Pigeon Pixels Podcast

12/08/2026

🎙️ NADOEN! week 32 – Falco Ebben onder vuur!

Deze keer zit Falco niet achter de microfoon als host, maar wordt hij door Bas Geitenbeek stevig aan de tand gevoeld. Aanleiding is de sterke tweede plaats in de afdeling én 650 NADOEN!-punten, behaald met slechts één ingekorfde duif.

Maar het gesprek gaat natuurlijk over veel meer: de moeizame start van het seizoen, de sterke vorm van de laatste weken, wat een echte topper maakt, voorbereiding, voer en verduisteren én de nieuwe afdelingsindeling.

En vooral: de verwachte hitte van dit weekend. Waarom is de duivensport volgens Falco zo weinig flexibel en waarom niet gewoon zaterdag inkorven voor een vlucht op zondag?

Een open en stevig gesprek over prestaties, NADOEN!, hitte, vervoer en de toekomst van onze sport.

👉 Bekijk/luister de nieuwe aflevering van de PigeonPixels Podcast!

In deze speciale aflevering van de PigeonPixels Podcast zit Falco E...

10/08/2026

Thanks for joining our exclusive live broadcast. Feel free to share your questions and interact with other participants in the chat.

10/08/2026

Thea bezorgt Gerard Kok de 1e Nationaal Bergerac: “Ik kon mijn tranen niet bedwingen”

Gerard Kok uit IJsselmuiden is al zijn hele leven actief in de duivensport. Zijn vader had voor de oorlog al duiven, samen met zijn broer, en aanvankelijk werd er op alle vluchten gespeeld. Vanaf 2000 ging Gerard zich steeds meer specialiseren, met name op de eendaagse fond. Dat leverde direct mooie resultaten op. Later kwam ook de marathon erbij en ook daar wist Gerard zich al snel aan de nationale top te melden. In 2022 won hij al Perpignan en in 2024 werd hij 2e kampioen Ochtendlossing van Marathon Noord. Maar de overwinning op Bergerac van 2026 is er één die een heel bijzondere plaats in zijn carrière zal innemen.

Een ochtend die Gerard niet snel zal vergeten

Gerard had 25 duiven mee naar Bergerac en zijn tweede getekende was de kleine duivin “Thea”, NL24-8606631. Na een vlucht van 945 kilometer arriveerde ze om 07.25.19 uur in IJsselmuiden. Uiteindelijk bleek ze de snelste van ongeveer 25.000 duiven en werd daarmee 1e Nationaal Bergerac.

In de reportage vertelt Gerard uitgebreid over de ochtend waarop dat allemaal gebeurde. Hij wist rond middernacht al dat er nog geen duiven waren gearriveerd en had daarom zijn wekker op 6.00 uur gezet. Maar om 3.30 uur werd hij alweer wakker. Zijn klok stond naast zijn bed en via de meldingen hield hij de aankomsten nauwlettend in de gaten. Om 5.30 uur stond hij op en zag hij dat er nog maar weinig duiven waren gemeld.

En toen kwam plotseling die bekende piep van zijn systeem.

Gerard kon het eerst nauwelijks geloven. De 631 was er. Thea.

Hij liep naar het hok en realiseerde zich dat dit wel eens een heel bijzondere vroege duif kon zijn. Op dat moment waren er nog maar ongeveer tien duiven gemeld, veelal uit het zuiden. Natuurlijk wist Gerard dat hij vanuit het noorden nog geklopt kon worden, maar de kans werd met iedere minuut kleiner.

De emoties kwamen vervolgens volledig los. “Ik moest ervan bibberen”, vertelt Gerard. En even later kon hij zijn tranen niet meer bedwingen. De eerste felicitaties kwamen al binnen en wat daarna gebeurde, maakte de overwinning voor hem misschien nog mooier. Een goede vriend uit IJsselmuiden, die vanwege zijn gezondheid tien jaar geleden met de duivensport moest stoppen en die Gerard destijds zelf had geholpen, stond een half uur nadat Thea was geklokt met een bos bloemen op de stoep. “Dat was heel mooi.”

Thea, een kleine duivin met karakter

Keer het daar dan maar om ...moeder is Theo lijn en de vader komt uit zoon Neo x Aurora

Thea werd door Gerard verkregen via een ruil met Eddy Peperkamp. Gerard was vooral gecharmeerd van de moeder van de duif. Deze komt uit de Theo-lijn, terwijl de vader een zoon is van “Neo” en “Aurora” van Frank Zwiers. "Neo" en “Mad Max” zijn broers en Mad Max stond bekend om zijn bijzondere nachtelijke aankomsten.

