https://www.facebook.com/1184969261543839/

JACK WAS HERE columns en korte verhalen, Drunen (2026)

10/05/2026

OPPASSEN OPA!
Misschien heeft u ons afgelopen vrijdag bij ons in het dorp gespot. Bij de kletskassa van de Jumbo, in de wachtkamer van de praktijk van onze huisarts, in het centrum van ons dorp, of anders tijdens het uitlaten van ons hondje. Ik had een vrije dag. En nu die erop zit moet ik echt zeggen: nog best pittig, zo'n oppasdag die mijn vrouw op vrijdag altijd doet met twee van onze kleinkinderen. Maar ook heel leuk, want ik ontmoette mensen die ik anders niet zo vaak zie.

Bij de huisarts had ik een afspraak voor mezelf gemaakt. Oma had de kindjes alvast meegenomen naar de markt. Vlak nadat ik in de wachtruimte had plaatsgenomen, kwamen ze even kijken of ik al klaar was om met hen mee verder te gaan om boodschappen te doen. Intussen was er een bekende van vroeger binnengekomen. Door wie ik op de hoogte werd gebracht over de voortgang van de Gebiedsontwikkeling Oostelijke Langstraat (GOL). Dat het huis waar de man heel lang gewoond heeft binnenkort gesloopt wordt, vind ik best heftig.

Nadat mijn huisarts mij onderzocht had en een recept doorgemaild had, toog ik met jongste kleindochter naar de apotheek om de hoek. Omdat het recept blijkbaar al in de 'medicijnkluis' was gelegd, was de assistente zo vriendelijk om even met mij mee te lopen om de code in te toetsen. Terwijl we wachtten tot het desbetreffende vakje openging, maakte die assistente een complimentje over het roze rokje van kleindochter. Wat aardig. Dat ze zich daarin vergiste met de juiste naam van het bijhorend tekenfilmfiguurtje, vonden wij helemaal niet erg.

Daarna voegden we ons weer bij oma en jongste kleinzoon en vervolgden we de boodschappenronde. Die ons uiteindelijk tot in de rij voor de zogenaamde kletskassa van de Jumbo bracht. Ik had al eens eerder over dit fenomeen op Facebook gelezen, echter wist ik niet dat dit een beleving op zich is. In mijn onwetendheid probeerde ik nog bij een andere kassa aan te sluiten, met een kortere rij. Maar Rian floot me terug: 'Nee, joh! Wij gaan altijd bij deze. Dat is veel gezelliger!' En geloof me, dat was het ook.

Nu komen we bij het deel van dit verhaal wat voor mij het spannendst was van die dag. Tijdens het uitlaten van de hond dacht ik een leuke speeltuin voor kleindochter te weten. Die was helaas nog niet open. Een lang bouwhek omsloot het gehele terrein. Dus wandelden we een stukje verder. Maar net toen we een eindje voorbij een prullenbak waren gelopen, deed de hond zijn behoefte. Waardoor we met een gevuld p**pzakje op de speelplaats arriveerden.

Om kleindochter op het draaimolentje te helpen, legde ik het p**pzakje op een strategisch plekje: midden op het stukje kunstgras. Wanneer we zouden vertrekken, kon ik er niet omheen en het dus ook niet vergeten. Tsja, u snapt al wel wat er gaat komen. Een uurtje later fietste kleindochter nog een paar rondjes op het oude basketbalveldje bij ons in de straat, waar het tot mij doordrong dat ik iets vergeten was. 'Po*******ie', vloekte ik in mezelf. 'Hoe kan ik nou zo onoplettend zijn?'

Ik zag het witte p**pzakje weer voor ogen. Achtergelaten door een mannetje met een geheugen als een vergiet. Ik voelde me schuldig. Wat als er daar kinderen gingen spelen en het zakje in de gaten kregen? En het niet zouden herkennen als p**pzakje? Gadsamme! Hoewel kleindochter zich niet helemaal zeker voelt wanneer ze met haar fiets met zijwieltjes op het trottoir begeeft, beloofde ik haar het stuur steeds vast te houden. Als we maar z.s.m. richting dat speeltuintje vertrokken. Dat ging goed.

Mijn lichaamstemperatuur was toch al wel iets hoger die dag, door het beeld wat er allemaal met dat p**pzakje kon gebeuren kreeg ik het nog warmer. Bij het speeltuintje aangekomen, hoorde ik gelukkig geen kinderen gillen of iets dergelijks. Sterker, er was gewoon helemaal niemand aanwezig, ondanks de schoolvakantie. Het zakje stond er dus nog. Onaangeroerd. Godzijdank. En weet je wat? Toen zag ik pas de prullenbak, die aan de rand van het veldje tegen de struiken stond. Op een paar meter van de plek waar ik het zakje had neergelegd! Nou vraag ik je. Voortaan beter opletten opa!

