Sandhu - සඳු

Sandhu - සඳු ..... හදවතට කතා කරන මනුස්සයෙක්ගේ අකුරු ..... හදවතට කතා කරන මනුස්සයෙක්....

උපුටා ගැනිමකි.....................................................මේ මොන වගේ කෙනෙක්ගේ කකුලක් වෙන්න ඇත්ද..? හරි කැතයි නේද...
30/08/2026

උපුටා ගැනිමකි.....................................................

මේ මොන වගේ කෙනෙක්ගේ කකුලක් වෙන්න ඇත්ද..? හරි කැතයි නේද.?

ඇසළ පෙරහැරත් ඉවර උනා නේ. ඉතින් ලස්සනට තිබුනා නේද.? අපි ඒ වගේ ලස්සන පෙරහැරක් දැක්කේ පෙරහැරේ ගමන්කරපු සියලුම දෙනාගේ කැපකිරීමෙන්. ඒ හැමෝටම ස්තූතියි.

හැමෝම දැක්කේ පෙරහැරේ ලස්සන පැත්ත උනාට මේ පැත්ත ගැන හිතන්න අමතක උනා වත්ද.? ඒ වෙනුවෙන් මහන්සි උන අලි ඇතුන්ගේ, නැට්ටුවන්ගේ, තූර්‍ය වාදන ශිල්පීන්ගේ මහන්‍සිය මටත් වැඩිය ගානක් තිබුනේ නෑ මගේ නංගි මේ පෙරහැරට සහභාගි වෙනකන්. එයාගේ මේ කකුල් දකිනකන්. එයාගේ මහන්සිය කැපකිරීම් දකිනකන්. ඒ දේවල් හොඳටම තේරුම් යන්න මේවා දකින්නම උනා.

අපිත් පැය ගානක් පෙරහැර බලන්න ආසාවෙන් කට්ට කනවා තමා. හැබැයි එයාලගේ කැපකිරීම ගැන කියන්න වචන නෑ. උදාහරණයක් කියන්නද අපේ ගෙදරින්ම.

ඔක්කොටම කලින් කියන්නම් මේ කකුල් දෙකේ හිමිකාරිය මගේ චූටි නංගී. එයා අවුරුදු 16ක චූටි කෙල්ලෙක්. එයාගේ ටීම් එකම පළවෙනි කුඹල් පෙරහැරේ ඉදන්ම නැටුවා. හැබැයි එක ළඟ දවස් වල නැටුවේ නෑ. දවසක් ඇර දවසක් වගේ නැටුවා. පොඩි ළමයි නේ. හැබැයි සිව්වෙනි හා අවසන් රන්දෝලි දෙකේම එකළඟ නැටුවා.

ඉතින් අහන්නකෝ. සිව්වන රන්දෝලි දවසේ රෑ ගෙදර ඇවිත් ගත්ත ෆොටෝ 3 තමා ඉස්සෙල්ලම තියෙන්නේ. දියපට්ට දාලා කැඩිලාත් ගිහින්. සිලම්බු වලට කැපිලා. කෙන්ඩත් පෙරලිලා අමාරුවෙන් නටපු කෙල්ල ගෙදර එද්දී පාන්දර 2.30යි. වොශ් දාලා කාලා 3 වෙද්දී එදා නිදාගත්තා. ආයේ 4ට නැගිට්ටා. ඒ කියන්නේ පැයක වගේ පොඩිම පොඩි වෙලාවක් නිදාගත්තේ. ඇයි..? එයාට උදේ 5 ට්‍රේන් එකේ වේයන්ගොඩ තිබ්බ නැටුම් තරඟ වගේකට යන්න තිබුනා. (අම්මා නිදාගත්තෙම නෑ. උයලා එහෙමම ලෑස්ති උනා නංගි එක්ක තරඟවලට යන්න)

උදේ නැගිටලා කෙල්ල කියනවා කකුලට උනලු. බලද්දී කකුල ටිකක් ඉදිමිලා. ඉතින් මේ ෆොටෝවල තියෙන කකුලේ තුවාල පිටින් තරඟවලටත් ගිහින් ආවා. තරඟ වලට ගිහින් ඉන්නකොට උදේ 8.30 කෝල් එක ආවා අද අවසන් රන්දෝලි නටන්න එන්න කියලා. පෙරහැර ID එක පෙන්නලා කලින් තරඟ ඉවර කරලා ගෙදර එද්දි දවල් 1.30යි. 2.30 වෙද්දී ආයේ ගියා ඒ ඉදිමිච්ච කකුල් නිදිමර!පු ඇස් එක්ක අවසන් රන්දෝලි වලට ලෑස්ති වෙන්න. ඉතින් අවසන් රන්දෝලිත් නැටුවා. ගෙදර එද්දී පාන්දර 3යි. අද දවල් පෙරහැරත් නැටුවා. දවල් පෙරහැරට යන්න කලින් ගත්ත කකුලේ ෆොටෝ එක තමා අන්තිමට තියෙන්නේ.

ඒ වගේම නටපු කුඹල්, රන්දෝලි පෙරහැරවල්වලටත් අතරින් පතර එයා ගියෙත් උදේ ඉදන් හවස 4-5 වගේ වෙනකන් තියෙන එයාගේ පන්තිවලටත් ඉදලා. ඒ වැඩත් මිස් නොකර එහෙමම ඇදුම් දාගෙන පෙරහැරට නටන්න දිව්වා.

