KAIVO Quotes

KAIVO Quotes KAIVO Quotes, デジタルクリエイター, Kitakyushu-shiの連絡先情報、マップ、方向、お問い合わせフォーム、営業時間、サービス、評価、写真、動画、お知らせ。

တခုပဲ စဉ်းစားကြည့်ဗျာ 💢 လူတစ်ယောက်ကို သေဒဏ်ပေးပြီးမှ… သူ အပြစ်မရှိတာ သိလိုက်ရတာကိုပါ ............ 💢တကယ့်ကို ရူးလောက်တယ်မ...
22/07/2026

တခုပဲ စဉ်းစားကြည့်ဗျာ

💢 လူတစ်ယောက်ကို သေဒဏ်ပေးပြီးမှ… သူ အပြစ်မရှိတာ သိလိုက်ရတာကိုပါ ............ 💢

တကယ့်ကို ရူးလောက်တယ်မလား ...
ကိုယ်မသတ်ခဲ့တဲ့ လူသတ်မှုအတွက် မှားပြီး
သေဒဏ်ပေးခံလိုက်ရတာမျိုး ......



ဒီအကြောင်းကို စပြောရမယ်ဆိုရင်

၁၉၅၀ ခုနှစ်။

အင်္ဂလန်နိုင်ငံ၊ လန်ဒန်မြို့။

လူငယ်တစ်ယောက်ကို သူ့ရဲ့ ဇနီးနဲ့ သမီးကို သတ်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ စွပ်စွဲချက်နဲ့ ဖမ်းဆီးလိုက်ပါတယ်။

သူ့နာမည်က တင်မိုသီ အီဗန်စ် (Timothy Evans) ပါ။

ရဲတပ်ဖွဲ့ရဲ့ စစ်ဆေးမှုမှာ…

သူဟာ တစ်ခါ ဝန်ခံလိုက်…

တစ်ခါ ပြန်ငြင်းလိုက်နဲ့ ထွက်ဆိုချက်တွေ ပြောင်းလဲနေခဲ့ပါတယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့…

တရားရုံးက သူ့ကို အပြစ်ရှိတယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါတယ်။


အဲဒါနဲ့
၁၉၅၀ ခုနှစ် မတ်လ ၉ ရက်နေ့မှာ…

တင်မိုသီ အီဗန်စ်ကို ကြိုးပေးကွပ်မျက်ခဲ့ပါတယ်။

အမှုကလည်း အဲဒီမှာ ပြီးဆုံးသွားပြီလို့ လူတိုင်း ထင်ခဲ့ကြပါတယ်။

ဒါပေမယ့်…

သုံးနှစ်အကြာမှာ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။

လုံးဝ မထင်ထားတာတစ်ခုပါ ....

ဘာပါလိမ့်????



အဲဒါက

တင်မိုသီ နေခဲ့တဲ့ အိမ်တစ်အိမ်တည်းမှာ…

နောက်ထပ် အမျိုးသမီးအလောင်းတွေကို ဆက်တိုက် တွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်။

စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေ ဆက်လုပ်တဲ့အခါ…

တကယ့် လူသတ်သမားက…

အိမ်နီးချင်း ဂျွန် ရက်ဂျင်နယ် ဟာလီ ခရစ္စတီ (John Reginald Halliday Christie) ဖြစ်နေကြောင်း ပေါ်ပေါက်လာပါတယ်။

လုံးဝ Shock ဗျာ.....

ခရစ္စတီဟာ နောက်ပိုင်းမှာ အမျိုးသမီးများစွာကို သတ်ခဲ့တဲ့ Serial Killer ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့ပြီး…

၁၉၅၃ ခုနှစ်မှာ ကြိုးပေးကွပ်မျက်ခံခဲ့ရပါတယ်။



ဒီအချိန်မှာ…

လူတိုင်း မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ကြပါတယ်။

“ဒါဆို တင်မိုသီ အီဗန်စ်က အပြစ်မရှိဘဲ သေဒဏ်ပေးခံခဲ့ရတာလား?”

နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြန်လည်သုံးသပ်မှုတွေ လုပ်ပြီးနောက်…

၁၉၆၆ ခုနှစ်မှာ ဗြိတိန်အစိုးရက တင်မိုသီ အီဗန်စ်ဟာ တရားမျှတမှု မရခဲ့ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခဲ့ပြီး အမှားအယွင်းအတွက် လျော်ကြေးပေးခဲ့ပါတယ်။

နောက်ဆုံး…

၁၉၆၉ ခုနှစ်မှာ ဗြိတိန်နိုင်ငံက လူသတ်မှုအတွက် သေဒဏ်ကို ဖျက်သိမ်းခဲ့ပါတယ်

ယနေ့အထိလည်း (United Kingdom - UK) ဗြိတိန်နိုင်ငံ မှာ ဒီနေ့အထိ သေဒဏ် (Death Penalty) မရှိတော့ပါဘူး။

ဒီ တင်မိုသီ အီဗန်စ်ရဲ့ အမှုဟာ…

ဗြိတိန်သမိုင်းမှာ တရားစီရင်ရေး အမှားတစ်ခုက နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့ ဥပဒေကိုတောင် ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်တယ် ဆိုတာကို ပြသခဲ့တဲ့ အထင်ကရ အမှုဖြစ်လာခဲ့ပါတော့တယ်။



【လူတစ်ယောက်ကို သတ်ပြီး… စားခဲ့တဲ့ ဂျပန်ကျောင်းသား】လူတစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့တယ်။ကိုယ်တိုင်လည်း ဝန်ခံခဲ့တယ်။ရဲတပ်ဖွဲ့ကလည်း ဖမ်း...
17/07/2026

【လူတစ်ယောက်ကို သတ်ပြီး… စားခဲ့တဲ့ ဂျပန်ကျောင်းသား】

လူတစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့တယ်။

ကိုယ်တိုင်လည်း ဝန်ခံခဲ့တယ်။

ရဲတပ်ဖွဲ့ကလည်း ဖမ်းဆီးခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့်…

သူဟာ ထောင်တစ်ရက်တောင် မကျဘဲ နောက်ဆုံးမှာ လွတ်မြောက်လာခဲ့တယ်။

ဒီအမှုမှာ လူအများဆုံး ထိတ်လန့်ခဲ့ရတာက ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ ရာဇဝတ်မှုတစ်ခုတည်း မဟုတ်ပါဘူး။

အပြစ်ရှိကြောင်း သိသာနေသူတစ်ယောက် ဘာကြောင့် တရားရုံးရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကို မခံခဲ့ရတာလဲ ဆိုတဲ့ မေးခွန်းပါ။



