Christian Historical Society

10/07/2026

திருநெல்வேலிப் பகுதியில் தாவீது சுந்தரானந்தன் காலத்தில் ஏற்பட்ட மாபெரும் கிறிஸ்தவ எழுப்புதல்



திருநெல்வேலி மிஷன் வரலாற்றில் 1790-கள் முதல் 1805 வரையிலான காலகட்டம் மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. இக்காலகட்டத்தில் ஷானார் (நாடார்) சமூக மக்களிடையே மாபெரும் கிறிஸ்தவ எழுப்புதல் ஏற்பட்டது. இந்த எழுப்புதலுக்கு முக்கியக் கருவியாகச் செயல்பட்டவர் 'தாவீது' என்று அழைக்கப்பட்ட சுந்தரானந்தன் ஆவார். இவர் முதல் ஷானார் (நாடார்) கிறிஸ்தவர் மற்றும் முதல் சுதேச உபதேசியார் என்ற பெருமையைப் பெற்றவர்.

தாவீது சுந்தரானந்தனின் ஆரம்பக் காலமும் மனமாற்றமும் தாவீது சுந்தரானந்தன், சாத்தான்குளத்திற்கும் முதலூருக்கும் இடையில் உள்ள களங்குடி (Kalangudi) என்ற கிராமத்தில் பிறந்தார். சிறு வயதிலேயே பெற்றோரை இழந்த இவர், விஜயராமபுரத்தில் உள்ள தனது உறவினர்களால் வளர்க்கப்பட்டார். சிறு வயதிலேயே வாசிக்கவும், எழுதவும், கவிதை இயற்றவும் கற்றுக்கொண்ட இவர், ஜோதிடம், மருத்துவம் மற்றும் மாய வித்தைகளில் (magic) அதிக ஈடுபாடு கொண்டிருந்தார்.

ஊர் சுற்றும் நாடோடிகளுடன் இணைந்து திரிந்த இவர், ஒருமுறை தனது அத்தையிடம் மத்துக்கம்பால் (churning stick) அடிவாங்கிய அவமானத்தால் வீட்டை விட்டு வெளியேறினார். வியாபாரிகளுடன் இணைந்து மதுரை, திண்டுக்கல் போன்ற ஊர்களுக்குச் சென்று இறுதியில் தஞ்சாவூரை அடைந்தார். சுமார் 1793-ஆம் ஆண்டு வாக்கில் அங்கு ரெவ். ஸ்வார்ட்ஸ் (Swartz) ஐயரின் உபதேசியர்களைச் சந்தித்து நற்செய்தியைக் கேட்டார். பின்னர் ரெவ். கோல்ஹாஃப் (Kohlhoff) ஐயரால் அவருக்குத் திருமுழுக்கு (ஞானஸ்நானம்) அளிக்கப்பட்டு, எதிர்கால ஊழியத்திற்காகப் பயிற்றுவிக்கப்பட்டார்.

பாளையங்கோட்டை வருகையும் சுவிசேஷப் பணியும் 1796-ஆம் ஆண்டு, பாளையங்கோட்டையில் ஊழியம் செய்து வந்த சுதேச போதகர் சத்தியநாதனுக்கு உதவியாக தாவீது அனுப்பி வைக்கப்பட்டார். ரெவ். ஜேனிக்கே (Jaenicke) ஐயரின் ஒப்புதலுடன் செப்டம்பர் மாதம் பாளையங்கோட்டை வந்த தாவீது, அங்குள்ள மக்களுக்கு வேத உபதேசங்களைக் கற்பித்தார். பல ஆண்டுகளாகக் காணாமல் போயிருந்த தாவீது, மீண்டும் விஜயராமபுரத்தில் உள்ள தனது உறவினர்களைச் சந்தித்தபோது, அவர்கள் அவரை மிகுந்த ஆச்சரியத்துடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் வரவேற்றனர்.

விஜயராமபுரத்தில் ஏற்பட்ட முதல் எழுப்புதல் 1797-ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் சத்தியநாதனும் தாவீதும் இணைந்து விஜயராமபுரத்தில் நற்செய்தி அறிவித்தனர். மக்கள் நள்ளிரவு தாண்டி அதிகாலை 3 மணி வரை விழித்திருந்து வேத உபதேசங்களை ஆர்வமாகக் கேட்டனர். பனை ஏறும் பருவம் முடிந்ததும், 4 குடும்பங்களைச் சேர்ந்த 18 பேர் கிறிஸ்துவைப் பின்பற்ற வாக்களித்தனர்.