ඉතින් මම දැක්කා චූටි උනත් තවත් හිත හයිය කෙල්ලෙක්.❤️

ඉතින් මම මේක කියන්න උදාහරණයකට අපේ නංගි ගැන කිව්වට මේ විදියේ කැපකිරීම් දාහක් පෙරහැරේ ගමන් කරන සියලුම දෙනා මේ පෙරහැර වෙනුවෙන් කරනවා. ඒක ගැන පෝස්ට් එකකින් කියන්න තරම් මම පොහොසත් නෑ.❤️

ඉතින් ආදරෙයි ආදරණීය ස්නේහයේ නගරයට. 🥰❤️ හැමෝටම දළදා සමිඳු පිහිටයි. 🙏

🖊️ Shani Deviduni Deviduni Vlogs

දිව්‍ය ලෝකයේ සිට නැදුන්ගමුවේ රාජාගෙන් සෙංකඩගලපුරට…සෙංකඩගලපුරේ වීදි අදත්පහන් එළියෙන් දිලිසෙනවා ඇති…රන්දෝලි රැයේබෙර හඬ අහස...
27/08/2026

දිව්‍ය ලෝකයේ සිට නැදුන්ගමුවේ රාජාගෙන් සෙංකඩගලපුරට…

සෙංකඩගලපුරේ වීදි අදත්
පහන් එළියෙන් දිලිසෙනවා ඇති…

රන්දෝලි රැයේ
බෙර හඬ අහසට නැගෙද්දී,
මල් සුවඳ වීදි පුරා විසිරෙද්දී,
දළදා වහන්සේගේ මඟ
ගෞරවයෙන් සැරසෙද්දී…

ඒ හැම දෙයක්ම
මම අදත් අහසින් බලන් ඉන්නවා…

මම…

නැදුන්ගමුවේ රාජා.

මේ පාර
මගේ පා සද්දය
සෙංකඩගලපුරේ වීදිවල ඇහෙන්නේ නැති වුණත්,

මගේ මතකය
ඒ වීදි දිගේ තවමත් ඇවිදිනවා…

කළු මාමා එක්ක
මං ගිය ඒ දිගු ගමන් මතකයි මට…

අව්වට පිච්චුණු දවස්,
වැස්සට තෙමුණු රාත්‍රී,
මඟ දෙපස රැස්වුණු දහස් ගණන් මිනිස්සු,
මල් වැටුණු මඟවල්,
පහන් එළියෙන් දිලිසුණු වීදි…

ඒ හැම මොහොතකම
කළු මාමාගේ අතේ තිබුණේ
මගේ සිරුර විතරක් නෙවෙයි…

දළදා වහන්සේ වෙනුවෙන්
මට පැවරුණු උතුම් වගකීමයි.

කළු මාමා…

අද මං දිව්‍ය ලෝකයේ ඉඳන්
ආපහු ඒ දවස් දිහා බලනකොට
මට තේරෙනවා…

ඔබ මාව ගෙන ගියා නෙවෙයි…

අපි දෙන්නා එකට
එක උතුම් ඉතිහාසයක් ගෙන ගියා.

මඟ දෙපස හිටපු මිනිස්සු
අත් දෙක එකතු කරගෙන
මාව බලපු හැටි මතකයි…

පුංචි දරුවන්ගේ ඇස්වල
තිබුණු ඒ පුදුමය…

වැඩිහිටියන්ගේ මුහුණුවල
තිබුණු භක්තිය…

මල් අරගෙන
මගේ මඟට ආපු මිනිස්සු…

ඒ ගෞරවය
මට විතරක් දුන්න දෙයක් නෙවෙයි.

ඒ ගෞරවය
දළදා වහන්සේට.

මම ඒ ගෞරවය
මගේ හදවතේ තියාගෙනම
හැම පියවරක්ම තිබ්බා.

ඒ නිසා අද
මගේ නම කියලා
කෙනෙක් ඇස් තෙත් කරද්දී,

මට හිතෙන්නේ…

මං මැරිලා නෑ කියලා.

මොකද
සමහර ජීවිත
හුස්ම නවතින දවසින්
අවසන් වෙන්නේ නෑ…

ඒවා
මිනිස්සුන්ගේ මතකවල
තව තවත් ජීවත් වෙනවා.

---

ඒත් අද…

මගේ හිත තව තැනක නතර වෙනවා.

ඉන්දි රාජා මල්ලි…

අද රන්දෝලි පෙරහැරේ
ඔබ ඉන්න ඕන තැන
හිස්වෙලා තියෙනවා.

මද කිපීම නිසා
අද ඔබටත්
මේ උතුම් ගමනට එකතු වෙන්න බැරි වෙලා…

මල්ලි,

ඔබේ පා සද්දය
අද කැන්ඩි වීදිවල නොඇසුණත්,

ඔබේ නම
මිනිස්සුන්ගේ හදවත්වලින්
ඇහෙනවා.

අද ඔබ නැති තැන
හිස් තැනක් වගේ පෙනුණත්,

ඔබේ මතකය නම්
කිසිම තැනක හිස් නෑ.

මද කිපීම කියන්නේ
ගමනක් නවත්වන මොහොතක් විතරයි මල්ලි…

ගමනේ අවසානයක් නෙවෙයි.

ඒ නිසා
ඔබ හොඳින් ඉන්න.

ඔබේ දවස
නැවත එනකම්
නිහඬව ඉන්න.

ආයෙත් දවසක
සෙංකඩගලපුරේ වීදි දිගේ
ගෞරවයෙන් පියමං කරන්න
ඔබට වරම් ලැබේවා.

---

වාසනා මල්ලි…

ඔබවත් මං අමතක කරලා නෑ.

අද ඔබ යන මඟ දිහා
මං අහසින් බලන් ඉන්නවා.

මම ගිය තැනකින්
තවත් කෙනෙක්
මේ උතුම් ගමන ඉදිරියට ගෙන යනවා කියන එක
මට සතුටක්.

මොකද…

අපි කවුරුත්
මේ ගමනේ අයිතිකාරයෝ නෙවෙයි.

අපි
මේ උතුම් සම්ප්‍රදාය
එක පරම්පරාවකින්
තවත් පරම්පරාවකට
රැගෙන යන
නිහඬ භාරකරුවෝ විතරයි.