၁၉၈၁ ခုနှစ်၊ ပြင်သစ်နိုင်ငံ ပဲရစ်မြို့။

ဂျပန်နိုင်ငံသား အိစ်ဆေး ဆာဂါဝါ (Issei Sagawa) ဟာ ပဲရစ်မှာ စာပေပညာဆိုင်ရာ ပါရဂူဘွဲ့တက်ရောက်နေတဲ့ ကျောင်းသားတစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ သူ့ရဲ့ တက္ကသိုလ်အတန်းဖော်ဖြစ်သူ အသက် ၂၅ နှစ်အရွယ် နယ်သာလန်နိုင်ငံသူ ရေနေး ဟာတယ်ဗဲလ် (Renée Hartevelt) ကို စာဖတ်ပေးဖို့ဆိုပြီး သူ့တိုက်ခန်းဆီ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပါတယ်။

ရေနေး ရောက်လာပြီးနောက်မှာတော့ ဆာဂါဝါက သူမကို သေနတ်နဲ့ ပစ်သတ်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီနောက် လူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ချိုးဖောက်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ဆက်လက်ကျူးလွန်ခဲ့ပါတယ်။



ရက်အနည်းငယ်အကြာမှာ…

ဆာဂါဝါဟာ သားကောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတွေကို ခရီးဆောင်အိတ်တွေထဲ ထည့်ပြီး ပဲရစ်မြို့ရှိ ဘွာ့စ် ဒူ ဘူလွန် (Bois de Boulogne) ပန်းခြံအနီးမှာ စွန့်ပစ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို သတိထားမိသူတွေရှိခဲ့ပြီး မကြာခင်မှာပဲ ပြင်သစ်ရဲတပ်ဖွဲ့က ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့ပါတယ်။

စုံစမ်းစစ်ဆေးချိန်မှာ ဆာဂါဝါက သူ့လုပ်ရပ်ကို ဝန်ခံခဲ့ပါတယ်။

ဒီအချိန်အထိ ကြည့်ရင်…

အမှုက ရှင်းလင်းပြီးသားလို့ ထင်ရပါတယ်။

တရားခံရှိတယ်။

ဝန်ခံချက်ရှိတယ်။

သက်သေအထောက်အထားတွေလည်း ရှိတယ်။

ဒါပေမယ့် အမှုက လူတိုင်းထင်ထားသလို မပြီးဆုံးခဲ့ပါဘူး။



“တရားရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း မရှိသူ”

ပြင်သစ်နိုင်ငံမှာ စိတ်ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ စစ်ဆေးမှုတွေ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဆာဂါဝါကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအခြေအနေကြောင့် တရားရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းမရှိသူ လို့ သတ်မှတ်ခဲ့ပါတယ်။

ဒါကြောင့် လူသတ်မှုအတွက် ပုံမှန်တရားခွင်တင်ခြင်း မပြုလုပ်တော့ဘဲ စိတ်ကျန်းမာရေးဆေးရုံမှာ ထိန်းသိမ်းထားဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါတယ်။

နောက်ပိုင်းမှာ သူ့ကို ဂျပန်နိုင်ငံဆီ ပြန်ပို့ခဲ့ပါတယ်။

ဂျပန်နိုင်ငံရောက်တဲ့အခါ တိုကျိုမြို့ရှိ မတ်ဆုဇာဝါဆေးရုံ (Matsuzawa Hospital) မှာ ထပ်မံစစ်ဆေးခဲ့ကြပါတယ်။

ဒါပေမယ့် ဂျပန်ဆရာဝန်တွေကတော့ ဆာဂါဝါဟာ ရာဇဝတ်မှုကျူးလွန်ချိန်မှာ မိမိလုပ်ရပ်ကို သိရှိနားလည်နိုင်သူဖြစ်ပြီး ဥပဒေအရ တာဝန်ယူနိုင်တယ်လို့ ယူဆခဲ့ကြပါတယ်။

ဒီအခြေအနေမှာ ဂျပန်နိုင်ငံက သူ့ကို ပြန်လည်တရားစွဲနိုင်မယ်လို့ ထင်ရပါတယ်။

ဒါပေမယ့်…

အဓိကပြဿနာတစ်ခု ရှိနေခဲ့ပါတယ်။



နိုင်ငံနှစ်နိုင်ငံကြား ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ တရားမျှတမှု

ပြင်သစ်နိုင်ငံဘက်မှာ ဆာဂါဝါကို တရားရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းမရှိသူအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး အမှုကို ပိတ်သိမ်းထားခဲ့ပါတယ်။

အမှုဆိုင်ရာ မှတ်တမ်းတွေကိုလည်း ဂျပန်အာဏာပိုင်တွေဆီ အပြည့်အစုံ မပေးပို့ခဲ့ဘူးလို့ မှတ်တမ်းတွေက ဆိုပါတယ်။

အကျိုးဆက်ကတော့…

ဂျပန်နိုင်ငံမှာ သူ့ကို တရားစွဲဖို့ လိုအပ်တဲ့ တရားဝင်အထောက်အထားနဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေ မပြည့်စုံတော့တာပါ။

နောက်ဆုံးမှာ ဆာဂါဝါဟာ ၁၉၈၆ ခုနှစ်မှာ ဆေးရုံကနေ ပြန်လည်လွတ်မြောက်လာခဲ့ပြီး ထပ်မံတရားရင်ဆိုင်ရခြင်း မရှိတော့ပါဘူး။

လူသတ်မှုကို ဝန်ခံထားသူတစ်ယောက်ဟာ နိုင်ငံနှစ်နိုင်ငံရဲ့ ဥပဒေဆိုင်ရာ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကြားမှာ လွတ်မြောက်သွားခဲ့တာပါ။



လွတ်မြောက်ရုံနဲ့ မပြီးခဲ့ဘူး

ဒီအမှုရဲ့ အငြင်းပွားစရာအကောင်းဆုံးအပိုင်းက ဆာဂါဝါ လွတ်မြောက်လာတာတင် မဟုတ်ပါဘူး။

နောက်ပိုင်းမှာ သူဟာ သူ့ပြစ်မှုအကြောင်း စာအုပ်တွေ ရေးခဲ့တယ်။

သတင်းမီဒီယာတွေမှာ အင်တာဗျူးတွေ ဖြေခဲ့တယ်။

ရုပ်ရှင်နဲ့ ရုပ်သံအစီအစဉ်တချို့မှာလည်း ပါဝင်ခဲ့တယ်။

အကြမ်းဖက်ရာဇဝတ်မှုတစ်ခုကို ကျူးလွန်ခဲ့သူတစ်ယောက်က လူသိများတဲ့ မီဒီယာပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးလို ဖြစ်လာခဲ့တာကြောင့် ဂျပန်လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းနဲ့ နိုင်ငံတကာမှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝေဖန်ခံခဲ့ရပါတယ်။

ဒီနေရာမှာ လူတွေ မေးခဲ့ကြတာက…

မီဒီယာဟာ ရာဇဝတ်မှုကို ရှင်းပြနေတာလား။

ဒါမှမဟုတ်…

ရာဇဝတ်သားကို ကျော်ကြားသူတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနေတာလား။



