13/08/2026
DA TA ƁOYE KUKA
NA GOMA SHA BIYAR: TARKON SHEKARU ASHIRIN DA SHIDA
“Yanzu za mu gama abin da muka fara shekaru ashirin da shida da s**a wuce.”
Muryar Kabiru ta cika ɗakin.
Maryam ta tsaya cak.
A kusa da ita, Rahma ta k**a hannun Amina.
Nura ya matsa gaba.
“Ku sake su.”
Kabiru ya yi dariya.
“Har yanzu kai?”
“Eh, har yanzu ni.”
“Me za ka iya yi?”
Nura ya kalli mutanen da s**a kewaye su.
“Ban sani ba. Amma zan yi ƙoƙari.”
Bello ya ɗaga hannu.
“Ni ma.”
Nura ya kalle shi.
“Me za ka yi?”
Bello ya yi shiru na ɗan lokaci.
“Zan… taimaka maka.”
Nura ya girgiza kai.
“Madalla.”
Kabiru ya yi dariya.
“Wannan ne abin da nake so. Wasu suna kuka, wasu suna dariya.”
Ya kalli Maryam.
“Amma dukansu suna zuwa wurin da nake so.”
Maryam ta tambaya:
“Me kake so?”
Kabiru ya nuna babban akwatin da ke tsakiyar ɗakin.
“Abin da ke ciki.”
Sulaiman ya ce:
“Ba za ka samu ba.”
Kabiru ya kalle shi.
“Na jira shekaru ashirin da shida saboda wannan ranar.”
Aisha ta ce:
“Ba za ka iya buɗe shi ba.”
“Shi ya sa nake da ku uku.”
---
Kabiru ya nuna Maryam.
“Ki zo.”
Maryam ba ta motsa ba.
“Ba zan zo ba.”
“Ki zo.”
“Ba zan yi abin da kake so ba.”
Kabiru ya yi murmushi.
“Kin gaji da gudu?”
Maryam ta amsa:
“Ba gudu nake yi ba. Ina neman gaskiya.”
Kabiru ya yi dariya.
“Gaskiya?”
Ya nuna Sulaiman.
“Wannan mutumin ya ɓoye miki gaskiya tsawon shekaru.”
Ya nuna Aisha.
“Wannan ma.”
Ya kalli Rahma.
“Wannan ta san wani ɓangare.”
Sai Amina.
“Wannan kuma tana ɗauke da mabuɗin.”
Maryam ta ce:
“Amma kai ma kana ɓoye wani abu.”
Kabiru ya yi shiru.
“Me?”
Maryam ta ce:
“Idan da gaske kake son abin da ke cikin akwatin, me ya sa ba ka buɗe shi tun farko?”
Kabiru ya yi murmushi.
“Saboda ba zan iya ba.”
“Me ya hana ka?”
“Jinin ku uku.”
---
Kabiru ya umarci wani mutum ya kawo kujera.
Ya zauna.
“An haifi ku uku a rana ɗaya.”
Maryam ta ce:
“Mun sani.”
“Amma ba ku san cewa an tsara haihuwar ku ba.”
Rahma ta kalle shi.
“Me kake nufi?”
“An san cewa za a haifi ’ya’ya uku a gidan.”
Aisha ta yi magana:
“Ba gaskiya ba ne.”
Kabiru ya kalle ta.
“Ke kika san gaskiya?”
Aisha ta yi shiru.
Kabiru ya ci gaba:
“An samu wani tsohon rubutu daga kakanku da ya ce dukiyar da yake da ita ba za ta shiga hannun kowa ba sai bayan ’ya’yansa uku sun kai shekaru ashirin da shida.”
Maryam ta ce:
“Amma me ya sa?”
“Saboda ya san cewa akwai cin amana a cikin iyali.”
Sulaiman ya ce:
“Ba haka ba ne.”
Kabiru ya kalle shi.
“Ka san komai, amma har yanzu kana ƙoƙarin ɓoye.”
---
A wannan lokacin Nura ya lura da wani abu.
Ɗaya daga cikin mutanen Kabiru yana tsaye kusa da bango.
A hannunsa akwai bindiga.
Amma yana kallon ƙasa.
Kamar wanda ba ya son kasancewa a wurin.
Nura ya kusanci Bello.
“Ka ga mutumin nan?”
Bello ya duba.
“Wanne?”
“Wancan.”
“Eh.”
“Ka san shi?”
Bello ya gyada kai.
“Na taɓa ganinsa.”
“Ina?”
“Wurin aiki.”
Nura ya yi mamaki.
“Wane aiki?”
