Entertain4U

20/02/2026

#অঘাসুৰ_বধৰ_কাহিনী
শ্ৰীমদ্ভাগৱতৰ দশম স্কন্ধত বৰ্ণিত অঘাসুৰ বধৰ কাহিনীটো অতিশয় ৰোমাঞ্চকৰ। এই কাহিনীটোৱে শিশু কৃষ্ণৰ অসীম শক্তি আৰু তেওঁৰ বন্ধুসকলৰ (গোপবালকসকল) প্ৰতি থকা অপাৰ মৰমক প্ৰতিফলিত কৰে।
#অঘাসুৰৰ_আগমন
এদিনাখন শ্ৰীকৃষ্ণই তেওঁৰ লগৰীয়া গোপবালক আৰু গৰু-বাছৰুৰ জাকটো লৈ বৃন্দাবনৰ অৰণ্যত চৰাবলৈ গৈছিল। যমুনাৰ পাৰত তেওঁলোকে ধেমালি কৰি থকাৰ সময়তে কংসৰ দ্বাৰা প্ৰেৰিত অঘাসুৰ নামৰ এজন ভয়ানক দানৱ তাত উপস্থিত হ’ল। অঘাসুৰ আছিল পুতনা আৰু বকাসুৰৰ ভাতৃ, যি নিজৰ ভাই-ভনীৰ মৃত্যুৰ প্ৰতিশোধ ল’বলৈ কৃষ্ণৰ ওচৰলৈ আহিছিল।
#দানৱৰ_ছদ্মবেশ
অঘাসুৰে নিজৰ মায়াৰে এটা অতি বিশাল অজগৰ সাপৰ ৰূপ ধাৰণ কৰিলে। তাৰ শৰীৰটো এটা পাহাৰৰ দৰে দীঘল আছিল। সি তাৰ মুখখন এখন ডাঙৰ গুহাৰ দৰে মেলি ৰাখিলে। তাৰ তলৰ ওঁঠটো মাটিত আৰু ওপৰৰ ওঁঠটো আকাশ চুই আছিল।
অজগৰটোৰ মুখৰ পৰা ওলোৱা দুৰ্গন্ধক গোপবালকসকলে বনৰীয়া গোন্ধ বুলি ভাবিলে আৰু মেল খাই থকা মুখখনক এখন সুন্দৰ গুহা বুলি ভুল কৰিলে।
শ্ৰীকৃষ্ণই দূৰৰ পৰাই সকলো বুজি পাইছিল, কিন্তু তেওঁ একো কোৱাৰ আগতেই কৌতূহলী গোপবালকসকলে গৰু-বাছৰুৰ সৈতে অজগৰৰূপী অঘাসুৰৰ মুখৰ ভিতৰত প্ৰৱেশ কৰিলে। অঘাসুৰে কৃষ্ণ সোমাই অহালৈ অপেক্ষা কৰি আছিল, সেয়ে সি তেতিয়ালৈকে মুখখন জপাই দিয়া নাছিল।
নিজৰ বন্ধুসকলক মৃত্যুৰ মুখত পৰা দেখি কৃষ্ণই নিজেই সেই বিশাল অজগৰৰ মুখৰ ভিতৰত প্ৰৱেশ কৰিলে। কৃষ্ণ সোমোৱাৰ লগে লগে দানৱটোৱে অট্টহাস্য কৰি তাৰ মুখখন জপাই দিলে।
#অঘাসুৰ_বধ_আৰু_কৃষ্ণৰ_মহিমা
অঘাসুৰৰ পেটৰ ভিতৰত সোমাই কৃষ্ণই নিজৰ শৰীৰটো দ্ৰুতগতিত বৃদ্ধি কৰিবলৈ ধৰিলে। কৃষ্ণৰ শৰীৰ ইমান বিশাল হৈ পৰিল যে অঘাসুৰৰ উশাহ-নিশাহ বন্ধ হৈ গ’ল। তাৰ চকু দুটা বাহিৰলৈ ওলাই আহিল আৰু উশাহ ল’ব নোৱাৰি তাৰ মূৰৰ ব্ৰহ্মৰন্ধ্ৰ ফাটি প্ৰাণবায়ু ওলাই গ’ল।
অঘাসুৰৰ মৃত্যুৰ লগে লগে কৃষ্ণই তেওঁৰ অমৃতময় দৃষ্টিৰে সকলো গোপবালক আৰু গৰু-বাছৰুক পুনৰ জীৱন দান কৰিলে আৰু তেওঁলোকক অজগৰৰ পেটৰ পৰা সুৰক্ষিতভাৱে বাহিৰলৈ উলিয়াই আনিলে।
জ্যোতিৰ বিলীন
ভাগৱতত উল্লেখ আছে যে অঘাসুৰৰ শৰীৰৰ পৰা এটা দিব্য জ্যোতি ওলাই আহিল আৰু আকাশত অপেক্ষা কৰি থকাৰ পিছত সকলো দেৱ-দেৱীৰ সমুখতে শ্ৰীকৃষ্ণৰ শৰীৰত বিলীন হৈ গ’ল। ইয়াৰ অৰ্থ হ’ল— ভগৱানৰ হাতেৰে মৃত্যু হোৱাৰ বাবে সেই পাপিষ্ঠ দানৱটোৱেও মুক্তি লাভ কৰিলে।
এই কাহিনীৰ শিক্ষা
* ভগৱানৰ আশ্ৰয়: যেতিয়াই ভক্ত বিপদত পৰে, ভগৱানে যিকোনো প্ৰকাৰে তেওঁক ৰক্ষা কৰে।
* মুক্তি: ভগৱান ইমান দয়ালু যে তেওঁক শত্ৰু জ্ঞান কৰা অঘাসুৰকো তেওঁ নিজৰ মাজত স্থান দি মুক্তি প্ৰদান কৰিলে।
#শ্ৰীকৃষ্ণ

