30/05/2026
ਗ਼ਜ਼ਲ.....ਪਰਮ 'ਪ੍ਰੀਤ' ਰਬਾਬ
-----------------------------------------------
ਮੇਰੀ ਕਲਮ ਹੀ ਪਹਿਚਾਣ ਮੇਰੀ, ਮੇਰੇ ਲਫ਼ਜ਼ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਮੇਰੇ।
ਨਜ਼ਮਾਂ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ ਮੰਜ਼ਿਲ ਮੇਰੀ, ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨੇ ਬਿਆਨ ਮੇਰੇ।
ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਖਿੜਦੇ ਰਹੇ ਉਮੀਦਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਸਦਾ,
ਲਫ਼ਜ਼ਾਂ ਨੇ ਮਹਿਕਾ ਛੱਡੇ ਨੇ, ਦਿਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਰਮਾਨ ਮੇਰੇ।
ਹੱਕ ਤੇ ਸੱਚ ਦੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਆਏ ਕੰਡੇ,
ਸਬਰ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਬਣ ਕੇ ਆ ਬੈਠੇ, ਪੱਕੇ ਕਪਤਾਨ ਮੇਰੇ।
ਤੂਫ਼ਾਨਾਂ ਨ'ਲ ਟੱਕਰ ਲੈ ਕੇ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਮੈਂ,
ਹੌਸਲਿਆਂ ਦੇ ਰੱਸਿਆਂ ਨੇ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖੇ ਨੇ ਪਾਸਵਾਨ ਮੇਰੇ।
ਇਲਮ-ਓ-ਅਦਬ ਦੀ ਬਸਤੀ ਅੰਦਰ ਖਿੜਦੇ ਰਹਿਣੇ ਨੇ ਚਾਅ ਮੇਰੇ,
ਲਫ਼ਜ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਬਾਦ ਰਹਿਣੇ, ਦਿਲ ਦੇ ਗੁਲਿਸਤਾਨ ਮੇਰੇ।
ਵਕ਼ਤ ਦੀ ਹਰ ਠੋਕਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਹੀ ਸਬਕ ਸਿਖਾਇਆ,
ਮੰਜ਼ਿਲ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਰਹੇ ਨੇ, ਤਜਰਬਿਆਂ ਦੇ ਫ਼ਰਮਾਨ ਮੇਰੇ।
"ਪਰੀਤ" ਸੁਖ਼ਨ ਦੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਚਲਣਾ ਹੀ ਦੀਨ- ਓ- ਇਮਾਨ ਹੋਵੇ,
ਮਿਹਨਤ-ਕਸ਼ ਜਿਹੜੇ ਦੀਨ-ਓ-ਇਮਾਨ ਮੇਰੇ ਦਿਲ-ਓ-ਜਾਨ ਮੇਰੇ।
--0--