தாவீதின் மாமாவும் அந்த ஊரின் தலைவருமானவர் முதல் மதம் மாறியவர்களில் ஒருவராவார். கிறிஸ்தவத்தை ஏற்றுக்கொண்ட மக்கள், தங்கள் பாரம்பரிய 'சக்தி பூஜையை' (Saktipuja) கைவிட்டனர். உபதேசியார் தேவசகாயம் மற்றும் பள்ளி ஆசிரியர் மதுரநாயகம் ஆகியோர் அங்கு சென்றபோது, அவர்கள் உணவு சமைக்க பானை கொடுக்கவோ, பச்சரிசியைத் தொடவோ முதலில் அனுமதிக்கவில்லை; ஆனால் பின்னர் தேவன்தாமே அவர்கள் இதயங்களை மாற்றி அனைவரையும் சமமாகக் கருதும் மனநிலையைக் கொடுத்தார்.

1802-ஆம் ஆண்டின் மாபெரும் ஞானஸ்நானங்கள் இந்த சிறிய ஆரம்பம், 1802-ல் ஒரு மாபெரும் எழுப்புதலாக மாறியது. ரெவ். ஜெரிக்கே (Gericke) திருநெல்வேலிக்கு வந்தபோது, பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் கிறிஸ்தவத்தை தழுவினர். அவர் தனது பயணத்தில் சுமார் 1,300 பேருக்கு ஞானஸ்நானம் அளித்தார்; சுதேச போதகர் சத்தியநாதன் சுமார் 2,700 பேருக்கு ஞானஸ்நானம் அளித்தார். மே 1800 முதல் டிசம்பர் 1803 வரையிலான காலகட்டத்தில் மட்டும் மொத்தம் 5,670 பேர் ஞானஸ்நானம் பெற்றனர் என திருச்சபைப் பதிவேடுகள் தெரிவிக்கின்றன.

குறிப்பிட்ட கிராமங்களில் நடந்த ஞானஸ்நானங்களின் எண்ணிக்கை: இந்த மாபெரும் எழுப்புதல் தனிநபர்களைத் தாண்டி, முழுக் கிராமங்களையும் ஈர்த்தது.

• நாவலடி (Navaladi): 1802 அக்டோபர் 2-ஆம் தேதி 243 பேரும், நவம்பர் 12-ல் 510 பேரும், நவம்பர் 14-ல் 394 பேரும், டிசம்பர் 8-ல் 30 பேரும் ஞானஸ்நானம் பெற்றனர். ஆக மொத்தம் சில நாட்களிலேயே 1,177 பேர் ஒரு கிராமத்தில் மட்டும் திருமுழுக்கு பெற்றனர்.
• கூடன்குளம் (Kudankulam): 249 பேர் ஞானஸ்நானம் பெற்றனர்.
• உவரி (Uvari): அக்டோபர் 5-ல் 29 பேரும், 6-ல் 80 பேரும் ஞானஸ்நானம் பெற்றனர்.
• காரிகோவில் (Karikovil): அக்டோபர் 4-ல் 202 பேர் ஞானஸ்நானம் பெற்றனர்.

மக்கள் தங்கள் பழைய விக்கிரகக் கோயில்களைச் சுத்தப்படுத்தி, அவற்றை கிறிஸ்தவ ஜெப ஆலயங்களாக மாற்றினர்.

எதிர்ப்புகளும் கடுமையான துன்புறுத்தல்களும் அதிக அளவிலான மக்கள் கிறிஸ்தவத்தைத் தழுவியதால், உள்ளூர் அதிகாரிகளாலும், பிற மதத்தினராலும் கடுமையான துன்புறுத்தல்கள் வெடித்தன.

• வரிக் கொடுமை: மதம் மாறிய கிறிஸ்தவர்கள் மீது சட்டவிரோதமான வரிகள் திணிக்கப்பட்டன. வரியைச் செலுத்தாதவர்கள் வெயிலிலும் பனியிலும் 35 நாட்கள் வரை மரக்கட்டைகளில் (stocks) அடைத்து வைக்கப்பட்டனர்.
• ஆலயம் எரிப்பு: 1803-ஆம் ஆண்டு மே 22-ஆம் தேதி, முதலூரில் இருந்த கிறிஸ்தவ ஆலயம் எதிரிகளால் தீக்கிரையாக்கப்பட்டது.
• தாவீதின் அதிரடி நடவடிக்கை: இந்தத் துன்புறுத்தல்களைத் தாங்க முடியாத உபதேசியார் தாவீது சுந்தரானந்தன், தனது மேலதிகாரிகளின் கட்டளைகளை மீறி, "தடிகம்புகாரர்" (club-men) என்ற பெயரில் ஒரு படையை உருவாக்கி, கிறிஸ்தவர்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிகளைப் பலவந்தமாகத் தீர்க்க முற்பட்டார். இது சுதேச போதகர் சத்தியநாதனுக்கும் தாவீதுக்கும் இடையே கருத்து வேறுபாட்டை உருவாக்கியது.

