https://www.facebook.com/1048340581697970/

Dhamma Daily, Orussey, Phnom Penh (2026)

28/05/2026

ពុទ្ធបរិស័ទ ប្រុសស្រីទាំងឡាយ ការបដិបត្តិធម៌ផ្ដើមចេញពីការរៀនសន្សំសីលវិសុទ្ធិ ម្តងបន្តិចៗតាមរយៈការវៀរចាក បញ្ចសីល (សីល៥) គឺសង្រួមកាយវាចាចិត្តមិនធ្វើ បាណាតិបាត (ការបៀតបៀនជីវិតសត្វលោកគ្រប់រូបមិនថាជិតឆ្ងាយ តូចធំ ឬមើលមិនឃើញ) វៀរចាក អទិន្នាទាន (ការកាន់យកទ្រព្យដែលគេមិនបានឱ្យ) វៀរចាក កាមេសុមិច្ឆាចារ (ការប្រព្រឹត្តិខុសក្នុងកាមចំពោះកូនប្រពន្ធអ្នកដទៃ) វៀរចាក មុសាវាទ (ការស្រដីពាក្យភូតភរ កុហក ញុះញង់ និងឥតប្រយោជន៍) និងវៀរចាក សុរាមេរយមជ្ឈប្បមាទដ្ឋាន (ការសេពគ្រឿងស្រវឹងដែលជាប្រភពនៃសេចក្តីប្រមាទ)។

ទន្ទឹមនឹងនេះ ត្រូវរៀនគ្រប់គ្រងចិត្តដោយ មេត្តាចេតសិក ដើម្បីរំងាប់សេចក្តីក្រោធ មិនតបត មិនប្រកាន់មាំ ព្រមទាំងបណ្ដុះនូវ ខន្តី និង អហោសិកម្ម ដើម្បីព្រមទទួលសច្ចធម៌នៃ កម្មស្សកតាញ្ញាណ គឺការយល់ដឹងថា «សត្វលោកមានកម្មជារបស់ខ្លួន មានកម្មជាផៅពង្ស» (កម្មស្សកោម្ហិ កម្មទាយាដោ កម្មយោនិ កម្មពន្ធុ) ដោយចិត្តស្ងប់រំងាប់ មិនតក់ស្លុត មិនទោមនស្សឬសោមនស្សចំពោះលោកធម៌ និងការប្រែប្រួលនៃវិបាកកម្មឡើយ។ កាលបើបុគ្គលបានរៀនបំពេញកុសលធម៌ទាំងនេះរហូតដល់សីលចាស់ក្លាជា អធិសីល នោះចិត្តនឹងចម្រើនឡើងជាលំដាប់ អាចដុតបំផ្លាញកិលេសជាគ្រឿងសៅហ្មង ហើយចាក់ធ្លុះនូវ អរិយមគ្គ ដែលរំលត់នូវហេតុដែលនាំឱ្យ បញ្ចក្ខន្ធ (ខន្ធ៥) ប្រាកដតឡើង ហើយក៏បានសម្រេចនូវ វិមុត្តិសុខ គឺ ព្រះនិព្វាន ដ៏ជាបរមសុខក្នុងជាតិណាមួយជាប្រាកដ។♥️🙏🙏🙏

Share វីដេអូនេះដើម្បីចែករំលែកក្តីមេត្តាដល់មនុស្សជុំវិញខ្លួន។

"Through virtue, they attain liberation (Nirvana)."