ඒ නිසා වාසනා මල්ලි,

මිනිස්සුන්ගේ අත් එකතු වෙනකොට
ඒ ගෞරවය හදවතට ගන්න…

මල් වැටෙනකොට
ඒ සුවඳ හදවතේ තියාගන්න…

බෙර හඬ ඇහෙනකොට
ඒ හඬ තුළ තියෙන
උතුම් වගකීම මතක තියාගන්න…

මොකද
ඔබ යන්නේ
සාමාන්‍ය මඟක නෙවෙයි.

දළදා වහන්සේගේ මඟක.

---

අද රන්දෝලි පෙරහැර දිහා බලනකොට
මට තේරෙනවා…

මං නැති වුණා කියලා
මේ ගමන නවතිලා නෑ.

ඉන්දි රාජා අද නැති වුණා කියලා
මේ ගමන නවතිලා නෑ.

වාසනා ඉදිරියට ගියත්
මගේ මතකය පිටුපසට ගිහින් නෑ.

මොකද…

අපි හැමෝම
එකම කතාවක
වෙන වෙන පිටු.

කළු මාමා එක්ක ගිය
මගේ පියවර…

ඉන්දි රාජා මල්ලිගේ
පියවර…

වාසනා මල්ලිගේ
පියවර…

ඒ හැම පියවරක්ම
අද එකම මඟකට එකතු වෙලා.

ඒ මඟේ නම…

දළදා වහන්සේ වෙනුවෙන්
ගෞරවයෙන් පියමං කරන
උතුම් ගමන.

---

සෙංකඩගලපුර…

අද මං ඔබෙන්
එක දෙයක් විතරක් ඉල්ලන්නම්.

මාව අමතක කරන්න එපා කියලා නෙවෙයි…

මගේ නම මතක තියාගන්න කියලාත් නෙවෙයි…

මං වෙනුවෙන්
කඳුළු හෙළන්න කියලාත් නෙවෙයි…

මං ගිය මඟේ
ඔබ තවමත්
ඒ ගෞරවය රැකගෙන යන්න.

දළදා වහන්සේ වෙනුවෙන්
එක මලක් හෝ පුද කරන හැම හදවතක්ම
පිරිසිදුව තියාගන්න.

එතකොට…

මං කොහේ හිටියත්
සතුටින් ඉන්නම්.

---

අද රෑ
අවසන් රන්දෝලි පෙරහැර
සෙංකඩගලපුරේ වීදි දිගේ
අවසන් වරට ගමන් කරනකොට,

මං අහසින්
නිහඬව බලන් ඉන්නම්.

එක පහන් එළියක්
කළු මාමා වෙනුවෙන්…

එකක්
ඉන්දි රාජා මල්ලි වෙනුවෙන්…

එකක්
වාසනා මල්ලි වෙනුවෙන්…

තව එකක්…

මාව මතක තියාගෙන
අදත් පෙරහැර බලන
ඒ සියලුම මිනිසුන් වෙනුවෙන්.

බෙර හඬ
අහස පුරා නැගෙද්දී,

මං හිතෙන් කියන්නම්…

“මං ආයෙත් එන්නේ නැති වුණත්,
මං ගිය මඟ
කවදාවත් හිස් වෙන්නේ නෑ…”

මගේ පියවර නැති වුණත්
ඉන්දි රාජාගේ පියවරක් එයි…

ඒ පියවර නැති දවසක
වාසනාගේ පියවරක් එයි…

ඒ පියවරත් එක්ක
තවත් පියවරක් එකතු වෙයි…

එහෙම
පරම්පරාවෙන් පරම්පරාවට
මේ උතුම් ගමන
ඉදිරියටම යයි.

ඒක තමයි
අපිට ලැබෙන
ලොකුම ගෞරවය.

---

ඉන්දි රාජා මල්ලි…
වාසනා මල්ලි…

අද මං අහසින්
ඔබ දෙන්නාටම
එකම ආශිර්වාදයක් පතනවා…

ඔබේ පාද
දළදා වහන්සේගේ මඟේ
ගෞරවයෙන් වැටේවා…

ඔබේ හදවත්
මිනිස්සුන්ගේ ආදරයෙන්
පිරේවා…

ඔබේ ගමන්
ආශිර්වාදයෙන් පිරේවා…

ඉන්දි රාජා මල්ලි,
අද ඔබ නැති හිස් තැන
හෙට ඔබේ මතකය පුරවාවි.

වාසනා මල්ලි,
ඔබේ පියවර
හෙට තවත් මතකයක් ලියාවි.

කළු මාමා,
ඔබේ අතේ ගිය
ඒ පරණ ගමන්
මගේ හිතේ සදාකාලිකයි.

සෙංකඩගලපුර…

ඔබ මට දුන් ගෞරවයට
ස්තුතියි.

මාව දැක
අත් දෙක එකතු කළ
හැමෝටම ස්තුතියි.

මගේ නම කියලා
අදත් මතක් කරන
හැම හදවතකටම
ස්තුතියි.

මම අද
ඔබ අතර නැති වුණත්,

ඔබේ මතකය අතර
මම තවමත් ඉන්නවා.

පෙරහැර අවසන් වෙයි…

බෙර හඬ නිහඬ වෙයි…

පහන් එකින් එක නිවෙයි…

මිනිස්සු ගෙවල්වලට යයි…

ඒත්…

මගේ මතකය
ඒ වීදිවලින් යන්නේ නෑ.

ඒක
රන්දෝලි රැයේ
අවසන් පහන් එළිය වගේ
තවමත් දැල්වෙයි.

ඒ එළිය දිහා බලලා
කවුරුහරි නිහඬව කිව්වොත්…

“රාජා…
අපිට තවමත් මතකයි…”

එච්චරයි මට ඕන.

මොකද…

හුස්ම නවතින එක මරණය වුණත්,
මතකය නවතින එකයි
ඇත්තටම මරණය.

මං තවමත් මතකයේ ඉන්නවා නම්…

මං තවමත් ජීවත් වෙනවා.