இருப்பினும், நெல்லை மாவட்ட கலெக்டர் லூஷிங்டன் (Lushington) மற்றும் பிற ஆங்கிலேய அதிகாரிகளின் தலையீட்டால் இந்தத் துன்புறுத்தல்கள் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டன.

முதலூர் உருவாக்கம் (Formation of Mudalur) இந்தத் துன்புறுத்தல்களின் உச்சக்கட்டமாக, விஜயராமபுரத்தில் உள்ள கிறிஸ்தவர்களின் ஜெப ஆலயம் இரண்டு முறை இடிக்கப்பட்டது. மரத்தடியில் ஆராதனை செய்த அவர்கள், இறுதியில் அந்த ஊரை விட்டே வெளியேற முடிவு செய்தனர்.

தாவீது சுந்தரானந்தன், பாளையங்கோட்டையில் இருந்த மிஷனின் நண்பரான கேப்டன் எவரெட் (Captain Everett) என்பவரின் பண உதவியுடன், 'அடையல்' (Adaiyal) என்ற கிராமத்திற்கு அருகில் ஒரு நிலத்தை வாங்கினார். 1799-ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் ரெவ். ஜேனிக்கே பெயரில் வாங்கப்பட்ட அந்த நிலத்தில், ஒரு ஜெப ஆலயத்தையும் கிணற்றையும் அமைத்து தனது உறவினர்களைக் குடியமர்த்தினார்.

28 பேருடன் ஆரம்பிக்கப்பட்ட இந்த முதல் முழுமையான கிறிஸ்தவ கிராமம் "முதலூர்" (முதல் ஊர் - First Town) எனப் பெயரிடப்பட்டது. பின்னாளில் இது 1,200 பேருக்கும் மேல் வசிக்கும் செழிப்பான கிறிஸ்தவ கிராமமாக உருவெடுத்தது. தென்திருநெல்வேலியில் துன்புறுத்தப்பட்ட கிறிஸ்தவர்களுக்கு ஒரு அடைக்கலப் பட்டணமாகவும் (City of Refuge) இது விளங்கியது.

தாவீது சுந்தரானந்தன் மற்றும் சத்தியநாதன் ஆகியோரின் அயராத உழைப்பால் உருவான இந்த மாபெரும் எழுப்புதல், திருநெல்வேலி திருச்சபையின் வரலாற்றில் ஒரு பிரம்மாண்டமான திருப்புமுனையாக அமைந்தது. வறுமை, பஞ்சம், காலரா நோய் மற்றும் கடுமையான சமூக எதிர்ப்புகள் ஆகியவற்றைத் தாண்டி, அவர்கள் விதைத்த விதை இன்று மாபெரும் விருட்சமாக வளர்ந்து நிற்பதை இந்த வரலாற்றுச் சான்றுகள் உறுதிப்படுத்துகின்றன.

மன்னா செல்வகுமார்
கிறிஸ்தவ வரலாற்றுச் சங்கம்

புகைப்படம்
நன்றி
திரு. பிரவீன் நவநீதர்

09/07/2026

Thank You for Your Prayers

We sincerely thank everyone who is praying for the Christian Historical Society Library.

The library interior work, book digitization project, and server installation are currently in progress. We kindly request you to continue praying that all the financial and technical needs for these projects will be met according to God's provision.

Thank you for standing with us in prayer and support.

Manna Selvakumar

Christian Historical Society

09/07/2026

09/07/2026

முதல் மிஷனெரிகளுக்கு டென்மார்க் அரசர் வழங்கிய அறிவுரைகள்: ஒரு வரலாற்றுப் பார்வை



இந்தியக் கிறிஸ்தவ வரலாற்றில் 18-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கம் ஒரு மிக முக்கியமான காலகட்டமாகும். இந்தியாவில், குறிப்பாகத் தமிழ்நாட்டில், முதன்முதலாகச் சுவிசேஷ (Protestant) நற்செய்திப் பணியைத் தொடங்குவதற்காக டென்மார்க் மற்றும் நார்வே நாட்டின் அரசரான நான்காம் பிரடெரிக் (King Frederick IV) ஒரு மாபெரும் முன்னெடுப்பைச் செய்தார். இதற்காக ஜெர்மனியைச் சேர்ந்த பார்த்தலோமேயு சீகன்பால்க் மற்றும் ஹென்றி புளுட்சோ ஆகிய இருவரையும் மிஷனெரிகளாகத் தேர்ந்தெடுத்து இந்தியாவுக்கு (தரங்கம்பாடிக்கு) அனுப்பினார். அவர்கள் பயணத்தைத் தொடங்குவதற்கு முன்பு, 1705-ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 17-ஆம் தேதி, அவர்கள் எவ்வாறு செயல்பட வேண்டும் என்பதற்கான 11 முக்கிய அறிவுரைகளை அரசர் வழங்கினார். அந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க அறிவுரைகளின் தொகுப்பே இக்கட்டுரையாகும்.

