https://youtube.com/@lungkimthang-l2w?si=03R7Y1w0n2uJJsAa

KIM, USJ1-4, Subang Jaya, Kuala (2026)

29/04/2026

Fbနားလိုက်ပါပြီ အားလုံး နှုတ်ဆက်ပါတယ် 🥹🥹

29/04/2026

🥹🥹

26/04/2026

Part (9)

"ဘဝကြီးက အဓိပ္ပါယ် မဲ့သွားခဲ့ပါပြီ"

မင်းကို တွေ့ခဲ့တဲ့နေ့ကစပြီး ကိုယ့်ဘဝတစ်ခုလုံးဟာ အဓိပ္ပါယ်ရှိလာခဲ့တယ်၊ မင်းအတွက် အသက်ရှင်နေတဲ့သူတစ်ယောက်လိုပဲ ကိုယ်နေခဲ့တယ်၊ မင်းရယ်သံလေးတွေ၊ မင်းပြောတဲ့စကားလေးတွေက ကိုယ့်နေ့ရက်တိုင်းကို အလင်းရောင်ပေးနေခဲ့တာပဲ။ မင်းအတွက်ဆို ကိုယ်ဘယ်လောက်ပဲပင်ပန်းနေပါစေ အားလုံးကိုခံယူပေးနိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်၊ မင်းပျော်ဖို့အတွက် ကိုယ့်နာကျင်မှုတွေကိုတောင် အရေးမကြီးဘူးလို့ ထင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းအတွက် ကိုယ်ပေးခဲ့သမျှ ချစ်ခြင်းတွေက မင်းအတွက် အရေးမပါတဲ့ အရာတစ်ခုလိုပဲ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ မင်းက တစ်နေ့တည်းနဲ့ ကိုယ့်ကို စွန့်ပစ်လိုက်နိုင်ခဲ့တယ်၊ မင်းရဲ့ ရက်စက်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုနဲ့ ကိုယ့်ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပျက်စီးစေခဲ့တယ်။
အဲဒီနေ့ကစပြီး ကိုယ်မဟုတ်တော့ဘူး၊ အရင်ကလို မပြုံးနိုင်တော့ဘူး၊ အရင်ကလို အိပ်လို့မပျော်တော့ဘူး၊ ကိုယ့်ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုတစ်ခုတည်းပဲ ကျန်နေခဲ့တယ်။ မင်းကို အရမ်းချစ်ခဲ့တဲ့အတွက်ပဲ ဖြစ်မယ်၊ မင်းမရှိတော့တဲ့ ဘဝကို လက်ခံရတာ မဖြစ်နိုင်သလိုပဲ ဖြစ်နေတယ်။ မင်းက ကိုယ့်ဘဝရဲ့ အဓိပ္ပါယ်ဖြစ်ခဲ့တာကြောင့် မင်းမရှိတော့တဲ့အခါ ဘဝကြီးတစ်ခုလုံးဟာ အဓိပ္ပါယ်မဲ့သွားခဲ့တယ်။
လူတွေက အချိန်ကုန်သွားရင် မေ့နိုင်မယ်လို့ ပြောကြတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကိုယ်အတွက်တော့ မင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ အမှတ်တရတိုင်းက မေ့လို့မရတဲ့ ဒဏ်ရာတွေဖြစ်နေတယ်။ မင်းကို မပြန်ရနိုင်တော့ဘူးဆိုတာ သိရင်းနဲ့တောင် မင်းကို ဆက်ချစ်နေမိတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုတောင် မုန်းမိတယ်။ ကိုယ့်ဘဝကြီးဟာ အခုဆို မင်းမရှိတော့တဲ့ အလွတ်တစ်ခုထဲမှာ လှည့်ပတ်နေတဲ့လူတစ်ယောက်လိုပဲ ဖြစ်နေပြီ… ဘယ်ကိုသွားရမှန်းမသိ၊ ဘာအတွက်အသက်ရှင်ရမှန်းမသိ… မင်းထွက်သွားတဲ့နေ့ကစပြီး ကိုယ့်ဘဝကြီးက တကယ်ပဲ အဓိပ္ပါယ် မဲ့သွားခဲ့ပါပြီ။

🥹😭💔

25/04/2026

Part (8)

"ဆွဲမထားတော့ဘူး မင်းလိုရာ သွားနိုင်ပါပြီ"