දළදා වහන්සේගේ ආශිර්වාදයෙන්
සෙංකඩගලපුරේ රන්දෝලි පෙරහැර
සදා ගෞරවයෙන්,
සදා භක්තියෙන්,
සදා අභිමානයෙන්
ඉදිරියටම යේවා…

කළු මාමාට ආශිර්වාද වේවා…

ඉන්දි රාජා මල්ලිට ආශිර්වාද වේවා…

වාසනා මල්ලිට ආශිර්වාද වේවා…

සියලුම පෙරහැරේ ගමන් කරන
ඇත්තුන්ටත්,
මහත්වරුන්ටත්,
කලාකරුවන්ටත්,
ඒ ගමනට ගෞරවයෙන් එක්වන
සියලු මිනිසුන්ටත්
ආශිර්වාද වේවා…

දිව්‍ය ලෝකයේ සිට,
සෙංකඩගලපුරේ මගේ මිනිස්සුන්ට…

නැදුන්ගමුවේ රාජා.

ලියපු කෙනා – Sandhu Kulathunga
ඡායාරූපය – Sandhu Kulathunga Photography

#නැදුන්ගමුවේරාජා #රාජා #කලුමාමා #දළදාසමිඳුන් #සෙංකගලපුරය

සෙංකඩගලපුර ඇසල පෙරහැර මංගල්‍යය 2026 - පලවන රන්දෝලි පෙරහැරPhotography By Sandhu Kulathunga PhotographyWedding Photography...
24/08/2026

සෙංකඩගලපුර ඇසල පෙරහැර මංගල්‍යය 2026 - පලවන රන්දෝලි පෙරහැර

Photography By Sandhu Kulathunga Photography

Wedding Photography | Pre -Shoot And all Events.
- For pre bookings call us now
Call : 076 156 3116 Whatsapp : 076 156 3116
[email protected]

Editing, reproducing and re-using the images for commercial purposes or otherwise, without permission of the photographer are strictly prohibited and considered as intended copyrights infringement.

All Rights Reserved © 2026

**අයිවන් මාමා වෙත…**මාමා,මතකද ඒ කාලේ…මගේ පිට මත සෙමින් සෙමින්කරඬුව වැඩමවද්දී,දළදා මාලිගාවේ වීදි පුරාඅපි දෙන්නා එකට ඇවිදප...
22/08/2026

**අයිවන් මාමා වෙත…**

මාමා,

මතකද ඒ කාලේ…
මගේ පිට මත සෙමින් සෙමින්
කරඬුව වැඩමවද්දී,
දළදා මාලිගාවේ වීදි පුරා
අපි දෙන්නා එකට ඇවිදපු හැටි…

මාමාගේ අතේ තිබුණු
ඒ හුරුපුරුදු සෙනෙහස,
මගේ ඇස් දිහා බලලා
“යමු පුතේ…” කියපු හඬ,
අදත් මට අමතක නෑ…

මම ඒකදන්ත…
මාමා ආදරෙන් “නිලමේ” කියපු
ඒ හස්තියා…

එදා මම නතර වුණාම
මාමාගේ ඇස්වලින් වැටුණු කඳුළු
මට අහසේ ඉඳන් පෙනුණා මාමා…

මම නැතිවුණේ
පෙරහැරකින් විතරක් නෙමෙයි…
මාමාගේ හිතේ
කොටසක් අරගෙනයි.

මගේ පියවර නැති වීදි දිහා
මාමා බලාගෙන හිටපු හැටිත්,
මාව මතක් කරගෙන
නිහඬව දුක්වුණු හැටිත්
මට අදටත් මතකයි…

ඒත් මාමා…

ඊයේ මම ආයෙමත්
අහසේ ඉඳන් දැක්කා
මාමාගේ ඒ ආදරණීය අත
පුලසිති රාජාගේ හිස මත තිබුණා…

අවුරුදු ගණනාවකට පස්සේ
මාමා ආයෙමත්
කරඬුව වඩම්මනවා දැක්කාම
මගේ ඇස්වලත් කඳුළු ආවා…

ඒත් ඒ කඳුළු
දුකට නෙමෙයි මාමා…
සතුටට.

මොකද…

මම නැති වුණා කියලා
මාමාගේ හිතේ තිබුණු
දළදා වහන්සේ වෙනුවෙන් වූ
ඒ භක්තිය නැතිවෙලා නෑ කියලා
ඊයේ මම දැනගත්තා.

පුලසිති රාජාගේ පියවර අතරින්
මට මගේම පියවර ඇහුණා…
කරඬුව දිලිසෙන හැම මොහොතකම
මට මතක් වුණේ
මාමා එක්ක ගිය ඒ පරණ දවස්…

මාමා…

පුලසිති රාජා එක්ක
ආයෙමත් කරඬුව වඩම්මපු එකට
මගේ හදවතින්ම සුබ පතනවා…

හැබැයි එක දෙයක් කියන්නම්…

ඊයේ රාත්‍රියේ
පෙරහැරේ ආලෝක අතරින්
මාමාට හුරුපුරුදු
ඒ සෙවණැල්ලක් පෙනුණා නම්…

ඒ මම.

අහසේ ඉඳන්
මාමා දිහා බලාගෙන හිටියේ
ඒකදන්තමයි.

“මාමා…
මම ගියාට පස්සේ
ඔයා තනිවෙලා නෑ…”

කියලා කියන්නයි
මට ඕන වුණේ.

මොකද සමහර බැඳීම්
මරණයෙන්වත් අවසන් වෙන්නේ නෑ…

**හස්තියෙක් ගියත්,
ඒ හස්තියාට ආදරය කළ මිනිසෙකුගේ හිතේ
ඒ පියවර සදාකාලිකවම ඇහෙනවා…**

ඒ නිසා මාමා…

ඊයේ පුලසිති රාජා එක්ක
කරඬුව වඩම්මපු ඒ ගමන
මගේ ආශිර්වාදයත් එක්කම
ඉදිරියට අරගෙන යන්න.