O ja, voor iedereen die bij wil blijven qua tekenfilms op tv en ook een beetje voor de vriendelijke apothekersassistente: Het roze rokje is merchandise uit Gabby's Poppenhuis. Dora is echt weer iemand anders. Dat kan ik nu zeggen, want dezelfde vergissing had ik eerder thuis ook al gemaakt.

05/05/2026

STERRENNACHT
Toen mijn jongste collega ons kantoor binnenkwam, viel haar oog op het schilderij wat ik daar opgehangen heb. Blijkbaar vond ze het mooi, of juist niet. Ze bleef er in ieder geval even naar kijken. Ik vroeg of ze de hand van de meester herkende?

Ze keek mij verbaasd aan, nog net niet hardop zeggend dat dit waarschijnlijk een vaderdag-cadeau van mijn kinderen was geweest. Ze schudde met haar hoofd, nee dus. Beetje jammer dat de jeugd van tegenwoordig zulke prachtige afbeeldingen niet herkent.

Dezelfde avond liep ik met mijn hond door onze buurt en maakte een foto van de prachtige sterrennacht. Goed, anders dan Vincent het destijds zag, maar zeg nou zelf... niet minder mooi toch?

27/04/2026

JACK LEEST VOOR UIT EIGEN WERK:
NAAR HET PICKNICKTERREINTJE

18/04/2026

GEEF NIET ALTIJD ZOMAAR OUDERS DE SCHULD
Bij ons in het dorp geb***t meestal niet zoveel. Als er bijvoorbeeld op een rotonde een fiets hoog op een lantaarnpaal wordt gehesen, is dat al gauw een groot artikel waard voor in het plaatselijke krantje. En wanneer de keurslager een ander concept in zijn winkel gaat toepassen, geeft dat reden tot grote onrust onder de oudere inwoners. Kan je nagaan als er een keer een heuse gewapende overval in een supermarkt plaatsvindt.

De maandag erop stond er al een collega aan mijn bureau. 'Heb je het al gehoord van die overval bij ons in Drunen?' Dat had ik. 'En dat het een snotjong van iets van 15 jaar moet zijn geweest?' Ik knikte bevestigend. 'Dat vind ik echt absurd. Bovendien schijnt hij op een stepje er vandoor te zijn gegaan. Het zal je kind maar zijn, toch?'

Oei, denk ik dan, als mensen zoiets zeggen weet ik bijna 100% zeker, welke wending dat gesprek gaat krijgen. 'Die is zeker voorbestemd om uiteindelijk in een politiecel te belanden. Dan is er toch ergens iets fout gegaan in de opvoeding?', hoor ik mijn collega zeggen. Precies de woorden waar ik al bang voor was dat die uitgesproken gingen worden. En waar ik het niet mee eens ben.

Mijn zoon was een jaar of 20. Ging graag stappen en het liefst in een grote stad als Tilburg of Den Bosch. Where it all happens. Opblijven tot hij thuiskwam deden wij als ouders niet. Dat werd soms 4.00 uur. Wanneer hij met zijn sleutel de voordeur openmaakte, wist ik dat hij veilig thuis was. Dan draaide ik me om en sliep lekker verder.

Tot op een keer mijn mobiele telefoon afging, middenin de nacht om 2.15 uur. Ik schrok me het lazarus. Zat meteen rechtop in bed. Gaf eerst de wekkerradio een klap, tot het doordrong dat die het niet was die mij wakker maakte. Rian sliep intussen gewoon door. Zij werd nog niet wakker al schoot je een kanon af.

'Hallo, met Jack', mompelde ik in mijn telefoon. Het was een politieagent die belde. Met de mededeling dat mijn zoon opgepakt en in de cel gezet was. Er had een vechtpartij plaatsgevonden en de politie besloot alle betrokkenen mee te nemen. Na verhoor was zoonlief vrij om te gaan. Ik voelde hem al aankomen. Ik kon mijn nest uit om meneertje op te halen.

Net toen ik aanstalten wilde maken om wat kleren aan te trekken, sprak de agent de voor mij nog altijd legendarische woorden: 'Wat doen we met uw zoon, meneer? Komt u hem op het bureau ophalen, of... houden we hem een nachtje hier en laten we hem morgen naar buiten?' Ik kon mijn oren haast niet geloven. Zei hij dat nou echt?

'Huh, watte?', stamelde ik vol ongeloof. 'Is dat ook een optie?' De agent bevestigde. Ik moest even nadenken. Hoewel ik natuurlijk niet wilde dat mijn zoon de nacht in een kille politiecel moest doorbrengen, realiseerde ik me dat dit niet zijn eerste aanvaring met de sterke arm der wet was. Onze zoon kon weleens een lesje gebruiken.