နောက်ထပ် မင်းကို ဆွဲထားဖို့ မကြိုးစားတော့ဘူး… မင်းစိတ်ထဲမှာ ကျန်နေတဲ့ ငါ့နေရာက တဖြည်းဖြည်း နည်းသွားပြီးသားဆိုတာကို သိလာပြီ။ မင်းအတွက် ငါ့အချစ်တွေက မလုံလောက်တော့ဘူးဆိုရင်၊ ငါ့အနားမှာ မင်းကို အတင်းထားဖို့လည်း အဓိပ္ပါယ်မရှိတော့ဘူး။ မင်းပျော်နိုင်တဲ့နေရာ၊ မင်းရွေးချယ်ချင်တဲ့လမ်းကို မင်းလိုရာသွားပါ… ငါကတော့ အနားကနေ လွှတ်ပေးလိုက်ရင်း နောက်ကနေတိတ်တိတ်လေး ဆုတောင်းပေးနေမယ်။ တစ်ခါတုန်းက မင်းကို မဆုံးရှုံးချင်လို့ အရာအားလုံးကို ကိုင်ထားချင်ခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ မင်းပျော်ရွှင်မှုက ငါ့ထက် အရေးကြီးလာပြီ။ မင်းအနားမှာ မနေတော့ရင်တောင် မင်းရဲ့အမှတ်တရတွေကို ငါမဖျက်နိုင်ဘူး… ဒါပေမယ့် မင်းကို ချစ်တဲ့စိတ်နဲ့ပဲ လွှတ်ပေးနိုင်တော့တယ်။
တစ်ခါတလေ ငါ့ကိုယ်တိုင်ကိုယ်မေးနေမိတယ်… “ငါလက်လွှတ်လိုက်တာ မှန်လား” လို့… ဒါပေမယ့် မင်းမျက်နှာပေါ်က မပျော်ရွှင်တဲ့အရိပ်တွေကို မြင်ခဲ့ရတဲ့နေ့တွေကို ပြန်စဉ်းစားမိတိုင်း ငါ့ဆုံးဖြတ်ချက်က မမှားဘူးလို့ ယုံကြည်လာရတယ်။ ချစ်ခြင်းဆိုတာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အတူရှိနေဖို့ပဲ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုလည်း အခုမှ နားလည်လာပြီ… တစ်ခါတလေတော့ ချစ်လို့ပဲ လွှတ်ပေးရတယ်။ မင်းကို မနာစေချင်လို့၊ မင်းအတွက် ပိုကောင်းတဲ့အရာတွေ ရှိနိုင်တယ်လို့ ယုံကြည်လို့ပဲ လက်လွှတ်ပေးလိုက်တာ။
ငါ့ဘဝထဲမှာ မင်းမရှိတော့ရင် အလွတ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေမယ်ဆိုတာ သိတယ်… မင်းနဲ့ အတူဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ အချိန်တွေ၊ မင်းရဲ့အသံ၊ မင်းရဲ့အပြုံးတွေ အားလုံးက ငါ့ရဲ့နေ့စဉ်ဘဝထဲမှာ အမှတ်တရအဖြစ် ကျန်နေမှာပဲ။ မင်းကို မမေ့နိုင်ဘူးဆိုတာလည်း သိတယ်… ဒါပေမယ့် မင်းမရှိတဲ့ဘဝကို သင်ယူရတော့မယ်။ မင်းမပြန်လာဘူးဆိုတာကို သိသိနဲ့ပဲ တစ်နေ့တစ်နေ့ကို ရင်ဆိုင်ရတော့မယ်။
မင်းအတွက် ငါက အချိန်တစ်ခုမှာသာ အရေးပါတဲ့လူတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့နိုင်ပေမယ့် ငါ့အတွက်တော့ မင်းက ဘဝတစ်ခုလုံးလိုပဲ ဖြစ်ခဲ့တာ… ဒါကြောင့် လက်လွှတ်ရတာ နာကျင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းကို ထိန်းထားပြီး မင်းမပျော်ဘဲနေစေတာထက် လွှတ်ပေးတာက ပိုကောင်းတယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်။ မင်းလမ်းကို မင်းဆက်လျှောက်ပါ… မင်းပျော်ရွှင်နိုင်မယ့်နေရာကို ရောက်ပါစေ။ ငါကတော့ အဲ့ဒီလမ်းရဲ့ အဆုံးမှာ မင်းကို မစောင့်တော့ဘူး… ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ပျော်ရွှင်မှုအတွက် အမြဲတမ်း ဆုတောင်းနေမယ့်သူ တစ်ယောက်အဖြစ်တော့ ကျန်နေမယ်။
တစ်နေ့မှာ မင်းငါ့ကို သတိရလာခဲ့ရင်… ငါ မင်းဘေးမှာ မရှိတော့ဘူးဆိုတာကိုလည်း နားလည်ပေးပါ။ ငါက မင်းကို မချစ်တော့လို့ မဟုတ်ဘူး… မင်းကို အရမ်းချစ်လို့ပဲ လက်လွှတ်ပေးလိုက်တာပါ။ မင်းအတွက် ကောင်းဆုံးဖြစ်စေချင်တဲ့ စိတ်နဲ့ပဲ… မင်းကို သွားခွင့်ပေးလိုက်တာပါ🥹💔💔😭