මම හැමදාමත්
අහසේ කොහේ හරි ඉඳන්
මාමා දිහා බලාගෙන ඉන්නවා…

**— ඒකදන්ත**
**අහසේ සිට…** 🐘🤍

එක වයසකට ආවම…අපිට ජීවිතේ අපි කරන දේවල් ගැනකිසි ගාණක් නැතුව යනවා… 🖤මිනිස්සු මොනවා කියයිද,කවුද අපිව තේරුම් ගන්නේ,කවුද අපිව...
20/08/2026

එක වයසකට ආවම…
අපිට ජීවිතේ අපි කරන දේවල් ගැන
කිසි ගාණක් නැතුව යනවා… 🖤

මිනිස්සු මොනවා කියයිද,
කවුද අපිව තේරුම් ගන්නේ,
කවුද අපිව දාලා යන්නේ,
කවුද අපිත් එක්ක ඉන්නේ…
ඒ හැමදේම ගැන හිත හිතා
ජීවිතේ ගෙවපු කාලයක් තියෙනවා.

ඒත් එක දවසක…
අපිට තේරෙනවා,
අපි මේ ලෝකෙට ආවේ
හැමෝගෙම කැමැත්තට ජීවත් වෙන්න නෙවෙයි කියලා.

ඉස්සර අපිට කෙනෙක්ගේ
එක වචනයක් ඇති දවසම දුක් වෙන්න.
එක message එකක් නැති වුණත්
රෑ පුරා phone එක දිහා බලන් ඉන්න.
කෙනෙක් අපි ගැන වැරදියට හිතුවොත්
ඒක නිවැරදි කරන්න දහස් වතාවක් උත්සාහ කරන්න.

ඒත් දැන්…

කෙනෙක්ට අපිව වැරදියට තේරුණා නම්,
තේරුම් ගන්න ඕනේ නැහැ.

කෙනෙක්ට අපි කැමති නැත්නම්,
ඒත් ප්‍රශ්නයක් නැහැ.

කෙනෙක් අපිව අතහැරලා ගියා නම්,
ඒත් ජීවිතේ නවතින්නේ නැහැ.

මොකද එක වයසකට ආවම
අපි මිනිස්සුන්ව අල්ලගෙන ඉන්නවාට වඩා
අපේ හිත අල්ලගෙන ඉන්න එක වැදගත් කියලා
තේරුම් ගන්නවා.

හැමෝටම හොඳ කෙනෙක් වෙන්න ගිහින්
තමන්ටම නරක කෙනෙක් වෙන්න
තවදුරටත් අපි කැමති නැහැ.

දැන් අපිට ඕනේ
සද්ද නැති ජීවිතයක්…
බොරුවක් නැති මිනිස්සු ටිකක්…
හිතට බරක් නැති සම්බන්ධතා ටිකක්…
ඒ වගේම,

“මම මගේ විදිහට ජීවත් වෙනවා”
කියලා හිතටම කියාගන්න පුළුවන්
නිදහසක්.

ඒක තමයි වයසත් එක්ක ලැබෙන
ලස්සනම පරිණතකම…

**හැම දෙයක්ම ගණන් ගන්න එක නවත්තලා,
හිතට වැදගත් දේවල් විතරක්
ගණන් ගන්න පටන් ගන්න එක.** 🖤

අන්තිමට ජීවිතේ කියන්නේ
හැමෝවම සතුටු කරලා ඉවර කරන්න පුළුවන් ගමනක් නෙවෙයි…
තමන්ගේ හිතට පසුතැවීමක් නැතුව
අවසානයේ හැරිලා බලන්න පුළුවන් ගමනක්.

**ඔයාටත් දැන් ජීවිතේ දේවල් ගැන
කලින් වගේ ගාණක් නැති වෙලාද?**

ජීවිතේ සමහර දේවල් ලැබෙන්නේ…අපි හිතන වෙලාවට නෙවෙයි.අපි හිතන විදිහටත් නෙවෙයි. 🤍ඊයේ කුඹල් පෙරහැරේඅරිට්ඨ ඇතා අවුරුදු විසිපහක...
20/08/2026

ජීවිතේ සමහර දේවල් ලැබෙන්නේ…
අපි හිතන වෙලාවට නෙවෙයි.
අපි හිතන විදිහටත් නෙවෙයි. 🤍

ඊයේ කුඹල් පෙරහැරේ
අරිට්ඨ ඇතා අවුරුදු විසිපහකට පස්සේ කරඬුව වඩම්මවලා…

අවුරුදු විසිපහක් කියන්නේ පොඩි කාලයක් නෙවෙයි.

ඒ කාලය පුරාවට
ඒ දඩබ්බරයාටත් බලාගෙන ඉන්න උනා…
ඉවසන්න උනා…
තමන්ගේ වෙලාව එනකන් නිහඬව ඉන්න උනා…

අන්තිමේදී,
එයා බලාගෙන හිටපු දවස ආවා. ❤️

ඒක දැක්කම මට හිතුණේ එකම දෙයක්…

අපේ ජීවිතෙත් මේ වගේම නේද?

අපිට සමහර දේවල් ඕන වෙනවා.
ඒත් ඒවා ලැබෙන්නේ නෑ.

උත්සාහ කරනවා…
ඒත් ප්‍රතිඵලයක් නෑ.

බලාගෙන ඉන්නවා…
ඒත් දොරක් ඇරෙන්නේ නෑ.

ඒ වෙලාවට අපි හිතන්නේ,
“මට මේ දේ කවදාවත් ලැබෙන්නේ නැති වෙයි” කියලා.

ඒත් සමහරවිට…

ජීවිතේ අපිව ප්‍රතික්ෂේප කරන්නේ නෙවෙයි.
අපිව සූදානම් කරනවා.

ඔයාට අද නොලැබුණු දේ,
හෙට ලැබෙන්න පුළුවන්.

