22/09/2026
മലയാളം സിനിമയുടെ അംബാസിഡറായി മാറണം എന്ന സ്വപ്നമുണ്ടെന്നു പൃഥ്വിരാജ് പണ്ടൊരു ഇന്റർവ്യൂവിൽ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോൾ ബോളിവുഡിൽ നൽകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അനേകമനേകം അഭിമുഖങ്ങളിൽ, ടോക് ഷോകളിൽ, അവ മുറിച്ചു മുറിച്ചുണ്ടാക്കുന്ന റീലുകളിൽ, പൃഥ്വിരാജ് മലയാളം സിനിമകളെ കുറിച്ചു വാതോരാതെ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. മനസ്സിലാക്കണം, ഇതൊന്നും ചോദിക്കുന്നതും കേൾക്കുന്നതും മലയാളം ചാനലുകളോ അവതാരകരോ പ്രേക്ഷകരോ അല്ല. മലയാളമെന്ന ഭാഷയെ കുറിച്ചു പോലും വലിയ ധാരണ ഉണ്ടാകാനിടയില്ലാത്ത വലിയൊരു മലയാളേതര വിശാല ഇന്ത്യൻ സമൂഹമാണ്. കരീന കപൂറും മറ്റുള്ളവരുമാണ് കൂടെ. അവരും മലയാളം സിനിമകളെ കുറിച്ചു സംസാരിക്കുന്നു.
എല്ലാ ഇന്ത്യാക്കാരും നിർബന്ധമായും കണ്ടിരിക്കേണ്ട ഒരു മലയാളം സിനിമ ഏതാണെന്ന ചോദ്യത്തിന്, അതു തിരഞ്ഞെടുക്കുക ക്ലേശകരമായിരിക്കുമെന്ന ആമുഖത്തോടെ പുള്ളി പറയുന്ന മറുപടി മൈഡിയർ കുട്ടിച്ചാത്തനെന്നാണ്. ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യത്തെ ത്രീഡീ സിനിമയും ഇന്ത്യയിലാദ്യത്തെ 70 എം എം പടവും ഇന്ത്യയിലാദ്യത്തെ ടെക്നിക്കളർ പടവും മലയാളത്തിലാണു വന്നതെന്നു അക്കൂട്ടത്തിൽ ചേർത്തു പറയുന്നു.
ബോളിവുഡ് സിനിമയുടെ അമിതമായ കോർപറേറ്റുവത്കരണത്തെയും കച്ചവടപ്രവണതയെയും ട്രോളുന്നു, റൈറ്റർക്കുള്ള പ്രാധാന്യമാണ് ഇതരഭാഷകളിൽ നിന്നു മലയാളത്തെ വേറിട്ടു നിറുത്തുന്നതെന്നു സ്ഥാപിക്കുന്നു.
ഈ അഭിപ്രായങ്ങളുടെ ശരിതെറ്റുകളല്ല വിഷയം. കിട്ടിയ ചാൻസുകളിലെല്ലാം മലയാളത്തെ പ്രമോട്ട് ചെയ്യാൻ, മലയാളം സിനിമയെ മാർക്കറ്റ് ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്ന കുശാഗ്രബുദ്ധി പൃഥ്വിരാജിന്റെ വാക്കുകളിൽ കാണാം. അവസരങ്ങൾ മലയാളത്തിനായി അദ്ദേഹം സമർഥമായി ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഇതു സിനിമക്കു മാത്രമല്ല, കേരളത്തിനാകെ ഗുണകരമാണ്.
എന്നിട്ടും, അവിടെ പോയി രാജപ്പനെന്നു വിളിച്ചു പുള്ളിയെ അപമാനിക്കുന്ന മലയാളികളെയും കാണാം.
അതുകൂടി ചേരുന്നതാണല്ലോ മലയാളി സ്വത്വം.
ഹേറ്റേഴ്സും വ്യക്തിഹത്യയും ഒന്നും പ്രൃഥ്വിരാജിനു പുതുമയല്ല. തുടർച്ചയായ പരാജയങ്ങളും തുടർച്ചയായ വിജയങ്ങളും അങ്ങേരുടെ കരിയറിൽ കാണാം. ആത്യന്തികമായി വിജയത്തിലേക്കു കുതിക്കുന്ന ഒരാളാണ് പ്രൃഥ്വിരാജെന്നതിൽ തർക്കമില്ല.
പണ്ട് മനോരമ ന്യൂസിൽ വന്ന അഭിമുഖത്തിൽ, 20 വർഷം കഴിയുമ്പോഴുള്ള തന്നെ കുറിച്ചുള്ള സ്വപ്നം പുള്ളി ജോണി ലൂക്കോസിനോടു പറയുന്നുണ്ട്.
അഭിനയം: 20 വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഇന്ത്യയിൽ കുറഞ്ഞത് മൂന്ന് ഭാഷകളിലെങ്കിലും മുൻനിരയിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു മലയാളി നടനായിരിക്കണം ഞാൻ.
സിനിമ നിർമ്മാണം: നല്ല സിനിമകളും കമേർഷ്യൽ സിനിമകളും പ്രേക്ഷകർക്ക് മുന്നിൽ എത്തിക്കുന്ന ഒരു ഫിലിം കമ്പനിയുടെ (പ്രൊഡക്ഷൻ ഹൗസ്) ഉടമസ്ഥനായിരിക്കണം ഞാൻ.
സംവിധാനം: എനിക്ക് വളരെ താല്പര്യം തോന്നുന്ന പ്രമേയങ്ങൾ മാത്രം സിനിമാ രൂപത്തിലേക്ക് എത്തിക്കുന്ന ഒരു സിനിമ സംവിധായകനായിരിക്കണം ഞാൻ.
വ്യക്തിജീവിതം: ഒരു നല്ല കുടുംബസ്ഥനായിരിക്കണം, അമ്മയ്ക്ക് നല്ലൊരു മകനായിരിക്കണം, അച്ഛന്റെ തത്ത്വചിന്തകൾക്കും പേരിനും കളങ്കം വരുത്താതെ ജീവിക്കുന്ന വ്യക്തിയായിരിക്കണം
അഭിമുഖം കഴിഞ്ഞിട്ട് 20 വർഷം ആയോന്നറിയില്ല. എന്തായാലും പുള്ളി ഇതൊക്കെ നേടി എന്നതാണു വസ്തുത.
ഹേറ്റേഴ്സിനും അതു നിഷേധിക്കാനാവില്ല. ചുമ്മാ കരയാമെന്നു മാത്രം.
