JACK WAS HERE columns en korte verhalen

13/01/2026

WAT ZOU JIJ DOEN?
Ik hoor geschreeuw! Zo te horen van een jonge vrouw. Maar... ook van een jongeman. Het komt vanachter de drive-in woningen, die bij ons om de hoek gebouwd zijn. Hoe dichter ik (en mijn hond) dat geschreeuw nader, hoe duidelijker de harde woorden verstaanbaar worden. Het is duidelijk een jong stel, dat ergens ruzie over maakt. Ik twijfel of ik wel door wil lopen. Als ik ineens mijn neus om de hoek steek, zullen ze mij waarschijnlijk een nieuwsgierige ouwe vent vinden.

Aan de andere kant, wat als het uit hand loopt? En het meisje hulp nodig heeft indien ze ergens toe gedwongen wordt? Wat als hij door het lint gaat en zijn 'vriendin' iets aan wil doen? Dat laatste doet mij definitief besluiten om poolshoogte te gaan nemen. Als ik er bijna ben, begrijp ik dat zij de autosleutels in haar bezit heeft. Die hij graag wil hebben, om bij zijn spullen te komen.

Vlakbij de honden-uitlaatplek tref ik het verwachte tafereel aan. Een jonge grote kerel, die met soms groffe taal een meisje probeert te overtuigen de autosleutels te overhandigen. Hoe de felle conversatie verder loopt zal ik u besparen, het voegt verder niks toe aan dit verhaal. Het feit dat de sfeer steeds grimmiger wordt, zorgt ervoor dat ik een beetje in de buurt blijf. Intussen hoop ik stiekem dat er een omwonende op de onenigheid af komt en een poging doet die te sussen. Maar op deze vroege zondagmorgen laat nog niemand uit de buurt zich zien.

Aangezien ik niet bepaald heldhaftig aangelegd ben, houd ik me vooral afzijdig en schat vanaf de overkant van de straat de situatie in. De jongeman is zoals gezegd groot en ziet er sterk uit. Echter, mocht hij handtastelijk naar het meisje worden, zal ik als enige getuige toch iets moeten doen. Indien hij niet gediend is van enige bemoeienis van wie dan ook, kan het gebeuren dat zijn woede zich tegen mij keert. En op een paar rake klappen zit Sjakie niet echt te wachten.

Gelukkig verschijnt er op dat moment in één van de deuropeningen van de drive-inwoningen, een wat oudere vrouw. Die op rustige toon op de jonge gast inpraat. Wat blijkbaar effect heeft. De jongen kalmeert en onder 'moederlijk' toezicht komen de twee jonge kemphanen tot een compromis. Voor mij het sein om richting huis te gaan. Enigszins best opgelucht dat mijn tussenkomst niet nodig is geweest. En ik weet dat dit niet echt dapper klinkt: vrouwen zijn volgens mij veel beter in het sussen van ruzies dan mannen.

Thuis zit ik aan de thee en denk aan wat mijn zwager een keer vertelde. Op een late avond spotte hij in zijn ronde met de hond, enkele jongens die een bushokje molesteerden. Ook mijn zwager schatte de situatie in. Maar aangezien hij veel moediger is dan ik (ook wel een stukje groter en sterker) stapte hij op het groepje af en sprak ze op hun gedrag aan. Wat werkte en kon daardoor uiteindelijk het bushokje heelhuids de volgende morgen halen.

Ik stelde hem een voor mij cruciale vraag: 'Wat zou je gedaan hebben als die kereltjes hun sloopwoede tegen jou hadden gekeerd?' Omdat ik mijn zwager heel goed ken, wist ik eigenlijk al dat hij het volgende ging zeggen: 'Ach, Jack. Daar denk ik op zo'n moment niet over na. Ik zie dat er iets gebeurt wat niet door de beugel kan, dus stap ik erop af en zeg er wat van. En als ze mij iets aan willen doen? Nou, dan weet ik zeker dat er minsten twee of drie van die gastjes ook in het ziekenhuis belanden.'

Kijk, in principe wil ik hetzelfde als mijn zwager: Stap erop af! Zeg er wat van! Echter mijn innerlijk oppassertje zal toch altijd eerst een veilige afweging maken. Dus wanneer ik een groep opgewonden standjes tref, die het glas van een bushokje willen versplinteren, denk ik: Zeg ik er wat van en loop ik het risico dat ik zelf zo meteen in de kreukels lig? Of kijk ik de andere kant op, in de wetenschap dat er 2 dagen later toch weer een nieuwe glasplaat in het hokje zit?