Gerard houdt van kleine, zachte duiven en ook Thea is bepaald geen grote duivin. “Ze hoeven niet veel gewicht mee te slepen”, legt hij uit. Maar volgens Gerard is formaat lang niet het belangrijkste. Het gaat om karakter. Hij noemt daarbij ook zijn toppers Francis en Gerda, die eveneens niet groot waren.

“Maar ze willen wel naar huis!”

Ook de manier waarop Thea aan Bergerac begon, was bijzonder. Ze werd ingezet op eitjes van drie dagen, die ze samen met een nieuwe doffer bebroedde. Haar eigen doffer was onderweg van Cahors achtergebleven. Toch bleek Thea volledig gefocust op haar nest en op haar eigen hok. 945 kilometer later stond ze als eerste Nederlandse duif op de klep.

Van ups en downs naar een nationale overwinning

Gerard noemt 2026 zelf een jaar van “ups en downs, eerst downs en daarna ups”. Er waren verliezen en de echte kopprijzen bleven in het begin wat uit, maar Gerard bleef wel regelmatig vroege duiven draaien. Drie weken voor Bergerac won hij met een jaarling al de 1e prijs in de Fondclub VNCC vanuit Cahors.

En daarna kwam Bergerac.

Voor Gerard is de nationale overwinning dan ook niet alleen een prachtige uitslag, maar vooral het resultaat van jarenlang met duiven bezig zijn, proberen de dieren iedere keer goed aan de start te brengen en vervolgens hopen dat ze weer gezond thuiskomen.

Op de vraag wat er nog te wensen overblijft, moet Gerard eigenlijk lachen. Hij heeft immers al zoveel gewonnen.

“Genieten!”

Want uiteindelijk blijft voor hem het mooiste moment van de duivensport het moment waarop je je duiven weer ziet thuiskomen. Bij Thea zag Gerard haar deze keer niet eens aankomen. Hij hoorde alleen zijn systeem. Maar wat er daarna gebeurde, zal hij waarschijnlijk nooit meer vergeten.

Thea, NL24-8606631, 1e Nationaal Bergerac 2026. De snelste van precies 25.000 duiven.

Een nationale overwinning met een verhaal dat minstens zo mooi is als de uitslag zelf.

10/08/2026

1e Nationaal Perpignan én alweer op weg naar een Nationaal Kampioenschap: Jay Lissenberg blijft winnen

Wie de Nederlandse marathonvluchten de afgelopen jaren heeft gevolgd, kan eigenlijk niet meer om de naam Jay Lissenberg heen. Samen met Kitty Stevens heeft Jay zich ontwikkeld tot één van de absolute toppers op de marathon. En misschien wel het meest opvallende daarbij: de successen komen zowel op de ochtendlossingen als op de middaglossingen.

De overwinning op Perpignan in 2026 is dan ook veel meer dan één fantastische uitslag. Het is een nieuw hoofdstuk in een ontwikkeling die al ruim twintig jaar geleden begon.

Van een zwarte duivin en een rode doffer

Jay kwam via zijn vader Johan al jong met de duivensport in aanraking. In 2002 kreeg hij van Harrie Brakelé een zwarte duivin, NL02-1346647. Op een duivenbeurs kocht hij vervolgens bij Jaap van Alphen een rode doffer. De twee werden gekoppeld en de bloedlijn van dit koppel loopt tot op de dag van vandaag door in de huidige kolonie.

Een zoon uit het zwart-rode koppel werd teruggezet op de zwarte moeder en dat bleek een gouden kweekgreep. Uit deze lijn kwam onder meer een duif die 1e NPO Perigueux speelde.

Vanaf het begin voelde Jay zich vooral aangetrokken tot de marathon. Wie inmiddels naar zijn resultaten kijkt, ziet dat die keuze bijzonder goed heeft uitgepakt.

2021: de definitieve doorbraak

Een belangrijk jaar in de ontwikkeling van Jay en Kitty was 2021.

Op Perpignan werd een geweldige nationale uitslag neergezet met 2e en 5e Nationaal. Eén van de hoofdrolspelers was Tombola, die dat seizoen ook al 19e Nationaal Pau speelde.