အိစ်ဆေး ဆာဂါဝါဟာ ၂၀၂၂ ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလ ၂၄ ရက်နေ့မှာ အဆုတ်ရောင်ရောဂါဆိုင်ရာ နောက်ဆက်တွဲပြဿနာကြောင့် တိုကျိုမြို့ရှိ ဆေးရုံတစ်ခုမှာ အသက် ၇၃ နှစ်အရွယ်နဲ့ သေဆုံးခဲ့ပါတယ်။ သူဟာ အသက်ရှင်နေသမျှကာလအတွင်း ဒီလူသတ်မှုအတွက် ထောင်ဒဏ်ကျခံခဲ့ရခြင်း မရှိခဲ့ပါဘူး။



ဒီအမှုက လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ ရက်စက်မှုကိုသာ ပြသခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။

စိတ်ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ၊ နိုင်ငံတကာဥပဒေ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုနဲ့ မီဒီယာတွေရဲ့ တာဝန်ယူမှုမှာ ချို့ယွင်းချက်ရှိလာရင်…

တရားခံကို ဖမ်းမိထားတာတောင် တရားမျှတမှုရမယ်လို့ အာမခံလို့မရဘူး ဆိုတာကိုလည်း ပြသခဲ့ပါတယ်။

သားကောင် ရေနေး ဟာတယ်ဗဲလ် အတွက်တော့ ဒီအမှုဟာ စိတ်ဝင်စားဖွယ် Crime Story တစ်ပုဒ် မဟုတ်ပါဘူး။

မိသားစုတစ်စုက ချစ်ခင်ရသူတစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး…

အပြစ်ကျူးလွန်သူကတော့ ပြစ်ဒဏ်မခံဘဲ ဆက်လက်နေထိုင်ခွင့် ရခဲ့တဲ့ မပြီးဆုံးသေးသော တရားမျှတမှုတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။




【လူများလေလေ… ကူညီမယ့်သူ နည်းလေလေ။】လမ်းမတစ်ခုမှာ…လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် လဲကျသွားတယ်။သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လူတွေ အများကြီးရှိနေတယ...
17/07/2026

【လူများလေလေ… ကူညီမယ့်သူ နည်းလေလေ။】

လမ်းမတစ်ခုမှာ…

လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် လဲကျသွားတယ်။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လူတွေ အများကြီးရှိနေတယ်။

တချို့က ခဏရပ်ကြည့်နေတယ်။
တချို့က ဖုန်းထုတ်ပြီး ရိုက်ကူးနေတယ်။

တချို့ကတော့ “တခြားတစ်ယောက် ကူညီမှာပဲ” လို့ ထင်ပြီး လမ်းဆက်လျှောက်သွားတယ်။

ဒါပေမယ့်…

ချက်ချင်း ပြေးသွားပြီး ကူညီတဲ့သူကတော့ မရှိသေးဘူး။

အဲဒီလိုမြင်ရတဲ့အခါ လူတော်တော်များများက…

“လူတွေ အရင်လို မသနားတတ်တော့ဘူး” လို့ ထင်တတ်ကြပါတယ်။

ဒါပေမယ့်…

စိတ်ပညာရှင်တွေကတော့ ဒီဖြစ်စဉ်ကို ဒီလိုရှင်းပြကြပါတယ်။



ဒီဖြစ်စဉ်ကို Bystander Effect (ဘိုင်စတန်ဒါ အီဖက်) လို့ ခေါ်ပါတယ်။

အရေးပေါ်အခြေအနေတစ်ခုမှာ…

လူတစ်ယောက်တည်း ရှိနေတဲ့အခါ အဲဒီသူက
ကူညီနိုင်ချေ ပိုများပါတယ်။

ဒါပေမယ့် လူအများကြီးရှိနေတဲ့အခါ…

လူတိုင်းရဲ့စိတ်ထဲမှာ တူညီတဲ့အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာတတ်ပါတယ်။

“တခြားတစ်ယောက် ကူညီမှာပါ…”

အဲဒီအတွေးကြောင့်ပဲ…

ကူညီဖို့တာဝန်ဟာ လူတစ်ယောက်ဆီမှာ မကျန်တော့ဘဲ လူအုပ်ကြီးထဲကို ထဲကို သို့လော သ်ို့လော ဖြစ်စေနျုင်တယ် ။

စိတ်ပညာမှာတော့ ဒါကို Diffusion of Responsibility (တာဝန်ဝတ္တရား ပျံ့နှံ့သွားခြင်း) လို့ ခေါ်ပါတယ်။



ဒီအယူအဆဟာ ၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်တွေက စိတ်ပညာရှင် ဂျွန် ဒါလေး (John Darley) နဲ့ ဘစ်ဘ် လာတာနေး (Bibb Latané) တို့ရဲ့ လေ့လာမှုတွေကြောင့် လူသိများလာခဲ့ပါတယ်။

သူတို့ရဲ့ စမ်းသပ်မှုတွေမှာ…

အရေးပေါ်အခြေအနေကို မြင်တဲ့အခါ…

တစ်ယောက်တည်း ရှိတဲ့သူတွေက အကူအညီပေးဖို့ ပိုမြန်ဆန်တတ်ကြပြီး…

လူအများကြီး ရှိနေချိန်မှာတော့
ရှိတဲ့သူတွေကတော့ တခြားသူတစ်ယောက် စလုပ်မယ့်အချိန်ကို စောင့်နေတတ်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်။



ဒါပေမယ့်…

ဒီအကြောင်းအရာကို နားလည်ထားဖို့ အရေးကြီးတဲ့အချက်တစ်ခု ရှိပါတယ်။

Bystander Effect ဟာ အမြဲတမ်း မဖြစ်ပါဘူး။

တချို့အရေးပေါ်အခြေအနေတွေမှာ လူအများက အသက်စွန့်ပြီး ဝင်ရောက်ကူညီခဲ့တဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေလည်း အများကြီးရှိပါတယ်။

အခြေအနေ၊ အန္တရာယ်အဆင့်၊ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ လူတစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပေါ်မူတည်ပြီး တုံ့ပြန်ပုံက ကွာခြားနိုင်ပါတယ်။



ဒါကြောင့်…

အကယ်၍ သင်ဟာ အရေးပေါ်အခြေအနေတစ်ခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရင်…

“တစ်ယောက်ယောက် အရေးပေါ်ဖုန်းဆက်ပေးပါ!” လို့ မပြောဘဲ…

“အပြာရောင်အင်္ကျီဝတ်ထားတဲ့ အကို… အရေးပေါ်ဖုန်း ချက်ချင်းဆက်ပေးပါ။”

လို့ လူတစ်ယောက်ကို တိုက်ရိုက် တာဝန်ပေးပြောတာက ပိုထိရောက်ပါတယ်။



လူအများကြီး ရှိနေတာက…

အကူအညီ ပိုရမယ်လို့ အမြဲတမ်း မဆိုလိုပါဘူး။

တစ်ခါတလေ…

“တခြားတစ်ယောက် ကူညီမှာပါ” ဆိုတဲ့ အတွေးတစ်ခုကပဲ…

အရေးကြီးဆုံး စက္ကန့်တွေကို ဆုံးရှုံးသွားစေနိုင်ပါတယ်။



💬 သင်ရော… လူအများကြားမှာ ဘယ်သူမှ မကူညီတဲ့ အခြေအနေမျိုးကို မြင်ဖူးလား?