'Uuuhm, tja', zei ik voorzichtig. 'Laat hem dan maar een nachtje bij jullie logeren en zie ik hem morgen met de BBA-bus wel thuiskomen.' Toen ik de telefoon uitdrukte, werd mijn wederhelft alsnog wakker. 'Jack? Was je nou net aan het bellen? Wie was dat in godsnaam?' Ik deed mijn bedlampje uit en stelde moeder de vrouw gerust: 'Je zoon blijft vannacht bij 'vrienden' in Den Bosch slapen.' En daar was geen woord van gelogen.

Het was dan wel geen gewapende overval waar mijn zoon zich ingelaten had, uiteindelijk was hij toch in een politiecel beland. En zijn immer hardwerkende en oppassende ouders hadden deze bestemming natuurlijk nooit voor hem gewild. Maar soms doen kinderen naïeve dingen, of laten ze zich verleiden tot stommiteiten. Of erger, laten ze zich beïnvloeden door 'foute vriendjes'. Wanneer ze zelf een 'foute vriend' worden, heb je pas echt een probleem.

Ondanks dat wij het opvoedkundig heus niet altijd goed hebben gedaan, en mede juist door onze eigen ervaringen, weiger ik ouders de schuld te geven van de streken of 'misdadigheden' die hun kroost uithaalt. Je kunt als goedwillende opvoeder je kind nu eenmaal niet altijd aan het handje houden. Uiteindelijk moet het spreekwoordelijke kwartje een keer de goede kant op vallen. Gelukkig deed het dat bij onze zoon.

Zo, dat wilde ik even kwijt.

14/04/2026

ANEKDOTES BIJ EEN 40-JARIG JUBILEUM
Onze collega Rini is 40 jaar werkzaam bij de zaak. Op de feestelijke jubileumdag was er taart en kreeg Rini leuke cadeaus. Tijdens de koffie vroeg ik hem naar enkele anekdotes uit zijn lange werkzame tijd bij vandervalk+degroot Twee daarvan heb ik hieronder opgetekend.

DE VETTE CHINEES
Op de vestiging in Venhorst werd er met de reinigingswagens op regelmatige tijden vet bij klanten opgehaald en in een verzamelbak opgeslagen. In die bak zat een rooster, dat af en toe verstopt raakte. Met een zelfgemaakt gereedschap, wat veel weg had van een grote spatel, werd dat rooster vrijgemaakt van de rotzooi die de gaten dicht liet slibben.

Op een dag zat het rooster weer eens dicht en de jonge collega, van Chinese komaf, voelde zich geroepen om dit klusje op te knappen. Waarna hij op de rand van de bak klom en balancerend met de spatel in de handen, richting rooster liep. Toen hij met dat ding de rommel weg wilde steken, raakte hij uit evenwicht en flikkerde pardoes in de bak met vet. Gelukkig zat die niet zo vol, maar vol genoeg om tot zijn nek onder de smerige smurrie te zitten. En al ging ie na dit incidentje 3x per dag in bad, weken later rook het kereltje nóg naar vet. Nee, uiteindelijk ambieerde hij geen hele lange carrière in dit bedrijf. Jammel.

ROOSTERVRIJ
Ongelukjes binnen het bedrijf, waarbij schade wordt veroorzaakt, zijn natuurlijk nooit om te lachen. Ook niet als de vrouw van de eigenaar in het halfdonker een trapje in de werkplaats van Venhorst zoekt en prompt over de rand in de smeerput kukelt. Waarop er heel snel looproosters besteld werden, om te voorkomen dat zoiets nog eens gebeurde. Maar blijkbaar begreep niet iedereen dat het om LOOProosters ging.

Toen een andere collega met de heftruck een afgeleverd vat olie kwam neerzetten, haalde die het in zijn bolle hoofd om met zijn zware last over zo'n rooster heen te rijden. Daar waren die dingen dus niet voor gemaakt, met als gevolg dat de heftruck door dat rooster heen zakte en met 2 wielen schuin in de smeerput vast kwam te zitten. Tja, vloeken natuurlijk. Maar eigen schuld, dikke bult. Doe je niks aan. Of ja, nieuwe roosters bestellen dan.

Het is dat de pauze tijdens het jubileum van Rini voorbij was en we weer aan de slag moesten, anders hadden we tot het eind van die werkdag naar zijn mooie verhalen kunnen blijven luisteren. Maar goed, er volgen nog genoeg pauzes voordat onze bovenste beste collega met pensioen gaat. Dus laat maar komen die grappige (smèrrige) anekdotes...

12/04/2026

WANNEER GELD ECHT LETTERLIJK OP STRAAT LIGT
Het geld ligt op straat, zeggen ze weleens. Nou, buiten een enkele euro of een muntje van 50 cent, op de grond bij de winkelkarretjes van een supermarkt, vond ik nooit wat. Misschien keek ik niet goed? Of was iemand mij net voor geweest? Of... is het slechts een metafoor? Dat er niet letterlijk overal briefgeld op de stoep ligt, maar dat ik het breder moet zien. Dat ze met 'geld' juist mogelijkheden bedoelen, die dus voor het oprapen liggen.

