29/07/2026
សំណេរចាកដោត😢
គ្មាននរណាម្នាក់ចង់ក្លាយជាឃាតករនោះទេ។ គ្មាននរណាចង់បើកបរទៅបុកមនុស្សណាម្នាក់ឱ្យបាត់បង់ជីវិតឡើយ។ គ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ជាច្រើន កើតឡើងដោយមួយវិនាទីនៃការធ្វេសប្រហែស មួយការសម្រេចចិត្តខុស ឬមួយកំហុសដោយអចេតនា។
ប៉ុន្តែបើថ្ងៃណាមួយ កំហុសដោយអចេតនា ឬការធ្វេសប្រហែសរបស់អ្នក បណ្តាលឱ្យមនុស្សម្នាក់លែងមានឱកាសត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ អ្នកអាចចុះពីរថយន្ត អ្នកអាចរត់ទៅមើលជនរងគ្រោះ អ្នកអាចទូរស័ព្ទហៅរថយន្តសង្គ្រោះបន្ទាន់ អ្នកអាចទូរស័ព្ទជូនដំណឹងសមត្ថកិច្ច ឬសួររកក្រុមគ្រួសាររបស់គាត់។
អ្នកអាចដឹងកំហុស ឬអាចពោលពាក្យអភ័យទោស បើទោះបីដឹងថាពាក្យនោះ មិនអាចនាំមនុស្សម្នាក់ត្រឡប់មកវិញបានក៏ដោយ ប៉ុន្តែយ៉ាងហោចណាស់ ក៏ជាការបង្ហាញថាអ្នកនៅមានបេះដូង។
អ្នកដឹងទេ? ព្រោះពេលដែលជនរងគ្រោះកំពុងដេកស្តូកស្តឹង ដកដង្ហើមចុងក្រោយ ប្រហែលមានកូនតូចម្នាក់កំពុងរង់ចាំសំឡេងម៉ូតូរបស់ប៉ា។ ប្រពន្ធម្នាក់កំពុងរង់ចាំបាយជាមួយប្តី។ ឪពុកម្តាយ កំពុងរង់ចាំកូនត្រឡប់មកផ្ទះដូចរាល់ថ្ងៃ។
ចុងក្រោយពួកគេមិនបានជួបមនុស្សដែលពួកគេស្រឡាញ់ទៀតទេ។ អ្វីដែលពួកគេទទួលបាន គឺសាកសពមួយ... និងដំណឹងដែលបំបែកបេះដូងពួកគេអស់មួយជីវិត។
ប៉ុន្តែអ្វីដែលឈឺចាប់បំផុត មិនមែនត្រឹមតែការបាត់បង់នោះទេ។ គឺការឃើញអ្នកបង្កហេតុ បែរខ្នងដើរចេញ ដូចជាជីវិតមនុស្សម្នាក់ គ្មានតម្លៃអ្វី។
សាកសពមិនទាន់ត្រជាក់... ឈាមនៅលើផ្លូវមិនទាន់ស្ងួត... ប៉ុន្តែអ្នកគិតតែពីផ្លូវរត់គេច។ ទុកមនុស្សម្នាក់ឱ្យដេកឯកោលើផ្លូវ ទុកសាច់ញាតិក្រុមគ្រួសារមួយឱ្យរស់ជាមួយសំណួរថា «ហេតុអ្វី?»
កំហុសដោយអចេតនា អាចកើតមានចំពោះនរណាក៏បាន។ ប៉ុន្តែការបោះបង់ទំនួលខុសត្រូវ ការមិនអើពើចំពោះជីវិតមនុស្ស និងការទុកឱ្យគ្រួសារជនរងគ្រោះប្រឈមមុខនឹងទុក្ខសោកតែម្នាក់ឯង នោះគឺជាអ្វីដែលបង្ករបួសនៅក្នុងចិត្តយូរជាងស្នាមរបួសនៅលើដងផ្លូវ។
មនុស្សអាចភ្លេចសំឡេងបុក...តែគ្រួសារមួយ នឹងមិនដែលភ្លេចថ្ងៃដែលមនុស្សជាទីស្រឡាញ់របស់ពួកគេ ចេញពីផ្ទះ... ហើយមិនបានត្រឡប់មកវិញឡើយ។