#ព្រះធម៌អប់រំចិត្ត #ពុទ្ធោវាទ #ពុទ្ធសាសនា #ធម៌រំងាប់ចិត្ត #ការបដិបត្តិធម៌ #សីល៥

13/05/2026

ភាពកតញ្ញូចំពោះមាតាបិតា គឺជាគុណធម៌ដ៏ឧត្តុង្គឧត្តមបំផុតដែលព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទ្រង់ត្រាស់សរសើរថាជា "មង្គលដ៏ប្រសើរ"ក្នុងលោក ដូចមានក្នុងមង្គលសូត្រថា "មាតាបិតុឧបដ្ឋានំ បុត្តទារស្ស សង្គហោ អនាកុលា ច កម្មន្តា ឯតម្មង្គលមុត្តមំ" (ការចិញ្ចឹមបីបាច់មាតាបិតា បុត្រ ភរិយា ការងារទាំងឡាយមិនច្របូកច្របល់ នេះជាមង្គលដ៏ឧត្តម)។ បុគ្គលណាដែលដឹង និងតបស្នងសងគុណដល់ "ព្រះរស់" ក្នុងផ្ទះ ទេវតាទាំងឡាយតែងតាមជួយបីបាច់ថែរក្សាឱ្យជួបតែសេចក្តីសុខ ត្បិតគុណធម៌នេះមានអានុភាពខ្លាំងក្លាណាស់។ សេចក្តីជាក់ស្តែងដែលមានក្នុង "មាតាបោសកសូត្រ" បានរៀបរាប់ថា សូម្បីតែព្រះឥន្ទ្រាធិរាជដែលជាស្តេចនៃទេវតា ក៏ទ្រង់ធ្លាប់លុតជង្គង់ថ្វាយបង្គំចំពោះបុរសកតញ្ញូដែលចិញ្ចឹមមាតាបិតាដែរ ព្រោះព្រះអង្គចាត់ទុកថាអ្នកដែលបំពេញកិច្ចដ៏វិសេសនេះ គឺជាបុគ្គលដ៏កម្រក្នុងលោក និងមានសីលធម៌ខ្ពស់ជាងពួកទេពទាំងពួង។ ហេតុនេះហើយ បុគ្គលដែលមានកតញ្ញុតាធម៌ជាប់ក្នុងខ្លួន មិនត្រឹមតែរស់នៅក្នុងលោកនេះដោយកិត្តិយស និងសេចក្តីថ្លៃថ្នូរប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក្រោយពេលរលាយខន្ធទៅ ផលបុណ្យនៃកិច្ចការបម្រើអ្នកមានគុណនឹងនាំឱ្យទៅកើតក្នុង "ទេវលោក" សោយសម្បត្តិសុខក្នុងឋានសួគ៌ាជាប្រាកដ។

"Supporting one's father and mother, cherishing one's wife and children, and engaging in peaceful, uncomplicated occupations—this is the highest blessing." ❤️🙏

Share វីដេអូនេះដើម្បីចែករំលែកក្តីមេត្តាដល់មនុស្សជុំវិញខ្លួន។
#អត់ធ្មត់

01/05/2026

វិសាខបូជា៖ ទិវារំលឹកនូវមហាអស្ចារ្យទាំង ៣ និងការតម្កល់ចិត្តក្នុងមហាកុសល

បុណ្យវិសាខបូជា មិនត្រឹមតែជាថ្ងៃរលឹកពី ការប្រសូត ត្រាស់ដឹង និងបរិនិព្វានរបស់ព្រះបរមគ្រូប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាថ្ងៃដែលពុទ្ធបរិស័ទគ្រប់រូប គួរពិចារណាឱ្យឃើញពី "ពន្លឺនៃបញ្ញា" ដែលព្រះអង្គបានបន្សល់ទុកឱ្យសត្វលោក។ កាលដែលព្រះអង្គបន្លឺអាសភិវាចាក្នុងថ្ងៃប្រសូតថា ព្រះអង្គជាបុគ្គលដ៏ប្រសើរ និងជាជាតិចុងក្រោយ នោះគឺជាការបង្ហាញនូវ "គោលដៅដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់" នៃជីវិត ដែលយើងគ្រប់គ្នាគួររៀនសូត្រតាម គឺការតាំងចិត្តលះបង់នូវអំពើអកុសល ដើម្បីឈានទៅរកភាពបរិសុទ្ធនៃផ្លូវចិត្ត។ ការដែលយើងមានឱកាសបានកើតមកជួបព្រះពុទ្ធសាសនា បានដឹងពីពាក្យទូន្មានរបស់ព្រះអង្គ គឺជាលាភដ៏មហាសាល និងកម្របំផុត។ ហេតុដូចនេះ ចូររៀនធ្វើសេចក្តីល្អឱច្រើនដូចដែលអាចធ្វើបាន។

