিৰ্ধাৰণ নকৰে।
আপুনি Result-টোৰ পিছত কি কৰে...
সেইটোৱেই আপোনাৰ মূল্য নিৰ্ধাৰণ কৰে।

আজি পিছলৈ ঘূৰি চাওঁতে বুজোঁ....

সেই Back Paper-টো নাথাকিলে হয়তো ধৈৰ্য, আত্মবিশ্লেষণ আৰু অধ্যৱসায়ৰ মূল্য ইমান গভীৰভাৱে কেতিয়াও বুজি নাপালোঁহেঁতেন।
জীৱনে কেতিয়াবা জয়ৰ জৰিয়তে শিক্ষা নিদিয়ে।

পৰাজয়ৰ জৰিয়তেই আটাইতকৈ মূল্যৱান পাঠ শিকায়।

সেইদিনা Marksheet-ত মই Back Paper পাইছিলোঁ...
কিন্তু জীৱনে মোক Forward হ'বলৈ শিকাইছিল।

Next Post-ত আকৌ লগ পাম "কলকাতাৰ সেই দিনবোৰ – ১২"ৰ আন এটা সত্য কাহিনীৰ সৈতে।

কাৰণ... কলকাতাই মোক কেৱল এটা চাকৰি দিয়া নাছিল।
জীৱনটোক চাবলৈ এটা নতুন দৃষ্টিভংগীও দিছিল….

Manash Pratim's Unfiltered

09/08/2026

01/08/2026

25/07/2026

19/07/2026

16/07/2026

13/07/2026

10/07/2026

08/07/2026

05/07/2026

03/07/2026

Address

Website

Alerts

Shortcuts

Share

Category

Listing takedown request