HAUSA NOVEL PAGE

HAUSA NOVEL PAGE Muna samo muku littafai masu nishaɗartarwa da gajerun bidiyo na Hausa fim!!
(1)

  DA TA ƁOYE KUKA  NA GOMA SHA BIYAR: TARKON SHEKARU ASHIRIN DA SHIDA“Yanzu za mu gama abin da muka fara shekaru ashirin...
13/08/2026

DA TA ƁOYE KUKA

NA GOMA SHA BIYAR: TARKON SHEKARU ASHIRIN DA SHIDA

“Yanzu za mu gama abin da muka fara shekaru ashirin da shida da s**a wuce.”

Muryar Kabiru ta cika ɗakin.

Maryam ta tsaya cak.

A kusa da ita, Rahma ta k**a hannun Amina.

Nura ya matsa gaba.

“Ku sake su.”

Kabiru ya yi dariya.

“Har yanzu kai?”

“Eh, har yanzu ni.”

“Me za ka iya yi?”

Nura ya kalli mutanen da s**a kewaye su.

“Ban sani ba. Amma zan yi ƙoƙari.”

Bello ya ɗaga hannu.

“Ni ma.”

Nura ya kalle shi.

“Me za ka yi?”

Bello ya yi shiru na ɗan lokaci.

“Zan… taimaka maka.”

Nura ya girgiza kai.

“Madalla.”

Kabiru ya yi dariya.

“Wannan ne abin da nake so. Wasu suna kuka, wasu suna dariya.”

Ya kalli Maryam.

“Amma dukansu suna zuwa wurin da nake so.”

Maryam ta tambaya:

“Me kake so?”

Kabiru ya nuna babban akwatin da ke tsakiyar ɗakin.

“Abin da ke ciki.”

Sulaiman ya ce:

“Ba za ka samu ba.”

Kabiru ya kalle shi.

“Na jira shekaru ashirin da shida saboda wannan ranar.”

Aisha ta ce:

“Ba za ka iya buɗe shi ba.”

“Shi ya sa nake da ku uku.”

---

Kabiru ya nuna Maryam.

“Ki zo.”

Maryam ba ta motsa ba.

“Ba zan zo ba.”

“Ki zo.”

“Ba zan yi abin da kake so ba.”

Kabiru ya yi murmushi.

“Kin gaji da gudu?”

Maryam ta amsa:

“Ba gudu nake yi ba. Ina neman gaskiya.”

Kabiru ya yi dariya.

“Gaskiya?”

Ya nuna Sulaiman.

“Wannan mutumin ya ɓoye miki gaskiya tsawon shekaru.”

Ya nuna Aisha.

“Wannan ma.”

Ya kalli Rahma.

“Wannan ta san wani ɓangare.”

Sai Amina.

“Wannan kuma tana ɗauke da mabuɗin.”

Maryam ta ce:

“Amma kai ma kana ɓoye wani abu.”

Kabiru ya yi shiru.

“Me?”

Maryam ta ce:

“Idan da gaske kake son abin da ke cikin akwatin, me ya sa ba ka buɗe shi tun farko?”

Kabiru ya yi murmushi.

“Saboda ba zan iya ba.”

“Me ya hana ka?”

“Jinin ku uku.”

---

Kabiru ya umarci wani mutum ya kawo kujera.

Ya zauna.

“An haifi ku uku a rana ɗaya.”

Maryam ta ce:

“Mun sani.”

“Amma ba ku san cewa an tsara haihuwar ku ba.”

Rahma ta kalle shi.

“Me kake nufi?”

“An san cewa za a haifi ’ya’ya uku a gidan.”

Aisha ta yi magana:

“Ba gaskiya ba ne.”

Kabiru ya kalle ta.

“Ke kika san gaskiya?”

Aisha ta yi shiru.

Kabiru ya ci gaba:

“An samu wani tsohon rubutu daga kakanku da ya ce dukiyar da yake da ita ba za ta shiga hannun kowa ba sai bayan ’ya’yansa uku sun kai shekaru ashirin da shida.”

Maryam ta ce:

“Amma me ya sa?”

“Saboda ya san cewa akwai cin amana a cikin iyali.”

Sulaiman ya ce:

“Ba haka ba ne.”

Kabiru ya kalle shi.

“Ka san komai, amma har yanzu kana ƙoƙarin ɓoye.”

---

A wannan lokacin Nura ya lura da wani abu.

Ɗaya daga cikin mutanen Kabiru yana tsaye kusa da bango.

A hannunsa akwai bindiga.

Amma yana kallon ƙasa.

Kamar wanda ba ya son kasancewa a wurin.

Nura ya kusanci Bello.

“Ka ga mutumin nan?”

Bello ya duba.

“Wanne?”

“Wancan.”

“Eh.”

“Ka san shi?”

Bello ya gyada kai.

“Na taɓa ganinsa.”

“Ina?”

“Wurin aiki.”

Nura ya yi mamaki.

“Wane aiki?”

Bello ya raɗa:

“Mai gadi ne a wani kamfani.”

Nura ya kalli mutumin.

“Ka tabbata?”

“Eh.”

Nura ya ce:

“Ka kula da shi.”

---

Kabiru ya tashi.

“Yanzu lokaci ya yi.”

Ya kalli ’yan uku.

“Ku tsaya a kusa da akwatin.”

Maryam, Rahma da Amina s**a matsa.

Akwatin yana da ramuka uku.

Ɗaya don kowacce.

Maryam ta kalli Rahma.

“Me za mu yi?”

Rahma ta ce:

“Ba mu da zaɓi.”

Amina ta ce:

“Wataƙila wannan shi ne abin da aka shirya tun farko.”

S**a sanya hannayensu a kan ramukan.

Klak!

Akwatin ya fara motsi.

Wata ƙara ta fito.

Krrrrrrr…

Kabiru ya yi murmushi.

“Eh…”

Ya matso kusa.

“Buɗe shi.”

Akwatin ya fara buɗewa.

Amma sai—

BAM!

An kashe fitilar.

Duhu ya mamaye ɗakin.

An ji ihu.

An ji gudu.