ការកសាងកុសលមិនមែនមានត្រឹមតែការយកផ្កាភ្ញីទៅបូជានៅវត្តអារាមប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែគឺការ "បូជាដោយការបដិបត្តិ"។ ការដឹងគុណដ៏ពិតប្រាកដចំពោះព្រះអង្គ គឺការនាំយកពុទ្ធដីកាចុងក្រោយ (បច្ឆិមវាចា) ដែលព្រះអង្គផ្ដាំថា "កុំឱ្យប្រមាទ" មកដាក់ក្នុងចិត្ត។ ការដែលយើងចែករំលែកទាន រក្សាសីលឱ្យបរិសុទ្ធ និងចេះអត់ឱនឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមក គឺជាការតបស្នងសងគុណព្រះពុទ្ធដ៏វិសេសបំផុត ព្រោះព្រះអង្គទ្រង់ត្រាស់ដឹងមក ដើម្បីស្រោចស្រង់សត្វលោកឱ្យរួចផុតពីសេចក្ដីទុក្ខតាមរយៈអំពើល្អទាំងនេះឯង។

អាស្រ័យហេតុនេះ សូមពុទ្ធបរិស័ទទាំងឡាយ ក្នុងថ្ងៃវិសាខបូជានេះ ញ៉ាំងចិត្តឱ្យជ្រះថ្លា ប្រកបដោយសេចក្ដីមុតមាំបរិសុទ្ធ។ ចូរយើងរួមគ្នាពូនជ្រំកុសលធម៌ ម្នាក់បន្តិចៗ ដើម្បីជាស្ពានចម្លងជីវិតទៅរកសេចក្ដីសុខ។ ការដឹងគុណដល់ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ នឹងធ្វើឱ្យចិត្តយើងត្រជាក់ត្រជំ បង្កើតបានជាថាមពលវិជ្ជមានដល់ខ្លួនឯង គ្រួសារ និងសង្គមជាតិទាំងមូល។ សូមឱ្យពន្លឺនៃថ្ងៃវិសាខបូជា ជួយបំភ្លឺផ្លូវចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នា ឱ្យមានស្មារតីរឹងមាំ យល់ច្បាស់ពីតម្លៃនៃសេចក្ដីល្អ និងបន្តដំណើរក្នុងផ្លូវធម៌ដោយសេចក្ដីមិនប្រមាទជានិច្ចនិរន្តរ៍តទៅ។ សូមអរនុមោទនា ថ្ងៃឧបោសថ និងថ្ងៃវិសាខបូជា 🙏🙏🙏♥️♥️♥️

Share វីដេអូនេះដើម្បីចែករំលែកក្តីមេត្តាដល់មនុស្សជុំវិញខ្លួន។
#អត់ធ្មត់

25/04/2026

ជីវិតសត្វលោកពិតជាមានថិរវេលាខ្លីណាស់ ហាក់បីដូចជាតំណក់ទឹកសន្សើមលើចុងស្មៅដែលងាយនឹងរលាយបាត់ទៅតាមពន្លឺព្រះអាទិត្យ។ ក្នុងលោកនេះ គ្មានអ្វីមួយដែលអាចបង្ខំឱ្យនៅស្ថិតថេរជាអមតៈបានឡើយ ព្រោះគ្រប់យ៉ាងស្ថិតនៅក្រោមច្បាប់នៃ អនិច្ចំ (Anicca) គឺភាពមិនទៀងទាត់។ ដូចដែលព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទ្រង់ត្រាស់សម្តែងថា "អប្បំ វត ជីវិតំ ឥទំ" (ជីវិតនេះមានប្រមាណតិចតួចណាស់) ការប្រឹងប្រែងតោងទាមរបស់ដែលមិនមែនជារបស់យើង មានតែបង្កើតឱ្យមានសេចក្តីសោកសង្រេងតែប៉ុណ្ណោះ។

ហេតុដូច្នេះ ចូរអ្នកចម្រើននូវសេចក្តីល្អជារឿយៗជារៀងរាល់ថ្ងៃ ទោះបីស្ថិតក្នុងកាលៈទេសៈណាក៏ដោយ។ ត្រឹមតែមួយខណៈចិត្ត ឬមួយដង្ហើមចេញចូល ដែលអ្នកមានសតិរលឹកដល់ ព្រះរតនត្រ័យដ៏ឧត្តម ក៏បង្កើតបានជាកុសលដ៏ប្រសើរថ្លៃថ្លាដែរ។ ការបណ្តុះនូវ ពុទ្ធានុស្សតិ (ការរលឹកដល់ព្រះពុទ្ធ) ក្នុងចិត្ត គឺជាការសាងស្ពានកុសលដ៏រឹងមាំ ដើម្បីយឹតយោងស្មារតីឱ្យស្ថិតក្នុងផ្លូវភ្លឺស្វាងជានិច្ច។