ဒါမှမဟုတ် သင်ကိုယ်တိုင် ကြုံဖူးလား?

Comment မှာ မျှဝေပေးပါ။


🇯🇵 မြန်မာဝန်ထမ်းတွေ အလုပ်မပြုတ်စေချင်လို့… အရှုံးခံပြီးတောင် ဆိုင်မပိတ်တဲ့ ဂျပန်အဖိုးအိုစီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုကို ဆက်လက...
17/07/2026

🇯🇵 မြန်မာဝန်ထမ်းတွေ အလုပ်မပြုတ်စေချင်လို့… အရှုံးခံပြီးတောင် ဆိုင်မပိတ်တဲ့ ဂျပန်အဖိုးအို

စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုကို ဆက်လက်လည်ပတ်ရတဲ့ အကြောင်းပြချက်က အမြတ်အစွန်း ဖြစ်တတ်ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် ရန်ကုန်မြို့က ဂျပန်စားသောက်ဆိုင် Corner Horn ရဲ့ ပိုင်ရှင် အသက် ၇၈ နှစ်အရွယ် တာကဲရှိ အိုဒါတေး (Takeshi Odate) အတွက်တော့ အရေးကြီးဆုံးအရာက ပိုက်ဆံ မဟုတ်ပါဘူး။

သူ့ဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ မြန်မာဝန်ထမ်းတွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေ အလုပ်အကိုင် မပျောက်စေချင်တဲ့ စိတ်ကြောင့်သာ အခက်အခဲတွေကြားက ဆိုင်ကို ဆက်ဖွင့်ထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဂျပန်စီးပွားရေးမီဒီယာ Toyo Keizai Online နဲ့ ပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ အင်တာဗျူးမှာ အိုဒါတေးက လက်ရှိအခြေအနေမှာ ဆိုင်လုပ်ငန်းအနေနဲ့ ရပ်တည်ဖို့ ခက်ခဲနေပေမယ့် ဝန်ထမ်းတွေကို ဖြစ်ချင်ရာဖြစ် မထားခဲ့ချင်တာကြောင့် ဆိုင်ကို မပိတ်ဘဲ ဆက်လက်လည်ပတ်နေတယ်လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။

အိုဒါတေးဟာ ဂျပန်နိုင်ငံမှာ စားသောက်ဆိုင်လုပ်ငန်းကို နှစ်ပေါင်း ၄၀ ကျော် လုပ်ကိုင်ခဲ့သူပါ။

အဲဒီကာလအတွင်း မြန်မာနိုင်ငံသား ဝန်ထမ်းအများအပြားကို အလုပ်ခန့်ထားခဲ့ပြီး၊ အလုပ်ရှင်နဲ့ ဝန်ထမ်းဆိုတဲ့ ဆက်ဆံရေးထက် မိသားစုဝင်တွေလို ရင်းရင်းနှီးနှီး နေထိုင်ခဲ့ကြပါတယ်။

ဝန်ထမ်းတွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေကို အပန်းဖြေခရီးတွေ ပို့ပေးခဲ့သလို၊ အခက်အခဲတွေကိုလည်း အတူတကွ ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြတာကြောင့် အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ အပြန်အလှန် ယုံကြည်မှုနဲ့ သံယောဇဉ်တွေ ပိုမိုခိုင်မာလာခဲ့ပါတယ်။

နောက်ပိုင်းမှာတော့ မြန်မာဝန်ထမ်းဟောင်းတွေက—

“ရန်ကုန်မှာလည်း ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်ပေးပါ”

လို့ တိုက်တွန်းခဲ့ကြပါတယ်။

အဲဒီတောင်းဆိုချက်ကို အလေးအနက်ထားခဲ့တဲ့ အိုဒါတေးဟာ ၂၀၁၂ ခုနှစ်မှာ ရန်ကုန်မြို့မှာ Corner Horn စားသောက်ဆိုင်ကို စတင်ဖွင့်လှစ်ခဲ့ပါတယ်။

၂၀၁၇ ခုနှစ်ရောက်တဲ့အခါ ဂျပန်နိုင်ငံက သူ့လုပ်ငန်းတွေကို လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ပြီး မြန်မာနိုင်ငံကို အပြီးအပိုင် ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် ၂၀၂၁ ခုနှစ်နောက်ပိုင်း မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ နိုင်ငံရေး၊ စီးပွားရေးနဲ့ လူမှုရေးအခြေအနေတွေက ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါတယ်။

ဖောက်သည်နည်းလာတာ၊ ကုန်ကျစရိတ်မြင့်တက်လာတာနဲ့ လုပ်ငန်းလည်ပတ်ဖို့ ခက်ခဲလာတာကြောင့် ဂျပန်စားသောက်ဆိုင်အပါအဝင် နိုင်ငံခြားလုပ်ငန်းအများအပြား ပိတ်သိမ်းခဲ့ရပါတယ်။

ဒါပေမယ့် Corner Horn ကတော့ မပိတ်ခဲ့ပါဘူး။

ဆိုင်လုပ်ငန်းကရတဲ့ ဝင်ငွေတစ်ခုတည်းနဲ့ ဆက်လက်ရပ်တည်ဖို့ မလွယ်ကူတော့ပေမယ့် အိုဒါတေးဟာ ဝန်ထမ်း ၂၀ ကျော်ကို ဆက်လက်အလုပ်ခန့်ထားခဲ့ပါတယ်။

ဆိုင်ကို ဆက်ဖွင့်နိုင်ဖို့အတွက်လည်း ဂျပန်နိုင်ငံမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားတဲ့ ပင်စင်ငွေနဲ့ ကိုယ်ပိုင်စုဆောင်းငွေတွေကို အသုံးပြုနေတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။

အိုဒါတေးက—

“ကျွန်တော် ဂျပန်မှာ စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေတွေရှိပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဆိုင်ကို ဆက်ဖွင့်ထားနိုင်တာပါ။ အခုအချိန်မှာ ကျွန်တော် လုပ်ပေးနိုင်တာက ဝန်ထမ်းတွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေ အလုပ်အကိုင်မပျောက်အောင် ဆိုင်ကို ဆက်လည်ပတ်ပေးတာပါပဲ”

လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။

သူ့အတွက် ဒီစားသောက်ဆိုင်ဟာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုတည်း မဟုတ်တော့ပါဘူး။

သူနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူလက်တွဲခဲ့တဲ့ မြန်မာဝန်ထမ်းတွေရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း၊ သူတို့ရဲ့ မိသားစုဘဝနဲ့ အပြန်အလှန်တည်ဆောက်ထားတဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ ပါဝင်နေတဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။