An ji wani abu ya faɗi.

Sai ƙarar Bello:

“Wane ne ya taka ƙafata?”

Nura ya ce:

“Ka yi shiru!”

“Amma ya taka ni!”

“Ka yi shiru!”

---

Fitilar ta dawo.

Kabiru yana kwance a ƙasa.

Bindigarsa ta yi nisa.

Mutanen da yake tare da su sun ruɗe.

Sulaiman ya kalli ɗaya daga cikinsu.

“Ka yi?”

Mutumin ya ce:

“Eh.”

Kabiru ya ɗaga kai.

“Me ya sa?”

Mutumin ya cire hularsa.

“Saboda na gaji da yin aiki da kai.”

Nura ya gane shi.

“Wancan mutumin!”

Bello ya ce:

“Na gaya maka.”

Mutumin ya ce:

“Sunana Musa.”

Kabiru ya fusata.

“Ka ci amanata.”

Musa ya amsa:

“Ba cin amana ba ne. Na yi kuskure da na shiga cikinka.”

Kabiru ya yi ƙoƙarin tashi.

Sulaiman ya ce:

“Me ya sa ka taimake mu?”

Musa ya ce:

“Saboda mahaifina yana ɗaya daga cikin mutanen da Kabiru ya kashe.”

Dukan ɗakin ya yi shiru.

---

Kabiru ya yi dariya.

“Ku yi tunanin kun yi nasara?”

Ya miƙe.

“Ba ku san abin da ke cikin akwatin ba.”

Maryam ta kalli akwatin.

A wannan lokacin akwatin ya buɗe gaba ɗaya.

A ciki akwai:

wani littafi,

wasu takardu,

hotuna,

wata tsohuwar maɓalli,

da ƙaramin faifan bidiyo.

Maryam ta ɗauki littafin.

A kan murfin an rubuta:

“GASKIYAR DA BA A SON TA FITO.”

Sulaiman ya ce:

“Kada ki buɗe.”

Maryam ta kalle shi.

“Me ya sa?”

“Saboda abin da ke ciki zai canza yadda k**e kallon kowa.”

Maryam ta buɗe.

Shafi na farko:

> “Idan kun karanta wannan, to yaran nan sun tsira.”

Shafi na biyu:

> “Mutumin da ya ci amanata yana cikin iyalina.”

Maryam ta ɗaga kai.

“Waye?”

Sai ta juya shafi.

An rubuta suna.

Maryam ta kasa magana.

Rahma ta karɓi littafin.

Da ta karanta, ta fara rawa.

“Ba zai yiwu ba.”

Amina ta tambaya:

“Waye?”

Rahma ta kalli mahaifiyarsu.

“Alhaji Hamza.”

---

Maryam ta juya gare shi.

“Baba?”

Alhaji Hamza ya yi shiru.

Sulaiman ya kalle shi.

“Ka yi.”

Hamza ya ce:

“Ba abin da kuke tunani ba ne.”

Maryam ta yi kuka.

“Me ya sa sunanka yake cikin littafin?”

Hamza ya ce:

“Saboda na yi ƙoƙarin kare ku.”

Kabiru ya yi dariya.

“Ka sake musu ƙarya.”

Hamza ya kalle shi.

“Ka yi shiru.”

Kabiru ya ce:

“Ka gaya musu abin da ya faru a daren da aka haife su.”

Hamza ya rufe idanunsa.

Aisha ta fara kuka.

Maryam ta ce:

“Baba…”

Hamza ya ɗaga kai.

“Ranar da aka haife ku…”

Ya kasa ci gaba.

Sai ya ce:

“An yi ƙoƙarin kashe ku uku.”

---

Maryam ta rike bakin ta.

“Me?”

Hamza ya ce:

“Mutanen Kabiru sun zo gidan.”

Sulaiman ya ce:

“Ni na kare ku.”

Aisha ta ce:

“Amma an yi min barazana.”

Hamza ya ci gaba:

“An ce idan ba a ba su abin da suke so ba, za su kashe ’ya’yan.”

Maryam ta ce:

“To me kuka yi?”

Hamza ya amsa:

“Na ɗauki laifin.”

“Wane laifi?”

“Na ce ni ne na ɓoye takardun.”

Kabiru ya ce:

“Amma ba ka ɓoye su ba.”

Hamza ya kalle shi.

“Na yi.”

Kabiru ya yi murmushi.

“Ba kai ba ne.”

“Me kake nufi?”

Kabiru ya nuna akwatin.

“Mahaifinku ne ya ɓoye su.”

Sulaiman ya ce:

“Eh.”

Maryam ta tambaya:

“Ina?”

Sulaiman ya nuna wani ƙaramin maɓalli.

“Wannan ba na akwatin ba ne.”

“Na menene?”

“Na wani wuri ne.”

---

A wannan lokacin, wayar Aisha ta yi ƙara.

Ta duba.

Wani saƙo ne daga lambar da ba ta sani ba.

“Idan kun buɗe akwatin, ku duba ƙarƙashin gadon Maryam.”

Aisha ta ɗaga kai.

“Ba za ku iya barin gidan ba tukuna.”

Maryam ta ce:

“Me ya sa?”

“Saboda abin da ke ƙarƙashin gadonki yana da alaƙa da wannan.”

Maryam ta kalli Yusuf.

“Mu koma.”

---

S**a koma ɗakin da aka haife su.

Maryam ta durƙusa.

Ta ɗaga gadon.

A ƙasa akwai wani ƙaramin ƙarfe.

Ta buɗe.

A ciki akwai wata tsohuwar kaset.

A jikin ta an rubuta:

“Maryam — ki saurare ni idan kin cika shekara 26.”

Maryam ta fara rawa.

“Muryar Mama?”

Aisha ta kalli kaset ɗin.

“Na san wannan.”

“Kin san?”

“Na yi tunanin an lalata shi.”

Nura ya samo tsohuwar na'urar.

S**a saka kaset ɗin.

An ji muryar wata mace.

“Maryam, idan kina sauraron wannan, to na san cewa kin riga kin san cewa ina raye.”

Maryam ta fashe da kuka.