កុសលធម៌ទាំងនេះហើយ ដែលនឹងក្លាយជា ឧបនិស្ស័យ ដ៏វិសេសជួយឧបត្ថម្ភគាំទ្រឱ្យយើងរួចចាកផុតពីទុក្ខវេទនា និងការវិលវល់ក្នុង អបាយភូមិ ទាំង ៤។ បុណ្យដែលអ្នកបានសន្សំ នឹងដឹកនាំសន្តានចិត្តឱ្យឆ្ពោះទៅកាន់ សុគតិភព ដែលពោរពេញដោយសុភមង្គល ដូចជាឋានមនុស្ស ឋានទេវតា និងឋានព្រហ្មជាដើម។ ដូចពុទ្ធដីកាថា "បុញ្ញានិ បរលោកស្មឹ បតិដ្ឋា ហោន្តិ បាណិនំ" (បុណ្យទាំងឡាយ តែងជាទីពឹងនៃសត្វលោក ក្នុងលោកខាងមុខ)។

Share វីដេអូនេះដើម្បីចែករំលែកក្តីមេត្តាដល់មនុស្សជុំវិញខ្លួន។
#អត់ធ្មត់ ♥️

22/04/2026

"ជិឃច្ឆា បរមា រោគា សង្ខារា បរមា ទុខា ឯវំ ញត្វា យថាភូតំ និព្វាន បរមំ សុខំ"

សេចក្តី ស្រេកឃ្លានជារោគ យ៉ាងក្រែងលែង សង្ខារជាទុក្ខយ៉ាង ក្រៃលែង, ការដឹងដំណើរនេះ តាមពិតហើយ រលត់ទុក្ខបាន ជាសុខ យ៉ាងក្រៃលែង.

ព្រះសព្វញ្ញូពុទ្ធជាម្ចាស់ ទ្រង់ទូន្មានថា សេចក្តីស្រេកឃ្លានជារោគយ៉ាងក្រៃលែង ចំណែកឯសង្ខារ (ការតាក់តែងរូបកាយ និងចិត្ត) គឺជាទុក្ខយ៉ាងក្រៃលែង។ នៅពេលដែលយើងយល់ច្បាស់ពីសច្ចធម៌នេះ ការរំងាប់នូវភ្លើងតណ្ហា (និព្វាន) ទើបជាសេចក្តីសុខពិតប្រាកដ។

ក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ ការដឹកនាំជីវិតដោយដេញតាម "ទិដ្ឋិ" (ការប្រកាន់ខ្លួន) និង "កាមរាគៈ" (ចំណង់ជាប់ជំពាក់) តែងនាំយើងឱ្យធ្លាក់ក្នុងរណ្តៅទុក្ខឥតឈប់ឈរ។ តាមពិតទៅ មនុស្សយើងម្នាក់ៗកើតមក ត្រូវការរបស់ចាំបាច់ត្រឹមតែសម្រាប់ទ្រទ្រង់ជីវិតឱ្យប្រព្រឹត្តទៅបានប៉ុណ្ណោះ។ ទោះបីយើងមានវាសនាជាសេដ្ឋីមានប្រាក់វាល់កោដិ ក៏យើងមិនអាចបរិភោគអាហារម្តង ១០ ពេល ឬដេកលើគ្រែ ១០ ក្នុងពេលតែមួយបានឡើយ។

ហេតុដូច្នេះហើយ ទើបព្រះបរមគ្រូទ្រង់ទូន្មានឱ្យយើងស្គាល់នូវ "ភោជនេមត្តញ្ញុតា" (ការស្គាល់ប្រមាណក្នុងអាហារ) និងការសន្តោសត្រេកអរតាមមានតាមបាន។ ការរស់នៅដោយសាមញ្ញ មិនបណ្តោយតាមចំណង់ជ្រុលហួសហេតុ គឺជាគន្លឹះនៃសន្តិភាពផ្លូវចិត្ត និងជាផ្លូវឆ្ពោះទៅរកការរំលត់ទុក្ខទាំងពួង។