ဒါကြောင့်ပဲ အမြတ်မရှိတော့လည်း ဆိုင်ကို မပိတ်ခဲ့တာပါ။

အရှုံးခံနေရတာကို သိပေမယ့် လူတွေကို မထားခဲ့ချင်ခဲ့တာပါ။

အင်တာဗျူးအဆုံးမှာတော့ အိုဒါတေးက သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်ရဲ့ နောက်ကွယ်က အကြောင်းရင်းကို စကားတစ်ခွန်းနဲ့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဖော်ပြခဲ့ပါတယ်။

“နောက်ဆုံးတော့ လူတွေအချင်းချင်းကြားက သံယောဇဉ်လေးပါပဲ။”

ဒီစကားတစ်ခွန်းက အမြတ်အစွန်းထက် လူကို ပိုတန်ဖိုးထားတဲ့ အလုပ်ရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ဖော်ပြနေပါတယ်။

အခက်အခဲတွေကြားမှာတောင် ကိုယ်နဲ့အတူ လက်တွဲခဲ့တဲ့သူတွေကို မထားခဲ့ခြင်း၊ ကိုယ်တတ်နိုင်သလောက် သူတို့ရဲ့ ဘဝကို ဆက်ထိန်းပေးခြင်းဟာ တစ်ခါတလေ စီးပွားရေးအောင်မြင်မှုထက် ပိုမိုတန်ဖိုးကြီးတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

🇯🇵 ဂျပန်မှာနေတဲ့ မြန်မာတစ်ယောက်ထီပေါက်ရင် အခွန်ဆောင်ရမလား? လတ်တလော ဂျပန်မှာနေတဲ့ မြန်မာမလေး တစ်ယောက်  မြန်မာငွေ သိန်း ၅၀...
16/07/2026

🇯🇵 ဂျပန်မှာနေတဲ့ မြန်မာတစ်ယောက်ထီပေါက်ရင် အခွန်ဆောင်ရမလား?

လတ်တလော ဂျပန်မှာနေတဲ့ မြန်မာမလေး တစ်ယောက် မြန်မာငွေ သိန်း ၅၀၀ တန်ဖိုးရှိတဲ့
ဂျပန်ခဲခြစ်ထီပေါက်တော့ ဂျပန်နိုင်ငံမှာ ထီပေါက်ရင်
ဆိုတဲ့ စာလေးရေးလိုက်ဦးမယ်

သိတဲ့လူတွေတော့ ကျော်သွားပေါ့
မသိသေးတဲ့ သူတွေ ဗဟုသုတ ရရင်တော်ပါပြီ

------------

ဂျပန်နိုင်ငံမှာ ထီပေါက်ပြီ ဆိုပါတော့

ပထမဆုံးစိတ်ထဲဝင်လာမယ့် မေးခွန်းက—

“ဒီလောက်ငွေရရင် အခွန်ဘယ်လောက်ဖြတ်မှာလဲ?”

အဖြေကတော့ လူတော်တော်များများ မထင်ထားတာမျိုးပါ။

ဂျပန်ထီဆုငွေကို ဝင်ငွေခွန် မဆောင်ရပါဘူး

ဂျပန်နိုင်ငံအတွင်း တရားဝင်ရောင်းချတဲ့ ထီကနေ ရရှိတဲ့ ဆုငွေကို 所得税 — ဝင်ငွေခွန် မကောက်ပါဘူး။

အဓိပ္ပာယ်က ယန်းသန်းတစ်ရာပေါက်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ယန်းတစ်ဘီလီယံပေါက်တာပဲဖြစ်ဖြစ် ထီဆုငွေကိုယ်တိုင်အပေါ် ဝင်ငွေခွန်ဖြတ်ပြီးမှ ပေးတာမဟုတ်ပါဘူး။

ဂျပန်နိုင်ငံသားဖြစ်မှသာ ကင်းလွတ်တာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။

ဂျပန်မှာ တရားဝင်နေထိုင်တဲ့ မြန်မာနိုင်ငံသားက ကိုယ်တိုင် တရားဝင်ဝယ်ထားတဲ့ ဂျပန်ထီ ပေါက်ရင်လည်း ကင်းလွတ်နိုင်ပါတယ်

ဒါပေမယ့် ဒီနေရာမှာ လူတွေ ရောထွေးတတ်တဲ့ အချက်တစ်ခု ရှိပါတယ်။

ထီပေါက်ချိန်မှာ အခွန်မရှိပေမယ့် ပိုက်ဆံကို ခွဲပေးချိန်မှာ အခွန်ရှိနိုင်ပါတယ်

ဥပမာ—

ကိုယ်က ယန်း ၅၀၀ သန်းပေါက်သွားပြီး
ချစ်သူ၊ မိဘ၊ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေကို ပိုက်ဆံခွဲပေးတယ်ဆိုပါစို့။

ထီပေါက်ခဲ့တဲ့ငွေကို ကိုယ်ရတဲ့အချိန်မှာ
အခွန်မရှိပေမယ့်၊ ကိုယ့်အမည်နဲ့ရထားတဲ့ငွေထဲက တခြားလူတစ်ယောက်ဆီ အများကြီးလွှဲပေးလိုက်ရင်

အဲဒါကို လက်ဆောင်ပေးခြင်း — 贈与 လို့ သတ်မှတ်နိုင်ပါတယ်။

ဂျပန်မှာ တစ်နှစ်အတွင်း လက်ဆောင်အဖြစ်ရရှိတဲ့ ပစ္စည်းနဲ့ငွေ စုစုပေါင်းဟာ အခြေခံကင်းလွတ်ခွင့် ယန်း ၁.၁ သန်း ကျော်သွားရင် ရရှိသူဘက်မှာ 贈与税 — လက်ဆောင်ခွန် ပေါ်လာနိုင်ပါတယ်။ (National Tax Agency)

ဒါကြောင့်—

“ထီပေါက်တယ်၊ မိသားစုကို ယန်းသန်းတစ်ရာစီ တန်းလွှဲလိုက်မယ်”

ဆိုပြီး မစဉ်းစားသေးဘဲ လုပ်လိုက်ရင် နောက်ပိုင်း အခွန်ပြဿနာဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

အတူတူငွေထည့်ဝယ်ထားတာဆိုရင်လည်း ဘယ်သူက ဘယ်လောက်ထည့်ထားတယ်ဆိုတဲ့ အထောက်အထား ရှိထားတာ ပိုကောင်းပါတယ်။

ဂျပန်တရားဝင်ဝက်ဘ်ဆိုက်မှာလည်း အဖွဲ့လိုက်အွန်လိုင်းထီဝယ်ပြီး ဆုငွေကို အဖွဲ့ဝင်များကြား ခွဲယူနိုင်တဲ့ စနစ်ရှိပါတယ်။

----------

ဆုငွေကို ဘယ်လိုထုတ်ယူရမလဲ?