Juist toen ik me even helemaal niet bezighield met 'dubbeltjes zoeken', maar gewoon met simpele zaken zoals iets verzinnen wat we gaan eten als Rian een keer geen zin heeft om te koken, vond ik eindelijk wat. Bij de afhaalchinees. Toen ik op het bankje plaatsnam om te wachten tot mijn bestelling door het alom beruchte luikje naar buiten geduwd werd. Een opgevouwen briefje van 20 euro lag daar zomaar onbewaakt. Een eventuele eigenaar was nergens te bekennen.

Het duurde precies 2 seconden om na te denken wat ik zou doen. Daarna zat het briefje stevig vastgeklemd in mijn knuist en toen in mijn broekzak. Natuurlijk had ik aan de baas van het restaurant kunnen vragen of hij een briefje van 20 miste, maar ik ben heus niet achterlijk. Vanzelfsprekend had hij dan een vermissing van dat briefgeld geveinsd. Waarna ik het aan hem overhandigde en hij snel naar achteren verdween, om zich daar te verkneukelen om die domme Hollander.

Nee, op dat moment besloot ik me aan een eenvoudige wijsheid van mijn moedertje te houden: Wat je vindt mag je houden. Dus toen ik enkele minuten later met een tas vol voedsel door de deur naar buiten stapte, zat het twintigje veilig in m'n zak. En dat was nog maar het begin. Vergeleken met de vondst die ik een tijdje later deed, was dat gevonden geldbriefje bij de Chinees 'peanuts'. Ik weet het nog heel goed. Het was nog vroeg die dag. Ik was net met de hond op weg voor een rondje door de wijk.

Basisschool De Wegwijzer stond er nog. Leeg weliswaar, met de sloopplannen al hoog op de agenda. Toen ik ter hoogte van het fietsenhok over wilde steken, zag ik al wat papiertjes bij het gesloten hek liggen. Die verdacht veel op echt geld leken. Maar omdat er de vorige dag iets van activiteiten in of rondom de school waargenomen waren, dacht ik meteen aan uitgeprint namaakgeld. Dat eigenlijk in de papierbak gegooid had moeten worden, echter ernaast gemikt was. En daarna door de wind buiten het hek geraakte.

Bovendien had het de afgelopen nacht geregend. Waardoor de briefjes zeiknat aan de stoeptegels vastgeplakt zaten. Nee, wist ik vastbesloten, geen enkel normaal mens gaat zomaar met echt geld strooien. Dit moesten printjes zijn. Dus liep ik door met mijn hond. Echter wandelend aan de andere kant van de school, begon ik toch enigszins te twijfelen. Stel je toch eens voor dat ik me stellig vergist had? Ongemerkt begon ik steeds sneller te wandelen.

Tijdens het rondje met m'n hondje was ik niemand tegengekomen. Gelukkig maar, want op pottenkijkers waarmee ik gevonden geld moest delen zat ik even niet verlegen. Intussen was mijn overtuiging dat het echt briefgeld betrof, steeds groter gegroeid. En toen ik opnieuw bij het hek stond, keek ik vluchtig om me heen, om daarna snel alle briefjes (ook al waren ze zeiknat) op te rapen en weg te wezen. Thuis zou ik wel zien of ze echt waren...

In onze keuken haalde ik met enige spanning mijn jaszakken leeg. Intussen telde ik voorzichtig alle tientjes en twintigjes bij elkaar op. Wat al gauw dik over de 100 euro heenging. Mits het om echt geld ging, natuurlijk. Omdat ik mijn inmiddels wakker geworden vrouw niet blij wilde maken met een dooie mus, pakte ik de briefjes bij elkaar en legde ze in mijn schrijfkamer op tafel. 's Avonds zouden ze vast droog zijn.

Om een lang verhaal kort te maken, tot mijn grote verbazing bleek het geen uitgeprint nep geld te zijn, maar echt origineel Europees briefgeld. Met watermerk en al. Wat we ermee gedaan hebben, wilt u weten? Ik heb de volgende dag het restaurant waar Rian graag naartoe gaat opgebeld en een tafel voor 2 gereserveerd. Oké, juridisch zou dit een vorm van witwassen genoemd kunnen worden, maar een kniesoor die zich daar nog druk om maakt.

Tot nu toe is Rian altijd in de veronderstelling geweest dat dit etentje een leuke verrassing van mij was geweest. Als ze dit verhaal leest, weet ze eindelijk hoe ik werkelijk aan dat geld gekomen ben.