பயண ஆயத்தமும் பணியின் தொடக்கமும்:

மிஷனெரிகளின் பணி அவர்கள் இந்தியாவைச் சென்றடைந்த பிறகு தொடங்குவது அல்ல; மாறாக, அவர்கள் கப்பல் ஏறியவுடனேயே தொடங்கிவிட வேண்டும் என்று அரசர் விரும்பினார். எனவே, கப்பல் பயணத்தின் போதே இந்தியாவுக்கு ஏற்கனவே சென்று வந்தவர்களிடமும், இந்தியர்களைப் பற்றி அறிந்தவர்களிடமும் பேசி, உள்ளூர் மக்களின் மொழியைக் (தமிழ்) கற்கத் தொடங்க வேண்டும் என்று அவர் அறிவுறுத்தினார். மேலும், இந்தியாவைச் சென்றடைந்தவுடன் சற்றும் தாமதிக்காமல், தேவனுடைய கிருபையோடு உடனடியாக நற்செய்திப் பணியைத் தொடங்க வேண்டும் என ஆணையிட்டார்.

போதனையின் அடிப்படையும் முறையும்:

மிஷனெரிகள் தங்கள் சொந்தக் கருத்துகளையோ, மனித தத்துவங்களையோ மக்களிடம் போதிக்கக் கூடாது என்பதில் அரசர் மிகவும் தெளிவாக இருந்தார். தேவனுடைய வார்த்தையாகிய வேதாகமத்தின் (பைபிள்) அடிப்படையிலும், ஆக்ஸ்பர்க் வாக்குமூலத்தின் (Augsburg Confession) அடிப்படையிலும் மட்டுமே அவர்களது உபதேசங்கள் அமைய வேண்டும் என்று கட்டளையிட்டார்.

இயேசு கிறிஸ்துவும் அவரது சீடர்களும் எவ்வாறு பாவமன்னிப்பையும் மனந்திரும்புதலையும் பிரசங்கித்தார்களோ, அதே வழியை மிஷனெரிகளும் பின்பற்ற வேண்டும். மேலும், ஆன்மீக அறிவற்ற எளிய மக்களிடம் நற்செய்தியைக் கொண்டு செல்லும்போது, எவ்விதக் குழப்பமுமின்றி மிகவும் எளிமையான முறையில் கிறிஸ்தவத்தின் அடிப்படை உண்மைகளைப் போதிக்க வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தினார்.

முன்மாதிரியான வாழ்வும் நேர்மையும்:

வாய் வார்த்தைகளால் போதிப்பதை விட, வாழ்ந்து காட்டுவதே சிறந்த சாட்சி என்பதை அரசர் உணர்ந்திருந்தார். எனவே, மிஷனெரிகள் தங்கள் இதயத்தில் ஏற்றுக்கொண்டதையே போதிக்கிறார்கள் என்பதைப் பிற மதத்தினர் அறியும் வகையில், அவர்கள் நற்செயல்களில் சிறந்த முன்மாதிரியாக வாழ வேண்டும் என்று அறிவுறுத்தினார்.

பண விஷயத்தில் மிஷனெரிகள் மிகவும் நேர்மையாக இருக்க வேண்டும் என்பது அரசரின் முக்கியமான கட்டளைகளில் ஒன்றாகும். மிஷனெரிகள் தங்கள் சொந்தத் தேவைகளுக்காகவோ அல்லது மதப் பணிகளுக்காகவோ உள்ளூர் மக்களிடம் ஒருபோதும் பணம் பெறக் கூடாது. டென்மார்க் அரசாங்கம் அவர்களுக்கு வழங்கும் வருடாந்திர ஊதியத்தை மட்டுமே கொண்டு முழு மனநிறைவுடன் வாழ வேண்டும் என நிபந்தனை விதித்தார்.

தினசரி ஜெபமும் நல்உறவும்:

தங்களுடைய சொந்த பலத்தால் இப்பணியைச் செய்துவிட முடியாது என்பதால், இறைவனின் கிருபைக்காகவும், நற்செய்திப் பணி வெற்றி பெறவும், பலருடைய ஆத்துமாக்கள் இரட்சிக்கப்படவும் மிஷனெரிகள் தினமும் ஜெபிக்க வேண்டும். அத்துடன், இந்தப் புனிதப் பணியை முன்னெடுத்த அரச குடும்பத்திற்கு இறைவனின் ஆசீர்வாதம் கிடைக்க வேண்டும் என்றும் ஜெபிக்கக் கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டனர்.

