23/05/2026
ဘုန်းကြီးတစ်ပါးက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို တောင်တစ်တောင်ရှေ့ ခေါ်ပြီး "ဒီတောင်ဘယ်လိုနေလဲ" မေးတယ်။
အမျိုးသမီးက "ခမ်းနားထည်ဝါ၊ မြင့်မား၊ ဖြောင့်မတ်ပြီး လှတယ်" လို့ ဖြေတယ်။
ဘုန်းကြီးက "တောင်ပေါ်တက်ကြစို့" ဆိုပြီး တောင်ပေါ် အတူတက်ကြတယ်။ တစ်လမ်းလုံး သူတို့ တိတ်ဆိတ်နေတယ်။
တောင်တက်ရင်း အမျိုးသမီးက မောလာတယ်။ လမ်းက လျှောက်ရခက်တယ်လို့ သူ မကြာခဏ ညည်းတော့တယ်။
တောင်ထိပ်ရောက်တော့ ဘုန်းကြီးက "ခုနက ဒကာမ မြင်ခဲ့တဲ့ တောင်က ခုဘယ်လိုခံစားရလဲ" မေးတယ်။
အမျိုးသမီးက "ဒီတောင် မကောင်းဘူး။ လမ်းကလည်း ကျောက်တုံးချည်းပဲ။ သစ်ပင်တွေလည်း ကောင်းကောင်း မပေါက်ဘူး။ ဟိုအဝေးက တောင်တွေကမှ ပိုလှတယ်" လို့ ပြောတယ်။
ဘုန်းကြီးက ပြုံးပြီး “တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ပထမဆုံးတွေ့တဲ့အချိန်က အဝေးကတောင်ကို ကြည့်တာနဲ့ အတူတူပဲ။ မျက်လုံးမှာ လေးစားမှုတွေ ပြည့်နေတယ်။
"နားလည်သွား"တာက "တောင်
တက်"တာပဲ။ သာမန် အသေးစိတ်တွေကို ကိုယ် မြင်နေရတယ်။
တောင်ထိပ်ရောက်တော့ ကိုယ်မြင်တာကလည်း နောက်တောင်တစ်တောင်ကိုပဲ ဖြစ်တယ်။
တောင်က မပြောင်းလဲဘူး၊
ကိုယ့်စိတ်က ပြောင်းသွားတယ်။
စိတ်ပြောင်းတော့ အကြည့်လည်း ပြောင်းသွားပါတယ်။
လေးစားမှုမရှိရင် တောင်က ခမ်းနားထည်ဝါမှု မရှိတော့ဘူး။
ညည်းလေ ပိုနာကျင်ရလေပါ။
ဒီတောင်ထိပ်ကနေ တခြားတောင်ကို ကိုယ် ဘာလို့မြင်နိုင်တာလဲ။
ကိုယ်ရပ်နေတဲ့တောင်က ကိုယ့်အမြင်ကို မြှင့်တင်ပေးလိုက်လို့ပါ။
အခုပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အရာကို တန်ဖိုးထားမှသာ တကယ်ပျော်ရွှင်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီစာကြောင်း လေးကြောင်းက နက်နဲပါတယ်။
၁။ တန်ဖိုးမထားတတ်ရင် ရွှေတောင်ကြီး ပေးလည်း မပျော်နိုင်ပါဘူး။
၂။ သည်းခံမှုမရှိရင် မိတ်ဆွေသူငယ်ချင်း ဘယ်လောက်များများ နောက်ဆုံး ထွက်သွားကြလိမ့်မယ်။
၃။ ကျေးဇူးတရားမရှိရင် ဘယ်လောက် ထူးချွန်ထက်မြက်လည်း အောင်မြင်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်။
၄။ ကျေနပ်မှုမရှိရင် ဥစ္စာပစ္စည်း ဘယ်လောက် ပြည့်စုံပါစေ ပျော်ရွှင်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်။