අද ඔයා පරාජිතයෙක් වගේ දැනුණත්,
හෙට ඔයාගේ නම ඉතිහාසයක ලියවෙන්න පුළුවන්.

අද ඔයාට පාර වැහුණත්,
ඒකෙන් අදහස් වෙන්නේ ගමන ඉවරයි කියන එක නෙවෙයි.

සමහර දොරවල් ඇරෙන්නේ…
අපි ඒ දොර ළඟ බලාගෙන ඉන්න කාලය ඉවර වුණාම නෙවෙයි,
අපි ඒ දොරෙන් ඇතුළට යන්න තරම් සූදානම් වුණාම.

ඒ නිසා තව ටිකක් ඉවසන්න.

අද ඔයාගේ වෙලාව නෙවෙයි කියලා
ඔයාගේ ජීවිතේට වෙලාවක් නෑ කියලා අදහස් වෙන්නේ නෑ.

අරිට්ඨ ඇතා අවුරුදු විසිපහක් බලාගෙන හිටියා නම්…
ඔයාටත් තව ටිකක් බලාගෙන ඉන්න බැරිද? 🖤

මොකද සමහර ජයග්‍රහණ
ඉක්මනින් ලැබෙන ඒවා නෙවෙයි…

බොහෝ කාලයක් ඉවසලා,
බොහෝ දේවල් දරාගෙන,
අන්තිමේදී “මේ තමයි මගේ වෙලාව” කියලා
හිතට දැනෙන මොහොතක ලැබෙන ඒවා.

කලු මාමාගෙන් නැදුන්ගමුවේ රාජාට හදිසියේම ලියුමක්...මගේ පුතේ රාජා,නුවර පෙරහැරත් ඊයේ පටන් ගත්තා මගේ පුතේ...සෙංකගලපුරය හතර ව...
19/08/2026

කලු මාමාගෙන් නැදුන්ගමුවේ රාජාට හදිසියේම ලියුමක්...

මගේ පුතේ රාජා,

නුවර පෙරහැරත් ඊයේ පටන් ගත්තා මගේ පුතේ...
සෙංකගලපුරය හතර වටින්ම ලස්සන වෙලා. පාරවල් දිගේ මිනිස්සු පිරෙනවා. හැමතැනම සද්ද, ආලෝක, සුවඳ... පෙරහැරේ අසිරිය බලන්න දුර දුරින් මිනිස්සු එනවා.

ඒත් ඒ හැම ලස්සනක් මැදම මට පේන්නේ එකම එක හිස් තැනක් විතරයි.

උඹ නැති පාළුව.

මගේ පුතේ, උඹ නැතුව නුවර යන්නත් මොකක්දෝ වගේ. හැම අවුරුද්දකම උඹත් එක්ක ගිය පාරවල් මතකයි. අපි දෙන්නා එකට ඇවිදපු හැටි මතකයි. මිනිස්සු උඹ දිහා ආදරයෙන් බලපු හැටි මතකයි. උඹේ දැවැන්ත සිරුරට වඩා, උඹේ හිතේ තිබුණු මනුස්සකමයි මට හැමදාම ලොකු වුණේ.

මේ පාරත් පෙරහැරේ හඬ ඇහෙනවා.
හේවිසි හඬ ඇහෙනවා.
නුවර වීදි දිගේ මිනිස්සු ඇවිදිනවා.

ඒත් මගේ හිත අහන්නේ,

“රාජා නැතුව මේ පාර යන්නේ කොහොමද පුතේ?”

කියලා.

වෙද මහත්තයා “යමු” කිව්වොත් යන්නට වෙනවානේ පුතේ. ඒත් උඹ නැතිව පාර දිගේ යන හැම පියවරක්ම මගේ හිතට බර වෙයි. උඹත් එක්ක ගිය ඒ පාරවල්, උඹේ අඩි සද්ද, උඹව බලන්න පාර දෙපැත්තේ එකතු වුණු මිනිස්සු... ඒ හැම දෙයක්ම මතක් වෙයි.

ගියාම අපි එක්ක පාර පුරා ඇවිදපු පොඩි එවුන් හම්බ වෙනවා පුතේ. උඹව දැකලා සතුටින් කෑ ගහපු ඒ පොඩි එවුන්. උඹේ නම කියලා අත වනපු ඒ පුංචි දරුවෝ. උඹ දිහා බලාගෙන ඇස් දෙකේ සතුට පුරවාගත්ත ඒ මිනිස්සු.

එයාලා අදත් උඹව හොයයි පුතේ...

ඒ වෙලාවට මගේ හිතට දැනෙන දුක මටම දරාගන්න බැරි වෙයි.

උඹ ගිය දවසේ ඉඳලා මට තේරුණේ, සමහර බැඳීම්වලට නමක් දාන්න බැරි බවයි. උඹ මට සරලවම සතෙක් නෙමෙයි. උඹ මගේ ගමන් සගයෙක්. මගේ මතකවල කොටසක්. මගේ හිතේ පුතෙක් වගේ ජීවත් වුණු එකෙක්.

ඒ නිසාම අද නුවර පෙරහැර පටන් ගත්තත්, මගේ හිතේ තියෙන්නේ සතුටක් නෙමෙයි පුතේ...

උඹ නැති අඩුවක්.

දළදා සමිඳුන්ගේ පිහිටෙන් ඉන්න තැනක ඉඳන් මේ හැමදේම බලන් හිටපන් මගේ පුතේ. උඹට ආදරේ කළ මිනිස්සු තාමත් උඹ ගැන කතා කරනවා. උඹව මතක් කරනවා. උඹ වෙනුවෙන් ඇස්වල කඳුළු පුරවාගන්නවා.

උඹ මේ ලෝකයෙන් ගියත්,
උඹව මතකයෙන් යවන්න කාටවත් බැහැ පුතේ.

උඹ ඇවිදපු පාරවල් තාමත් තියෙනවා.
උඹ ගිය පෙරහැරේ මතක තාමත් තියෙනවා.
උඹව දැකලා සතුටු වුණු මිනිස්සු තාමත් ඉන්නවා.