மேலும், தாங்கள் செல்லும் புதிய நாட்டில் உள்ள பிற போதகர்களுடன் நல்லுறவைப் பேண வேண்டும் என்றும், நாட்டைப் பற்றியும் அங்குள்ள நிலவரங்கள் பற்றியும் அவர்களிடமிருந்து பயனுள்ள தகவல்களைச் சேகரித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்றும் அரசர் அறிவுறுத்தினார்.

பொறுப்புடைமையும் அறிக்கையளித்தலும்:

மிஷனெரிகள் அரசருக்கு நேரடியாகப் பொறுப்பானவர்கள். எனவே, இந்தியாவிலிருந்து டென்மார்க்கிற்குத் திரும்பும் கப்பல்கள் எப்போதெல்லாம் புறப்படுகிறதோ, அப்போதெல்லாம் தங்கள் மிஷன் பணிகளின் தற்போதைய நிலை, அவர்கள் அடைந்த வெற்றிகள் மற்றும் அவர்கள் சந்திக்கும் தடைகள் குறித்து அரசருக்கு விரிவான அறிக்கை அனுப்ப வேண்டும். அத்துடன், குறைகள் இருப்பின் அவற்றைச் சரிசெய்வதற்கான புதிய ஆலோசனைகளையும் அவர்கள் கடிதம் மூலம் தெரிவிக்கலாம் என்று கூறப்பட்டது.

இறுதியாக, அரசர் வழங்கிய இந்த அனைத்து அறிவுரைகளுக்கும் முழுமையாகக் கீழ்ப்படிந்து நடப்போம் என்று கடவுளின் முன்னிலையில் வாக்குறுதி அளித்து, மிஷனெரிகள் இருவரும் தங்கள் கைப்படக் கையொப்பமிட வேண்டும் என்ற நிபந்தனையோடு இந்த ஆவணம் நிறைவடைகிறது.

டென்மார்க் அரசர் நான்காம் பிரடெரிக் வழங்கிய இந்த அறிவுரைகள் வெறும் கட்டளைகளாக மட்டுமின்றி, இந்திய மிஷனெரிப் பணிக்கான ஒரு வலுவான அடித்தளமாக அமைந்தன. மொழி கற்றலுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட முக்கியத்துவம், போதனையில் இருக்க வேண்டிய தூய்மை, பண விஷயத்தில் காட்ட வேண்டிய நேர்மை மற்றும் முன்மாதிரியான வாழ்க்கை ஆகியவையே சீகன்பால்க் போன்ற மிஷனெரிகள் இந்தியாவில், குறிப்பாகத் தமிழ்நாட்டில் பெரும் வெற்றியைப் பெறவும், அழியாத வரலாற்றுச் சுவடுகளை விட்டுச் செல்லவும் முக்கியக் காரணமாக அமைந்தன.

மன்னா செல்வகுமார்
கிறிஸ்தவ வரலாற்றச் சங்கம்

08/07/2026

19-ஆம் நூற்றாண்டில் திருநெல்வேலியில் பெண் கல்வியை நிறுவனமயமாக்கியதில் இந்தத் தம்பதியினருக்கு இணையானவர்கள் யாருமில்லை.

ஏ.ஹெச். லாஷ் மற்றும் அலிசியா லாஷ்



வருகை மற்றும் பொறுப்பேற்பு (1867):

இங்கிலாந்தைச் சேர்ந்த ஏ.ஹெச். லாஷ் மற்றும் அவரது மனைவி அலிசியா ஆகியோர் C.M.S. (Church Missionary Society) அமைப்பால் தென்னிந்தியாவிற்கு அனுப்பப்பட்டனர். அவர்கள் 1867-ஆம் ஆண்டு பாளையங்கோட்டைக்கு வந்தனர். அப்போது, மறைந்த மிஷனரி 'சாராள் தக்கர்' நினைவாக ஆரம்பிக்கப்பட்ட ஒரு சிறிய பள்ளியை (Sarah Tucker Institution) நிர்வகிக்கும் பொறுப்பு இவர்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது.

அலிசியா லாஷின் மாபெரும் பங்கு (Alicia Lash's):

அந்தக் காலத்தில் மிஷனரிப் பணிகளில் பெண்களின் பங்கு வெளியே அதிகம் தெரிவதில்லை. ஆனால் சாராள் தக்கர் நிறுவனத்தின் முதுகெலும்பாக இருந்தவர் அலிசியாதான்.