Muryar ta ci gaba:

“Amma akwai abin da ba ki sani ba.”

Sai ɗan shiru.

“Ba ni ce mahaifiyarki kaɗai ba.”

Maryam ta daskare.

Rahma ta kalli Amina.

Sautin ya ci gaba:

“Kafin a haife ku, an yi min wani abu da ya sa…”

Sai kaset ɗin ya tsaya.

Nura ya girgiza na'urar.

“Ya lalace.”

Bello ya ce:

“Ko kuma an yanke shi da gangan.”

Maryam ta kalli kaset ɗin.

“Me Mama take nufi?”

Amina ta ɗaga kai.

“Wataƙila akwai wani abu da ba mu sani ba.”

A wannan lokacin, an ji wata murya daga bayan su.

“Eh.”

Duka s**a juyo.

Wata tsohuwa ce tsaye a ƙofar.

Ta ce:

“Na san abin da ta nufa.”

Maryam ta tambaya:

“Ke wacece?”

Tsohuwar ta yi murmushi.

“Ni ce ungozomar da ta karɓe ku lokacin da aka haife ku.”

Aisha ta firgita.

“Hajiya Binta?”

Tsohuwar ta gyada kai.

“Na yi shiru tsawon shekaru ashirin da shida.”

Ta kalli Maryam.

“Amma yanzu lokaci ya yi.”

Ta ɗaga wani tsohon littafi.

“Ku uku…”

Ta yi shiru.

Sai ta ce:

“Ba ku da uba ɗaya.”

Maryam ta daskare.

Rahma ta kasa magana.

Amina ta riƙe kanta.

Nura ya buɗe baki.

Bello ma ya kasa yin barkwanci.

Aisha ta fashe da kuka.

Hajiya Binta ta ce:

“Kuma mahaifinku na gaskiya yana raye.”

ƘARSHEN BABI NA GOMA SHA BIYAR

  DA TA ƁOYE KUKA  NA GOMA SHA HUƊU: MUTUMIN DA YA DAWO DAGA MUTUWA“Sulaiman.”Sunan ya faɗo cikin ɗakin k**ar wani abu m...
13/08/2026

DA TA ƁOYE KUKA

NA GOMA SHA HUƊU: MUTUMIN DA YA DAWO DAGA MUTUWA

“Sulaiman.”

Sunan ya faɗo cikin ɗakin k**ar wani abu mai nauyi.

Maryam ta kalli Yusuf.

“Amma ka ce ba ka san inda yake ba.”

Yusuf bai iya amsawa ba.

Muryar da ke bayan ƙofar ta sake tashi.

“Aisha… ki fito.”

Aisha ta fara rawa.

Rahma ta k**a hannunta.

“Mama, me ya faru?”

Aisha ta ce cikin raɗa:

“Shi ne.”

Maryam ta tambaya:

“Wanene?”

Aisha ta kalli ƙofar.

“Mahaifinku.”

Dukan ’ya’yan uku s**a daskare.

Amina ta ce:

“Amma an ce ya mutu.”

Aisha ta amsa:

“Eh.”

Maryam ta ce:

“Me ya sa duk mutanen da aka ce sun mutu suke dawowa?”

Bello ya yi magana daga gefe:

“Ni ma wannan tambayar nake yi.”

Nura ya kalle shi.

“Yanzu ba lokacin barkwanci ba ne.”

Bello ya ce:

“Na san. Amma gaskiyar ta fara tsoratar da ni.”

Maryam ta yi ɗan murmushi.

Sai murmushin ya bace.

Domin aka sake bugawa.

Bam!

---

Yusuf ya ɗauki sanda.

“Ba zan bar shi ya shiga ba.”

Aisha ta ce:

“Kada ka yi masa komai.”

“Me ya sa?”

“Domin ba ka san abin da ya faru da shi ba.”

Yusuf ya kalle ta.

“Ni na yi shekaru ina neman shi.”

“Na sani.”

“Me ya sa kika ɓoye shi?”

Aisha ta yi shiru.

Maryam ta ce:

“Mama, dole ki gaya mana.”

Aisha ta numfasa.

“Baban ku bai mutu ba.”

Ta tsaya.

“Amma ba shi ne ya shiga wannan gidan ba.”

Maryam ta kalli ƙofar.

“To wa yake wajen?”

Aisha ta ce:

“Mutumin da yake da fuskarsa.”

---

Dukan su s**a yi shiru.

Nura ya ce:

“Me?”

Aisha ta amsa:

“Mutanen da s**a k**a mahaifinku sun yi amfani da shi wajen gwaje-gwaje.”

Maryam ta kasa fahimta.

“Gwaje-gwaje?”

“Sun canza shi.”

Yusuf ya ce:

“Amma ta yaya?”

Aisha ta ce:

“Ban sani ba.”

Sai aka ji muryar mutumin daga wajen:

“Aisha…”

Muryar ta yi k**a da ta mahaifinsu.

“Na san kina gaya musu labari.”

Aisha ta rufe bakinta.

“Ya san komai.”

---

Yusuf ya matsa zuwa ƙofar.

“Idan kai ne mahaifina, ka faɗi sunana.”

Shiru.

Sai aka ce:

“Yusuf.”

Yusuf ya tsaya.

Mutumin ya ci gaba:

“Kin kasance yaro mai taurin kai.”

Yusuf ya fara kuka.

“Baba?”

Aisha ta ce:

“Yusuf, kada ka buɗe.”

Amma Yusuf ya riga ya kai hannu kan ƙofa.

Ya buɗe.

---

Mutumin ya shiga.

Kowa ya yi shiru.

Fuskarsa ta yi k**a da tsohon hoton da suke da shi na mahaifinsu.

Amma idanunsa sun bambanta.

Sun kasance masu duhu.

Sanyi.

Kamar idanun wanda ya ga abubuwa da yawa.

Ya kalli Yusuf.

“Ka girma.”

Yusuf ya kasa magana.

Aisha ta ce:

“Sulaiman?”

Mutumin ya kalli Aisha.

“Na dawo.”

Aisha ta fara kuka.

“Me s**a yi maka?”

Sulaiman ya yi murmushi.