Share វីដេអូនេះដើម្បីចែករំលែកក្តីមេត្តាដល់មនុស្សជុំវិញខ្លួន។ ❤️
#អត់ធ្មត់

19/04/2026

ក្នុងសម័យបច្ចុប្បន្ន យើងបានសង្កេតឃើញថា ចំនួនបុគ្គលដែលប្រតិបត្តិធម៌ពិតមានការថយចុះខ្លាំងណាស់។ ការធ្លាក់ចុះនៃសីលធម៌ និងការខ្វះខាតការអប់រំចិត្ត បានបណ្តាលឱ្យសត្វលោកធ្លាក់ក្នុងរណ្តៅនៃ នីវរណធម៌ (Nīvaraṇa) គឺធម៌ដែលរារាំងសេចក្តីល្អ។ ការប្រឹងប្រែងរត់តាមចរន្តនៃបម្រែបម្រួលសង្គម និងសម្ភារនិយមគ្រប់វិនាទី បានធ្វើឱ្យមនុស្សបាត់បង់នូវ សតិសម្បជញ្ញៈ ដែលជាគ្រឿងដាស់សតិខ្លួន។

នៅពេលដែលចិត្តខ្វះការអប់រំ ភ្លើងនៃ ទោសៈ (Dosa) និងសេចក្តីក្រោធខឹងក៏ឆាបឆេះឡើង ធ្វើឱ្យមនុស្សហ៊ានប្រព្រឹត្តអំពើឆ្គាំឆ្គង និងបាបកម្មដ៏លាមកជាច្រើន។ មនុស្សលែងស្គាល់ឋានានុក្រម ឈប់គោរពត្រកូលរៀមច្បង និងចាស់ព្រឹទ្ធាចារ្យ។ អំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារក៏កើតឡើងយ៉ាងអនាធិបតេយ្យ ដូចជា ប្តីសម្លាប់ប្រពន្ធ ប្រពន្ធសម្លាប់ប្តី មិត្តក្បត់មិត្ត រហូតដល់ការប្រព្រឹត្ត អនន្តរិយកម្ម (Anantariya-kamma) គឺកូនសម្លាប់ឪពុកម្តាយជាដើម ដែលជាបាបធ្ងន់បំផុតរកអ្វីប្រៀបពុំបាន។
វាជារឿងដ៏សង្វេកបំផុតដែលវិស័យសត្វលោកកាន់តែធ្លាក់ចុះដុនដាប។

ហេតុនេះ សូមអ្នកទាំងឡាយងាកមកហាត់ពត់លត់ដំអប់រំចិត្តឡើងវិញ តាមរយៈការសិក្សា ព្រះបរិយត្តិធម៌ និងការស្ដាប់ព្រះធម៌ជាប្រចាំ។ ចូររៀនលះបង់ និងតាំងចិត្តឱ្យនឹងចំពោះមុខ លោកធម៌ ៨ (Lokadhamma) ដើម្បីនាំមកនូវសន្តិសុខ និង សន្តិភាពផ្លូវចិត្តដល់ខ្លួនឯង គ្រួសារ និងសង្គមជាតិ ទាំងក្នុងលោកនេះ និងលោកខាងមុខ។

Share វីដេអូនេះដើម្បីចែករំលែកក្តីមេត្តាដល់មនុស្សជុំវិញខ្លួន។ ❤️

#អត់ធ្មត់

11/04/2026

ក្នុងសម័យកាលបច្ចុប្បន្ននេះ ភ្លើងកិលេសគឺ ទោសៈ និង មោហៈ រួមនឹងការជាប់ជំពាក់ក្នុង កាមគុណ បានឆាបឆេះរោលរាលយ៉ាងខ្លាំង និងគ្របសង្គត់លើសន្តានចិត្តនៃមនុស្សលោក ឱ្យធ្លាក់ចុះក្នុងអន្លង់នៃអវិជ្ជា រហូតដល់ហ៊ានដាច់ចិត្តសម្លាប់ជីវិតគ្នាទៅវិញទៅមក សូម្បីតែបងប្អូនបង្កើត ឬគូគ្រងដែលធ្លាប់ថ្នមចិត្ត ក៏ប្រែជាសត្រូវ។ នេះពិតជាធម្មសង្វេកដ៏ធំធេង ដែលសត្វលោកបណ្តោយខ្លួនឱ្យក្លាយជាចំណីនៃមច្ចុរាជដោយសារភាពល្ងង់ខ្លៅរបស់ខ្លួន។