Maar 2021 bracht meer. Jay en Kitty wonnen dat jaar voor de eerste keer de Internationale Zware Fondcompetitie van de Gouden Duif. Daarmee werd duidelijk dat de successen geen toevallige uitschieter waren. De combinatie had zich definitief aan de nationale en internationale top van de marathon gemeld.

En die positie zouden ze de jaren daarna alleen maar verder uitbouwen.

Opnieuw Gouden Duif in 2025

Het seizoen 2025 was opnieuw van uitzonderlijk niveau. Jay en Kitty wonnen voor de tweede keer de Internationale Zware Fondcompetitie Gouden Duif. Na 2021 was dit hun tweede overwinning in deze prestigieuze competitie, ditmaal met een indrukwekkende totaalcoëfficiënt van slechts 1,62.

De prestaties die daarvoor nodig waren, waren van een uitzonderlijk niveau. Op St.-Vincent werden onder meer 34e en 54e Nationaal gespeeld, op Bressols 27e en 71e Nationaal en op Bergerac zelfs 3e en 44e Nationaal.

Ook op kampioenschapsniveau was Jay in 2025 nadrukkelijk aanwezig. Op de middaglossingen werden onder andere een 1e NPO Bressols en 2e NPO Bergerac gespeeld. Op de ochtendlossingen volgden onder meer 1e Nationaal Dax en 15e Nationaal Marseille.

Het was bovendien het seizoen waarin Jay en Kitty twee Olympiadeduiven voortbrachten. Olympic 933 en Olympic Gehamerde Witpen '964 groeiden uit tot absolute toppers en waren voor een belangrijk deel verantwoordelijk voor het winnen van de Gouden Duif. De doffer scoorde drie keer en de duivin twee keer in de competitie. Inmiddels zijn beide toppers voor de kweek gekoppeld.

Rita: opnieuw een nationale winnares

En dan komt 2026.

Op Perpignan won Jay Lissenberg met Rita 1e Nationaal.

Maar ook deze overwinning kwam bepaald niet uit de lucht vallen. Rita had eerder dit seizoen al 84e Nationaal Pau tegen 3.473 duiven gespeeld. In 2025 won ze bovendien 40e Nationaal Agen tegen 10.835 duiven en werd ze 212e in Afdeling 5 op Vierzon tegen maar liefst 11.494 duiven.

Ook haar afstamming is bijzonder. Haar vader is een directe zoon van het topkoppel Fighter x Callas van Nico Volkens. Haar moeder is een dochter van Tombola. Daarmee voert Rita het bloed van duiven die zelf al op het hoogste nationale niveau hebben gepresteerd.

Tombola werd in 2021 19e Nationaal Pau en 5e Nationaal Perpignan. Hij zat gekoppeld aan de superduivin Kit, die datzelfde jaar 2e Nationaal Perpignan won. Rita is hun kleindochter.

Het is een prachtig voorbeeld van hoe prestaties uit het verleden uiteindelijk terugkomen in de huidige kolonie.

Een nacht die Jay niet snel zal vergeten

De aankomst van Rita op Perpignan was er bovendien één om nooit meer te vergeten.

Jay had die zaterdagavond eigenlijk niet het idee dat er iets bijzonders stond te gebeuren. Rond 23.15 uur keek hij nog bij de hokken, maar besloot uiteindelijk naar bed te gaan. Om 01.45 uur werd hij alweer wakker en controleerde hij de meldingen en de camera's.

Er was nog geen duif in de buurt gevallen.

En toen kwam om 02.11 uur de melding via zijn Benzing-systeem.

Rita was thuis.

Normaal gesproken duurt het ongeveer vijf minuten om van Jay zijn woning naar de hokken te rijden. Die nacht was hij er waarschijnlijk een stuk sneller.

Daarna bleef de telefoon maar gaan met felicitaties. Jay zelf keek vooral naar zijn nationale winnares. Zoals hij in onze reportage vertelt, dringt zo'n overwinning op het moment zelf eigenlijk maar langzaam door.

Structureel aan de top

Wat het verhaal van Jay Lissenberg zo bijzonder maakt, is dat de overwinning op Perpignan niet op zichzelf staat.

Van de zwarte duivin die hij in 2002 van Harrie Brakelé kreeg en de rode doffer van Jaap van Alphen, naar een kolonie die Nationale winnaars, Olympiadeduiven en topkwekers voortbrengt.

Van 2e en 5e Nationaal Perpignan in 2021 naar 1e Nationaal Perpignan opnieuw in 2026.