“Abubuwan da ba zan iya gaya muku ba.”

Maryam ta matsa kusa.

“Baba?”

Sulaiman ya kalli Maryam.

“Maryam.”

Ta ji hawaye suna gangarowa.

“Da gaske kai ne?”

Ya yi shiru.

“Ka tuna lokacin da nake ƙarama?”

“Na tuna.”

“Ka tuna abin da kake ce min?”

Sulaiman ya yi murmushi.

“Na kasance ina ce miki…”

Ya yi shiru.

Maryam ta kammala:

“Yarinyar da ba ta daina tambaya.”

Sulaiman ya yi murmushi.

Maryam ta ruga ta rungume shi.

Amma Sulaiman bai rungume ta ba.

Ya tsaya cak.

Maryam ta ji jikinsa ya yi sanyi.

Ta ja baya.

“Baba?”

Sulaiman ya kalli Aisha.

Aisha ta san abin da ya faru.

“Me ya sa ba ka rungume ta?”

Sulaiman ya ce:

“Saboda ba ni da tabbacin abin da suke iya yi da jikina.”

---

Nura ya matso.

“Me kake nufi?”

Sulaiman ya ce:

“Sun yi amfani da magunguna da wasu abubuwa a kaina.”

Yusuf ya ce:

“Su waye?”

“Mutanen da s**a gina wannan tsarin.”

Maryam ta tambaya:

“Wane tsari?”

Sulaiman ya kalli ’ya’yansa.

“Tsarin da ya sa aka raba ku.”

Aisha ta ce:

“Ba su raba ku kawai ba.”

“Me s**a yi?”

Sulaiman ya ce:

“Sun sa kowacce daga cikinku ta kasance da wani ɓangare na sirrin.”

Rahma ta ce:

“Menene ɓangaren nawa?”

Sulaiman ya kalle ta.

“Taswira.”

Amina ta tambaya:

“Nawa?”

“Mabuɗin.”

Maryam ta yi shiru.

Sulaiman ya kalle ta.

“Ke kuma…”

“Ni fa?”

“Shaidar.”

---

Maryam ta ɗaga gira.

“Shaidar me?”

Sulaiman ya ce:

“Shaidar duk abin da ya faru.”

Ya nuna kanta.

“Abin da ke jikinki yana ɗauke da bayanan da s**a ɓoye.”

Maryam ta taɓa hannunta.

“Alamar?”

“Eh.”

Nura ya ce:

“Ta yaya alama za ta ɗauki bayanai?”

Sulaiman ya amsa:

“Ba alama ce kawai ba.”

Ya kalli Maryam.

“An sanya maka wata alama tun lokacin da aka haife ki.”

Maryam ta ji tsoro.

“Wa ya sanya?”

Sulaiman ya ce:

“Mutumin da ya kashe kakanku.”

Rahma ta tambaya:

“Waye?”

Sulaiman ya ce:

“Kabiru.”

Maryam ta firgita.

“Amma Kabiru yana hannun ’yan sanda.”

Sulaiman ya girgiza kai.

“Wanda aka k**a ba Kabiru ba ne.”

Dukan su s**a daskare.

Nura ya ce:

“Me?”

Sulaiman ya ce:

“Mutumin da kuka k**a ɗan k**a-karya ne.”

Aisha ta rufe idanunta.

“Na sani.”

Maryam ta ce:

“Yanzu Kabiru yana ina?”

Sulaiman ya amsa:

“Yana kusa da mu.”

---

A daidai lokacin aka ji ƙarar waya.

Wayar Aisha ce.

Ta duba.

Saƙo ne:

“Kin yi kuskure da kika buɗe ƙofa.”

Saƙo na biyu:

“Yanzu mun san inda suke.”

Na uku:

“Za mu zo mu ɗauki ’yan matan.”

Aisha ta yi saurin kashe wayar.

Sulaiman ya ce:

“Lokaci ya ƙare.”

Yusuf ya tambaya:

“Me za mu yi?”

Sulaiman ya ce:

“Mu tafi.”

“Inda?”

“Gidan da aka haife ku.”

Maryam ta ce:

“Amma ka ce akwai haɗari.”

Sulaiman ya amsa:

“Haɗarin yana nan.”

“Me ya sa za mu je?”

“Saboda a can ne za mu sami gaskiyar ƙarshe.”

---

Sun shirya cikin gaggawa.

Nura ya ɗauki jaka.

Bello ya ɗauki abinci.

Maryam ta kalle shi.

“Har yanzu?”

Bello ya ce:

“Ban san tsawon tafiyar ba.”

Nura ya yi dariya.

“Da gaske kana da zuciya mai taurin kai.”

Bello ya ce:

“Dariya ce kawai nake da ita.”

Maryam ta kalle shi.

Sai ta yi murmushi.

Aisha ta kalli ’ya’yanta.

Ta ce:

“Ku tuna wannan.”

“Me?”

“Duk abin da kuka gani, kada ku rasa kanku.”

---

Bayan awa ɗaya, s**a isa wani tsohon gida a bayan gari.

Gidan ya lalace.

Ganuwar ta fashe.

An rufe tagoginsa.

Maryam ta tsaya.

“Anan aka haife mu?”

Sulaiman ya ce:

“Eh.”

Amina ta kalli gidan.

“Me ya sa ban taɓa ganin wannan wuri ba?”

Aisha ta ce:

“Saboda bayan an haife ku, an kai ku wani wuri.”

S**a shiga.

A tsakiyar gidan akwai wani tsohon ɗaki.

Sulaiman ya buɗe ƙofar.

A ciki akwai gadaje uku.

Ɗaya da sunan Maryam.

Ɗaya da sunan Rahma.

Ɗaya da sunan Amina.

Maryam ta tsaya.

“An shirya waɗannan tun kafin a haife mu?”

Sulaiman ya ce:

“Eh.”

A kan gadon Maryam akwai wata ƙaramar akwati.

Ta buɗe.

A ciki akwai abin wuya.

Amma wannan ya fi nata girma.

A ƙasa akwai rubutu:

“Idan ’ya’ya ukun s**a dawo, gaskiya za ta tashi.”

