NEJSE.

22/03/2026

Ajo ndaloi së kërkuari që ai ta linte telefonin… 🤍
Jo sepse nuk e lëndonte më—
por sepse u lodh duke kërkuar diçka
që duhej të jepej vetë, pa u kërkuar.
Në fillim ishin kujtime të buta—
“A mund të vish të rrish me ne?”
“Shiko, bebi po të thërret…”
Gjëra të vogla.
Momente të thjeshta.
Ato që ndërtojnë një familje.
Por natë pas nate,
drita e ekranit mbetej më e fortë
se njerëzit pranë tij.
Ajo rrinte aty,
me fëmijën në krahë,
duke parë duart e vogla që kërkonin vëmendje
që kurrë nuk vinte plotësisht.
Në fillim, fëmija përpiqej—
qeshte më fort,
thërriste sërish,
tërhiqte mëngën e tij.
Pastaj… më pak.
Dhe më pak.
Derisa një ditë,
ndaloi fare së përpjekuri.
Aty iu thye zemra.
Sepse nuk ishte kurrë vetëm për një telefon.
Ishte për praninë.
Për zgjedhjen e familjes
në ato pak orë të qeta që kanë vërtet rëndësi.
Ajo e urrente atë ndjesi—
të kërkosh,
të kujtosh,
të konkurronsh me një ekran
për vëmendjen e dikujt
që duhej të ishte aty.
Prandaj u bë më e heshtur.
Jo sepse ishte në rregull—
por sepse po mësonte
si ndihet të jesh e padukshme.
Dhe pjesa më e vështirë?
Ajo ishte pranë tij gjatë gjithë kohës…
por disi,
nuk ishte kurrë vërtet me të. 💔

11/01/2026

“Vetem jam ftohur.”
“Vetem kam nirth.”
“Vetem po me shkojne hundet.”
Ose me e forta,
“Kam qene me grip para tri ditesh por me ka kaluar krejt.”

Keshtu fillon gjithmone.

Dikush qe kollitet, teshtin, ka temperature, por prape del, viziton, afrohet me femije.
Sepse per te eshte “vetem ftohje”.
Por mund te jene dite e net pa gjume per nje familje te tere.

Te tregosh qe je i semure nuk te ben te dobet.
Te ben njeri.
Te ben te pergjegjshem.

Sepse nuk po rrezikon veten.
Po rrezikon d**e qe nuk mund te mbrohet vete.

Ka femije qe vuajne per shkak te pakujdesise se te rriturve.

Nese je i semure, qendro larg.
Nese ke grip, trego.
Nese dyshon, mos u afro.

Per te treguar se je i semure nuk eshte ekstrem.
Eshte minimumi qe ti mund te besh.

Per fund, i urrej keta njerez egoist e pa ndjenja.
“U semura une, le te semuren te gjithe“, motoja e tyre.

Endrina Shutrak Lokaj

29/12/2025

Mr. Bean e bëri botën të qeshë… por një herë tha një të vërtetë që dhemb.
Mr. Bean, personazhi që bëri të qeshin miliona njerëz pa thënë pothuajse asnjë fjalë, në jetën reale është shumë ndryshe nga sa e imagjinojnë shumëkush: i qetë, reflektues, i rezervuar.
Dhe një ditë tha diçka që vlen më shumë se një mijë shaka:
“Pushova së ndihmuari, pushova së ftuari, pushova së telefonuari… dhe kuptova se miku isha unë, jo ata.”
Çfarë e vërtetë e pakëndshme.
Shpesh kalojmë jetën duke mbajtur gjallë miqësi që ekzistojnë vetëm sepse ne i mbajmë.
Ti je ai që telefonon.
Ti je ai që pyet si janë.
Ti je ai që fton, që mban mend ditëlindjet, që propozon takime.
Ndërkohë, të tjerët mezi e vënë re nëse je… apo nëse nuk je më.
Dhe kur lodhesh e heq dorë, heshtja flet vetë:
Nuk vijnë mesazhe.
Nuk ka telefonata.
Askush nuk shfaqet.
Në fillim dhemb.
Por pastaj… të çliron.
Sepse kupton që nuk ke humbur miq.
Ke pushuar vetëm së këmbënguluri në marrëdhënie bosh.
Mr. Bean, me mënyrën e tij të thjeshtë për ta parë botën, e kuptoi më mirë se shumëkush tjetër:
🤍 Miqësia e vërtetë nuk lypet dhe nuk ndiqet.
Ajo rrjedh vetvetiu, edhe në distancë, edhe në heshtje.
Mbaje mend këtë:
Ndonjëherë nuk po mbetesh pa miq…
thjesht po zbulon kush ishte vërtet i tillë.
Kur pushon së mbajturi gjithçka mbi shpinë, jeta ta tregon qartë:
kush qëndron nga dashuria
dhe kush ishte aty vetëm nga zakoni.
Mëso të lësh të shkojë pa mëri.
Të vlerësosh pa kërkuar.
Të kuptosh se dashuria e vërtetë edhe në miqësi nuk ka nevojë për prova të vazhdueshme, por vetëm për prani të sinqertë.