ဆုငွေပမာဏပေါ်မူတည်ပြီး ထီဆိုင် သို့မဟုတ် မီဇူဟိုဘဏ် (Mizuho Bank) ရဲ့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဘဏ်ခွဲတွေမှာ ထုတ်ယူရပါတယ်။

အွန်လိုင်း၊ ATM သို့မဟုတ် ဘဏ်ဝန်ဆောင်မှုကနေ ဝယ်ထားတာဆိုရင်တော့ ဆုငွေကို မှတ်ပုံတင်ထားတဲ့ ဘဏ်အကောင့်ထဲ အလိုအလျောက် ထည့်ပေးတတ်ပါတယ်။

အချို့နံပါတ်ရွေးပြီထိုးရတဲ့ထီ LOTOထီတွေမှာ
ထီမဲဖွင့်ပြီးနောက် ဘဏ်ဖွင့်ရက် နှစ်ရက်ခန့်အတွင်း အကောင့်ထဲ ဝင်လာနိုင်ပါတယ်။

ဆုကြေးအရမ်းများရင်တော့—

* ထီလက်မှတ်အစစ်ဖြစ်ကြောင်း စစ်ဆေးခြင်း
* ကိုယ်ရေးအထောက်အထား စစ်ဆေးခြင်း
* ဘဏ်အကောင့်နှင့် ငွေလက်ခံနည်း သတ်မှတ်ခြင်း
* ဆုရရှိကြောင်း အထောက်အထားယူခြင်း

စတဲ့ အဆင့်တွေ ရှိနိုင်ပါတယ်။

အရေးကြီးဆုံးက စက္ကူထီလက်မှတ်ဆိုရင်
မပျောက်အောင်၊ မပျက်စီးအောင် သိမ်းထားဖို့ ပါ။

----------///

ထီဆုငွေကို မြန်မာနိုင်ငံ ပို့ရင်ရော?

ဂျပန်ထီပေါက်တဲ့ငွေကို တရားဝင်ရရှိကြောင်း ဘဏ်အထောက်အထား ရှိရင် နိုင်ငံတကာငွေလွှဲလုပ်ငန်းစဉ်အတိုင်း လွှဲနိုင်ခြေရှိပါတယ်။

ဒါပေမယ့် ပမာဏအရမ်းကြီးရင် ဘဏ်က—

“ဒီငွေ ဘယ်ကရလာတာလဲ?”

“ဘယ်သူ့ဆီ ပို့တာလဲ?”

“ဘာအတွက် ပို့တာလဲ?”

ဆိုတာတွေ မေးနိုင်ပါတယ်။

ဒါဟာ ပိုက်ဆံကို ပြန်သိမ်းချင်လို့ မဟုတ်ဘဲ ငွေကြေးခဝါချမှုနဲ့ မသမာငွေလွှဲမှုတွေကို ကာကွယ်ဖို့ စစ်ဆေးတာပါ။

တစ်ခါတည်း ငွေအများကြီး ပို့မယ်ဆိုရင် မြန်မာဘက်က ဘဏ်လက်ခံနိုင်မှု၊ ငွေကြေးစည်းမျဉ်း၊ လက်ခံသူဘက်က အခွန်အခြေအနေတွေကိုပါ ကြိုတင်စစ်ဆေးဖို့ လိုပါတယ်။

---------

>>>>ထီပေါက်ပြီးတဲ့ငွေကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရင် အခွန်ရှိနိုင်တယ်

“ဘာကြောင့် လူတွေက မကောင်းတဲ့သတင်းကို ပိုစိတ်ဝင်စားပြီး ပိုယုံလွယ်တာလဲ?”⸻ အကောင်းသတင်း ၁၀ ပုဒ်ထက် မကောင်းသတင်း ၁ ပုဒ်က သင...
16/07/2026

“ဘာကြောင့် လူတွေက မကောင်းတဲ့သတင်းကို
ပိုစိတ်ဝင်စားပြီး ပိုယုံလွယ်တာလဲ?”



အကောင်းသတင်း ၁၀ ပုဒ်ထက် မကောင်းသတင်း ၁ ပုဒ်က သင့်စိတ်ထဲမှာ ပိုကြာကြာကျန်နေဖူးလား?

ဒါဟာ သင့်ရဲ့အကျင့်မဟုတ်ပါဘူး။ လူ့ဦးနှောက်ရဲ့ ရှေးဟောင်းအသက်ရှင်ရေးစနစ်တစ်ခုနဲ့ သက်ဆိုင်နေပါတယ်။



လူတွေက မကောင်းတဲ့သတင်းတွေကို ပိုဖတ်တယ်၊ ပိုမျှဝေတယ်၊ တစ်ခါတလေ ပိုယုံတတ်ကြတယ်ဆိုတာကို သုတေသနများစွာက လေ့လာထားပါတယ်။

အကြောင်းရင်းက >> Negativity Bias

14/07/2026

🏛️ ဒီပုံထဲက မြို့ကြီးဟာ နာရီပိုင်းအတွင်း မီးတောင်ပြာတွေအောက်မှာ မြှုပ်နှံခံခဲ့ရပါတယ်။

🏛️ **ဒီပုံထဲက မြို့ကြီးဟာ နာရီပိုင်းအတွင်း မီးတောင်ပြာတွေအောက်မှာ မြှုပ်နှံခံခဲ့ရပါတယ်။**📍 **အချိန် – အေဒီ ၇၉၊ ဩဂုတ်လ ၂၄...
14/07/2026

🏛️ **ဒီပုံထဲက မြို့ကြီးဟာ နာရီပိုင်းအတွင်း မီးတောင်ပြာတွေအောက်မှာ မြှုပ်နှံခံခဲ့ရပါတယ်။**

📍 **အချိန် – အေဒီ ၇၉၊ ဩဂုတ်လ ၂၄ ရက် (ရက်စွဲအတိအကျနှင့် ပတ်သက်၍ သုတေသီများအကြား ဆွေးနွေးမှုများရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း အေဒီ ၇၉ တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ကို အများက လက်ခံထားကြသည်။)**

အီတလီနိုင်ငံ၊ နေပယ်ပင်လယ်ကွေ့အနီးမှာ တည်ရှိတဲ့ **Pompeii** မြို့ဟာ အဲဒီနေ့မနက်အထိ သာမန်နေ့တစ်နေ့လိုပဲ ရှင်သန်လှုပ်ရှားနေခဲ့ပါတယ်။

ဈေးဆိုင်တွေ ဖွင့်ထားတယ်။
ကလေးတွေ လမ်းပေါ်မှာ ဆော့ကစားနေတယ်။
မုန့်ဖိုတွေ မီးဖိုထဲမှာ ပေါင်မုန့်ဖုတ်နေဆဲ။
လူတွေက နေ့လယ်စာအတွက် ပြင်ဆင်နေကြတယ်။

ဘယ်သူမှ မသိခဲ့တာကတော့ မြို့ရဲ့အနီးမှာရှိတဲ့ **Vesuvius** မီးတောင်ဟာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ငြိမ်သက်နေပြီးနောက် ကြီးမားတဲ့ ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခုကို စတင်တော့မယ်ဆိုတာပါ။