19/02/2026

#কিয়_পাঁচ_বছৰতে_ধ্ৰুৱ_ই_গৃহ_ত্যাগ_কৰি_বনলৈ_গৈছিল ??
#ধ্ৰুৱ_আৰু_তেওঁৰ_দৃঢ়_সংকল্প
ৰজা উত্তানপাদৰ দুজনী পত্নী আছিল— সুনীতি আৰু সুৰুচি। ধ্ৰুৱ আছিল জ্যেষ্ঠা পত্নী সুনীতিৰ পুত্ৰ। ৰজাই সৰু পত্নী সুৰুচিক অধিক ভাল পাইছিল, সেয়েহে ধ্ৰুৱতকৈ সুৰুচিৰ পুত্ৰ উত্তমক বেছি মৰম কৰিছিল।
সেই মৰ্মান্তিক অপমান
এদিন সৰু ধ্ৰুৱই তেওঁৰ দেউতাকৰ কোলাত বহিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। কিন্তু মাহীমাক সুৰুচিয়ে তেওঁক হাতত ধৰি টানি নমাই দিলে আৰু ক’লে—
> "ত তই ৰজাৰ কোলাত বহিবলৈ যোগ্য নহয়। যদি তই ৰাজসিংহাসন বা ৰজাৰ মৰম বিচাৰ, তেন্তে তই ভগৱান বিষ্ণুক আৰাধনা কৰি মোৰ গৰ্ভত পুনৰ জন্ম ল’ব লাগিব।"
>
পাঁচ বছৰীয়া ধ্ৰুৱই কান্দি কান্দি মাক সুনীতিৰ ওচৰলৈ গ’ল। মাকে চকুলো টুকি ক’লে, "বোপাই, মাহীমাৰ কথা ঠিকেই। এই পৃথিৱীত ভগৱান বিষ্ণুৰ বাহিৰে আমাক আশ্ৰয় দিব পৰা আন কোনো নাই।"
#ধ্ৰুৱৰ_বনবাস_আৰু_নাৰদৰ_আগমণ
মাকৰ কথা শুনি অবোধ বালকে ভগৱানক বিচাৰি অৰণ্যলৈ যাত্ৰা কৰিলে। বাটত তেওঁক দেৱৰ্ষি নাৰদে লগ পালে। নাৰদে ধ্ৰুৱৰ পৰীক্ষা ল’বলৈ ক’লে, "বোপাই, তুমি ইমান সৰু ল’ৰা, অৰণ্যৰ হিংস্ৰ জন্তুৰ মাজত কেনেকৈ থাকিবা? ঘৰলৈ ঘূৰি যোৱা।"
কিন্তু ধ্ৰুৱৰ সংকল্প আছিল অটল। তেওঁৰ একাগ্ৰতা দেখি নাৰদে তেওঁক "ওম নমো ভগৱতে বাসুদেবায়" মন্ত্ৰটো দিলে আৰু যমুনা নদীৰ পাৰত থকা মধুৱনত তপস্যা কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিলে।
#ঘোৰ_তপস্যা_আৰু_ভগৱানৰ_দৰ্শন
ধ্ৰুৱই কঠোৰ তপস্যা আৰম্ভ কৰিলে:
* প্ৰথমতে তেওঁ কেৱল ফল-মূল খাই আছিল।
* তাৰপাছত কেৱল পানী আৰু শেষত কেৱল বায়ু সেৱন কৰি তপস্যা কৰিলে।
* অৱশেষত তেওঁ উশাহ-নিশাহ বন্ধ কৰি ভগৱানৰ ধ্যানত মগ্ন হ’ল।
ধ্ৰুৱৰ ভক্তিৰ শক্তি ইমান আছিল যে ত্ৰিলোক কঁপিবলৈ ধৰিলে। ভক্তৰ ব্যাকুলতা দেখি ভগৱান বিষ্ণু স্বয়ং ধ্ৰুৱৰ সমুখত আবিৰ্ভাৱ হ’ল। ভগৱানে তেওঁৰ পাঞ্চজন্য শংখটো ধ্ৰুৱৰ গালত স্পৰ্শ কৰাৰ লগে লগে শিশু ধ্ৰুৱৰ জ্ঞানৰ উদয় হ’ল আৰু তেওঁ অপূৰ্ব স্তুতি কৰিবলৈ ধৰিলে।
#আশীৰ্বাদ_আৰু_ধ্ৰুৱ_তৰা
भगৱান বিষ্ণুৱে ধ্ৰুৱক আশীৰ্বাদ দিলে যে তেওঁ ৩৬ হাজাৰ বছৰ পৃথিৱী শাসন কৰিব আৰু মৃত্যুৰ পিছত মহাকাশত এনে এক স্থান পাব যিটো কেতিয়াও লৰচৰ নহয়। সেই স্থানটোৱেই হৈছে আজিৰ "ধ্ৰুৱ তৰা" (North Star), যাক কেন্দ্ৰ কৰি গোটেই মহাকাশৰ জ্যোতিষ্কবোৰ ঘূৰি থাকে।
কাহিনীৰ সাৰমৰ্ম
এই কাহিনীয়ে প্ৰমাণ কৰে যে জন্মই নহয়, মানুহৰ কৰ্ম আৰু ভক্তিহে আচল পৰিচয়। এজন অবোধ শিশুৱেও যদি একাগ্ৰতাৰে চেষ্টা কৰে, তেন্তে তেওঁ অসম্ভৱকো সম্ভৱ কৰিব পাৰে।