22/04/2026

Part (7)

"ကျန်စစ်သားလမ်းက အမှတ်တရလေး"

ရန်ကုန်တိုင်း အရှေ့ဒဂုံမြို့နယ် ကျန်စစ်သားလမ်းပေါ်မှာ အလုပ်ရှာဖို့ စက်ဘီးလေးတစ်စီးနဲ့ နှစ်ယောက်အတူတူ စီးသွားခဲ့ကြတဲ့ နေ့တွေကို အခုထိ မမေ့နိုင်သေးဘူး။ မနက်ခင်းတိုင်း နေရောင်လေးတက်လာတာနဲ့အမျှ အိပ်ရာကနေ လှုပ်ရှားပြီး အနာဂတ်လေးတစ်ခုအတွက် အားထုတ်နေကြတဲ့ လူငယ်နှစ်ယောက်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ ပြည့်နေခဲ့တာပေါ့။ စက်ဘီးဟောင်းလေးပဲ ဖြစ်ပေမယ့် အဲ့ဒီစက်ဘီးလေးကတော့ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝအိမ်မက်တွေကို တင်ဆောင်ထားသလိုပဲ ဖြစ်ခဲ့တယ်။
တစ်နေ့မှာတော့ ချိန်းကြိုးပြတ်သွားပြီး နေပူပူအောက်မှာ နှစ်ယောက်သား စက်ဘီးကို တွန်းပြီး ဆက်သွားခဲ့ရတယ်။ လမ်းရှည်ကြီးထဲမှာ ချွေးတွေကျလာပြီး ခြေထောက်တွေကို ပင်ပန်းစေခဲ့ပေမယ့် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်တိုင်း အားတက်လာတယ်။ စကားမပြောပဲလည်း ချစ်ခြင်းတွေ အပြည့်နဲ့ နားလည်နေကြတာမျိုးပေါ့။ အဲ့ဒီအချိန်တွေဟာ ခက်ခဲပေမယ့် အရမ်းလှပတဲ့ အမှတ်တရတွေဖြစ်နေခဲ့တယ်။
အလုပ်ကနေ ပြန်လာတဲ့အခါတိုင်း သူမက ချိန်းအပြုံလေးနဲ့ ကြိုနေတတ်တယ်။ မျက်နှာပေါ်က ပင်ပန်းမှုတွေတောင် အဲ့ဒီအပြုံးတစ်ခုပဲမြင်လိုက်တာနဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ တစ်နေ့လုံး ပင်ပန်းလာခဲ့သမျှ အားလုံးကို သူမရဲ့ အပြုံးနဲ့ အားပေးမှုက ဖြေရှင်းပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီလို ကြည်နူးမှုလေးတွေက ဘဝကို ဆက်လက် ရင်ဆိုင်နိုင်ဖို့ အားအင်တွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
ထမင်းချက်ပြီး စောင့်နေတဲ့ညတွေ၊ ကိုယ်အလုပ်နောက်ကျသွားတောင် မပျင်းမရွံ့နဲ့ ထိုင်စောင့်နေတဲ့ သူမရဲ့ အမြတ်တနိုး စိတ်ကူးတွေကို တွေးမိတိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကံကောင်းတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ ဒီလို မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့တာက ဘဝထဲမှာ အကြီးမားဆုံး လက်ဆောင်တစ်ခုပဲလို့ ထင်မိတယ်။
စောင်တစ်ထည်၊ ခေါင်းအုံးတစ်လုံးနဲ့ပဲ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း နေထိုင်ခဲ့ကြပေမယ့် အဲ့ဒီဘဝလေးဟာ မပြည့်စုံတာမဟုတ်ခဲ့ဘူး။ အချစ်ရှိနေတဲ့နေရာမှာပဲ ပြည့်စုံမှုရှိတယ်ဆိုတာကို အဲ့ဒီအချိန်တွေက သက်သေပြခဲ့တယ်။ ခက်ခဲမှုတွေ၊ ပင်ပန်းမှုတွေကြားထဲကပဲ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အားပေးရင်း ဆက်လက်လျှောက်ခဲ့တဲ့ ဘဝလမ်းကြောင်းလေးဟာ အခုတော့ အမှတ်တရလေးတစ်ခုဖြစ်သွားပေမယ့် နှလုံးသားထဲမှာတော့ မပျောက်ကွယ်နိုင်တဲ့ အမှတ်တရလေးတစ်ခုအဖြစ် ကျန်နေဆဲပါပဲ။