Bello ya raɗa:
“Mai gadi ne a wani kamfani.”
Nura ya kalli mutumin.
“Ka tabbata?”
“Eh.”
Nura ya ce:
“Ka kula da shi.”
---
Kabiru ya tashi.
“Yanzu lokaci ya yi.”
Ya kalli ’yan uku.
“Ku tsaya a kusa da akwatin.”
Maryam, Rahma da Amina s**a matsa.
Akwatin yana da ramuka uku.
Ɗaya don kowacce.
Maryam ta kalli Rahma.
“Me za mu yi?”
Rahma ta ce:
“Ba mu da zaɓi.”
Amina ta ce:
“Wataƙila wannan shi ne abin da aka shirya tun farko.”
S**a sanya hannayensu a kan ramukan.
Klak!
Akwatin ya fara motsi.
Wata ƙara ta fito.
Krrrrrrr…
Kabiru ya yi murmushi.
“Eh…”
Ya matso kusa.
“Buɗe shi.”
Akwatin ya fara buɗewa.
Amma sai—
BAM!
An kashe fitilar.
Duhu ya mamaye ɗakin.
An ji ihu.
An ji gudu.
An ji wani abu ya faɗi.
Sai ƙarar Bello:
“Wane ne ya taka ƙafata?”
Nura ya ce:
“Ka yi shiru!”
“Amma ya taka ni!”
“Ka yi shiru!”
---
Fitilar ta dawo.
Kabiru yana kwance a ƙasa.
Bindigarsa ta yi nisa.
Mutanen da yake tare da su sun ruɗe.
Sulaiman ya kalli ɗaya daga cikinsu.
“Ka yi?”
Mutumin ya ce:
“Eh.”
Kabiru ya ɗaga kai.
“Me ya sa?”
Mutumin ya cire hularsa.
“Saboda na gaji da yin aiki da kai.”
Nura ya gane shi.
“Wancan mutumin!”
Bello ya ce:
“Na gaya maka.”
Mutumin ya ce:
“Sunana Musa.”
Kabiru ya fusata.
“Ka ci amanata.”
Musa ya amsa:
“Ba cin amana ba ne. Na yi kuskure da na shiga cikinka.”
Kabiru ya yi ƙoƙarin tashi.
Sulaiman ya ce:
“Me ya sa ka taimake mu?”
Musa ya ce:
“Saboda mahaifina yana ɗaya daga cikin mutanen da Kabiru ya kashe.”
Dukan ɗakin ya yi shiru.
---
Kabiru ya yi dariya.
“Ku yi tunanin kun yi nasara?”
Ya miƙe.
“Ba ku san abin da ke cikin akwatin ba.”
Maryam ta kalli akwatin.
A wannan lokacin akwatin ya buɗe gaba ɗaya.
A ciki akwai:
wani littafi,
wasu takardu,
hotuna,
wata tsohuwar maɓalli,
da ƙaramin faifan bidiyo.
Maryam ta ɗauki littafin.
A kan murfin an rubuta:
“GASKIYAR DA BA A SON TA FITO.”
Sulaiman ya ce:
“Kada ki buɗe.”
Maryam ta kalle shi.
“Me ya sa?”
“Saboda abin da ke ciki zai canza yadda k**e kallon kowa.”
Maryam ta buɗe.
Shafi na farko:
> “Idan kun karanta wannan, to yaran nan sun tsira.”
Shafi na biyu:
> “Mutumin da ya ci amanata yana cikin iyalina.”
Maryam ta ɗaga kai.
“Waye?”
Sai ta juya shafi.
An rubuta suna.
Maryam ta kasa magana.
Rahma ta karɓi littafin.
Da ta karanta, ta fara rawa.
“Ba zai yiwu ba.”
Amina ta tambaya:
“Waye?”
Rahma ta kalli mahaifiyarsu.
“Alhaji Hamza.”
---
Maryam ta juya gare shi.
“Baba?”
Alhaji Hamza ya yi shiru.
Sulaiman ya kalle shi.
“Ka yi.”
Hamza ya ce:
“Ba abin da kuke tunani ba ne.”
Maryam ta yi kuka.
“Me ya sa sunanka yake cikin littafin?”
Hamza ya ce:
“Saboda na yi ƙoƙarin kare ku.”
Kabiru ya yi dariya.
“Ka sake musu ƙarya.”
Hamza ya kalle shi.
“Ka yi shiru.”
Kabiru ya ce:
“Ka gaya musu abin da ya faru a daren da aka haife su.”
Hamza ya rufe idanunsa.
Aisha ta fara kuka.