18/02/2026

#গজেন্দ্ৰ_মোক্ষৰ_কাহিনী
এসময়ত ত্ৰিকূট পৰ্বতৰ ঘন অৰণ্যত গজেন্দ্ৰ নামৰ এক বিশাল হাতী বাস কৰিছিল। তেওঁ আছিল হাতীৰ জাকটোৰ ৰজা। তেওঁৰ শক্তি আৰু পৰাক্ৰমৰ আগত অৰণ্যৰ সকলো প্ৰাণীয়েই ভয় কৰিছিল।
সংকটৰ আৰম্ভণি
এদিন প্ৰচণ্ড গৰমত গজেন্দ্ৰই তেওঁৰ পৰিয়ালৰ সৈতে এটি নিৰ্মল পানীৰ হ্ৰদত গা ধুবলৈ গৈছিল। পানীৰ মাজত আনন্দ কৰি থকা অৱস্থাতে হঠাৎ এটা মকৰ (ঘঁৰিয়াল) আহি গজেন্দ্ৰৰ ভৰি এখনত থাপ মাৰি ধৰিলে।
হাতীটোৱে ভাবিছিল যে তেওঁৰ ইমান শক্তি, গতিকে ঘঁৰিয়ালটোক তেওঁ সহজেই পানীৰ পৰা টানি উলিয়াই আনিব পাৰিব। কিন্তু পানীত ঘঁৰিয়ালৰ শক্তি বহুগুণে বেছি।
যুঁজ আৰু নিঃসংগতা
প্ৰায় ১০০০ বছৰ ধৰি হাতী আৰু ঘঁৰিয়ালৰ মাজত সেই টনা-আঁজোৰা চলি থাকিল। লাহে লাহে হাতীটো দুৰ্বল হৈ পৰিল আৰু ঘঁৰিয়ালটোৱে তেওঁক গভীৰ পানীৰ মাজলৈ টানি নিবলৈ ধৰিলে।
প্ৰথমতে গজেন্দ্ৰৰ পত্নী আৰু বন্ধুসকলে সহায় কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল, কিন্তু মৃত্যু সমুখত দেখি সকলোৱে তেওঁক এৰি গুচি গ’ল। গজেন্দ্ৰই বুজি পালে যে এই পৃথিৱীত কোনেও কাৰো নহয়, অন্তিম সময়ত কেৱল ভগৱানেই একমাত্ৰ ভৰসা।
গজেন্দ্ৰৰ প্ৰাৰ্থনা আৰু ভগৱানৰ আগমন
সম্পূৰ্ণ অসহায় হৈ পৰা গজেন্দ্ৰই সেই অৱস্থাতে পানীৰ পৰা এটা পদুম ফুল শুঁৰেৰে তুলি ধৰিলে আৰু পৰম পুৰুষ ভগৱান বিষ্ণুক স্মৰণ কৰি স্তুতি কৰিবলৈ ধৰিলে।
> "হে ভগৱান, মই আজি নিৰুপায়। মোৰ শক্তি শেষ হ’ল। এতিয়া আপুনি মোৰ একমাত্ৰ ত্ৰাণকৰ্তা।"
>
ভক্তৰ আতুৰ আহ্বান শুনি ভগৱান বিষ্ণুৱে ক্ষন্তেকো পলম নকৰিলে। তেওঁ তেওঁৰ বাহন গৰুড়ৰ পিঠিত উঠি লৰালৰিকৈ হ্ৰদৰ পাৰ পালেহি।
উদ্ধাৰ
ভগৱানে তেওঁৰ সুদৰ্শন চক্ৰ প্ৰয়োগ কৰি ঘঁৰিয়ালটোৰ ডিঙি কাটি পেলালে আৰু গজেন্দ্ৰক মৃত্যুৰ মুখৰ পৰা বচাই মোক্ষ প্ৰদান কৰিলে। আচলতে গজেন্দ্ৰ আৰু মকৰ— দুয়োজনেই পূৰ্বজন্মৰ শাপৰ বাবে এই যোনিত জন্ম লৈছিল আৰু ভগৱানৰ স্পৰ্শত দুয়োৰে মুক্তি হ’ল।
এই কাহিনীৰ পৰা আমি কি শিকিলোঁ?
* অহংকাৰ ত্যাগ: গজেন্দ্ৰই যেতিয়ালৈকে নিজৰ শক্তিৰ ওপৰত অহংকাৰ কৰিছিল, তেতিয়ালৈকে তেওঁ মুক্তি পোৱা নাছিল।
* সম্পূৰ্ণ সমৰ্পণ: ভগৱানৰ ওচৰত নিজকে সঁপি দিলে তেওঁ যিকোনো কঠিন পৰিস্থিতিৰ পৰা আমাক ৰক্ষা কৰে।