Maryam ta kalli mahaifinta.

“Me ake nufi?”

Sulaiman ya ce:

“Ku haɗa abin wuyanku uku.”

Rahma ta cire nata.

Amina ta cire nata.

Maryam ta haɗa su.

Nan take aka ji ƙarar wani abu a cikin bango.

Krrrrrrr…

Bangon ya fara buɗewa.

A bayan sa akwai wata ƙofa.

Sulaiman ya ce:

“Ga shi.”

Nura ya tambaya:

“Me?”

Sulaiman ya amsa:

“Wurin da aka ɓoye dukkan gaskiya.”

---

Sun shiga.

A tsakiyar ɗakin akwai wani babban akwati.

Amma kafin su kai gare shi…

An kunna fitila.

Wata murya ta fito daga bayan su.

“Na gode da kuka zo da kanku.”

Kowa ya juya.

Wani mutum ya fito daga duhu.

Maryam ta gane shi.

Ta taɓa fuskarta.

“Amma…”

Nura ya kalli mutumin.

“Wannan ba zai yiwu ba.”

Sulaiman ya yi baya.

Aisha ta fara kuka.

Mutumin ya yi murmushi.

Kabiru.

“Kun yi tunanin na mutu?”

Ya yi dariya.

“Ba ku san komai ba.”

Maryam ta kalli Sulaiman.

“Baba…”

Sulaiman ya ce:

“Ku gudu!”

Amma ƙofar ta rufe.

Kabiru ya ɗaga hannunsa.

Maza s**a fito daga ko'ina.

Sai ya ce:

“Yanzu za mu gama abin da muka fara shekaru ashirin da shida da s**a wuce.”

ƘARSHEN BABI NA GOMA SHA HUƊU

  DA TA ƁOYE KUKA  NA GOMA SHA UKU: ƊAN’UWAN DA AKA BINE“Aisha… na dawo.”Muryar ta sake ratsawa cikin gidan.Kowa ya yi s...
13/08/2026

DA TA ƁOYE KUKA

NA GOMA SHA UKU: ƊAN’UWAN DA AKA BINE

“Aisha… na dawo.”

Muryar ta sake ratsawa cikin gidan.

Kowa ya yi shiru.

Maryam ta kalli mahaifiyarta.

“Mama, wa yake wajen?”

Aisha ba ta amsa ba.

Fuskarta ta nuna tsoro irin wanda Maryam ba ta taɓa gani a gare ta ba.

Rahma ta matso.

“Mama?”

Aisha ta ce cikin raɗa:

“Yusuf.”

Maryam ta tambaya:

“Waye Yusuf?”

Aisha ta kalli ’ya’yanta uku.

“Ɗan'uwanku ne.”

Amina ta yi mamaki.

“Amma an ce ba mu da ɗan’uwa.”

Aisha ta girgiza kai.

“Kun taɓa samun ɗan’uwa.”

Maryam ta ce:

“Me ya sa ba mu san shi ba?”

Aisha ta zauna.

“Saboda an ce ya mutu.”

Sai aka sake bugawa.

Bam!

Ƙofar ta girgiza.

Muryar ta ce:

“Aisha, na san kina ciki.”

---

Alhaji Hamza ya tashi.

“Zan buɗe.”

Aisha ta k**a hannunsa.

“Kada.”

“Dole mu san gaskiya.”

“Ba ka san abin da yake iya yi ba.”

Hamza ya kalli ƙofar.

“Yusuf ɗanmu ne.”

Aisha ta amsa:

“Mutumin da ke wajen ba Yusuf ɗin da muka sani ba ne.”

Maryam ta ce:

“Me ya faru da shi?”

Aisha ta share hawaye.

“Yusuf ya kasance yaro mai tausayi. Yana ƙaunar ku tun kafin ku san ma'anar ƙauna.”

Rahma ta tambaya:

“Me ya sa aka ce ya mutu?”

Aisha ta ce:

“Domin a kare ku.”

Amina ta kalli ƙofar.

“Daga wa?”

Aisha ta amsa:

“Daga mutanen da s**a yi imanin cewa Yusuf yana da wani abu da suke nema.”

Maryam ta ce:

“Me yake da shi?”

Aisha ta yi shiru.

Sani ya ce:

“Yana da rabin taswirar gadon.”

---

Maryam ta kalli Sani.

“Amma me ya sa zai dawo yanzu?”

Sani ya ce:

“Saboda shekaru ashirin da shida sun cika.”

Haruna ya ce:

“Yusuf ya san cewa wannan rana za ta zo.”

Maryam ta kalle shi.

“Ka san shi?”

Haruna ya gyada kai.

“Na gan shi sau ɗaya.”

“Yaushe?”

“Lokacin da aka kai ni wajen mutanen da suke bayan wannan komai.”

Nura ya ce:

“Me ya faru?”

Haruna ya kalli ƙasa.

“Yusuf ya ce zai taimaka min in gano wanda ya kashe mahaifina.”

Maryam ta tambaya:

“Ya taimaka?”

“Eh.”

“Waye ya kashe mahaifinka?”

Haruna ya yi shiru.

Sani ya ce:

“Yusuf ya san.”

“Waye?”

Sani ya amsa:

“Kakanku ne.”

Dukan ɗakin ya yi shiru.

Maryam ta kasa magana.

“Me?”

Sani ya gyada kai.

“Amma ba k**ar yadda kuke tunani ba.”

---

A waje aka sake bugawa.

Bam!

A wannan karon ƙofar ta ɗan buɗe.

Wani mutum ya bayyana.

Dogon mutum ne, fuskarsa cike da tabo.

Amma idanunsa…

Maryam ta ji wani abu a zuciyarta.

Kamar ta taɓa ganin waɗannan idanun a wani wuri.

Mutumin ya ce:

“Maryam.”

Ta yi baya.

“Ka san sunana?”

Ya yi murmushi.

“Na san sunayenku duka.”

Ya kalli Rahma.

“Rahma.”

Sai Amina.

“Amina.”

Ya koma ga Maryam.

“Maryam.”

Rahma ta tambaya:

“Yusuf?”