សូមលើនូវធម្មសង្វេក និងគតិធម៌ ពីរឿងកាលដែលព្រះពោធិសត្វជាស្តេចដំរីឆទ្ទន្ត
សេចក្ដីសង្ខេបនៃមេរៀនជីវិត៖
អវត្តមាននៃសតិសម្បជញ្ញៈ ការខ្វះការទូន្មានចិត្ត និងការចិញ្ចឹមទុកនូវភ្លើងក្រោធ ចងអាឃាតព្យាបាទ គឺជាដើមចមនៃវិនាសកម្ម។ ដូចស្តេចដំរីឆទ្ទន្ត ដែលត្រូវរងគ្រោះដោយសារតែ "មោហៈ" (សេចក្តីល្ងង់ខ្លៅ) និង "ទោសៈ" (សេចក្តីខឹងសម្បារ) របស់នាងសុភទ្ទា ដែលបណ្តោយឱ្យកាមគុណ និងរឿងបន្តិចបន្តួចប្រែក្លាយជាពៀរវេរា ចងកម្មពៀររហូតដល់សម្លាប់ស្វាមីដែលធ្លាប់រួមរស់កៀកកើយ។

បណ្តាំចុងក្រោយនៃព្រះពោធិសត្វ៖
កាលដែលត្រូវសរពិសនៃព្រានព្រៃចាក់ទម្លុះឱរា ព្រះពោធិសត្វពុំមានចិត្តខឹងរង្គាសឡើយ លោកត្រឡប់ជាមានចិត្តករុណា ហើយពោលដោយ

ធម្មសង្វេកថា៖
"ឱ! សុភទ្ទាម្ចាស់ប្អូនអើយ ម្តេចក៏នាងបណ្តោយឱ្យកិលេសបាំងជិត បំភ្លេចអស់នូវអនុស្សាវរីយ៍ និងសេចក្តីល្អដែលយើងធ្លាប់មានចំពោះគ្នា? រូបបងមិនដែលតម្កល់ចិត្តឃោរឃៅដាក់នាងឡើយ។ បើនាងប្រាថ្នាតែភ្លុកសោភ័ណ ហេតុអ្វីមិនស្រដីប្រាប់បងតាមត្រង់ ម្តេចក៏ដាច់ចិត្តប្រើព្រានព្រៃឱ្យមកបង្ហូរឈាមប្តី ដែលធ្លាប់ថ្នាក់ថ្នមនាងក្នុងគ្រាកន្លង?"
ព្រះពោធិសត្វ ទ្រង់សម្តែងនូវការតិះដៀលដោយមេត្តាធម៌ចំពោះសេចក្តីល្ងង់ខ្លៅរបស់នាង ដែលលង់ក្នុងទិដ្ឋិមានៈ រួចក៏មានបន្ទូលទៅកាន់ព្រានព្រៃ (នាយសោណុត្តរ)ដែលបន្លំខ្លួនជាសង្ឃ ថា៖

"ម្នាលអ្នកដំរង់ធ្នូ ចូរអ្នកកាត់យកភ្លុកយើងទាំងគូនេះចុះ ហើយចូរនាំពាក្យយើងទៅប្រាប់នាងសុភទ្ទាផងចុះថា៖ 'យើងពុំមានចិត្តគំនុំគុំគួន ឬចងពៀរវេរាជាមួយនាងឡើយ។ កាលបើនាងបានភ្លុកនេះហើយ ចូរឱ្យនាងបានប្រកបដោយក្តីសុខចុះ កុំឱ្យមានទុក្ខទោសព្រោះតែភ្លុកយើងនេះឡើយ'។"

"Having slain anger, one sleeps in peace."