29/03/2026

WAT HEB IK NOU AAN MIJN FIETS HANGEN?
Tijdens een logeerweekend met oudste kleindochter, gingen we boodschappen doen in het dorp. Omdat de zesjarige het leuk vindt om te fietsen, mocht ze haar mooie nieuwe mintgroene tweewielertje meenemen. Op de stoep weliswaar. Dat fietsje trouwens, had oma voor de verjaardag van kleindochter gekocht. Online. Het werd op woensdagavond thuisbezorgd. In een doos. Door DHL.

Dezelfde avond had ik het fietsje nog in elkaar gezet. Wat aardig wat werk was. Vooral het verwijderen van lak beschermend karton en papier. Het blije gezichtje van het meisje vergoedde alle moeite. Maar toen we dus boodschappen aan het doen waren, deed er zich toch een momentje van teleurstelling voor. Terwijl opa en kleindochter voor de winkel van de groenteboer op oma stonden te wachten, zag ik het kind gebiologeerd naar haar fietsje staren.

'Opa, kijk eens', zei ze, onderwijl wijzend naar een bepaald onderdeel van haar rijwieltje. Ik boog een beetje voorover om te zien wat ze zo interessant vond. Vlakbij de trappers constateerde ik een stukje karton, opgerold om een framebuis. Wat ik kennelijk over het hoofd had gezien tijdens het monteren van de fiets. Geen probleem, zou je zeggen. Gewoon even losscheuren en weer door. Kleindochter was blijkbaar anders van mening: 'Opa?', ging ze verder, maar nu met enige ontgoocheling in haar stem. 'Waarom zit er een WC-ROLLETJE aan mijn fiets?'

Als wijze opa weet ik meestal wel het antwoord op de vragen van de kindjes. Op dat moment besloot ik echter gewoon even niks te zeggen, het papiertje van het frame te scheuren en net te doen alsof het er nooit had gezeten. Toen oma met een tas vol fruit uit de winkel kwam, stapte de kleine meid zwijgend op haar fiets en hervatte haar kleine reis door ons dorp.

Heel even was ik bang dat het op 3 dagen na splinternieuwe fietsje voor het kind ver in waarde was gedaald. Maar toen ze een stukje verderop vroeg of we na thuiskomst samen naar het pleintje gingen om daar nog verder te fietsen, wist ik dat het 'wc-rolletje' geen issue meer was. Gelukkig maar.

23/03/2026

VIEZE PRAATJES ONDER HET ETEN
Oudste kleindochter is bij ons voor een logeernachtje. Omdat ze elkaar maar weinig zien, laten we ook haar nichtje langskomen om te spelen. En ach, om het nog gezelliger te maken voor de dames, mag deze jongste kleindochter ook blijven slapen. Na een middagje knutselen, schommelen en vooral fietsen op het basketbalveld, gaan we lekker eten. Opa's lievelingskostje: pannenkoeken!

De jongste van de twee kan er slechts eentje op. De oudste daarentegen, lust er maar liefst twee. En terwijl de jongedames zich te goed doen aan pannenkoeken met stroop en daaroverheen een (Oepsie, uitgeschoten) flinke laag poedersuiker, of danwel roze hagelslag, geniet opa van dit momentje. En natuurlijk van mijn stapel pannenkoeken met suiker, of met stroop.

Hoewel ik van ze verwacht dat ze een beetje netjes eten en zich aan tafel weten te gedragen, wordt er weleens een stukje pannenkoek met de vingers opgepakt en tja, ontkomen wij er ook niet aan dat er soms grapjes over vieze dingen gemaakt worden.

'Opa?', vraagt de oudste. 'Laat jij ook weleens een scheetje?' Waarna ze beiden in een giechelbui schieten. Ik antwoord stoïcijns, want scheetjes laten doet iedereen en is dus heel normaal: 'Ja, hoor. Natuurlijk laat opa er weleens eentje.

'Hiehiehie', giechelt de oudste nog steeds: 'Maar, opa.... SCHEETJES STINKEN! Hahaha.' Ik laat ze even bijkomen van deze lachbui en zeg dan: 'Nee, hoor. Mijn scheetjes stinken niet. Mijn scheetjes ruiken heerlijk naar roosjes. Goed, he?'

De twee komen niet meer bij en als de oudste, zich bijna verslikkend in een stukje pannenkoek, klaar is met hinniken, roept ze: 'Neee, opa! Jouw scheetjes ruiken niet naar roosjes. Dat kan helemaal niet. Jouw scheetjes ruiken ook gewoon naar P**P! Hiehiehie!' En opnieuw lachen ze zich een kriek. Vanuit de keuken kijkt oma ietwat bedenkelijk de kamer in.