T

30/11/2025

LAMTUMIRE SHPAT KASAPI

1985-2025

09/10/2025

Kur një foshnje lind e vdekur, trupi i nënës fillon prodhimin e qumështit gjithsesi.
Trup idiot, ai nuk e di që nuk ka fëmijë për të ushqyer.

Ai e di qe mitra është bosh, por nuk e di që krahët e nënës janë bosh po ashtu.
Por ajo që ndoshta trupi dhe mendja e dinë më mirë se kushdo tjetër është se foshnja është në fakt atje lart në qiell.
Është në zemrën e nënës dhe babit të saj.
Ka një shqetësim të pakontestueshëm.
Gjendet në shpresat e thyera dhe imagjinare e të gjithë atyre që e kanë pritur.

Ajo bebe është atje lartë, edhe nëse nuk mund ta shihni është madhësia e asaj dhome.
Ajo bebe është aty sa herë që nëna dëgjon emrin e saj , kur nuk i mohohet ekzistenca.

Të bëhesh i vetëdijshëm për atë që ka ndodhur, si kemi ndryshuar, çfarë e ardhme qëndron para nesh është një hap themelor në drejtimin e duhur.

Duajini fëmijët tuaj, zgjidhni me kujdes fjalët që iu thoni, përqafoni, ushqeni.

Nëse keni humbur një foshnje krahët e mamit dhe të babit, janë bosh kanë mbetur dy zemra që kanë nevojë për mbështetje më shumë se kurrë.

28/09/2025

Mos ngatërro rolet!
Shumë martesa përballen me tensione për shkak të kufijve të paqartë mes nënës dhe gruas. Ky është një fenomen i zakonshëm, që shpesh shkatërron marrëdhënie e krijon dhimbje të panevojshme.

Nëna do të mbetet gjithmonë nënë – një figurë që duhet nderuar dhe respektuar. Por, ditën që vendos të krijosh familjen tënde, përballesh me një realitet të ri: prioriteti yt bëhet gruaja jote.

Kjo nuk do të thotë se dashuria për nënën pakësohet. Do të thotë se secili merr vendin që i takon:
– Për nënën: mirënjohje e përjetshme.
– Për gruan: angazhim dhe besnikëri të plotë.

Nëse nuk mbron martesën tënde, atëherë nuk po nderon as sakrificat dhe mësimet e nënës tënde.

Gabimi më i madh? Të mendosh se mund t’i kënaqësh të gjithë. Jeta adulte kërkon zgjedhje të qarta. Dhe kush nuk shkëputet nga varësia e nënës, rrezikon të humbasë dorën e gruas.

28/09/2025

https://www.facebook.com/share/p/16MKTCX1Zi/

15/09/2025

Biçikleta është vdekja e ngadaltë e planetit 🚲🌍

Një bankier i njohur bëri ekonomistët të reflektojnë kur tha:

“Një çiklist është një katastrofë për ekonominë e vendit:
– nuk blen makina dhe nuk merr kredi për t’i blerë;
– nuk paguan sigurime;
– nuk harxhon për karburant, servis apo riparime;
– nuk përdor parkime me pagesë;
– nuk shkakton aksidente të mëdha;
– nuk ka nevojë për autostrada të reja;
– dhe mbi të gjitha, nuk bëhet obez.

Njerëzit e shëndetshëm nuk i sjellin fitime ekonomisë:
nuk blejnë ilaçe, nuk vizitojnë spitalet, nuk harxhojnë tek mjekët dhe nuk e rrisin PBB-në e vendit.

Ndërkohë, çdo dyqan i ri i McDonald’s krijon të paktën 30 vende pune:
10 për kardiologë,
10 për dentistë,
10 për dietologë e nutricionistë,
plus punëtorët që punojnë aty vetë.” 🍔

Prandaj mendohuni mirë: një biçikletë apo një McDonald’s?
🤔🚲🍟

PS: Ecja është edhe më “e rrezikshme”, sepse këmbësorët nuk blejnë as biçikleta! 🚶‍♀️

Thenie te bukura 💡 Një klik për ty, një buzëqeshje për ne! Pëlqeje dhe shpërndaje!