ඒ නිසා උඹේ ගමන ඉවර වෙලා නෑ පුතේ...

උඹ දැන් ඉන්නේ අපේ ඇස් ඉදිරියේ නෙමෙයි, අපේ මතක ඇතුළේ.

*පෙරහැර පාරේ අදත් හේවිසි හඬ ඇහෙනවා,*
*රාජා නැති අඩුව හැම හදකම දැනෙනවා,*
*උඹ ගිය මඟ දිගේ මතකයන් ඇවිදිනවා,*
*දළදා සමිඳු සෙවණේ පුතේ උඹ නිදනවා...*

මගේ පුතේ, උඹ නැතිව මේ අවුරුද්දේ පෙරහැර බලන මිනිස්සුන්ගේ ඇස්වලටත් වෙනසක් දැනෙයි. උඹේ දැවැන්ත රූපය පෙනෙන්න නැති වුණත්, උඹේ මතකය ඒ පාරවල් පුරාම පෙනෙයි.

ඒ නිසා මම එක දෙයක් විතරක් කියන්නම්.

ඉන්න තැනක ඉඳන් අපි දිහා බලන් හිටපන් මගේ පුතේ.

අපි නුවර යන දවසක උඹත් එක්ක ගිය පාරවල් දිහා බලලා උඹව මතක් කරගන්නම්. උඹට ආදරේ කළ මිනිස්සු අතරින් යනකොට උඹ ගැන කතා කරන්නම්. කවුරුහරි “රාජා නැහැනේ...” කිව්වොත්, හිත ඇතුළෙන් උඹට කතා කරන්නම්.

“උඹ අපිව දාලා ගියාට, අපි උඹව දාලා ගියේ නෑ පුතේ...” කියලා.

*නුවර අහස යට පෙරහැර ඇවිදිනවා,*
*රාජා නැති තැනක් හැම හිතකම පෙනෙනවා,*
*මතකයක් වී උඹ අප අතරම රැඳෙනවා,*
*දිව්‍ය ලෝකේ ඉඳන් පුතේ අපි දිහා බලනවා...*

අද උඹව හොයන ඒ පුංචි ඇස්වලටත්, උඹව මතක් කරලා නිහඬ වෙන ඒ මිනිස්සුන්ටත්, උඹත් එක්ක ගිය ඒ පාරවල්වලටත් මම එකම දෙයක් කියන්නම්.

රාජා ගියේ අපෙන් ඈතට විතරයි...
අපේ හදවත්වලින් ඈතට නෙමෙයි.

ඒ නිසා මගේ පුතේ...
දළදා සමිඳුන්ගේ ආශීර්වාදය ලැබෙන තැනක සැනසීමෙන් ඉන්න.

අපි නුවර ගියත්,
පෙරහැර බැලුවත්,
උඹව මතක් කරලා ඇස් තෙත් වුණත්...

උඹ අපි එක්කම ඉන්නවා කියලා හිතාගෙන යන්නම්.

දිව්‍ය ලෝකයේ ඉඳන් බලන් හිටපන් මගේ පුතේ...

උඹව අමතක කරන්න අපිට කවදාවත් බැහැ.

— කලු මාමා

ලියපු කෙනා – Sandhu Kulathunga
ඡායාරූපය – Sandhu Kulathunga Photography

#නැදුන්ගමුවේරාජා #රාජා #කලුමාමා #දළදාසමිඳුන් #සෙංකගලපුරය

ඔයාට යන්න දෙනවා කියන එකයි…ඔයාට ආදරේ දෙනවා කියන එකයි…දෙකක් හොඳද…?කෙනෙක්ව අතහරින එක හැමදාමආදරේ නැති නිසා වෙන්නේ නෑ…සමහර වෙ...
17/08/2026

ඔයාට යන්න දෙනවා කියන එකයි…
ඔයාට ආදරේ දෙනවා කියන එකයි…
දෙකක් හොඳද…?

කෙනෙක්ව අතහරින එක හැමදාම
ආදරේ නැති නිසා වෙන්නේ නෑ…

සමහර වෙලාවට,
ආදරේ වැඩි නිසාම
යන්න දෙනවා…

මොකද මට ඔයාව අල්ලගෙන තියාගන්න පුළුවන්…
ඔයාගේ හිත වෙන තැනක තිබුණත්,
මගේ ළඟ ඉන්න කියලා බල කරන්නත් පුළුවන්…

ඒත් ඒක ආදරේ නෙවෙයි.

ආදරේ කියන්නේ
“ඔයා මගේ වෙන්න ඕන” කියන අයිතියක් නෙවෙයි…
“ඔයා සතුටින් ඉන්න ඕන” කියන ප්‍රාර්ථනාවක්.

ඒ නිසා තමයි
සමහර මිනිස්සු
අන්තිම මොහොතේත් අත අල්ලගෙන ඉන්නෙ නැත්තේ…

අත අතහැරලා,
පස්සට වෙලා,
නිහඬව බලන් ඉන්නේ…

ඇස් දෙකේ කඳුළු තිබුණත්
“යන්න…” කියලා කියන්නේ
ආදරේ නැති නිසා නෙවෙයි.

ආදරේ තියෙන නිසා.

ඔයාට මාව තෝරගන්න බැරි නම්,
මම ඔයාව බලෙන් තෝරගන්න කියන්නේ නෑ.

ඔයාට මාව ළඟ තියාගන්න හිතක් නැත්නම්,
මගේ ආදරේ බරක් කරලා
ඔයාගේ ජීවිතේ ඇතුළේ රැඳෙන්න මම කැමති නෑ.

මට ඕනේ
ඔයා මගේ ළඟ ඉන්න එක විතරක් නෙවෙයි…

ඔයාට මගේ ළඟ ඉන්න ඕනේ වෙන්න.