ပထမဆုံးမှာ မီးတောင်ပြာနဲ့ ကျောက်စရစ်တွေ ကောင်းကင်ကို ကီလိုမီတာပေါင်းများစွာအထိ လွင့်တက်သွားပါတယ်။ အဲဒီနောက် ပြာတွေက မိုးရွာသလို မြို့အပေါ်ကို တဖြည်းဖြည်း ကျလာပါတော့တယ်။

အစပိုင်းမှာ လူတချို့က အန္တရာယ်ကို သေချာမသိသေးဘဲ အိမ်ထဲမှာပဲ နေခဲ့ကြပါတယ်။ တချို့ကတော့ အဖိုးတန်ပစ္စည်းတွေ ယူဖို့ ကြိုးစားရင်း ထွက်ပြေးဖို့ အချိန်နောက်ကျသွားခဲ့ကြတယ်။

ဒါပေမယ့် အန္တရာယ်အကြီးဆုံးကတော့ **Pyroclastic Flow** လို့ခေါ်တဲ့ အပူချိန် ရာနဲ့ချီ ဒီဂရီစင်တီဂရိတ်ရှိတဲ့ ဓာတ်ငွေ့၊ ပြာနဲ့ ကျောက်မှုန့်တွေ ရောနှောထားတဲ့ အရှိန်ပြင်း လှိုင်းကြီးတွေပါ။

ဒီလှိုင်းတွေဟာ လူတစ်ယောက် ပြေးနိုင်တဲ့ အမြန်နှုန်းထက် များစွာမြန်တဲ့ အရှိန်နဲ့ မြို့ထဲကို ဝင်ရောက်လာပြီး မိနစ်ပိုင်းအတွင်း အရာအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပါတယ်။

Pompeii မြို့ဟာ မီးတောင်ပြာတွေအောက်မှာ အထပ်ထပ် မြှုပ်နှံခံလိုက်ရပြီး လူထောင်ပေါင်းများစွာလည်း အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရပါတယ်။

အံ့ဩစရာကတော့ ဒီမီးတောင်ပြာတွေကပဲ အိမ်တွေ၊ လမ်းတွေ၊ နံရံဆေးရေးပန်းချီတွေ၊ မုန့်ဖိုတွေ၊ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းတွေ၊ လူတွေရဲ့ နောက်ဆုံးအခြေအနေအထိ ထူးထူးခြားခြား ထိန်းသိမ်းပေးထားခဲ့တာပါ။

ရာစုနှစ်ပေါင်း ၁,၅၀၀ ကျော်ကြာပြီးမှ Pompeii ကို ပြန်လည်တွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်။ နောက်ပိုင်း ရှေးဟောင်းသုတေသန တူးဖော်မှုတွေကြောင့် ရောမအင်ပါယာခေတ် လူတွေရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝ၊ အိမ်ရာပုံစံ၊ စီးပွားရေး၊ အနုပညာနဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတွေကို အသေးစိတ် လေ့လာနိုင်ခဲ့ကြပါတယ်။

ဒီနေ့ Pompeii ဟာ ကမ္ဘာ့အရေးပါဆုံး ရှေးဟောင်းမြို့တွေထဲက တစ်ခုဖြစ်ပြီး လူသားသမိုင်းမှာ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုက မြို့တစ်မြို့ကို ဘယ်လောက်မြန်မြန် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တယ်ဆိုတာကို သက်သေပြနေတဲ့ နေရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပါတယ်။

📌 **သင်သာ အဲဒီခေတ်က Pompeii မြို့မှာ ရှိနေခဲ့ရင်… မီးတောင်ပေါက်ကွဲတော့မယ့် အန္တရာယ်ကို အချိန်မီ သတိထားမိမယ်လို့ ထင်ပါသလား?**



【Japan နိုင်ငံက သမိုင်းတလျှောက် ဆရာအကျဆုံး"ယန်း သန်း ၃၀၀ ဓားပြမှု】ဂျပန်နိုင်ငံရဲ့ ရဲတွေဟာ တော်ကြသလို အလုပ်လည်းအရမ်းလုပ်က...
12/07/2026

【Japan နိုင်ငံက သမိုင်းတလျှောက် ဆရာအကျဆုံး

"ယန်း သန်း ၃၀၀ ဓားပြမှု】

ဂျပန်နိုင်ငံရဲ့ ရဲတွေဟာ တော်ကြသလို အလုပ်လည်း
အရမ်းလုပ်ကြပါတယ် ။

ကျနော်ဂျပန်ရောက်စတုန်းကဆို မြို့ထဲမှာ ရဲကားဥဩသံတွေခနခနကြားပြီး လန့်တောင်လန့်ခဲ့ပါတယ်

ပလိန်းကြီး ၄ ခေါက်လောက်လည်း အစစ်ခံဖူးပါတယ်
(နောက်မှ ပြောပြမယ် ရဲစစ်ခံရအတွေ့အကြုံကို )

အခုပြောချင်တာက အဲဒီလို ရဲတွေတောင်ဖမ်းဖို့
ဘာမှမတတ်နိုင်လောက်အောင် ဆရာကျခဲ့တဲ့

ဆရာအကျဆုံး ယန်း သန်း ၃၀၀ ဓားပြမှုတစ်ခု
ဖြစ်ပွါးခဲ့ဖူးပါတယ်...

《အချိန်က ....》

၁၉၆၈ ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလ ၁၀ ရက်နေ့...

တိုကျိုမြို့ရဲ့ ဆောင်းရာသီ မနက်ခင်းတစ်ခု။

လမ်းမပေါ်မှာ သွားလာလှုပ်ရှားနေတဲ့ လူတွေထဲက ဘယ်သူကမှ ဂျပန်နိုင်ငံရဲ့ သမိုင်းတစ်လျှောက်
အကြီးကျယ်ဆုံးနဲ့ အချောမွေ့ဆုံး ဓားပြမှုကြီးတစ်ခု သူတို့မျက်စိရှေ့မှာတင် ဖြစ်ပျက်တော့မယ်ဆိုတာကို ကြိုတင်မသိခဲ့ကြပါဘူး။

ဒါဟာ သေနတ်တစ်ချက်မှ မဖောက်ဘဲ၊
လူတစ်ယောက်မှ သွေးမထွက်ဘဲ ငွေသား
ယန်း သန်း ၃၀၀ ကို နေ့ခင်းကြောင်တောင် အေးအေးဆေးဆေး ယူဆောင်သွားခဲ့တဲ့ "ပြီးပြည့်စုံသော ရာဇဝတ်မှု (The Perfect Crime)" တစ်ခုရဲ့
အစပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