💔🥹🥹😭😭

21/04/2026

Part (6)

"စုဗူးလေးဇီကွက်ရုပ်"

နှစ်ယောက်စလုံး လစာထုတ်ရက်ဆိုရင် ပိုင်ဆံရေတွက်ရင်း တစ်ချိုးတစ်ဝက်ကိုတောင် အတူတူစုပြီး တစ်နေ့တစ်နေ့ အနာဂတ်အတွက် အလေးအနက်ထားကြိုးစားခဲ့ကြတဲ့ ကျနော်တို့ရဲ့ဘဝလေးဟာ အရမ်းကြည့်နူးဖို့ကောင်းတဲ့ အိမ်ထောင်လေးတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ မကြီးမားတဲ့အိမ်၊ မတန်တဆဆိုင်ရာပစ္စည်းတွေမရှိပေမယ့် လက်ထဲမှာရှိတဲ့နည်းနည်းလေးကိုတောင် မျှဝေသုံးစွဲပြီး “ငါတို့နှစ်ယောက်အတူရှိတာကပဲ လုံလောက်တယ်” လို့ ယုံကြည်နေခဲ့ကြတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ ငွေမလောက်တဲ့နေ့တွေမှာတောင် စိတ်မပျက်ဘဲ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အားပေးရင်း ပြုံးနိုင်ခဲ့ကြတာကပဲ ကျနော်တို့အချစ်ရဲ့ အဓိပ္ပါယ်တကယ်ဖြစ်ခဲ့တယ်။
မနက်ခင်းတိုင်းမှာ အလုပ်သွားခါနီး အချင်းချင်း ကြိုဆိုပြီး ညနေပြန်လာတဲ့အချိန်လေးတွေမှာ တစ်နေ့တာပင်ပန်းမှုတွေကို မျှဝေပြောဆိုရင်း နွေးထွေးတဲ့အိမ်လေးတစ်လုံးလို ခံစားခဲ့ရတယ်။ အချိုရသာကြီးမဟုတ်တဲ့ဘဝပေမယ့် အတူတူစားတဲ့ထမင်းတစ်ပွဲ၊ အတူတူထိုင်ပြီး စကားပြောနေတဲ့အချိန်လေးတွေကပဲ တန်ဖိုးကြီးလွန်းလှတယ်။ ငွေကြေးနည်းပါးမှုတွေကြားမှာတောင် တစ်ယောက်ရဲ့အိမ်မက်ကိုတစ်ယောက်က ကူညီထောက်ပံ့ပေးရင်း အနာဂတ်ကို အတူတူဆောက်လုပ်နေကြတဲ့အခါ ဘဝဟာ ပိုပြီး အဓိပ္ပါယ်ရှိလာခဲ့တယ်။
တစ်ချိုးတစ်ဝက် စုဆောင်းရင်း စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ အနာဂတ်ကိုမျှော်ကြည့်ခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီနေ့ရက်တွေဟာ မရိုးရှင်းပေမယ့် မမေ့နိုင်လောက်အောင် လှပနေခဲ့တယ်။ ချမ်းသာမှုမရှိပေမယ့် ချစ်ခြင်းတွေပြည့်နှက်နေတဲ့ အိမ်ထောင်လေးတစ်ခုဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို ကျနော်တို့နှစ်ယောက် သက်သေပြခဲ့ကြတယ်။ အဲ့ဒီလိုနဲ့ ကျနော်တို့ဘဝလေးဟာ စုဗူးလေးထဲမှာ တစ်နေ့တစ်နေ့ အချစ်တွေထည့်ခဲ့ကြတယ် ။
💔💔😭😭🥹