Mutumin ya yi murmushi.

“Kin tuna?”

Rahma ta kasa magana.

Ta yi gaba.

“Yusuf?”

Mutumin ya buɗe hannayensa.

Rahma ta ruga ta rungume shi.

“Ya Allah!”

Amina ma ta shiga.

Maryam ta tsaya gefe.

Ba ta san abin da za ta yi ba.

Yusuf ya kalli Maryam.

“Ba za ki rungume ni ba?”

Maryam ta yi shiru.

“Na yi shekaru ashirin da shida ina jin ana gaya min cewa babu ɗan’uwa na.”

Yusuf ya amsa:

“Na sani.”

“Me ya sa?”

“Domin in kare ku.”

Maryam ta kalli mahaifiyarta.

“Mama, me ya sa?”

Aisha ta fara kuka.

“Saboda Yusuf ya karɓi laifin da bai aikata ba.”

---

Yusuf ya zauna.

“Lokacin da nake da shekaru huɗu, wani abu ya faru.”

Maryam ta zauna kusa da Nura.

“Menene?”

“Na ga kakanku yana magana da wani mutum.”

“Wane mutum?”

“Mutumin da ya kasance shugaban ƙungiyar da ke neman gadon.”

Sani ya gyada kai.

“Daga nan komai ya fara.”

Yusuf ya ci gaba:

“Kakanmu ya ƙi ba su abin da suke so.”

Maryam ta tambaya:

“Me suke so?”

“Takardar da ke tabbatar da mallakar wasu manyan kadarori.”

Nura ya ce:

“Don haka duk abin da ya faru ya shafi kadarori?”

Yusuf ya girgiza kai.

“Ba kadarori kaɗai ba.”

Ya kalli Maryam.

“Takardar tana ɗauke da sunayen mutanen da s**a mallaki kadarorin.”

Maryam ta ce:

“To me ya sa yake da muhimmanci?”

Yusuf ya amsa:

“Saboda wasu daga cikinsu sun mutu tun kafin su iya bayyana gaskiya.”

Aisha ta ce:

“Sun kashe su.”

---

Maryam ta kalli Yusuf.

“Ka ce ka ga kakanku yana magana da shugaban su. Waye?”

Yusuf ya ɗauki lokaci.

“Ban san sunansa ba.”

Sani ya ce:

“Amma ka san fuskarsa.”

Yusuf ya gyada kai.

“Eh.”

“Yana cikin wannan gidan?”

Yusuf ya kalli kowa.

“Eh.”

Maryam ta firgita.

“Waye?”

Yusuf bai amsa ba.

Sai aka ji ƙarar wani abu ya faɗi daga saman gidan.

Klang!

Nura ya tashi.

“Wani yana sama.”

Yusuf ya ce:

“Na san.”

“Wa?”

“Mutumin da nake nema.”

---

S**a hau bene.

A ɗakin da aka taɓa ajiye kayan Mama, sun sami wata taga a buɗe.

A ƙasa akwai sawun ƙafa.

Nura ya ce:

“Wani ya shigo.”

Yusuf ya durƙusa.

Ya ɗauki wani ƙaramin abu.

“Wannan nawa ne.”

Maryam ta kalle shi.

“Me?”

Ya nuna wata zobe.

A kan zoben akwai tambarin iyalinsu.

Yusuf ya yi shiru.

“Na ba wani mutum wannan zoben shekaru ashirin da s**a wuce.”

Maryam ta tambaya:

“Waye?”

Yusuf ya ce:

“Babanmu.”

Alhaji Hamza ya yi mamaki.

“Me?”

Yusuf ya kalle shi.

“Na ba shi kafin a ce ya mutu.”

Hamza ya fara rawa.

“Ba zai yiwu ba.”

Yusuf ya ce:

“Shi ne abin da nake ƙoƙarin gaya maka.”

“Me?”

“Babanmu bai mutu ba.”

Maryam ta kalli mahaifiyarta.

Aisha ta rufe idanunta.

“Na san za a kai ga wannan.”

---

Yusuf ya buɗe wani tsohon akwati.

A ciki akwai wasiƙa.

Ya miƙa wa Maryam.

“Karanta.”

Ta buɗe.

Rubutun tsohon kakansu ne.

> “Idan wannan wasiƙa ta isa hannun ’ya’yana, to abin da na yi ƙoƙarin karewa ya fara bayyana.”

Maryam ta ci gaba.

> “Ban mutu ba saboda shekaru. Na ɓoye kaina ne saboda mutanen da s**a kewaye mu.”

Ta ɗaga kai.

“Yana raye?”

Yusuf ya ce:

“Ban sani ba.”

A ƙasa akwai wani rubutu.

> “Amma idan Yusuf ya dawo, ku saurare shi.”

Maryam ta kalli Yusuf.

A ƙarƙashin wasiƙar akwai wani suna.

“SULAIMAN.”

Yusuf ya ce:

“Shi ne sunansa.”

Maryam ta yi shiru.

“Yana ina?”

Yusuf ya amsa:

“Wannan shi ne abin da nake ƙoƙarin ganowa.”

---

Aisha ta ɗauki wasiƙar.

Ta duba bayan ta.

Akwai wasu lambobi.

“Waɗannan…”

Sani ya ce:

“Coordinates ne.”

Nura ya kalle shi.

“Na wuri?”

“Eh.”

Maryam ta tambaya:

“Ina wurin?”

Yusuf ya amsa:

“A cikin wani tsohon ƙauye da ke wajen Kaduna.”

Maryam ta kalli mahaifiyarta.

“Za mu je.”

Aisha ta ce:

“Ba mu san abin da za mu samu ba.”

Maryam ta amsa:

“Mun yi shekaru ashirin da shida muna neman gaskiya.”

Rahma ta ce:

“Yanzu ba za mu tsaya ba.”

Amina ta gyada kai.

Yusuf ya yi murmushi.

“Shi ya sa na dawo.”

---

Amma kafin su shirya tafiya, wayar Nura ta yi ƙara.

Wani saƙo ne.

Ya buɗe.

“Kuna neman Sulaiman?”