『အထိတ်တလန့်နံနက်ခင်း』

အဲဒီနေ့မနက်ပိုင်းမှာ Nihon Trust Bank က ဝန်ထမ်း
၄ ယောက်ဟာ Toshiba စက်ရုံက အလုပ်သမားတွေအတွက် နှစ်ကုန် ဘောနပ်စ် (Bonus) ပေးဖို့
ငွေသား ယန်း သန်း ၃၀၀ (ယနေ့ခေတ်တန်ဖိုးအရဆိုလျှင် အမေရိကန်ဒေါ်လာ သန်းပေါင်းများစွာ တန်ကြေးရှိ) ကို လုံခြုံရေးအမြင့်ဆုံး ကားတစ်စီးနဲ့ သယ်ဆောင်လာခဲ့ပါတယ်။

ကားလေး တိုကျိုမြို့ Fuchu နယ်မြေက အကျဉ်းထောင်နားကနေ ဖြတ်အမောင်းမှာ
ရဲဆိုင်ကယ်တစ်စီးက သူတို့ကို အရေးပေါ် တားဆီးလိုက်ပါတယ်။

ရဲဝတ်စုံ အပြည့်အစုံနဲ့ အဲဒီလူဟာ ကားပေါ်က ဝန်ထမ်းတွေကို အထိတ်တလန့်နဲ့ အခုလို ပြောလိုက်ပါတယ်-

"မင်းတို့ ဘဏ်မန်နေဂျာရဲ့ အိမ်မှာ ခုလေးတင် ဗုံး

ပေါက်ကွဲသွားတယ်။

မင်းတို့ကားအောက်မှာလည်း ဗုံးတပ်ထားတယ်လို့

သတင်းရထားတဲ့အတွက် အခုချက်ချင်း ဆင်းပေးပါ!"

ဘဏ်ဝန်ထမ်းတွေဟာ အရင်ရက်ပိုင်းကတည်းက သူတို့မန်နေဂျာဆီကို ခြိမ်းခြောက်စာတွေ ရောက်နေတယ်ဆိုတာ သိထားတဲ့အတွက် အကြောက်လွန်ပြီး ကားပေါ်ကနေ အမြန်ဆင်းပေးခဲ့ကြပါတယ်။

〔အနုပညာဆန်ဆန် လှည့်ကွက် 〕

ရဲအရာရှိဟာ ကားအောက်ကို ဝင်ပြီး စစ်ဆေးဟန်ပြလိုက်ပါတယ်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ ကားအောက်ကနေ မီးခိုးငွေ့တွေ အူထွက်လာပြီး

"ဗုံးကွဲတော့မယ်! အမြန်ပြေးကြ၊ ရှောင်ကြ"

လို့ အဲဒီရဲက အသံကုန်ဟစ်အော်လိုက်ပါတယ်။

ဘဏ်ဝန်ထမ်း ၄ ယောက်ဟာ အသက်လုပြီး
ဘေးက နံရံတစ်ခုအကွယ်ကို ထွက်ပြေးပုန်းရှောင်နေချိန်မှာတော့...

ဘယ်သူမှ မထင်မှတ်ထားတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို
ဆွံ့အံဖွယ် မြင်တွေ့လိုက်ရပါတယ်။

အဲဒီရဲအရာရှိဟာ ငွေတွေအပြည့်ပါတဲ့ ကားပေါ်ကို တက်ပြီး မောင်းပြေးသွားခဲ့တာပါ။

ဝန်ထမ်းတွေက သူတို့ကို ကယ်တင်ဖို့ ကားကို ဝေးဝေးမောင်းထုတ်သွားတာလို့ ကနဦး ထင်မှတ်ခဲ့ပေမယ့်၊ တကယ်တမ်းမှာတော့ အဲဒီရဲဟာ "ရဲအရာရှိ အတု" ဖြစ်နေပြီး ကားအောက်က မီးခိုးတွေဟာလည်း သူကိုယ်တိုင် ဖောက်ခွဲလိုက်တဲ့ "မီးခိုးဗုံး (Smoke Flare)" သက်သက်သာ ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။

🔍 သဲလွန်စ ၁၂၀ နှင့် ရဲတပ်ဖွဲ့ရဲ့ အရှက်ရဆုံးမှတ်တမ်း 💢

ဒီအမှုဟာ ဂျပန်ရဲတပ်ဖွဲ့အတွက်တော့ ဂုဏ်သိက္ခာကျဆင်းစရာ အကြီးမားဆုံး စိန်ခေါ်မှုကြီး ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။

• တစ်နိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာနဲ့ ရဲအင်အား ၁၇၀,၀၀၀ ကျော် အထိ အသုံးပြုခဲ့ပါတယ်။

• သံသယရှိသူပေါင်း ၁၁၀,၀၀၀ ကျော် ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းခဲ့ပါတယ်။

• အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာမှာ ဆိုင်ကယ်အပါအဝင် အထောက်အထား သဲလွန်စ ၁၂၀ ကျော် ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမယ့်

အဲဒီသဲလွန်စတွေအားလုံးဟာ တရားခံက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ ရဲတွေကို မျက်စိလည်လမ်းမှားစေဖို့ နိုင်ငံအနှံ့ကနေ စုဆောင်းလာတဲ့ "ပစ္စည်းဟောင်း" တွေချည်းသာ ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။

တကယ့်တရားခံရဲ့ အရိပ်အယောင်ကိုတောင် ဘယ်သူမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပါဘူး။

【အဆုံးသတ်ဘယ်လို ဖြစ်သွားလဲ 】


၁၉၇၅ ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလမှာတော့

ဒီအမှုရဲ့ ပြစ်မှုဆိုင်ရာ တရားစွဲဆိုနိုင်ခွင့်
ကာလစည်းကမ်းသတ် (Statute of limitations) ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပါတယ်။

၁၉၈၈ ခုနှစ်မှာတော့ တရားခံဟာ သူ့ကိုယ်သူ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ထုတ်ပြောရင်တောင်
တရားဥပဒေအရ အရေးယူလို့ မရတော့တဲ့ အခြေအနေကို ရောက်ရှိသွားခဲ့ပါတယ်။


ဒီကနေ့အချိန်အထိ

အဲဒီ ယန်း သန်း ၃၀၀ ဟာ ဘယ်ကိုရောက်သွားလဲ၊ တရားခံဟာ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို ဘယ်သူမှ အတိအကျ မသိခဲ့ရပါဘူး။

သေချာတာတစ်ခုကတော့ အဲဒီလူဟာ လူသားတွေရဲ့

"ကြောက်ရွံ့မှု" နဲ့

"အာဏာပိုင်တွေအပေါ် ယုံကြည်မှု"

ဆိုတဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားနည်းချက်ကို

အတိကျဆုံး တွက်ချက်ပြီး ရုပ်ရှင်တစ်ကားထက်တောင် ပိုမိုဆန်းကြယ်တဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို လက်တွေ့ဘဝမှာ ဖန်တီးသွားခဲ့တာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။



住所

Kitakyushu-shi, Fukuoka
8020064

ウェブサイト

アラート

KAIVO Quotesがニュースとプロモを投稿した時に最初に知って当社にメールを送信する最初の人になりましょう。あなたのメールアドレスはその他の目的には使用されず、いつでもサブスクリプションを解除することができます。

ショートカット

  • 住所
  • アラート

共有する