18/04/2026

Part (5)

"သုံးလကြာပြီးနောက်"

စိတ်မကောင်းစွာနဲ့ စက်ရုံက လူလျော့တဲ့အချိန်မှာ ကိုယ်လည်း ပါသွားပြန်တယ်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး စိတ်ဓာတ်တွေ ကျဆင်းသွားပြီး ဘာမှမမြင်နိုင်သလို ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကိုယ့်အနားမှာရှိနေတဲ့သူတစ်ယောက်တည်းပဲ ကိုယ့်ကို ပြန်ထူထောင်ပေးနိုင်ခဲ့တယ်—သူမရဲ့ စကားလေးတွေ၊ အားပေးမှုလေးတွေက ကိုယ့်အတွက် မီးတောက်တစ်ခုလိုပဲ ဖြစ်ခဲ့တယ်။
ဒီလိုနဲ့ ကိုယ်လည်း လက်မလျော့ဘဲ delivery အလုပ်တွေ ပြန်လျောက်ခဲ့တယ်။ ကံကောင်းစွာနဲ့ အလုပ်တစ်ခုရခဲ့ပေမယ့် အလုပ်လုပ်ဖို့ စက်ဘီးတစ်စီး လိုနေပြန်တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကိုယ့်မှာ ရှိတာဆိုလို့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရင်တောင် မပြောချင်တဲ့ အခက်အခဲတွေတစ်ပုံကြီးပဲ။ ဒါပေမယ့် ကိုယ့်ဘဝကို ဆက်လက်တည်ဆောက်ဖို့ သူမက သူ့ဖုန်းလေးကိုတောင် အပေါင်ဆိုင်မှာ ထားပြီး ကိုယ့်အတွက် စက်ဘီးသေးသေးလေး တစ်စီး ဝယ်ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကိုယ်နားလည်သွားတာက—ချစ်ခြင်းဆိုတာ စကားလုံးတွေထက် အကျိုးပြုမှုတွေမှာ ပိုပြီး ပြသတတ်တာပါပဲ။
ရုံးက ဆူးလေဘက်မှာရှိတာကြောင့် အဝေးကြီးပေမယ့် ကိုယ် မိုးရွာလည်း မရှောင်၊ နေပူလည်း မရှောင်ဘဲ အဲ့ဒီစက်ဘီးလေးနဲ့ပဲ ပစ္စည်းတွေယူပြီး ရန်ကုန်မြို့အနှံ့ သွားပို့ခဲ့တယ်။ တစ်နေ့တစ်နေ့ ချွေးတွေကျ၊ မိုးရေထဲမှာ စိုနေပေမယ့် ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ မဖြတ်မရတဲ့ ရည်မှန်းချက်တစ်ခုရှိနေတယ်—သူမအတွက်၊ ကိုယ်တို့အနာဂတ်အတွက်။
အချိန်နဲ့အမျှ အရာအားလုံးလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း အဆင်ပြေလာတယ်။ မနေ့ကလို ခက်ခဲနေတဲ့နေ့တွေက အခုတော့ သင်ခန်းစာတွေဖြစ်သွားပြီး ကိုယ်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ချစ်ခြင်းကို ပိုပြီး ခိုင်မာစေခဲ့တယ်။ဘဝက ခက်ခဲပေမယ့် လက်မလျော့ဘဲ တူတူလက်တွဲထားပြီးရှေ့ဆက်ခဲ့ရြတယ် 😭😭🥹💔

17/04/2026

Part (4)

"ချစ်နှောင်ကြိုးလေး"