15/09/2025

14/09/2025

Maria

Më pushuan nga puna në moshën 55 vjeç.
Si lamtumirë, i dhashë secilit koleg nga një trëndafil dhe i lashë shefit tim një dosje me rezultatet e "auditit tim sekret".

— María, duhet të bëjmë pa ty.
Zëri i Ramón kishte atë ëmbëlsi të rreme atërore që përdorte gjithmonë para se të godiste dikë pas shpine. Ai u ul në karrigen prej lëkure, i vuri gishtat mbi bark dhe shtoi:
— Kompania ka nevojë për energji të re, ajër të pastër. E kupton, apo jo?
E shikova. Fytyra e tij e kuruar mirë, kravata e shtrenjtë që i kisha rekomanduar për darkën e fundit të kompanisë.
E kupton? Sigurisht që e kuptova. Investitorët donin një audit të pavarur dhe ai duhej të hiqte qafe të vetmin person që e dinte vërtet të vërtetën: mua.
— E kuptoj,— u përgjigja me qetësi.— Energjia e re do të ishte Lucia, recepsionistja që nuk bën dallim midis dhënies dhe marrjes, por është njëzet e dy vjeç dhe qesh me të gjitha shakatë e tua?
Buzëqeshja e tij u thye.
— Nuk është mosha ime, María. Është thjesht… se metoda jote e punës është pak e modës së vjetër. Na duhet një "kërcim".
Ai e kishte përsëritur atë "kërcim" për muaj të tërë. E kisha ndërtuar atë kompani me të, kur punonim në një zyrë të lagësht me mure që i binte suvaja. Tani që gjithçka shkëlqente, nuk isha më pjesë e dekorit.
—Në rregull—u ngrita lehtë, edhe pse po dridhesha nga brenda.—Kur duhet ta pastroj tavolinën time?
Nuk ishte reagimi që priste. Ai donte lot, lutje, shpërthime të tërbimit. Diçka që do ta bënte të ndihej si një fitues i madh.
—Tani për tani, nëse do. Burimet Njerëzore po përgatisin dokumentet. Do të kesh pagesën e fundit, gjithçka do të jetë në rregull.
U drejtova drejt derës dhe, para se të largohesha, i thashë:
—Ke të drejtë, Ramón. Kompania ka nevojë për një hap drejt të ardhmes, gjakut të ri.
Dhe jam gati t'ua j*p atyre.
Ai nuk e kuptoi. Ai buzëqeshi me përbuzje.
Në zyrë, të gjithë shikonin me sy përtokë.
Mora kutinë e kartonit që kishin vendosur tashmë mbi tavolinën time dhe fillova të mbledh gjërat e mia: filxhanin tim të preferuar, fotot e fëmijëve të mi, dosjet. Në fund, një buqetë me margarita që djali im, që kam në kolegj, më kishte dhuruar një ditë më parë.
Pastaj nxora atë që kisha përgatitur: dymbëdhjetë trëndafila të kuq, nga një për secilin koleg, dhe një dosje të zezë të lidhur me një fjongo.
Eca midis tavolinave, duke shpërndarë trëndafilat dhe duke i falënderuar kolegët në heshtje. Pati përqafime, lot. Ndihesh si një lamtumirë e largimit nga familja.
Dosja, megjithatë, ishte për të. Hyra pa trokitur dhe e vendosa mbi tavolinën e tij.
—"Çfarë është kjo?" - pyeti ai.
—"Dhurata ime e lamtumirës. Brenda janë të gjitha "kërcimet" e tua, në këto dy vitet e fundit.
Me shifra, fatura dhe data. Janë shumë ... interesante."
Dola pa u kthyer pas.
Atë mbrëmje, në orën njëmbëdhjetë, ra telefoni.
Ishte ai. Me zë të jo të plotë:
— María... E pashë dosjen... a e kupton çfarë do të thotë?
— Perfekt. Nuk janë dyshime: janë prova. Me firma, transferime dhe kontrata.
— Nëse kjo gjë del në dritë, kompania do të falimentojë…
— Kompania? Apo ti?
Ai u përpoq të më shantazhonte me një ofertë: një rikthim në pozicionin tim, madje edhe një ngritje në detyrë. Unë buzëqesha:
— Jo, Ramón. Nuk ka kthim prapa.
E mbylla telefonin.
Të nesërmen filloi tërmeti i vërtetë. Álvaro, personi i IT-së, më telefonoi:
— María, mbrëmë ai hyri në servera për të fshirë provat.
Por unë kisha bërë një kopje.
Ne kemi gjithçka. Madje edhe emailet me pagesat dhe llogaritë në parajsat fiskale.
Kjo ishte goditja përfundimtare.
Pastaj ndodhi e papritura: Lucía, "energjia e re", u shfaq në shtëpinë time me një nga trëndafilat, tashmë të vyshkur. Ajo duke qarë më tha:
— Më fal, María. Nuk dija asgjë... Sot donte të nënshkruaja një raport të rremë për investitorët. Unë... Nuk mundem. Më ndihmo.
E përqafova dhe e kuptova: edhe në "fillimin e tij të ri", kishte tashmë çarje.
Dy ditë më vonë, Ramón dha dorëheqjen "për arsye personale". Investitorët nuk u mashtruan.
Një javë më vonë, më ofruan pozicionin e menaxhimit.
Hyra në zyrë. Trëndafilat e mi, tani të vyshkur, ishin ende në çdo tavolinë.
Kolegët e mi duartrokitën. Unë ngrita dorën:
— Mjaft. Kemi punë për të bërë. E ardhmja e vërtetë fillon tani.
Dhe në atë moment e kuptova: më kishin pushuar nga puna sepse isha 55 vjeç.
Por ishin pikërisht ato 55 vjet që më kishin dhënë forcën, durimin dhe përvojën për të duruar, luftuar dhe fituar.
Rinia tani po punonte përkrah meje. Ata mësuan nga unë se një disfatë, nëse ke guximin ta përballosh, mund të bëhet fitorja jote më e madhe...

