05/07/2026
နှလုံးသားရဲ့ တစ်ထောင့်တစ်နေရာမှာ
မင်းအတွက် နေရာလွတ်တစ်ခုကို အမြဲသက်မှတ်ပြီး
ငါဟာ "မေ့လျော့ခြင်း" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို
အဘိဓာန်ထဲက ပယ်ဖျက်ခဲ့သူပါ။
မင်းကိုချစ်ဖို့ ငါ့ဘက်က ဘယ်တုန်းကမှ မမေ့ခဲ့သလို
သစ္စာတရားကိုလည်း ငါ့အသက်ထက် ပိုမြတ်နိုးခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့... ကံကြမ္မာရဲ့ ပြက်လုံးတွေက သိပ်ဆန်းကြယ်တာပဲ။
ငါက မင်းအပေါ်မှာ သစ္စာရှိခဲ့သလို
မင်းကလည်း မင်းချစ်ရတဲ့ "သူ့" အပေါ်မှာ
ဝတ္တရားကျေပွန်ဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ မပျက်ကွက်ခဲ့ဘူးနော်။
ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးဟာ "သစ္စာ" ဆိုတဲ့ လမ်းပေါ်မှာ
ကိုယ်စီဦးတည်ချက်တွေလွဲပြီး
လျှောက်လှမ်းနေကြသူတွေပေါ့။
လှလိုက်တဲ့ သံသရာကြိုးလေးတွေပါလား...။
ခိုင်မြဲသလိုလိုနဲ့ ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့တတ်ပြီး
ရုန်းထွက်ဖို့ ကြိုးစားလေလေ...
ပိုပြီး တင်းကျပ်လာလေလေပဲ။
အဲဒီသံသရာကြိုးတွေကြားထဲမှာ
အဆုံးသတ်ကို မတွေးဘဲ အရှိန်အဟုန်ပြင်းပြင်းနဲ့
မင်းရှိရာကို ပြေးဝင်လာမိတဲ့ ငါ့ရဲ့ အချစ်တွေကသာ
တိုက်ခတ်လာတဲ့ လေပြင်းမှာ အပိုင်းပိုင်းပြတ်လို့
လမ်းတစ်ဝက်မှာတင် ကျန်ရစ်ခဲ့ရတယ်။
မင်းကတော့... သူ့လက်ကိုတွဲပြီး
ဝတ္တရားကျေပွန်စွာနဲ့ ရှေ့ကို ဆက်လှမ်းသွားနိုင်ဦးမှာပါ။
ငါကတော့... ပြတ်တောက်သွားတဲ့
သံသရာအမျှင်တန်းလေးတွေကို ကြည့်ပြီး
ငါ့ရဲ့ အပိုင်းပိုင်းပြတ်နေတဲ့ နှလုံးသားကို
ငါ့ဘာသာ ပြန်ကောက်သိမ်းရင်း
မင်းကိုချစ်ခဲ့တဲ့ "မေ့လျော့ခြင်းမရှိတဲ့ အပြစ်" အတွက်
ဒီသံသရာမှာပဲ တိတ်တဆိတ် နာကျင်နေရတော့မှာပေါ့...။ ။