တစ်ယောက်ပေါ်တစ်ယောက်ထားတဲ့ မေတ္တာတွေဟာ နေ့ရက်တိုင်းကို အဓိပ္ပါယ်ရှိစေတဲ့ အလင်းတစ်စင်းလိုပါပဲ။ မနက်အလုပ်သွားတဲ့အချိန်မှာတောင် “နေ့လည်မှာတွေ့မယ်နော်” ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့ ရင်ထဲမှာ အားအင်တွေပြည့်နေတတ်ပြီး၊ ညနေအလုပ်ပြီးပြန်လာချိန်တိုင်း အရင်ရောက်တဲ့သူက နောက်ရောက်မယ့်သူကို စောင့်ကြိုနေတဲ့ အချိန်လေးတွေက အရမ်းကို အနွေးထွေးဆုံး ဖြစ်နေတတ်တယ်။ တံခါးဖွင့်လိုက်တာနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့ရတဲ့ အပြုံးလေးတွေ၊ “ပင်ပန်းနေပြီလား” လို့ မေးတဲ့ အသံပျော့လေးတွေဟာ နေ့တစ်နေ့လုံးရဲ့ အပင်ပန်းတွေကို ခဏတည်းနဲ့ ပျောက်ကင်းသွားစေတယ်။
တစ်နေ့တာအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို တစ်ယောက်တည်း မထားဘဲ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မျှဝေပြောဆိုကြတာ၊ ရယ်မောကြတာတွေကလည်း ချစ်နှောင်ကြိုးကို ပိုမိုခိုင်မြဲလာစေတယ်။ အချိန်လေးတွေ မကြီးမားပေမယ့် အတူတူစားတဲ့ ညစာလေးတစ်ပွဲ၊ အပြုံးတွေဖြန့်ချိနေတဲ့ မျက်နှာနှစ်ခု၊ ရင်ထဲမှာ မေတ္တာတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ခံစားချက်တွေဟာ အလွန်တန်ဖိုးရှိတဲ့ အမှတ်တရတွေ ဖြစ်လာတယ်။
ညဖက်ရောက်ရင်တော့ လက်ကလေးတွေချိတ်ပြီး လမ်းလျောက်သွားတဲ့ အချိန်လေးတွေက အချစ်ရဲ့ အရသာကို ပိုပြီးနက်ရှိုင်းစေတယ်။ မပြောဘဲနဲ့တောင် တစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ခုန်သံကို တစ်ယောက် နားလည်နိုင်တဲ့ အဆင့်ထိ ရောက်လာကြပြီး၊ တိတ်ဆိတ်တဲ့ညလေးထဲမှာ လက်ချင်းဆက်ပြီး လျှောက်သွားတဲ့ လမ်းလေးက သူတို့နှစ်ယောက်အတွက် အကောင်းဆုံး ကမ္ဘာလေးတစ်ခုလို ဖြစ်နေတတ်တယ်။
ဒီလိုနဲ့ တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက်၊ အမှတ်တရအသေးလေးတွေကို စုဆောင်းရင်း ပျော်ရွှင်မှုတွေတင်မကဘဲ နားလည်မှု၊ သည်းခံမှု၊ မေတ္တာတွေပါ တဖြည်းဖြည်း တိုးပွားလာတယ်။ ချစ်နှောင်ကြိုးဆိုတာ မျက်နှာချင်းဆိုင်နေတဲ့အချိန်တွေထဲမှာပဲ မဟုတ်ဘဲ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စောင့်ကြည့်ပေးချင်တဲ့စိတ်၊ ဂရုစိုက်ပေးချင်တဲ့စိတ်တွေထဲမှာ ရှင်သန်နေတဲ့ အရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ အဲဒီနှောင်ကြိုးလေးကပဲ ဘဝကို တောက်ပစေတဲ့ အလှပဆုံးအရာတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တယ်။😭😭💔💔

17/04/2026

Part (3)