Share វីដេអូនេះដើម្បីចែករំលែកក្តីមេត្តាដល់មនុស្សជុំវិញខ្លួន។ ❤️
#អត់ធ្មត់

10/04/2026

"អត្តា ហវេ ជិតំ សេយ្យោ"
(ការឈ្នះខ្លួនឯង ពិតជាប្រសើរជាងការឈ្នះអ្នកដទៃ)

ថ្ងៃសុក្រ ៨រោច ខែចេត្រ ឆ្នាំម្សាញ់ សប្តស័ក ពុទ្ធសករាជ ២៥៦៩ ត្រូវនឹងថ្ងៃទី១០ ខែមេសា ឆ្នាំ២០២៦

អនុមោទនាថ្ងៃ ឧបោសថសីល🙏🙏🙏

"Victory over oneself is indeed better than victory over others."

Share វីដេអូនេះដើម្បីចែករំលែកក្តីមេត្តាដល់មនុស្សជុំវិញខ្លួន។ ❤️
#អត់ធ្មត់

08/04/2026

ធជគ្គសូត្រ

សចេ តុម្ហាកំ ភិក្ខវេ អរញ្ញគតានំ វា រុក្ខមូលគតានំ វា សុញ្ញាគារគតានំ វា ឧប្បជ្ជេយ្យ ភយំ វា ឆម្ភិតត្តំ វា លោមហំសោ វា មមេវ តស្មឹ សមយេ អនុស្សវេយ្យាថ

ប្រែ៖ ម្នាលអ្នកទាំងឡាយ បើអ្នកទាំងឡាយនៅក្នុងព្រៃក្តី នៅទៀបគល់ឈើក្តី នៅក្នុងផ្ទះដ៏ស្ងាត់ក្តី សេចក្តីខ្លាច សេចក្តីរន្ធត់ ឬសេចក្តីព្រឺរោម កើតឡើង (ក្នុងសម័យឯណា) អ្នកទាំងឡាយគប្បីរឭកតថគត

“ឥតិបិ សោ ភគវា អរហំ សម្មាសម្ពុទ្ធោ វិជ្ជាចរណសម្បន្នោ សុគតា លោកវិទូ អនុត្តរោ បុរិសទម្មសារថិ សត្ថា ទេវមនុស្សានំ ពុទ្ធោ ភគវាតិ”

យម្ភវិស្សតិ ភយំ វា ឆម្ភិត្តំ វា លោមហំសោ វា សោ បហិយ្យិស្សតិ
ប្រែ៖សេចក្តីខ្លាច សេចក្តីព្រឺរោមឯណា នឹងកើតមាន សេចក្តីខ្លាចជាដើមនោះនឹង ស្ងប់រម្ងាប់ទៅបាន

"O Bhikkhus (monks), if while you are in the forest, at the foot of a tree, or in an empty dwelling, there should arise fear, terror, or hair-standing-on-end (shivers of fear), at that moment you should keep only me [the Buddha] in mind."

"Such indeed is the Blessed One: he is worthy, perfectly self-enlightened, endowed with knowledge and conduct, well-gone, a knower of the worlds, an unsurpassed leader of persons to be tamed, teacher of gods and humans, enlightened, and blessed."

Share វីដេអូនេះដើម្បីចែករំលែកក្តីមេត្តាដល់មនុស្សជុំវិញខ្លួន។
#អត់ធ្មត់

07/04/2026

អធ្យាស្រ័យ របស់មនុស្សម្នាក់ៗមានសភាពខុសៗគ្នា អាស្រ័យលើ ហេតុបច្ច័យ និងកម្លាំងនៃ កម្ម ដែលបានសាងទុកមកពីមុនមក។ មនុស្សខ្លះមានសេចក្ដីសណ្ដោសច្រើន អ្នកខ្លះមានក្តីកំណាញ់ក្រាស់ អ្នកខ្លះសម្បូរដោយសេចក្ដីក្រោធ ខណៈអ្នកខ្លះទៀតមានសទ្ធាជ្រះថ្លា ដឹង និង ជឿនូវគុណ ព្រះរតនត្រ័យ។ ខ្លះបានសាងទានមកច្រើន ខ្លះចូលចិត្តស្ដាប់ធម៌ រក្សាសីល និងខំប្រតិបត្តិតាមពុទ្ធោវាទដ៏ឧត្ដម ប៉ុន្តែខ្លះទៀតបែរជាមានចិត្តប្រទូស្តចំពោះព្រះរតនត្រ័យទៅវិញ។