En in die periode kwamen daar twee overwinningen in de Internationale Zware Fondcompetitie van de Gouden Duif, nationale kampioenschappen en talloze nationale topklasseringen bij.

De prestaties op verschillende soorten marathonvluchten zijn daarbij bijzonder indrukwekkend. Jay heeft zich niet beperkt tot één systeem of één type lossing. Jaar na jaar worden topprestaties neergezet op zowel de ochtend- als middaglossingen.

Samen met Kitty

Achter al die prestaties staat bovendien een team.

Jay en Kitty doen de duivensport samen. Ze verdelen het werk zoals het uitkomt en nemen de beslissingen gezamenlijk. Kitty is meer van het poetsen, terwijl Jay zich onder andere richt op de gezondheid van de duiven en de voeding. Ze vullen elkaar uitstekend aan.

De prestatieduiven worden bovendien niet zomaar verkocht. Veel van de toppers blijven behouden voor de kweek. Ook Rita, de winnares van Perpignan 2026, gaat inmiddels naar het kweekhok.

Dat maakt de toekomst misschien nog interessanter.

En alweer een Nationaal Kampioenschap?

En dan is er nog 2026.

Op basis van de huidige stand lijkt Jay Lissenberg opnieuw op weg naar een Nationaal Kampioenschap Marathon aangewezen bij de ochtendlossing. De titel is op het moment van schrijven nog niet officieel, maar de huidige stand wijst op een eerste plaats aangewezen. Onaangewezen staat Jay momenteel als 8e geklasseerd.

Mocht die titel inderdaad definitief worden, dan past hij perfect in het verhaal van de afgelopen jaren.

Want Jay Lissenberg is inmiddels niet meer de liefhebber die af en toe een grote uitschieter heeft.

Jay Lissenberg en Kitty Stevens zijn uitgegroeid tot een vaste waarde aan de absolute top van de Nederlandse marathon.

En na 1e Nationaal Perpignan 2026 lijkt het verhaal voorlopig nog lang niet af.

Jay Lissenberg blijft winnen.

10/08/2026

05/08/2026

Waarom verliest Team Eijerkamp dit jaar zo weinig jonge duiven? 🤔

In deze nieuwe PigeonPixels Podcast vertellen Evert-Jan Eijerkamp en Michal Jagielski openhartig waarom ze hun complete aanpak hebben veranderd. Van opleiden en training tot voeding, gezondheid en de toekomst van het jonge duivenspel.

Bekijk de volledige podcast op Facebook:
https://www.facebook.com/share/v/1AjnX4nWqv/A

Veel kijkplezier! 🕊️

https://youtu.be/K7Q1AgZ2P6Q

16/07/2026

DE MOOISTE OVERWINNING KOMST SOMS PAS NA EEN HEEL LEVEN

Sommige reportages gaan niet alleen over een bijzondere prestatie, maar vooral over de mens erachter.

Vanmiddag bracht ik een bezoek aan Huug Timmers in Oostvoorne, de winnaar van de 1e Internationaal Dax tegen 9.501 duiven.

Wie zijn erf oploopt, stapt als het ware een andere tijd binnen. Het is er rustig. De oude hokken, de eenvoudige inrichting en de verhalen van Huug ademen een leven dat volledig in het teken heeft gestaan van de duivensport. Geen man van grote woorden of uitgebreide analyses, maar iemand die al bijna 75 jaar iedere dag tussen zijn duiven leeft.

Huug is inmiddels 87 jaar oud. Hij begon als jongen met duiven, stopte een periode na zijn verhuizing naar Oostvoorne en pakte de sport later weer op. Sindsdien heeft hij zich volledig toegelegd op de grote fond. Barcelona, Dax, Sint-Vincent… het zijn namen die een groot deel van zijn leven hebben bepaald.

En dan komt er ineens zo'n zondag.

Een van de zwaarste internationale vluchten van de afgelopen jaren. De duiven werden om 7.15 uur gelost in Dax en moesten onder uitzonderlijk zware omstandigheden huiswaarts keren. De winnende duif behaalde een snelheid van slechts 695 meter per minuut, ongeveer 42 kilometer per uur. Dat zegt alles over de zwaarte van de vlucht.

Huug had zes duiven mee. Terwijl hij rustig zat te eten, arriveerde zijn tweejarige doffer. Pas toen de eerste telefoontjes binnenkwamen, begon langzaam door te dringen dat hij weleens héél vroeg kon zitten. Even later werd duidelijk dat zijn NL24-8380894 niet alleen de snelste van de afdeling was, maar ook de snelste van alle 9.501 internationaal deelnemende duiven.