Nou, u leest het. Dat was weer een doldwaas logeerweekend bij opa en oma. Ik kijk nu al uit naar het volgende. Benieuwd wat we dan allemaal gaan beleven. O ja.... ik wens u smakelijk eten voor straks!
**p

20/03/2026

DE BEROEMDE VLOERENLEGGER
In de wachtruimte van de verrijdbare unit van Sanquin Bloedbank zit ik te wachten tot het mijn b***t is om te doneren. Niet lang na mij komt er een man binnengestapt die, terwijl hij zijn jas uitdoet, iemand in één van de doneerstoelen herkent. Hij steekt een hand op en als hij op het eerste stoeltje in de wachtrij plaats wil nemen, herkent hij prompt ook de mevrouw zittend op het tweede zitje. ‘Hééé, hallo!’, begroet hij m’n buurvrouw. ‘Nou ja, zeg. Tref ik zomaar twee bekenden hierbinnen.’ Enigszins door zijn enthousiasme aangestoken, reageer ik met: ‘Nou, hullie zijn niet de enige, hoor. Ik ken jou ook wel!’ Waarna de man mij een beetje ongeloofwaardig aankijkt en gaat zitten. Waarschijnlijk meteen diep in zijn geheugen gravend, wie die vent in godsnaam toch kan zijn?

Eenmaal gesetteld begint deze donor een gesprekje met de wachtende mevrouw tussen ons. Ze praten op zachte toon, maar ik hoef ook weer niet mijn best te doen om te volgen waar het over gaat. Hoewel het allemaal niet al te spannend is, maak ik er wel uit op dat meneer een hele goede vloerenlegger moet zijn. Niet dat hij daarmee zichzelf op de borst zit te kloppen, verre van dat. Het feit alleen al dat hij blijkbaar bij veel inwoners van Waalwijk een vloer gelegd heeft, geloof ik heel graag dat hij zijn vak goed verstaat. En door die vele klussen een bekende verschijning is geworden. Intussen dwalen mijn gedachten af naar de tijd dat ikzelf ook regelmatig met het leggen van laminaatvloeren een leuke cent bijverdiende.

De oplettende lezer weet intussen wel dat ik 25 jaar bij een houthandel heb gewerkt. Met een ruim assortiment aan hout- en plaatmaterialen. Waaronder ook allerlei kleuren laminaat. Dat als warme broodjes over de zogenaamde toonbank vloog. In de prille beginperiode moest het nog met houtlijm aan elkaar bevestigd worden. Later kwam iemand op het lumineuze idee om een klikrand te ontwikkelen, waardoor houtlijm niet meer nodig was. En omdat het voor personeel bij 'onze' houthandel toegestaan was om tegen inkoopsprijs (+BTW) voor zowel eigen gebruik, als voor 3en materiaal te kopen, begon menig één een klein (zwart) handeltje.

Mijn collega (en tevens zwager) had destijds bij iemand uit ons dorp een klus aangenomen om op de gehele benedenverdieping een houten vloer te leggen. Of ik hem wilde helpen? Nou, dat leek me een mooie gelegenheid om die handigheid af te kijken en daarna zelf zulke opdrachten binnen te slepen. Vooralsnog bij eigen familie, echter toen de tam-tam het nieuwtje verspreid had, dat je bij Sjakie goedkoop, maar toch kwalitatieve laminaatvloeren kon kopen en eventueel door mij te laten leggen, was ik op zaterdagen regelmatig van huis om te klussen.

Het was heel leuk werk om te doen. Vooral het precieze uitmeten bijvoorbeeld bij het leggen tussen de deuropening van huiskamer naar de keuken en vaak ook verder naar de gang. Meten en rekenen, tot op de halve millimeter. Met steevast een mooi resultaat en altijd tevreden klanten. Wat soms een leuke fooi en door mond op mondreclame weer nieuwe opdrachten opleverde. Ik legde bij iedereen en overal in huis (behalve bij mensen die bij de Belastingdienst werkten). Alleen toen een zeker iemand in Waalwijk mij quasi vrolijk 'beloofde' niet te willen betalen wanneer ze niet tevreden zou zijn, zegde ik behoorlijk geïntimideerd af. Ik zag de bui daar al hangen. Nee, dank je de koekoek.

Er zaten natuurlijk ook kleine nadelen aan dat bukken, kruipen, knielen en tillen. De dag na zo'n karwei was ik gesloopt. Mijn rug deed pijn, mijn vingers ook en m'n knieën hadden duidelijk een flinke dosis WD-40 nodig om een beetje soepel te functioneren. Gelukkig waren die klachten na een dagje rust wel weer verdwenen. Dat ging lang goed, vooral als je jong en vitaal bent. De lezers die mij kennen weten, dat ben ik al even niet meer. Dus leek het me verstandig om met dat soort werk maar eens te stoppen. Dat de ooit bijna uit zijn voegen bloeiende houthandel (waar ik dus werkte) intussen beetje bij beetje instortte en tot ontslag voor bijna al het personeel leidde, maakte dat besluit wel makkelijker.