• அவர் மாணவிகளுக்கான தங்கும் விடுதியை (Boarding House) முழுமையாக நிர்வகித்தார்.
• கிராமங்களில் இருந்து வரும் முதல் தலைமுறைப் பெண் குழந்தைகளுக்கு அடிப்படைச் சுகாதாரம், தையல், வீட்டு நிர்வாகம் மற்றும் ஒழுக்கவியல் கல்வியைக் கற்றுக் கொடுத்தார்.
• பயிற்சி பெறும் இளம் தமிழ் பெண்களுக்கு ஒரு தாயைப் போல (Mother-figure) அரணாக நின்றார்.

"கிளைப் பள்ளிகள்" (Branch Schools)

லாஷ் தம்பதியினர் ஒரு விஷயத்தை உணர்ந்தனர்: பெண்களை ஆசிரியர்களாகப் பயிற்றுவித்தால் மட்டும் போதாது, அவர்கள் வேலை செய்யப் பள்ளிகள் வேண்டும்.
எனவே, பாளையங்கோட்டையில் பயிற்சி முடிக்கும் பெண்களைக் கொண்டு, திருநெல்வேலி மாவட்டம் முழுவதும் (ஆழ்வார்திருநகரி, அம்பாசமுத்திரம், ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் போன்ற ஊர்களில்) 'பெண்கள் ஆரம்பப் பள்ளிகளை' திறக்கத் தொடங்கினார்.

சொந்தத் துயரமும் தியாகமும் (1877):

1877-ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 5-ஆம் தேதி, இத்தம்பதியினர் தங்களின் 11 மாதக் குழந்தையான எடித் மேரியை (Edith Mary) நோயின் காரணமாக இழந்தனர். சொந்தக் குழந்தையை இழந்த துயரத்திலும், அவர்கள் இங்கிலாந்துக்குத் திரும்பிச் செல்லாமல், திருநெல்வேலி மண்ணின் பெண் குழந்தைகளுக்காகத் தங்கள் வாழ்வை அர்ப்பணித்தனர்.

பணிக்காலத்தின் முடிவு (1880):

13 ஆண்டுகள் இடைவிடாத உழைப்பிற்குப் பிறகு, 1880-ல் அவர்கள் திருநெல்வேலியை விட்டு வெளியேறினர் இவர்கள் இங்கிருந்து செல்லும்போது, சாராள் தக்கர் நிறுவனத்தின் கீழ் சுமார் 43 கிளைப் பள்ளிகளும், அதில் படிக்கும் 2,000-க்கும் மேற்பட்ட பெண் குழந்தைகளும் இருந்தனர். பின்னர் அவர்கள் நீலகிரி (ஊட்டி) மற்றும் திருவிதாங்கூர் பகுதிகளில் பணியாற்றிவிட்டு இங்கிலாந்து திரும்பினர்.

லாஷ் தம்பதியினரின் கடிதங்கள்

"இந்தியப் பெண்களை இந்தியப் பெண்களே உயர்த்த வேண்டும்"
ரெவ். லாஷ் லண்டனுக்கு எழுதிய ஒரு புகழ்பெற்ற கடிதத்தில், தனது கல்வித் தத்துவத்தை இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறார்:

"இந்து சமூகத்தில் பெண்களைக் கல்வி கற்க வைப்பது மிகவும் கடினமான காரியமாக உள்ளது. மேலைநாட்டு மிஷனரிப் பெண்களால் மட்டுமே இந்தியப் பெண்களின் நிலையை மாற்றிவிட முடியாது. இந்தியாவின் பெண்கள், இந்தியப் பெண்களாலேயே (உள்ளூர் ஆசிரியைகள்) கல்வி கற்பிக்கப்பட வேண்டும். அதற்காகவே இந்த ஆசிரியர் பயிற்சிப் பள்ளியை நாங்கள் விரிவுபடுத்துகிறோம்."
(ஆதாரம்: CMS Annual Reports 1870s).

இந்து சமூகத்தினரின் எதிர்ப்பு பற்றிய அறிக்கை
லாஷ் அவர்கள் திருநெல்வேலியில் "உயர் சாதி இந்துப் பெண்களுக்கான பள்ளிகளை" (Caste Girls' Schools) திறந்தபோது சந்தித்த சவால்களைத் தனது அறிக்கையில் ஆவணப்படுத்தியுள்ளார்:

"ஆரம்பத்தில் உயர் சாதி இந்துக்கள் தங்கள் பெண் குழந்தைகளைப் பள்ளிகளுக்கு அனுப்பத் தயங்கினர். பெண் குழந்தைகளுக்குப் படிப்பு எதற்கு என்று எள்ளி நகையாடினர். ஆனால், எங்கள் நிறுவனத்தில் படித்துக் கண்ணியமான முறையில் ஆசிரியைகளாகப் பணிபுரியும் தமிழ்ப் பெண்களைப் பார்த்த பிறகு, அவர்களின் எண்ணம் மாறியது. இப்போது பல கிராமங்களில் இருந்து பள்ளிகள் வேண்டும் என்று அவர்களே கோரிக்கை வைக்கின்றனர்."