Toen ik hem vroeg of dit het hoogtepunt van zijn duivencarrière was, hoefde hij daar niet lang over na te denken.

"Ja", antwoordde hij. "Dat kun je wel zeggen."

Misschien nog wel mooier dan de overwinning zelf, vond ik de mensen om hem heen. Huug doet op zijn leeftijd nog verrassend veel zelf, maar krijgt al jaren hulp van zijn vrienden Willem en Eugène. Twee keer per week helpen zij met het schoonmaken van de hokken, zodat Huug zijn grote passie kan blijven uitoefenen. Dat is misschien wel de mooiste kant van onze sport: de kameraadschap waardoor iemand van 87 jaar nog altijd kan meestrijden op het hoogste niveau.

Binnenkort verschijnt op PigeonPixels de volledige reportage over Huug Timmers. Niet alleen over een internationale winnaar, maar vooral over een liefhebber die na een leven lang duivensport de mooiste overwinning uit zijn carrière beleefde.

15/07/2026

"Je hebt geen 100 duiven nodig om op topniveau te spelen"

Wie de prestaties van Maurice Everling de afgelopen jaren heeft gevolgd, weet dat hij samen met zijn vader Cees al lange tijd tot de sterkste liefhebbers van Zuid-Holland behoort. Opvallend genoeg wordt dat succes niet behaald met een groot aantal duiven of een ultramodern hok. Integendeel.

In de PigeonPixels Podcast vertelt Maurice uitgebreid hoe hij door schade en schande wijs is geworden. Juist de moeilijke jaren hebben geleid tot het systeem waarmee hij tegenwoordig week na week op topniveau presteert.

Een van de belangrijkste lessen kwam voort uit een verhuizing. Op het oude adres beschikte hij over een prachtig hok boven op een schuur. Het eerste seizoen verliep uitstekend, maar daarna zakten de prestaties volledig weg. Alles werd geprobeerd om de vorm terug te krijgen, totdat uiteindelijk duidelijk werd dat het probleem vooral in het hokklimaat zat. De kap hield de warme, vervuilde lucht vast, waardoor de duiven letterlijk op de vloer gingen zitten om voldoende zuurstof te vinden.

Dat inzicht vormde de basis voor het huidige hok in Stolwijk. Dat oogt opvallend eenvoudig, maar is volledig gebouwd rondom een goed klimaat. De voorzijde staat vrijwel volledig open, een ventilator voert continu vervuilde lucht af en direct zonlicht wordt zoveel mogelijk buiten gehouden. Volgens Maurice zoeken duiven op warme dagen juist de schaduw op en hoeft een hok helemaal niet zo licht mogelijk te zijn. Sinds de overstap naar dit systeem heeft hij nauwelijks nog gezondheidsproblemen gekend en is een behandeling tegen ornithose tijdens het seizoen zelfs overbodig geworden.

Ook de dagelijkse verzorging is eenvoudiger dan veel liefhebbers verwachten. Maurice vliegt uitsluitend met duivinnen. Zij trainen twee keer per dag, waarbij de ochtendtraining ongeveer drie kwartier duurt en de avondtraining vaak anderhalf uur. Opvallend is dat de duiven altijd ruim gevoerd worden. Ze krijgen Beyers Galaxy Light als basis, aangevuld met Beyers Galaxy Energy richting de zwaardere vluchten. Daarnaast staan pinda's, P40, Tovo, snoepzaad en grit dagelijks op het menu.

Zijn filosofie is duidelijk: een duif mag nooit tekortkomen. Er blijft vrijwel altijd voer liggen en wat niet wordt opgegeten gaat simpelweg naar de kippen. Volgens Maurice weten duiven zelf uitstekend waar ze behoefte aan hebben en moeten liefhebbers niet proberen iedere gram voer te controleren. Zeker na zware vluchten is voldoende voeding volgens hem een van de belangrijkste voorwaarden om snel te herstellen.

Ook de jonge duiven krijgen een opvallende aanpak. Zodra het kan, verblijven ze de hele dag buiten. Dat kost jaarlijks enkele slachtoffers aan de roofvogel, maar Maurice is ervan overtuigd dat deze natuurlijke leerschool ervoor zorgt dat de overblijvende duiven als jaarling veel sterker en ervarener aan de start verschijnen.