Aan de b***t om een halve liter bloed te doneren, kruisen mijn blik en die van de beroemde vloerenlegger elkaar. Ik merk duidelijk dat hij nog steeds in zijn geheugen graaft, waar hij mijn kop toch van zou kennen? Grappig. Toen mijn donatie eenmaal gereed was en ik de unit mocht verlaten om koffie te gaan drinken en een lekkere roze koek te verorberen, knikte ik vriendelijk naar hem. Op zijn b***t knikte hij net zo vriendelijk terug en weet je? Ik vermoed dat hij de dag daarna zich nog steeds zat af te vragen of hij bij mij thuis een vloer heeft gelegd, of juist niet? Maar u weet het antwoord natuurlijk al wel; hoewel ik in sommige werkzaamheden niet bepaald superhandig ben... een vloertje leggen ging Sjakie heel goed zelf af.

13/01/2026

WAT ZOU JIJ DOEN?
Ik hoor geschreeuw! Zo te horen van een jonge vrouw. Maar... ook van een jongeman. Het komt vanachter de drive-in woningen, die bij ons om de hoek gebouwd zijn. Hoe dichter ik (en mijn hond) dat geschreeuw nader, hoe duidelijker de harde woorden verstaanbaar worden. Het is duidelijk een jong stel, dat ergens ruzie over maakt. Ik twijfel of ik wel door wil lopen. Als ik ineens mijn neus om de hoek steek, zullen ze mij waarschijnlijk een nieuwsgierige ouwe vent vinden.

Aan de andere kant, wat als het uit hand loopt? En het meisje hulp nodig heeft indien ze ergens toe gedwongen wordt? Wat als hij door het lint gaat en zijn 'vriendin' iets aan wil doen? Dat laatste doet mij definitief besluiten om poolshoogte te gaan nemen. Als ik er bijna ben, begrijp ik dat zij de autosleutels in haar bezit heeft. Die hij graag wil hebben, om bij zijn spullen te komen.

Vlakbij de honden-uitlaatplek tref ik het verwachte tafereel aan. Een jonge grote kerel, die met soms groffe taal een meisje probeert te overtuigen de autosleutels te overhandigen. Hoe de felle conversatie verder loopt zal ik u besparen, het voegt verder niks toe aan dit verhaal. Het feit dat de sfeer steeds grimmiger wordt, zorgt ervoor dat ik een beetje in de buurt blijf. Intussen hoop ik stiekem dat er een omwonende op de onenigheid af komt en een poging doet die te sussen. Maar op deze vroege zondagmorgen laat nog niemand uit de buurt zich zien.

Aangezien ik niet bepaald heldhaftig aangelegd ben, houd ik me vooral afzijdig en schat vanaf de overkant van de straat de situatie in. De jongeman is zoals gezegd groot en ziet er sterk uit. Echter, mocht hij handtastelijk naar het meisje worden, zal ik als enige getuige toch iets moeten doen. Indien hij niet gediend is van enige bemoeienis van wie dan ook, kan het gebeuren dat zijn woede zich tegen mij keert. En op een paar rake klappen zit Sjakie niet echt te wachten.

Gelukkig verschijnt er op dat moment in één van de deuropeningen van de drive-inwoningen, een wat oudere vrouw. Die op rustige toon op de jonge gast inpraat. Wat blijkbaar effect heeft. De jongen kalmeert en onder 'moederlijk' toezicht komen de twee jonge kemphanen tot een compromis. Voor mij het sein om richting huis te gaan. Enigszins best opgelucht dat mijn tussenkomst niet nodig is geweest. En ik weet dat dit niet echt dapper klinkt: vrouwen zijn volgens mij veel beter in het sussen van ruzies dan mannen.

Thuis zit ik aan de thee en denk aan wat mijn zwager een keer vertelde. Op een late avond spotte hij in zijn ronde met de hond, enkele jongens die een bushokje molesteerden. Ook mijn zwager schatte de situatie in. Maar aangezien hij veel moediger is dan ik (ook wel een stukje groter en sterker) stapte hij op het groepje af en sprak ze op hun gedrag aan. Wat werkte en kon daardoor uiteindelijk het bushokje heelhuids de volgende morgen halen.

Ik stelde hem een voor mij cruciale vraag: 'Wat zou je gedaan hebben als die kereltjes hun sloopwoede tegen jou hadden gekeerd?' Omdat ik mijn zwager heel goed ken, wist ik eigenlijk al dat hij het volgende ging zeggen: 'Ach, Jack. Daar denk ik op zo'n moment niet over na. Ik zie dat er iets geb***t wat niet door de beugel kan, dus stap ik erop af en zeg er wat van. En als ze mij iets aan willen doen? Nou, dan weet ik zeker dat er minsten twee of drie van die gastjes ook in het ziekenhuis belanden.'

