01/10/2026
තමිල් නඩුවේ චෙන්නායි නගරයේ අවසාන පැය කිහිපය.
මගේ චෙන්නායි සංචාරය කියන්නේ නගරයේ පාරම්පරික උරුමය, නවීන දියුණුව සහ දකුණු ඉන්දීය ආහාර රස එකට මුසු වුණු නොමැකෙන මතකයන් පිරුණු ගමනක්.
ගමනේ පළමු නැවතුම වුණේ චෙන්නායි නගරයේ හදවත බඳු Chennai Central සහ Egmore දුම්රිය ස්ථානයි. Chennai Central එක ඉදිරිපිට හිටගනිද්දී, ඒ දැවැන්ත රතු පැහැති ගොතික් ගොඩනැගිල්ලත්, උසට නැගී සිටින ඔරලෝසු කණුවත් මාව අතීතයට ගෙන ගියා වගෙයි. දහස් සංඛ්‍යාත මිනිසුන්ගේ කලබලකාරී බව, දුම්රිය හෝන් හඬවල් සහ ඒ කාර්යබහුලත්වය මැද මට දැනුණේ මුළු චෙන්නායි නගරයේම හදගැස්මයි. ඊට නොදෙවෙනි Egmore දුම්රිය ස්ථානයේ තිබුණු පැරණි ඉන්දු-සැරසනික් රාජකීය පෙනුම සංචාරකයෙක් විදිහට මගේ හිතට ලොකු කුතුහලයක් සහ ගෞරවයක් එකතු කළා.
එතැනින් පසු චෙන්නායි නගරයේ තද අව්වෙනි, අධික රථවාහන තදබදෙනුයි බේරෙන්න මම තෝරාගත්තේ Chennai Metro සේවාවයි. ඒක ඇත්තටම වෙනස්ම අත්දැකීමක්! ශීතකළ, ඉතාමත් පිරිසිදු modern මෙට්‍රෝ කෝච් එක ඇතුළට ආවම මුළු ඇඟටම ලැබුණේ ලොකු සැනසීමක්. උඩින් දිවෙන පාලම් (Elevated tracks) මතින් මෙට්‍රෝ එක වේගයෙන් ඉගිලෙද්දී, වීදුරු ජනේලයෙන් පහළ පෙනෙන චෙන්නායි නගරයේ කාර්යබහුල වීථි දෙස බලාගෙන යාම ගමනට තවත් සුන්දරත්වයක් එකතු කළා.
නමුත් මගේ මුළු ගමනේම මාව වඩාත්ම ත්‍රිල් කරපු මොහොත ආවේ M. A. Chidambaram (Chepauk) Stadium එක අසලට යද්දී. Chennai Super Kings (CSK) කණ්ඩායමේ නිවහන වුණු ඒ ප්‍රසිද්ධ ක්‍රීඩාංගණය ඉදිරිපිටට යද්දීම මුළු පරිසරයම කහ පැහැයෙන් බැබළෙනවා වගේ මට දැනුණා. මහා දැවැන්ත MS Dhoni ගේ බැනර්, "Whistle Podu" පාඨ සහ CSK එකට ආදරේ කරන කහ හමුදාවේ (Yellow Army) අසීමිත ජෝශය මුළු ප්‍රදේශය පුරාම පැතිරිලා තිබුණා. තරඟයක් නැති දවසක වුණත්, ඒ Stadium එක අසලදී මගේ ඇඟ කිලිපොලා ගිය ඒ ජවය සහ ලොකු ගැම්ම, චෙන්නායි ගමන මගේ ජීවිතයේ කිසිදා අමතක නොවන අත්දැකීමක් බවට පත් කළා.
කාවේරි ගංගාවෙන් සමුගෙන නැවත හමුවෙමු ගංගානම් ගංගාව අසබව බරණැස නොහොත් වරනාසියේ දී.