Medisch wordt er juist zo weinig mogelijk ingegrepen. Alleen wanneer daar echt aanleiding voor is, wordt een dierenarts bezocht. Preventieve kuren worden nauwelijks toegepast. Alleen na de vlucht wordt meestal één dag een BS-preparaat verstrekt en in het najaar volgt de gebruikelijke behandeling tegen paratyfus en de vaccinaties.

Naast de verzorging staat ook selectie centraal. Maurice gelooft niet in grote aantallen. Volgens hem kun je met een kleine ploeg uitstekende duiven minstens zo succesvol zijn als met een groot hok vol middelmaat. Door streng te selecteren blijft de kwaliteit hoog en krijgt iedere duif alle aandacht die nodig is.

Tot slot benadrukt hij het belang van een sterke vereniging. Bij PV De Gouwestroom helpen liefhebbers elkaar met kennis, ervaring en soms zelfs met duiven. Volgens Maurice is juist die openheid één van de redenen waarom zoveel topliefhebbers uit dezelfde omgeving blijven komen.

Het volledige gesprek met Maurice Everling is nu te bekijken op het YouTube-kanaal van PigeonPixels en te beluisteren via de bekende podcastplatforms.

13/07/2026

Twee nationale overwinningen in één jaar. Dat klinkt bijna onmogelijk, maar voor Freek Smit uit Zwartemeer is het werkelijkheid geworden.

Vorig jaar verraste hij de Nederlandse duivensport met de nationale overwinning vanuit Issoudun tegen ruim 32.000 duiven. Afgelopen weekend deed hij daar nog een schep bovenop door ook de nationale vlucht vanuit Châteauroux te winnen, dit keer tegen meer dan 36.000 duiven. Een prestatie die maar weinigen ooit zullen evenaren.

Voor de PigeonPixels Podcast blikte Freek uitgebreid terug op de weg naar deze overwinning. Opvallend genoeg begon die niet met veel vertrouwen, maar juist met twijfel.

"Ik vertrouwde het niet," vertelt hij. "Door het afgelaste weekend en alle wisselende omstandigheden miste ik mijn normale ijkmoment. Ik wilde zeker weten dat de duiven goed waren."
Die twijfel bracht hem op zondagavond naar dierenarts Nanne Wolff. Freek vroeg hem zijn ploeg kritisch te beoordelen. Het antwoord stelde hem direct gerust.

"Wat doe jij hier?" kreeg hij te horen. "Zoals jouw duiven er nu voor staan, heb ik ze dit hele jaar nog niet gezien. Als je volgend weekend niet bij de eerste tien zit, moet je je conclusies trekken."

Met die woorden verdween de onzekerheid. Achteraf bleek het misschien wel het laatste zetje dat hij nodig had.

Opvallend is dat Freek een week eerder al had besloten zijn duiven niet in te korven. Nog voordat de vlucht vanwege de hitte werd afgelast, koos hij ervoor geen enkel risico te nemen.

"De nationale vlucht was voor mij belangrijker. Ik wilde niet dat mijn duiven door hitte of zwaar transport een tik zouden krijgen."

Het typeert zijn manier van denken. Niet koste wat kost iedere week spelen, maar keuzes maken met het oog op de belangrijkste wedstrijden.

Ook over de huidige manier waarop vluchten worden georganiseerd is hij duidelijk. Volgens Freek zou de duivensport veel flexibeler moeten omgaan met het programma wanneer extreme weersomstandigheden daarom vragen.

"Het welzijn van de duiven moet altijd voorop staan. Dan maar een vlucht op vrijdag of maandag. Ik zit liever te wachten op een goede vlucht dan op een moeilijke vlucht die eigenlijk voorkomen had kunnen worden."

Diezelfde visie heeft hij ook op de jonge duiven. Terwijl veel liefhebbers staan te popelen om ze in te korven, kiest Freek liever voor geduld.

"De eerste paar zullen misschien thuiskomen, maar ik wil dat de rest ook thuiskomt. Die ploeg heb ik volgend jaar hard nodig."

Zijn systeem is verder opvallend eenvoudig. Jaar na jaar verandert er nauwelijks iets. De oude duiven worden in december gekoppeld, brengen een ronde jongen groot en vliegen vervolgens een volledig seizoen volgens hetzelfde ritme. Voeren gebeurt hoofdzakelijk met Verkerk Sport en Verkerk Light, aangevuld met pinda's, snoepzaad, Tovo en P40. Na zware vluchten blijft hij juist langer licht voeren voordat hij weer opbouwt richting de volgende inkorving.