"နှစ်ယောက်ဘဝသစ် ထူ‌ထောင်"
၂၀၂၂ မတ်လ ၂၃ ရက်နေ့… အဲဒီနေ့က ကျနော်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝသစ်စတင်ခဲ့တဲ့နေ့ပါ။ မင်္ဂလာပွဲကြီးတစ်ခုနဲ့ အခမ်းအနားကြီးကြီးမားမား မရှိခဲ့ဘူး။ အိမ်မက်တွေလို အလှပဆုံးနေ့တစ်နေ့ မဖြစ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ နိုင်ငံရေးအခြေအနေတွေ၊ ငွေကြေးအခက်အခဲတွေကြောင့် ဘာမှမပြည့်စုံတဲ့အခြေအနေထဲမှာပဲ ရိုးရိုးလေးနဲ့ ဘဝကိုအတူတူ စတင်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီရိုးရိုးလေးထဲမှာပဲ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်အပေါ်ထားတဲ့ ချစ်ခြင်းတွေက အလွန်တန်ဖိုးရှိပြီး အတုမရှိတဲ့အရာတစ်ခုဖြစ်နေခဲ့တယ်။
သူလည်းအလုပ်မရှိ၊ ကျနော်လည်းအလုပ်မရှိတဲ့အချိန်… မနက်မိုးလင်းတာနဲ့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် လက်တွဲပြီး အလုပ်ရှာဖို့ စက်မှုဇုန်တွေကို လှည့်လည်ခဲ့ကြတယ်။ နေပူပြင်းပြင်းအောက်မှာ ခြေထောက်နာအောင် လမ်းလျှောက်ခဲ့ရပေမယ့် စိတ်အားတော့ မလျော့ခဲ့ဘူး။ တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ မျှော်လင့်ချက်လေးတစ်ခုနဲ့ ရှေ့ကိုတိုးခဲ့ကြတယ်။ တစ်ခါတစ်ရံ မရောင့်ရဲမှုတွေ၊ ပင်ပန်းမှုတွေရှိပေမယ့် “မင်းရှိနေလို့ အားရှိတယ်” ဆိုတဲ့စကားလေးတစ်ခွန်းက အားလုံးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်အောင် လုံလောက်နေခဲ့တယ်။
နောက်ဆုံးတော့ ကံကောင်းစွာနဲ့ နှစ်ယောက်လုံးအလုပ်ရခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီအချိန်က ကျနော်တို့အတွက် အောင်မြင်မှုကြီးတစ်ခုလိုပဲ။ ကြီးမားတဲ့အိမ်မရှိဘူး… ၁၀ပေ ၆ပေ အခန်းလေးတစ်ခန်းထဲမှာပဲ အိပ်ရ၊ နေရ၊ စားရ၊ အနားယူရ… အရာအားလုံးကို မျှဝေခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအခန်းလေးထဲမှာပဲ အပြည့်အဝရှိနေခဲ့တာက ချစ်ခြင်း၊ နားလည်မှုနဲ့ အားပေးမှုတွေပါပဲ။
တစ်ယောက်ပင်ပန်းလာရင် တစ်ယောက်ဖေးမယ်၊ တစ်ယောက်စိတ်ကျရင် တစ်ယောက်အားပေးမယ်… အဲဒီလိုနဲ့ ဘဝကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တည်ဆောက်ခဲ့ကြတယ်။ ငွေမများပေမယ့် ပျော်ရွှင်မှုတွေရှိခဲ့တယ်။ စားရတာရိုးရိုးလေးပေမယ့် အတူစားရတဲ့အချိန်တွေက အလွန်အရေးပါခဲ့တယ်။
တကယ်တော့ ကျနော်တို့ရဲ့ဘဝသစ်က အလှပဆုံးမဟုတ်နိုင်ဘူး… ပြည့်စုံဆုံးလည်းမဟုတ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် အချင်းချင်းကို မလွှတ်တမ်း လက်တွဲပြီး တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့အတွက်… အဲဒီဘဝက အရမ်းတန်ဖိုးရှိခဲ့တယ်။
အချိန်တွေ ဘယ်လောက်ကြာသွားသွား… အဲဒီ ၁၀ပေ ၆ပေ အခန်းလေးထဲမှာ စတင်ခဲ့တဲ့ အမှတ်တရတွေကိုတော့ ကျနော် ဘယ်တော့မှ မမေ့နိုင်ပါဘူး။😭💔

16/04/2026

Part (2)

"First Date"