அலிசியா லாஷின் கடிதக் குறிப்புகள் (பரிவு மற்றும் தங்குமிடம்)
அலிசியா லாஷ் அவர்கள் இங்கிலாந்தில் உள்ள பெண்களுக்கு (பள்ளிக்கு நிதி உதவி செய்யும் புரவலர்களுக்கு) எழுதிய கடிதங்களில், மாணவிகளின் தினசரி வாழ்க்கை பற்றிப் பதிவு செய்துள்ளார்:

"கிராமங்களில் இருந்து வரும் சிறுமிகள் ஆரம்பத்தில் மிகவும் பயந்து காணப்படுகிறார்கள். ஆனால், சில மாதங்களிலேயே அவர்கள் சுத்தமாகவும், நேர்த்தியாகவும், கல்வியில் சிறந்தவர்களாகவும் மாறுகிறார்கள். அவர்கள் தங்கள் கிராமங்களுக்குத் திரும்பிச் செல்லும்போது, ஒரு புதிய ஒளியை ஏந்திச் செல்கிறார்கள்."

1880-ஆம் ஆண்டின் பிரிவு உபசார அறிக்கை (Farewell Report)
1880-ல் பாளையங்கோட்டையை விட்டுச் செல்லும்போது, லாஷ் அவர்கள் சமர்ப்பித்த இறுதி அறிக்கை:

"நாங்கள் 1867-ல் இங்கு வந்தபோது, இது ஒரு சிறிய பள்ளியாக இருந்தது. இன்று 40-க்கும் மேற்பட்ட கிளைப் பள்ளிகள் செயல்படுகின்றன. திருநெல்வேலியின் பெண்கள் கல்வியின் சுவையை ருசித்துவிட்டனர். இனி இதை யாராலும் தடுத்து நிறுத்த முடியாது."

மன்னா செல்வகுமார்
கிறிஸ்தவ வரலாற்றுச் ஆய்வாளர்

கல்வெட்டு வாசகம்
1877 – Lash.
In loving memory of Edith Mary, youngest child of Augustus and Alicia Lash, Church Missionary Society, died November 5th, 1877, aged eleven months.
"Jesus called a little child to him."
Also of Virginia Maud died April 22nd, 1879, aged 10 days.

07/07/2026

ஆன்மீகமும் அன்றாடமும் ஒன்றே (Eradicating the Sacred vs. Secular Divide)

வழக்கமான கிறிஸ்தவ சிந்தனை, ஜெபத்தையும் வேத வாசிப்பையும் "புனிதமானது" (Sacred) என்றும், சமைப்பதையும் சுத்தம் செய்வதையும் "உலகப் பணி" (Secular) என்றும் பிரிக்கிறது. ஏமி கார்மைக்கேல் இந்தச் சிந்தனையைக் கடுமையாக எதிர்த்தார். "Triumphant Love" நூலில் ஏமி எழுதுகிறார்:

"நம்முடைய கரும்பலகையில் வரையப்பட்டுள்ள கோட்டை நாம் அழிக்க வேண்டும்: ஆன்மீகம் வேறு, அன்றாட உலகப் பணி வேறு என்று பிரிக்க முடியாது. ஒரு இருண்ட ஆத்துமாவுக்கு ஒளியூட்டுவதும் (Enlightening a dark soul), சமையலறையில் அடுப்பை மூட்டுவதும் (Lighting a kitchen fire) ஒன்றே. இரண்டுமே தேவனுடைய மகிமைக்காக தூய எண்ணத்தோடு செய்யப்படுமானால் இரண்டுமே புனிதமான பணிகளே."

Christian Historical Society

04/07/2026

கிறிஸ்தவ வரலாற்றுச் சங்க நூலகம் மற்றும் அருங்காட்சியகத்திற்கு முன்னாள் பேராயர் தம்பதியினரின் நூல்கள் அன்பளிப்பு

Christian Historical Society

சுரண்டையில் செயல்பட்டு வரும் கிறிஸ்தவ வரலாற்றுச் சங்க (CHS) நூலகம் மற்றும் அருங்காட்சியகத்திற்கு இன்று கன்னியாகுமரி திருமண்டலத்தின் முன்னாள் பேராயர் Rt. Rev. Dr. A.R. செல்லையா அவர்கள் வருகை தந்தார்.

அப்போது, பேராயர் அம்மா திருமதி பெல்சியா செல்லையா அவர்கள் எழுதிய "நாவின் அழகு" என்ற நூலையும், Rt. Rev. Dr. A.R. செல்லையா அவர்கள் எழுதிய "நமது மண்ணில் எனது அருட்பணியும் அனுபவங்களும்" என்ற நூலையும் கிறிஸ்தவ வரலாற்றுச் சங்க நூலகத்தின் நிரந்தர சேமிப்பிற்காக அன்புடன் பரிசளித்தார்.