16/02/2026

15/02/2026

#এটা_নিশাৰ_ভিতৰত_নিৰ্জন_হোৱা_এখন_অভিশপ্ত_গাঁৱৰ_কাহিনী

কুলধৰা: ৰাজস্থানৰ এক অভিশপ্ত আৰু ৰহস্যময় নিৰ্জন গাঁও
ৰাজস্থানৰ সোণালী চহৰ জেছালমেৰৰ পৰা প্ৰায় ১৮ কিলোমিটাৰ দূৰত অৱস্থিত কুলধৰা গাঁও। আজিও এই ঠাইখন ভ্ৰমণ কৰিলে এক অজান শিহৰণ অনুভৱ হয়। প্ৰায় ২০০ বছৰ আগতে এই গাঁওখন পালিৱাল ব্ৰাহ্মণসকলৰ এক সমৃদ্ধিশালী বাসস্থান আছিল, কিন্তু ১৮২৫ চনৰ এক নিশা হঠাত্ গোটেই গাঁওখন জনশূন্য হৈ পৰিছিল।
#নিৰুদ্দেশৰ_ৰহস্য :
জনশ্ৰুতি অনুসৰি, সেই সময়ৰ জেছালমেৰৰ অত্যাচাৰী মন্ত্ৰী চালিম সিঙে গাঁওৰ মুখিয়ালৰ কন্যাক বিয়া কৰাব বিচাৰিছিল আৰু গাঁওবাসীক চৰম সীমা বান্ধি দিছিল। নিজৰ সন্মান ৰক্ষাৰ বাবে কুলধৰাৰ লগতে কাষৰীয়া ৮৪ খন গাঁৱৰ লোকে একেৰাতিৰ ভিতৰতে নিজৰ ঘৰ-দুৱাৰ ত্যাগ কৰি ক’ৰবালৈ গুচি গৈছিল। তেওঁলোক ক’লৈ গ’ল, সেইয়া আজিও এক ডাঙৰ ৰহস্য।
#অভিশাপৰ_কাহিনী:
যোৱাৰ সময়ত পালিৱাল ব্ৰাহ্মণসকলে অভিশাপ দি থৈ গৈছিল যে এই ঠাইত ভৱিষ্যতে কোনোৱে পুনৰ বসতি স্থাপন কৰিব নোৱাৰিব। আশ্চৰ্যজনকভাৱে, আজিও সেই অভিশাপ সত্য হৈ আছে। বহুবাৰ ইয়াত মানুহে থাকিবলৈ চেষ্টা কৰিছে যদিও কোনো সফল হোৱা নাই।
বৰ্তমান ভাৰতীয় পুৰাতত্ত্ব বিভাগৰ তত্ত্বাৱধানত থকা এই ধ্বংসস্তূপবোৰে আজিও সেই ক’লা নিশাৰ মৌন সাক্ষী বহন কৰিছে।

15/02/2026

11/02/2026