သုံးနှစ်လောက် ကြာသွားပြီးနောက် ရန်ကုန် ဘော်ဘွားကြီးကုန်းက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်မှာ ကျနော်နဲ့သူ ပထမဆုံးတွေ့ခဲ့တာ၊ အဲဒီအချိန်က ရင်ထဲမှာ အရမ်းလှုပ်ရှားနေပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ စကားတစ်လုံးပြောဖို့တောင် ခက်ခဲခဲ့တယ်။ ကျနော်က ချင်းလူမျိုး၊ သူက ဗမာလူမျိုးဆိုပေမယ့် လူမျိုးကွာခြားမှုတွေဟာ အဲဒီနေ့မှာ လုံးဝ အရေးမကြီးသလို ဖြစ်သွားပြီး သူ့ရဲ့ ပြုံးရယ်ပုံလေး၊ စကားပြောပုံလေးတွေက ကျနော့်ရဲ့ စိတ်ကို တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုနီးကပ်လာစေခဲ့တယ်။ လက်ဖက်ရည်ခွက်နှစ်ခွက်ကြားမှာ စကားလေးတွေ တဖြည်းဖြည်း ပေါက်ဖွားလာခဲ့ပြီး အစပိုင်းမှာ မရင်းနှီးသေးတဲ့ လူနှစ်ယောက်က နောက်ဆုံးမှာ ရင်းနှီးမှုတစ်ခုကို အလွယ်တကူ ရရှိသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့က ရိုးရိုးရှင်းရှင်း လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ပဲ ဖြစ်ပေမယ့် ကျနော့်ဘဝထဲမှာ မမေ့နိုင်တဲ့ အထူးဆုံးနေ့တစ်နေ့ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး သုံးနှစ်ကြာသွားတဲ့အခုအချိန်ထိ အဲဒီ First Date ရဲ့ အမွှေးနံ့လေးတွေက နှလုံးသားထဲမှာ တိတ်တဆိတ် ကျန်ရှိနေတုန်းပါပဲ။

💔💔💔🥹😭

16/04/2026

Part (1)

"သူမနဲ့ စတွေ့ခဲ့တဲ့အချိန်"

၂၀၁၈ ခုနှစ် မတ်လ ၂၃ ရက်နေ့ဆိုတာ ကျနော့်ဘဝမှာ မမေ့နိုင်တဲ့နေ့တစ်နေ့ဖြစ်သွားခဲ့တယ်… အဲ့ဒီနေ့က လိုင်းပေါ်မှာ မမျှော်လင့်ဘဲ သူမနဲ့ စတွေ့ခဲ့ရပြီး စကားတစ်ခွန်းစလိုက်တာကနေ စတင်ပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နားလည်လာကြတဲ့ ဆက်ဆံရေးတစ်ခုဖြစ်လာခဲ့တယ်… သူမက အထက်တန်းကျောင်းသူတစ်ယောက်၊ သေးငယ်သေးတဲ့အရွယ်၊ အိပ်မက်တွေပြည့်နေတဲ့မျက်လုံးတွေရှိပြီး ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနဲ့ ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့တယ်… ကျနော်ကတော့ တက္ကသိုလ် တတိယနှစ်ကျောင်းသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘဝအတွက် ကြိုးစားနေချိန်၊ အနာဂတ်ကို စဉ်းစားရင်း အလုပ်တွေ၊ ပညာရေးတွေနဲ့ မရှုပ်ရှုပ်နေရင်း သူမနဲ့တွေ့ခဲ့ရတာက အချိန်တစ်ခုပြောင်းလဲသွားသလိုပဲ ခံစားရတယ်… စကားပြောတာတွေ ပိုများလာပြီး နေ့စဉ်နေ့တိုင်း မပြောမဖြစ် ဖြစ်လာတဲ့အထိ နီးကပ်လာကြပြီး မျက်နှာမတွေ့ဘဲနဲ့တောင် နှလုံးသားတွေ နီးစပ်လာခဲ့တယ်… အဲ့ဒီစတင်ခဲ့တဲ့အချိန်လေးက စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ ပြည့်နေပြီး မနက်ထပြီးဖုန်းကြည့်ချင်တဲ့အထိ၊ သူမရဲ့စာတစ်ကြောင်းကို စောင့်နေချင်တဲ့အထိ ဖြစ်လာခဲ့တယ်… ဘဝရဲ့ အလှဆုံးအစတစ်ခုလို ဖြစ်ခဲ့ပြီး အဲ့ဒီနေ့ကနေစပြီး ကျနော့်ဘဝထဲမှာ သူမဆိုတာ အရေးကြီးဆုံးနေရာတစ်ခုကို မသိမသာ ဝင်လာခဲ့တာကို အခုထိ မေ့လို့မရနိုင်ဘူး…🥹🥹💔😭😭

KIM

29/04/2026

29/04/2026

26/04/2026

25/04/2026

22/04/2026

21/04/2026

18/04/2026

17/04/2026

17/04/2026

16/04/2026

16/04/2026

Address

Website

Alerts

Shortcuts

Share

Category