Kijk, in principe wil ik hetzelfde als mijn zwager: Stap erop af! Zeg er wat van! Echter mijn innerlijk oppassertje zal toch altijd eerst een veilige afweging maken. Dus wanneer ik een groep opgewonden standjes tref, die het glas van een bushokje willen versplinteren, denk ik: Zeg ik er wat van en loop ik het risico dat ik zelf zo meteen in de kreukels lig? Of kijk ik de andere kant op, in de wetenschap dat er 2 dagen later toch weer een nieuwe glasplaat in het hokje zit?

O ja, natuurlijk is er nog altijd een derde optie: Ik grijp naar mijn telefoon en bel gauw mijn zwager, of anders de sterke arm der wet. Maar voordat die op het plaats delict arriveren, is het kwaad vast al geschied.
En jij? Wat zou jij doen?
112Vandaag

08/01/2026

WAAROM SNEEUW EN IJS LEVENSGEVAARLIJK KUNNEN ZIJN
Kijk, zo zag onze auto eruit na een paar dagen met sneeuwval. En wanneer het zo erg gesneeuwd heeft, gaan wij liever niet met de auto weg. Daarom laat ik de sneeuw er nog maar even op liggen. Dat kan immers geen kwaad. Blijkbaar denken sommige autobezitters daar anders over als ze de weg opgaan. Die zorgen dat alleen de ramen schoon zijn bij vertrek. Met als gevolg dat de centimeters dikke laag sneeuw er onderweg zeer waarschijnlijk afglijdt. En wanneer de sneeuw in bevroren staat op het autodak ligt, schuift het er met stukken tegelijk vanaf. Met een beetje pech rijdt iemand anders daar dan overheen. Of schrikt en wijkt uit tegen misschien wel een fietser. Of ook erg, degene die erachter rijdt, krijgt het op de motorkap.

Ik snap best dat het voor chauffeurs van vrachtwagens met overkappingen van zeil, het niet meevalt om de bovenkant van de oplegger sneeuwvrij te krijgen. Nou, ik heb weleens achter zo’n wagen gereden en zag gelukkig net op tijd dat er een groot stuk sneeuwijs van het dak begon te schuiven. Net toen ik van rijbaan gewisseld was, donderde het stuk van het dak van de oplegger af. Waarna het op het asfalt van de snelweg uiteenspatte. Je moet er niet aan denken dat je zo’n brok ijs op je voorruit krijgt. Dat heeft volgens mij hetzelfde effect als er een stoeptegel van een viaduct wordt afgegooid. Ik denk dat je dan dodelijk verongelijkt.

Bij mijn vorige werkgever hadden we een afdeling waar houten planken geschaafd en ingekeept werden. Machinaal natuurlijk. De spaanders en ander schaafsel werden door een afzuigsysteem afgevoerd naar grote containers, die buiten stonden. Die containers waren aan de bovenkant in principe open, maar helemaal afgedekt met ook een zeil. Wanneer men het afzuigsysteem opstartte, gingen die zeilen bol staan door de lucht die via buizen daaronder geblazen werd. Het midden van dat zeil stond op die manier wel meer dan een meter bol boven de container. Bij aanvang van de koffiepauze en aan het eind van de werkdag vielen de zeilen, bij uitschakeling van de machines, terug in ligstand.

Wanneer er tijdens de nacht een regenbui gevallen was, moest je ’s morgens bij het opstarten van diezelfde machines, uitkijken dat je niet te dicht langs die containers liep. Met een beetje pech werkte je de rest van de dag met een natte broek of trui. Dat was dan b***n voor die ongelukkige. Echter niet voor de collega’s van de planning. Die hielden kantoor precies tegenover zo’n container. En hadden dikke pret wanneer er weer eens iemand onvoorzichtig was geweest.

Tijdens de toen nog ouderwetse winters, met sneeuw en vorst, was het een ander verhaal als de zeilen op die containers vol gesneeuwd waren. Oplettende collega’s zetten dan uit voorzorg van die oranje pionnen rond die gevaarlijke plekken. En dat was heel verstandig, want ik heb eens een keer gezien dat de afzuiging van die houtbewerkingsmachines aangezet werden en er toen een aanzienlijke hoeveelheid sneeuw en ijs de lucht in gelanceerd werd. En met veel geweld op de stenen kapotsloeg.

Ons Rian had op haar werk gehoord dat je een boete van wel 500 euro kan krijgen wanneer je gaat rijden met je autodak vol sneeuw (losse lading). En maar liefst 320 euro als je je ramen vol ijs laat zitten. Misschien een cliché, maar voor dat geld weet ik een heleboel andere leuke dingen om te doen.
Veilig Verkeer Nederland

JACK WAS HERE columns en korte verhalen

10/05/2026

05/05/2026

27/04/2026

18/04/2026

14/04/2026

12/04/2026

29/03/2026

23/03/2026

20/03/2026

13/01/2026

08/01/2026

Adres

Website

Meldingen

Snelkoppelingen

Delen

Type