ត្រង់នេះសបញ្ជាក់ឱ្យឃើញថា យើងមិនអាចបង្ខំឱ្យបុគ្គលណាម្នាក់យល់ឃើញ ឬធ្វើអំពើណាមួយដែលគេមិនស្ម័គ្រចិត្តធ្វើនោះឡើយ ព្រោះវាអាស្រ័យលើ សន្តានជាតិ និងការសន្សំពូជ (និស្ស័យ) ដែលខុសៗគ្នា។ មនុស្សខ្លះមិនជ្រះថ្លាក្នុងការរក្សាសីល ចម្រើនភាវនា ឬការលះបង់ក្នុងលោកនេះឡើយ ដោយសារការអប់រំចិត្តមិនដល់ ឬមាន នូវមានៈ ជាគ្រឿងរារាំង។

រឿងនេះមិនមែនជាហេតុដែលគួរឱ្យទោមនស្ស (តូចចិត្ត) ឡើយ តែយើងគប្បីចម្រើននូវ អហោសិកម្ម ដោយពិចារណាថា "នេះជាកម្មរបស់សត្វលោក" សូម្បីក្នុងសម័យពុទ្ធកាលក៏មានសភាពបែបនេះដែរ។ ខុសត្រង់ថា កាលនោះសំណាងត្រង់មានព្រះពុទ្ធទ្រង់គង់នៅ ព្រះអង្គជ្រាបពី ឥន្ទ្រិយបរោបរិយត្តញ្ញាណ (កម្រិតចិត្តសត្វ) ទើបព្រះអង្គអាចប្រោសសត្វតាមទិព្វញាណបាន។ ក្នុងបច្ចុប្បន្ននេះ យើងមិនអាចធ្វើអ្វីបានក្រៅពីព្យាយាមរក្សាខ្លួនឯងឡើយ។ ចំពោះអ្នកដែលមិនទាន់យល់ដឹងនូវធម៌ដ៏ប្រពៃនេះ ក៏គប្បីអត់ឱនតាមអធ្យាស្រ័យចុះ ព្រោះដំណើរជីវិតម្នាក់ៗខុសគ្នា គ្មាននរណាជួយនរណាបានក្រៅពីខ្លួនឯងឡើយ។ ដូចពាក្យថា "មកម្នាក់ឯង ទៅម្នាក់ឯង" សន្សំអ្វីបាន ក៏បាននឹង។

កម្មស្សកតា (Kammassakatā)
ការយល់ដឹងថា ម្នាក់ៗមានកម្មជាទ្រព្យផ្ទាល់ខ្លួន។
"កម្មទាយាទោ កម្មយោនិ កម្មពន្ធុ កម្មប្បដិសរណោ"
(យើងមានកម្មជាជារបស់ខ្លួន ជាអ្នកទទួលផលនៃកម្ម មានកម្មជាកំណើត មានកម្មជាផៅពង្ស មានកម្មជាទីរំលឹក)
នៅពេលយើងឃើញអ្នកដទៃធ្វើមិនល្អ យើងមិនត្រូវខឹងគេទេ តែត្រូវយល់ថា នោះជាកម្មរបស់គេដែលគេត្រូវទទួលទៅតាមផ្លូវដែលគេជ្រើសរើស។

ក្នុងលោកនេះ គ្មាននរណាអាចជួយលាងបាប ឬចែកបុណ្យឱ្យយើងបានទាំងអស់ទេ បើយើងមិនសាងដោយខ្លួនឯង។ អនុមោទនា

Share វីដេអូនេះដើម្បីចែករំលែកក្តីមេត្តាដល់មនុស្សជុំវិញខ្លួន។
#អត់ធ្មត់

Dhamma Daily

28/05/2026

13/05/2026

01/05/2026

25/04/2026

22/04/2026

19/04/2026

11/04/2026

10/04/2026

08/04/2026

07/04/2026

Address

Website

Alerts

Shortcuts

Share

Category

Listing takedown request