"Als ik te snel opvoer, stoppen ze halverwege de week met eten. Ik wil juist dat ze tot de inkorving goed blijven opnemen."

Ook medisch houdt hij het bewust eenvoudig. Alleen wanneer daar aanleiding voor is, grijpt hij in. Een lichte geelbesmetting enkele weken geleden werd behandeld, verder bleef de medicijnkast dicht.

Een ander opvallend detail was de trainingsdrift in de week van Châteauroux. De duiven maakten trainingsvluchten die zelfs Freek nauwelijks eerder had meegemaakt.

"De duivinnen trainden vier en een half uur en de doffers ruim vier uur. Dat was echt extreem."

Dat soort signalen geven hem vertrouwen, al blijft hij realistisch.

"Je kunt je duiven nog zo goed hebben, maar je moet ook een beetje geluk hebben. Dat laatste stukje wind moet ook goed vallen."

Naast de overwinning sprak Freek opnieuw uitgebreid over zijn stamopbouw. De winnende duivin komt voort uit jarenlang zorgvuldig kruisen van bewezen prestatieduiven, waarbij vooral de Verkerk-lijn een belangrijke rol speelt. Opvallend detail is dat dezelfde familie vorig jaar ook al verantwoordelijk was voor de nationale winnaar vanuit Issoudun.

Toch is het vooral de nuchterheid die indruk maakt. Ondanks twee nationale overwinningen binnen twaalf maanden blijft Freek vooral vooruitkijken.

"Vorig jaar dacht ik: dit maak je één keer in je leven mee. Dat je er dan nog één wint... dat is eigenlijk absurd."

Ook thuis werd het een dag om nooit te vergeten. Zijn vrouw beleefde de aankomst van de winnende duif van dichtbij.

"Die spanning als je ze ziet aankomen... dat blijft fantastisch. Dat zij erbij was, maakte het misschien nog wel mooier."

De volledige podcast met Freek Smit gaat veel dieper in op zijn systeem, zijn visie op de sport, de opbouw van zijn stam en de keuzes die uiteindelijk hebben geleid tot twee nationale overwinningen in slechts één jaar.

De video van dit gesprek verschijnt binnenkort op het YouTube-kanaal van PigeonPixels.

06/07/2026

Drie nationale winnaars uit één kweekkoppel
Voor de vijfde keer op bezoek bij Ad Fortuin

Toen ik gisteren opnieuw de oprit van Ad Fortuin in Strijen opdraaide, moest ik even glimlachen. Voor de vijfde keer reed ik hier naartoe om een nationale winnaar te filmen. Sinds ik jaarlijks alle nationale winnaars bezoek, is er geen enkele liefhebber die ik zo vaak heb opgezocht. Dat zegt misschien nog wel meer dan alle statistieken die je erbij kunt halen.
Sommigen zullen zich misschien afvragen of het niet saai wordt om steeds weer bij dezelfde liefhebber aan te bellen. Voor mij is het precies andersom. Wanneer iemand in acht jaar tijd vijf nationale overwinningen behaalt, wil je daar juist telkens opnieuw zijn. Zulke prestaties zijn zeldzaam. Ze verdienen het om vastgelegd te worden.
Toch voelde dit bezoek anders dan de vier voorgaande.
Niet alleen omdat Barcelona voor veel marathonspelers de ultieme droom is, maar vooral omdat de duif die deze overwinning behaalde misschien wel een verhaal vertelt dat nog indrukwekkender is dan de overwinning zelf.

De ultieme droom

Zoals altijd ontving Ad me rustig. Geen uitbundigheid, geen borstklopperij. Dat past ook niet bij hem. Wie hem kent, weet dat hij zijn prestaties nooit groter maakt dan nodig is. Terwijl buitenstaanders misschien nog volop bezig zijn met het besef dat hij zojuist zijn vijfde nationale overwinning heeft behaald, is Ad alweer bezig met de volgende stap.
Barcelona is immers de vlucht waar alles om draait.
"Barcelona is het einddoel van alle duiven hier," vertelt hij. Het hele opleidingstraject, van jonge duif tot ervaren marathonvlieger, is erop gericht om uiteindelijk op deze klassieker te excelleren.
Pas toen hij de winnaar uit het hok haalde, zag ik iets veranderen. Niet veel, maar net genoeg om te merken dat deze doffer een bijzondere plaats inneemt. Dat is ook niet vreemd. "Bas" werd vier keer gespeeld en was daarvan drie keer zijn eerste duif. Dit was geen toevallige uitschieter, maar een doffer waarvan Ad al langer wist dat er iets bijzonders in zat.
Opvallend genoeg is het geen duif die je direct zou aanwijzen als toekomstige winnaar van Barcelona. Ad noemt hem zelf "een gewone duif" en toen ik hem in mijn handen had, begreep ik precies wat hij bedoelde. Licht van gewicht, soepel en vitaal. Geen rug zoals keurmeesters die graag zien, maar juist de rug van een moderne postduif. Uiteindelijk bewijst Barcelona opnieuw dat de mand nog altijd de enige echte keurmeester is.