Maryam ta ce:
“Baba…”
Hamza ya ɗaga kai.
“Ranar da aka haife ku…”
Ya kasa ci gaba.
Sai ya ce:
“An yi ƙoƙarin kashe ku uku.”
---
Maryam ta rike bakin ta.
“Me?”
Hamza ya ce:
“Mutanen Kabiru sun zo gidan.”
Sulaiman ya ce:
“Ni na kare ku.”
Aisha ta ce:
“Amma an yi min barazana.”
Hamza ya ci gaba:
“An ce idan ba a ba su abin da suke so ba, za su kashe ’ya’yan.”
Maryam ta ce:
“To me kuka yi?”
Hamza ya amsa:
“Na ɗauki laifin.”
“Wane laifi?”
“Na ce ni ne na ɓoye takardun.”
Kabiru ya ce:
“Amma ba ka ɓoye su ba.”
Hamza ya kalle shi.
“Na yi.”
Kabiru ya yi murmushi.
“Ba kai ba ne.”
“Me kake nufi?”
Kabiru ya nuna akwatin.
“Mahaifinku ne ya ɓoye su.”
Sulaiman ya ce:
“Eh.”
Maryam ta tambaya:
“Ina?”
Sulaiman ya nuna wani ƙaramin maɓalli.
“Wannan ba na akwatin ba ne.”
“Na menene?”
“Na wani wuri ne.”
---
A wannan lokacin, wayar Aisha ta yi ƙara.
Ta duba.
Wani saƙo ne daga lambar da ba ta sani ba.
“Idan kun buɗe akwatin, ku duba ƙarƙashin gadon Maryam.”
Aisha ta ɗaga kai.
“Ba za ku iya barin gidan ba tukuna.”
Maryam ta ce:
“Me ya sa?”
“Saboda abin da ke ƙarƙashin gadonki yana da alaƙa da wannan.”
Maryam ta kalli Yusuf.
“Mu koma.”
---
S**a koma ɗakin da aka haife su.
Maryam ta durƙusa.
Ta ɗaga gadon.
A ƙasa akwai wani ƙaramin ƙarfe.
Ta buɗe.
A ciki akwai wata tsohuwar kaset.
A jikin ta an rubuta:
“Maryam — ki saurare ni idan kin cika shekara 26.”
Maryam ta fara rawa.
“Muryar Mama?”
Aisha ta kalli kaset ɗin.
“Na san wannan.”
“Kin san?”
“Na yi tunanin an lalata shi.”
Nura ya samo tsohuwar na'urar.
S**a saka kaset ɗin.
An ji muryar wata mace.
“Maryam, idan kina sauraron wannan, to na san cewa kin riga kin san cewa ina raye.”
Maryam ta fashe da kuka.
Muryar ta ci gaba:
“Amma akwai abin da ba ki sani ba.”
Sai ɗan shiru.
“Ba ni ce mahaifiyarki kaɗai ba.”
Maryam ta daskare.
Rahma ta kalli Amina.
Sautin ya ci gaba:
“Kafin a haife ku, an yi min wani abu da ya sa…”
Sai kaset ɗin ya tsaya.
Nura ya girgiza na'urar.
“Ya lalace.”
Bello ya ce:
“Ko kuma an yanke shi da gangan.”
Maryam ta kalli kaset ɗin.
“Me Mama take nufi?”
Amina ta ɗaga kai.
“Wataƙila akwai wani abu da ba mu sani ba.”
A wannan lokacin, an ji wata murya daga bayan su.
“Eh.”
Duka s**a juyo.
Wata tsohuwa ce tsaye a ƙofar.
Ta ce:
“Na san abin da ta nufa.”
Maryam ta tambaya:
“Ke wacece?”
Tsohuwar ta yi murmushi.
“Ni ce ungozomar da ta karɓe ku lokacin da aka haife ku.”
Aisha ta firgita.
“Hajiya Binta?”
Tsohuwar ta gyada kai.
“Na yi shiru tsawon shekaru ashirin da shida.”
Ta kalli Maryam.
“Amma yanzu lokaci ya yi.”
Ta ɗaga wani tsohon littafi.
“Ku uku…”
Ta yi shiru.
Sai ta ce:
“Ba ku da uba ɗaya.”
Maryam ta daskare.
Rahma ta kasa magana.
Amina ta riƙe kanta.
Nura ya buɗe baki.
Bello ma ya kasa yin barkwanci.
Aisha ta fashe da kuka.
Hajiya Binta ta ce:
“Kuma mahaifinku na gaskiya yana raye.”
ƘARSHEN BABI NA GOMA SHA BIYAR