Nura ya kalli Maryam.

Saƙo na biyu ya shigo:

“Kada ku je ƙauyen.”

Na uku:

“Saboda Sulaiman yana nan.”

Maryam ta ce:

“Ina?”

Sai saƙo na ƙarshe ya shigo.

“A gidan da aka haifi ku.”

Maryam ta daskare.

Amina ta ce:

“Gidanmu?”

Rahma ta ce:

“Amma gidan nan yana nan.”

Yusuf ya girgiza kai.

“Ba wannan ba.”

“Wane?”

Yusuf ya kalli mahaifiyarsu.

Aisha ta fara kuka.

Sai Yusuf ya furta:

“Gidan da aka haife ku uku… gidan da aka binne shi da rai.”

Kowa ya yi shiru.

Maryam ta tambaya:

“An binne shi da rai?”

Yusuf ya ce:

“Eh.”

Aisha ta ce:

“Shi ya sa na gaya muku kada ku taɓa komawa can.”

Sai a wannan lokacin…

An ji ƙarar wani abu daga bayan gidan.

Tak… tak… tak…

Wani ya yi magana daga wajen ƙofa:

“Aisha… ki fito.”

Aisha ta daskare.

Yusuf ya ɗaga kai.

Ya gane muryar.

“Ba zai yiwu ba…”

Maryam ta tambaya:

“Waye?”

Yusuf ya ce cikin rawar murya:

“Sulaiman.”

ƘARSHEN BABI NA GOMA SHA UKU

  DA TA ƁOYE KUKA  NA GOMA SHA BIYU: MAƘIYA A ƘOFABam!Ƙofar gidan ta sake girgiza.Maryam ta kalli mahaifiyarta.“Mama, su...
13/08/2026

DA TA ƁOYE KUKA

NA GOMA SHA BIYU: MAƘIYA A ƘOFA

Bam!

Ƙofar gidan ta sake girgiza.

Maryam ta kalli mahaifiyarta.

“Mama, su waye?”

Aisha ta ce cikin sanyin murya:

“Mutanen da s**a daɗe suna neman mu.”

Bello ya kalli ƙofar.

“Ni ina ganin idan aka ce mu gudu, wannan shi ne lokacin.”

Nura ya ce:

“Wannan karon ka faɗi magana mai kyau.”

Bello ya ɗaga gira.

“Na san ina da hikima.”

Maryam ta kasa riƙe murmushi.

Aisha ta kalle ta.

“Ki yi dariya, Maryam.”

Maryam ta yi mamaki.

“Me?”

“Ki yi dariya. Kada ki bar tsoro ya sace miki duk abin da ya rage na rayuwarki.”

Maryam ta yi murmushi.

Aisha ta ce:

“Wannan ita ce dariyar da ta ɓoye kuka.”

Sai aka sake jin ƙarar ƙofar.

BAM!

---

Sani ya matsa kusa da Aisha.

“Dole mu fita ta hanyar baya.”

Aisha ta girgiza kai.

“Ba za mu iya ba.”

“Me ya sa?”

“Sun riga sun kewaye gidan.”

Nura ya leƙa ta taga.

“Gaskiya ne.”

Motoci huɗu ne a waje.

Maza suna saukowa.

Wasu suna riƙe da mak**ai.

Haruna ya ce:

“Ni zan fita.”

Sani ya k**a hannunsa.

“Kada ka yi haka.”

“Me ya sa?”

“Saboda su ba sa neman mu duka.”

Haruna ya kalle shi.

“Me suke nema?”

Sani ya nuna Maryam.

“Ita suke nema.”

Maryam ta yi shiru.

Haruna ya ce:

“Me ya sa?”

Sani ya amsa:

“Saboda tana da abin da suke so.”

Maryam ta taɓa abin wuyanta.

“Wannan?”

Sani ya gyada kai.

“Eh.”

Aisha ta ce:

“Ba abin wuyan kawai ba ne.”

“Menene?”

Aisha ta kalli ’ya’yanta uku.

“Ku ne.”

---

Wani ƙarfi ya buɗe ƙofar.

Maza uku s**a shigo.

Na farko dogo ne, yana sanye da baƙar riga.

Ya kalli kowa.

“Alhaji Hamza.”

Hamza ya tsaya.

“Waye kai?”

Mutumin ya yi murmushi.

“Sunana Kabiru.”

Sani ya yi baya.

“Har yanzu kana raye?”

Kabiru ya kalle shi.

“Na fi ka tsawon rai.”

Haruna ya matso.

“Ka san mahaifina?”

Kabiru ya yi dariya.

“Na san shi sosai.”

Haruna ya ce:

“Ka san wanda ya kashe shi?”

Kabiru ya yi shiru.

Sai ya ce:

“Idan kana son sanin gaskiya, ka tambayi mahaifinka.”

Haruna ya kalli Hamza.

“Me ya sa kake cewa mahaifina ya mutu?”

Kabiru ya yi murmushi.

“Saboda ba ka san komai ba.”

Aisha ta ce:

“Me kuke nema?”

Kabiru ya ce:

“Abin da kika ɓoye.”

“Ba zan ba ku ba.”

“Ba sai kin ba mu ba.”

Ya nuna Maryam.

“Za mu ɗauke ta.”

Nura ya shiga gabansu.

“Ba za ku taɓa ta ba.”

Kabiru ya yi dariya.

“Matashin saurayi, ka san wanda kake magana da shi?”

Nura ya ce:

“Ban damu ba.”

Kabiru ya kalli mutanen da ke bayansa.

“Ku k**a shi.”

---

Kafin su matso, Haruna ya yi saurin ɗaga bindigarsa.

“Ku tsaya!”

Kowa ya tsaya.

Haruna ya ce:

“Duk wanda ya matsa, zan harba.”

Kabiru ya yi dariya.

“Har yanzu kana amfani da bindiga wajen warware matsalolinka?”

Haruna ya ce:

“Ka yi shiru.”

Kabiru ya ce:

“Ka sauke ta.”

“Ba zan ba ka umarni ba.”

Kabiru ya kalli Maryam.

“Kin san dalilin da ya sa mahaifinki ya ɓoye ki?”