Een stamkaart die geschiedenis schrijft

Maar zodra je de stamkaart openslaat, verandert alles.
Want "Bas" is niet zomaar een nationale winnaar. Hij is een volle broer van "Ad", winnaar van Nationaal Perpignan 2022, en van "Amalia", winnares van Nationaal Narbonne 2025. Drie verschillende internationale klassiekers. Drie nationale winnaars. Alle drie uit hetzelfde ouderpaar.
Dat zette mij eerlijk gezegd aan het denken.
In de duivensport spreken we regelmatig over een gouden kweekkoppel. Meestal gaat het dan om een koppel dat één uitzonderlijke topper voortbrengt. Soms twee. Maar welk koppel bracht ooit drie nationale winnaars voort?
Ik durf niet te beweren dat het nooit eerder is gebeurd, daarvoor ken ik de complete geschiedenis van onze sport niet. Maar ik kan er zo geen tweede noemen. Alleen al daarom voelt deze Barcelona-winnaar als een duif die een unieke plaats inneemt in de moderne marathonduivensport.
Alsof het verhaal nog niet mooi genoeg is, draagt de winnaar ook nog eens een naam met betekenis. "Bas" werd vernoemd naar de vorig jaar overleden Bas Batenburg, de vader van Hugo Batenburg. Een eerbetoon aan een man die enorm veel betekend heeft voor de marathonduivensport en voor de familie Batenburg. Dat juist een duif met die naam uitgroeit tot winnaar van Barcelona geeft deze overwinning een extra dimensie. Sommige dingen kun je niet plannen, maar ze maken een sport wel mooier.

Een hok waar duiven graag thuiskomen

Tijdens de rondgang door de hokken viel mij opnieuw op hoe gemoedelijk alles oogt. Het vlieghok doet eerder denken aan een ruim opgezet jonge-duivenhok dan aan een strak ingericht weduwnaarshok. Overal schappen, hoekjes en plekjes waar de duiven zich kunnen terugtrekken. Op de vloer ligt stro, niet omdat het mooi staat, maar omdat Ad ziet hoeveel plezier de duiven eraan beleven.
En eerlijk gezegd zag ik precies hetzelfde.
De duiven hadden het zichtbaar naar hun zin. Ze lagen ontspannen in het stro, zochten elkaar op en straalden vooral rust uit. Het zijn van die kleine dingen die je niet terugziet op een uitslag, maar die je wel opvallen als je er rondloopt.
Misschien vat één uitspraak van Ad zijn hele manier van denken nog wel het beste samen. Voor Barcelona stuurde hij simpelweg al zijn oude vliegduiven mee.
"Als je een oorlog wilt winnen, moet je met het hele leger gaan."
Dat is eigenlijk precies hoe hij de sport beleeft. Geen ingewikkelde theorieën, geen geheimzinnige systemen, maar een duidelijke visie en het vertrouwen om daar volledig aan vast te houden.

Een verhaal dat verteld moet blijven worden

Na vijf bezoeken durf ik één ding wel te zeggen. Ad Fortuin behoort voor mij tot de absolute grootheden van de Nederlandse marathonduivensport. Samen met zijn vrienden Hugo Batenburg en Jelle Jellema vormt hij een generatie liefhebbers die de lat op een ongekend hoog niveau heeft gelegd.
En toch was het deze keer niet alleen Barcelona die indruk maakte.
Het was vooral die stamkaart.
Want nationale winnaars zien we ieder jaar.
Maar drie nationale winnaars uit één en hetzelfde kweekkoppel...
Dat is misschien wel iets waar we over twintig jaar nog steeds over praten.

Falco Ebben - PigeonPixels