இந்த அரிய நூல்களைப் பெற்றுக்கொண்ட கிறிஸ்தவ வரலாற்றுச் சங்கத்தின் சார்பில் முன்னாள் பேராயர் ஐயா குடும்பத்திற்க்கு மனமார்ந்த நன்றியும் பாராட்டும் தெரிவிக்கப்பட்டது.

திருச்சபை வரலாறு, ஆன்மீக வாழ்வு மற்றும் ஊழிய அனுபவங்களைப் பதிவு செய்யும் இந்நூல்கள், ஆராய்ச்சியாளர்கள், இறையியல் மாணவர்கள் மற்றும் வருங்கால தலைமுறையினருக்கு பயனுள்ள வரலாற்று ஆவணங்களாக அமையும்.

– கிறிஸ்தவ வரலாற்றுச் சங்கம் (CHS)
நூலகம் & அருங்காட்சியகம், சுரண்டை

03/07/2026

டோனாவூர் ஐக்கியத்தின் சக்கரம் – கிறிஸ்துவில் அனைவரும் சமம்

டோனாவூர் ஐக்கிய ஆலயத்தில் காணப்படும் இந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க மரச் சக்கரம் ஒரு கலைப்பொருள் மட்டுமல்ல; அது கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை, ஊழியம் மற்றும் சமத்துவத்தை நினைவூட்டும் அரிய ஆன்மீகச் சின்னமாகும்.

இந்தச் சக்கரத்தில் #பயிர்_செய்யல் #பணி_செய்யல் #தொழில்_செய்யல் #தொண்டு_செய்யல் #அனுகூல_செய்யல் #அனுசரணை_செய்யல் போன்ற வார்த்தைகள் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன. இவை அனைத்தும் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை என்பது வழிபாட்டில் மட்டுமல்ல, அன்றாட வாழ்க்கையில் அன்போடும் சேவையோடும் வெளிப்பட வேண்டும் என்பதை எடுத்துரைக்கின்றன.

சக்கரத்தின் அனைத்து ஆரங்களும் ஒரே மையத்தில் இணைகின்றன. எந்த ஆரமும் உயர்ந்ததோ, தாழ்ந்ததோ அல்ல; அனைத்திற்கும் சமமான முக்கியத்துவம் உண்டு. அதுபோல, கிறிஸ்துவின் சபையில் ஊழியங்கள் வேறுபட்டிருந்தாலும், மனிதர்களின் மதிப்பில் வேறுபாடு இல்லை. **கிறிஸ்துவில் அனைவரும் சமமானவர்கள்** என்பதையே இந்தச் சக்கரம் அழகாக நினைவூட்டுகிறது.

இந்த எண்ணமே ஏமி கார்மைக்கேல் அம்மையாரின் வாழ்க்கையிலும் வெளிப்பட்டது. தேவதாசி முறையிலிருந்து மீட்கப்பட்ட பெண்கள், ஆதரவற்ற குழந்தைகள், சமூகத்தால் புறக்கணிக்கப்பட்டவர்கள் என அனைவரையும் அவர் தேவனுடைய பிள்ளைகளாக ஏற்றுக்கொண்டு அன்புடனும் மரியாதையுடனும் பராமரித்தார். அவருடைய ஊழியத்தில் சாதி, இனம், பாலினம், சமூக நிலை போன்ற வேறுபாடுகளுக்கு இடமில்லை.

"வரங்கள் வேறுபடலாம்; ஊழியங்கள் வேறுபடலாம்; ஆனால் ஆண்டவர் ஒருவர். மனிதர்கள் பலர்; ஆனால் கிறிஸ்துவில் நாம் அனைவரும் ஒன்றே."

""யூதனென்றும் கிரேக்கனென்றுமில்லை, அடிமையென்றும் சுயாதீனனென்றுமில்லை, ஆணென்றும் பெண்ணென்றுமில்லை; நீங்களெல்லாரும் கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் ஒன்றாயிருக்கிறீர்கள்" " (கலாத்தியர் 3:28)

இந்த வரலாற்றுச் சக்கரம் நமக்கு ஒரு அழகான அழைப்பை விடுக்கிறது:
"ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு பணி உண்டு; ஒவ்வொரு பணிக்கும் மதிப்பு உண்டு; தேவனுடைய பார்வையில் அனைவரும் சமம்."

மன்னா செல்வகுமார்
கிறிஸ்தவ வரலாற்றுச் சங்கம் – நூலகம் & அருங்காட்சியகம்