Maryam ta ce:

“An gaya min.”

“Ba a gaya miki komai ba.”

Ya yi murmushi.

“Kin san cewa ke ce mabuɗin?”

Maryam ta tambaya:

“Na menene?”

Kabiru ya amsa:

“Na gadon da aka ɓoye.”

Amina ta ce:

“Ba gaskiya ba ne.”

Kabiru ya kalle ta.

“Kin san komai?”

Amina ta girgiza kai.

“Na san abin da Mama ta gaya mana.”

Kabiru ya yi dariya.

“Mahaifiyarki ma ba ta san komai ba.”

Aisha ta yi shiru.

---

A wannan lokacin, an ji ƙarar wata mota daga bayan gidan.

Sani ya kalli taga.

“Sun zo.”

Nura ya tambaya:

“Wa?”

Sani ya ce:

“’Yan sanda.”

Kabiru ya fusata.

“Wa ya kira su?”

Bello ya ɗaga hannu a hankali.

“Ni.”

Kowa ya kalle shi.

Nura ya ce:

“Ka kira ’yan sanda?”

Bello ya yi murmushi.

“Na ce idan matsala ta yi yawa, a kira masu matsalar.”

Nura ya yi dariya.

“Wannan shi ne abu mafi kyau da ka yi.”

Kabiru ya yi ihu:

“Ku k**a su!”

Mutanensa s**a fara matsawa.

A daidai lokacin aka ji:

“’Yan sanda! Kada kowa ya motsa!”

An shiga gidan.

---

Kowa ya tsaya.

Jami’an tsaro s**a kewaye ɗakin.

Wani jami'i ya ce:

“Duk wanda yake da makami ya ajiye shi.”

Haruna ya ajiye bindigarsa.

Kabiru ya yi ƙoƙarin gudu.

An k**a shi.

Sani ya ɗaga hannayensa.

Alhaji Hamza ma ya yi hakan.

Maryam ta kalli mahaifiyarta.

“Mama…”

Aisha ta rungume ta.

“Komai zai yi kyau.”

Amma a fuskarta akwai tsoro.

Maryam ta lura.

“Me ya sa k**e jin tsoro?”

Aisha ta ce:

“Saboda Kabiru ba shi ne shugaban ba.”

Nura ya ji.

“Me?”

Aisha ta ce:

“Wanda ke bayan komai bai zo ba.”

---

Bayan jami’an s**a tafi da Kabiru da mutanensa, gidan ya yi shiru.

Kowa ya zauna.

Maryam ta kalli mahaifiyarta.

“Yanzu ki gaya mana komai.”

Aisha ta yi shiru na ɗan lokaci.

“Lokacin da aka haife ku, mahaifinku da ni mun san cewa akwai wasu mutane da suke neman dukiyar iyali.”

Rahma ta tambaya:

“Waɗanne mutane?”

“Mutanen da s**a yi aiki tare da kakanku.”

Amina ta ce:

“Me ya sa suke son mu?”

Aisha ta amsa:

“Saboda kakanku ya bar wata wasiyya.”

“Me ta ce?”

“Ya ce ba za a buɗe gadon ba sai ’ya’ya uku sun kai shekaru ashirin da shida.”

Maryam ta daskare.

“Yau?”

Aisha ta gyada kai.

“Yau kuka cika shekaru ashirin da shida.”

Dukan su s**a kalli juna.

Nura ya ce:

“Shi ya sa komai ya fara yanzu.”

Aisha ta ce:

“Eh.”

Maryam ta tambaya:

“Me yake cikin gadon?”

Aisha ta ce:

“Ba zan iya faɗa miki ba.”

Maryam ta fusata.

“Har yanzu?”

Aisha ta kalli ’ya’yanta.

“Saboda ban san ko zan iya amincewa da kowa ba.”

A wannan lokacin Sani ya tashi.

“Ni zan gaya musu.”

Aisha ta kalle shi.

“Ka tabbata?”

“Eh.”

Sani ya ɗauki numfashi.

“Gadon ba dukiya ba ne.”

Maryam ta ce:

“To menene?”

Sani ya ce:

“Shaidar wani babban laifi ne.”

Shiru ya mamaye ɗakin.

Nura ya tambaya:

“Wane laifi?”

Sani ya ce:

“Kisan mutane sama da goma.”

Amina ta rufe bakinta.

Rahma ta ce:

“Su waye s**a kashe?”

Sani ya amsa:

“Mutanen da s**a hana su fallasa sirrin.”

Maryam ta tambaya:

“Waye ya aikata hakan?”

Sani ya kalli Aisha.

Aisha ta sunkuyar da kai.

Sai Sani ya ce:

“Mutumin da yake shugabantar su yana cikin danginku.”

Maryam ta firgita.

“Waye?”

Sani bai amsa ba.

A daidai lokacin wayar Aisha ta yi ƙara.

Ta duba.

Saƙo ne.

“Kin gaya musu komai.”

Sai wani saƙo ya biyo baya:

“Yanzu zan zo in gama abin da kika fara.”

Aisha ta fara rawa.

Maryam ta tambaya:

“Mama, daga wa ne?”

Aisha ta ɗaga wayar.

Fuskarta ta canza.

“Ba za ku yarda ba.”

Nura ya tambaya:

“Waye?”

Ta kalli Maryam.

Sai ta ce:

“Ɗan'uwanku ne.”

Maryam ta daskare.

“Wane ɗan'uwa?”

Aisha ta amsa:

“Wanda kuka yi imanin ya mutu tun kafin a haife ku.”

A daidai lokacin aka ji ƙarar ƙofa.

Tak… tak… tak…

Kowa ya kalli ƙofar.

Sai wata murya ta fito daga waje:

“Aisha… na dawo.”

Aisha ta rufe bakinta.

Rahma ta ce:

“Mama…”

Aisha ta amsa cikin rawar murya:

“Kar ku buɗe ƙofar.”

ƘARSHEN BABI NA GOMA SHA BIYU

Address

Abuja
Jigawa
900001

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when HAUSA NOVEL PAGE posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Shortcuts

Share