Përktheu: Fatmir Shqarri...

14/09/2025

LEXO Fenomemin : PRINDI IM – ARSYEJA E TRAUMAVE TË MIA
Traumat nuk lindin gjithmonë nga armiqtë.
Shpesh, ato vijnë nga njerëzit që duhej të na mbronin më shumë.

Prindi im është plagë dhe dashuri njëkohësisht.
Ai/ajo më dha jetë, por njëkohësisht më bëri të dyshoj tek vetja.

Çdo fjalë e ashpër, çdo krahasim i padrejtë, çdo heshtje kur kisha nevojë për zë…
janë bërë pjesë e trupit tim, e kujtimeve të mia, e mënyrës si e shoh botën.

Prindi im më mësoi çfarë është frika para se të më mësonte çfarë është dashuria.
Më mësoi të hesht, para se të më mësonte të flas.
Më mësoi të mbaj barrë, para se të më mësonte të kërkoj ndihmë.

Dhe unë u rrita duke menduar se dhimbja është normale.
Se të mos ndihesh i mjaftueshëm është mënyra e vetme për të jetuar.

Por sot e kuptoj:
plagët e mia nuk janë faji im.
Janë pasqyra e plagëve të tyre.
Ata nuk shëruan dhimbjen e vet dhe ia dorëzuan brezit tjetër.

Prindi im është arsyeja e traumave të mia.
Por unë do të jem arsyeja pse ky cikël përfundon.

13/09/2025

E huazuar.

LEXO: E martuar… por duke i bërë të gjitha vetëm.
Për këtë, askush nuk flet vërtet.
Për atë çfarë do të thotë të ndihesh nënë beqare edhe pse ke një unazë në gisht.

Nuk je e divorcuar.
Ai është ende aty. Por pesha…
ajo është e gjitha mbi shpatullat e tua.

E kishe imagjinuar një shok,
një skuadër,
dikë që do të ndante udhëtimin.
Dhe megjithatë, një ditë, u bëre nëna “automatikisht”.

Ajo që mban mend gjithçka.
Që organizon.
Që zgjidh.
Që mban çdo gjë bashkë.
Po ai?
Shkëputet.
Ose ndoshta pret që të jesh ti ajo që të menaxhosh edhe atë, sikur të ishte edhe ai një tjetër për t’u kujdesur.

Nuk je e çmendur.
Je e rraskapitur.

Dhe ka ditë kur pyet veten nëse nuk do të ishte gati më e ndershme të ishe me të vërtetë vetëm.
Sepse të paktën ajo vetmi do të kishte një emër të qartë.

Por kjo…
kjo nuk është një marrëdhënie.
Nuk është një çift.
Është një mungesë që peshon më shumë se prania.

Nuk është thjesht lodhje.
Është zi.
Është konsumim.
Është një punë e padukshme që të shkatërron ndërsa përpiqesh të mbash të gjithë mbi ujë
dhe humbet, ngadalë, pa e vënë re askush.

Por më lër të të them një gjë:
Nuk je vetëm.
Ka shumë gra që po përjetojnë pikërisht këtë.
Në heshtje.
Me zërin e thyer dhe mijëra dyshime mbi supe.
Duke pyetur veten nëse dikush i sheh me të vërtetë.

Ne të shohim.
Psikiatri.al