ඒ දෙක අතර තියෙන වෙනස
ආදරේ දන්න මිනිහෙක්ට විතරයි තේරෙන්නේ…

ඒ නිසා කවදාහරි
මම ඔයාට “යන්න” කිව්වොත්…

ඒක මගේ ආදරේ අවසානය කියලා හිතන්න එපා.

සමහරවිට ඒ මගේ ආදරේ
අන්තිම පිරිසිදු ස්වරූපය වෙන්න පුළුවන්…

මොකද ඔයාට ආදරේ කරන එකයි…
ඔයාව මගේ කරගෙන තියාගන්න එකයි…
දෙකක්.

🌙 Sandhu’s Soul Diary
*Page No. —*

— From Sandhu’s Soul Diary 🌙

මම දන්නේ නෑ පුංචි නෝනා…මාව ඔයා දකින විදිහ.සමහරවිට මම ඔයාගේ ජීවිතේමතකයක් විතරක් වෙන්න ඇති…නැත්නම්, කවදාවත් කියාගන්න බැරිප...
17/08/2026

මම දන්නේ නෑ පුංචි නෝනා…
මාව ඔයා දකින විදිහ.

සමහරවිට මම ඔයාගේ ජීවිතේ
මතකයක් විතරක් වෙන්න ඇති…
නැත්නම්, කවදාවත් කියාගන්න බැරි
පුංචි හැඟීමක් වෙන්න ඇති…

ඒත් මම ඔයාව දකින්නේ
කවුරුත් නොදකින විදිහකට.

ඔයා හිනාවෙනකොට,
මට ඒක හිනාවක් විතරක් නෙවෙයි.
මගේ හිතේ කොහේ හරි
අඳුරු වෙලා තිබුණු තැනකට
එකපාරටම වැටෙන ආලෝකයක් වගේ.

ඔයා මට කතා නොකරන දවස්වලත්
මම ඔයාව අමතක කරලා නෑ.
මොකද සමහර මිනිස්සු
අපේ ජීවිතේ ඉන්නේ
අපිත් එක්ක කතා කරන්න නෙවෙයි…
අපේ හිත ඇතුළේ ජීවත් වෙන්න.

ඒ නිසා මට එක දෙයක් විතරයි දැනගන්න ඕන…

ඔයාට මම කවුද කියලා නෙවෙයි.
ඔයාගේ හිතේ, මම මොන වගේ මතකයක්ද කියලා.

මොකද මම නම් තාමත්
ඔයාව දැක්කම හිත ඇතුළෙන්
නිහඬවම එකම වචනයක් කියනවා…

“ඇයව පරිස්සම් කරගන්න…
මේ හිතට ඇයව නැති කරගන්න බෑ.”

ඉතින් පුංචි නෝනා…
කවදාහරි ඔයාගේ හිතටත්
මගේ ගැන මේ ප්‍රශ්නය ආවොත්…

“මම ඔහුට ඇත්තටම කවුද?”

ඒකට ඔයාගේ හිත දෙන උත්තරය මොකක් වෙයිද? 🌙

— **From Sandhu’s Soul Diary** 🌙

ඔයා ගැන ලියනවාට…ඔයා ගැන කියනවාට…වඩා ලස්සන දෙයක් තියෙනවා.ඒ තමයි…ඔයා ගැන තියෙන හැම දෙයක්ම හිතේම තියාගෙන ඉන්න එක.මොකද සමහර ...
17/08/2026

ඔයා ගැන ලියනවාට…
ඔයා ගැන කියනවාට…
වඩා ලස්සන දෙයක් තියෙනවා.

ඒ තමයි…
ඔයා ගැන තියෙන හැම දෙයක්ම හිතේම තියාගෙන ඉන්න එක.

මොකද සමහර මිනිස්සු ගැන
වචන වලින් කියන්න ගියාම,
වචන මදි වෙනවා…

ඔයා මගේ ජීවිතේට ආවෙ කොහොමද කියලා මට කියන්න බැහැ.
ඒත් ආවට පස්සේ
මගේ නිහඬකම්වලටත් අර්ථයක් ලැබුණා.

ඔයා එක්ක කතා කරපු වචන මතකයි…
කතා නොකරපු දවස් පවා මතකයි…
ඔයා හිනා වුණ විදිහ,
මං දිහා බලපු විදිහ,
නොකියාම තේරුම් ගත්ත පුංචි දේවල් පවා
මගේ හිතේ කොහේ හරි තාමත් තියෙනවා.

ඒත් මං ඒවා හැමෝටම කියන්නෙ නෑ.

මොකද…
සමහර ආදර කතා ලෝකෙට කියන්න නෙවෙයි,
එක හිතක් ඇතුළේ සදාකාලිකව ජීවත් කරවන්න.

ඉතින් කවදාහරි
ඔයාට මං ගැන කිසිම දෙයක් දැනුණෙ නැති වුණත්,
මට ඔයා ගැන දැනුණ දේවල්
මං අඩු කරන්නේ නෑ.

ඔයා ගැන ලියපු වචන මැකෙයි…
කියපු කතා අමතක වෙයි…
ඡායාරූප පරණ වෙයි…

ඒත් කෙනෙක්ව
හදවතින්ම ආදරේ කරපු මතකයක්…
ඒක එහෙම ලේසියෙන් මැකෙන්නේ නෑ.

ඒ නිසාමයි…
ඔයා ගැන ලියනවාට වඩා,
ඔයා ගැන කියනවාට වඩා,
ඔයා මගේ හිතේ හිටපු තැන
එහෙමම තියෙන්න දෙන එක මට ලස්සන.

මොකද සමහර මිනිස්සුන්ව
ලෝකෙට හඳුන්වා දෙන්න ඕන නෑ…

හිතට දැනුණාම ඇති. 🌙

— From Sandhu’s Soul Diary 🌙

Address

Kandy

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Sandhu - සඳු posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Business

Send a message to Sandhu - සඳු:

Shortcuts

Share