31/05/2026
සත්ය සිදුවිමක් ඇසුරෙන්
රෑ 11:45 යි. කාමරේ ලයිට් නිමවලා තිබුණේ. මම ඇඳට වෙලා ෆෝන් එක ස්ක්රෝල් කර කර හිටියේ වෙනදා වගේම නින්ද යන්නෙ නැති හින්දා. මුළු පළාතම මළකන්දක් වගේ නිශ්ශබ්දයි. ඈතින් බල්ලෙක් බුරන සද්දේ විතරක් යාන්තමට ඇහෙනවා.
එකපාරටම මගේ ෆෝන් එකට Messenger Notification එකක් ආවා.
මම බැලුවා. ඒ මගේ හොඳම යාළුවා සුපුන්ගෙන්. හැබැයි සුපුන් සති දෙකකට කලින් බයික් ඇක්සිඩන්ට් එකකින් නැති වුණා. මගේ මුළු ඇඟම එකපාරටම සීතල වෙලා ගියා. පපුව ඩිග් ඩිග් ගාලා ගැහෙන්න ගත්තා.
"නැති වුණු කෙනෙක් කොහොමද මැසේජ් කරන්නේ?" මගේ අත් වෙව්ලන්න ගත්තා.
මම බය වුණත්, කුතුහලය හින්දාම මැසේජ් එක ඕපන් කරලා බැලුවා. ඒක text මැසේජ් එකක් නෙවෙයි, තත්පර 15ක Voice Note එකක්!
මම වටපිට බැලුවා. කාමරේ කරුවලයි. මම හෙඩ්ෆෝන් දෙක කනට ගහලා, බය ගැහෙන පපුවෙන් යුතුව ඒ Voice එක Play කළා.
"හ්ෂ්ෂ්... ශ්ෂ්ෂ්..." (මුලින්ම ඇහුණේ ලොකු හුළඟක් වගේ සද්දයක්)
ඊටපස්සේ සුපුන්ගේ කටහඬ ඇහුණා. හැබැයි ඒක හරිම ඈතින්, ගොඩක් අමාරුවෙන් කතා කරනවා වගේ හඬක්.
"මචං... මට... මට පාලුයි බං මෙහේ... උඹ... උඹ තාම නිදි නැහැ නේද?..."
මගේ ඇස්වලට කඳුළු ආවා. ඒ එක්කම මාරම බයක් දැනුණා. මම හෙඩ්ෆෝන් එක ගලවලා දාන්න හැදුවා. හැබැයි Voice Note එකේ ඉතුරු තත්පර 5 ඇහෙන්න ගත්තා. ඒ ඇහුණු දේට මගේ කටින් සද්දයක්වත් පිටවුණේ නැහැ.
"...උඹේ කාමරේ ලයිට් එක නිමවලා තියෙන්නේ... මම උඹේ ඇඳ පස්සෙන් හිටගෙන ඉන්නවා මචං... එකපාරක් හැරිලා බලපන්..."
Voice Note එක ඉවර වුණා.
හරියටම ඒ වෙලාවෙම, මගේ බෙල්ල පිටිපස්සට හරිම සීතල හුළඟක් වැදුණා. හරියට කවුරුහරි මගේ ඇඟට උඩින් නැමිලා මගේ ෆෝන් එක දිහා බලන් ඉන්නවා වගේ...
මම හෙමින් සීරුවේ ෆෝන් එකේ screen එක off කළා. ෆෝන් එකේ කළු පාට ඩිස්ප්ලේ එකෙන් මට පෙනුණා මගේ මූණ...
...සහ මගේ උරහිස උඩින් තියලා තියෙන, ලේ තැවරුණු හුරුපුරුදු සුදුමැලි අතක්!