O ja, natuurlijk is er nog altijd een derde optie: Ik grijp naar mijn telefoon en bel gauw mijn zwager, of anders de sterke arm der wet. Maar voordat die op het plaats delict arriveren, is het kwaad vast al geschied.
En jij? Wat zou jij doen?
112Vandaag

08/01/2026

WAAROM SNEEUW EN IJS LEVENSGEVAARLIJK KUNNEN ZIJN
Kijk, zo zag onze auto eruit na een paar dagen met sneeuwval. En wanneer het zo erg gesneeuwd heeft, gaan wij liever niet met de auto weg. Daarom laat ik de sneeuw er nog maar even op liggen. Dat kan immers geen kwaad. Blijkbaar denken sommige autobezitters daar anders over als ze de weg opgaan. Die zorgen dat alleen de ramen schoon zijn bij vertrek. Met als gevolg dat de centimeters dikke laag sneeuw er onderweg zeer waarschijnlijk afglijdt. En wanneer de sneeuw in bevroren staat op het autodak ligt, schuift het er met stukken tegelijk vanaf. Met een beetje pech rijdt iemand anders daar dan overheen. Of schrikt en wijkt uit tegen misschien wel een fietser. Of ook erg, degene die erachter rijdt, krijgt het op de motorkap.

Ik snap best dat het voor chauffeurs van vrachtwagens met overkappingen van zeil, het niet meevalt om de bovenkant van de oplegger sneeuwvrij te krijgen. Nou, ik heb weleens achter zo’n wagen gereden en zag gelukkig net op tijd dat er een groot stuk sneeuwijs van het dak begon te schuiven. Net toen ik van rijbaan gewisseld was, donderde het stuk van het dak van de oplegger af. Waarna het op het asfalt van de snelweg uiteenspatte. Je moet er niet aan denken dat je zo’n brok ijs op je voorruit krijgt. Dat heeft volgens mij hetzelfde effect als er een stoeptegel van een viaduct wordt afgegooid. Ik denk dat je dan dodelijk verongelijkt.

Bij mijn vorige werkgever hadden we een afdeling waar houten planken geschaafd en ingekeept werden. Machinaal natuurlijk. De spaanders en ander schaafsel werden door een afzuigsysteem afgevoerd naar grote containers, die buiten stonden. Die containers waren aan de bovenkant in principe open, maar helemaal afgedekt met ook een zeil. Wanneer men het afzuigsysteem opstartte, gingen die zeilen bol staan door de lucht die via buizen daaronder geblazen werd. Het midden van dat zeil stond op die manier wel meer dan een meter bol boven de container. Bij aanvang van de koffiepauze en aan het eind van de werkdag vielen de zeilen, bij uitschakeling van de machines, terug in ligstand.

Wanneer er tijdens de nacht een regenbui gevallen was, moest je ’s morgens bij het opstarten van diezelfde machines, uitkijken dat je niet te dicht langs die containers liep. Met een beetje pech werkte je de rest van de dag met een natte broek of trui. Dat was dan b***n voor die ongelukkige. Echter niet voor de collega’s van de planning. Die hielden kantoor precies tegenover zo’n container. En hadden dikke pret wanneer er weer eens iemand onvoorzichtig was geweest.

Tijdens de toen nog ouderwetse winters, met sneeuw en vorst, was het een ander verhaal als de zeilen op die containers vol gesneeuwd waren. Oplettende collega’s zetten dan uit voorzorg van die oranje pionnen rond die gevaarlijke plekken. En dat was heel verstandig, want ik heb eens een keer gezien dat de afzuiging van die houtbewerkingsmachines aangezet werden en er toen een aanzienlijke hoeveelheid sneeuw en ijs de lucht in gelanceerd werd. En met veel geweld op de stenen kapotsloeg.

Ons Rian had op haar werk gehoord dat je een boete van wel 500 euro kan krijgen wanneer je gaat rijden met je autodak vol sneeuw (losse lading). En maar liefst 320 euro als je je ramen vol ijs laat zitten. Misschien een cliché, maar voor dat geld weet ik een heleboel andere leuke dingen om te doen.
Veilig Verkeer Nederland

05/01/2026

I LOVE YOU
I love you. Volgens mij waren dit de eerste 3 Engelse woordjes die ik als snotneus van de televisie en de radio opgepikt had. Niet zo gek, want dit waren de meest voorkomende zinnetjes in songteksten die ik destijds tijdens uitzendingen van het populaire tv-programma's TOPPOP en Radio Veronica mee kon zingen. Presentator Ad Visser vond ik overigens een beetje een rare vogel. Blijkbaar deed hij het toch heel goed, want hij heeft dat behoorlijk lang volgehouden.

Wanneer er geen clip van een artiest voorhanden was, mocht huisdanseres Penny de Jager een uitvoering van haar nogal onstuimige choreografie laten zien. Haar vond ik ook wel een beetje een rare. Maar ja, in het dorp als het onze waren er nu eenmaal geen meiden of vrouwen zoals Penny. Dus ben je al gauw een beetje afwijkend. Of excentriek, dat is een beter woord. Van ons ma mochten we gelukkig altijd naar TOPPOP kijken. Zij keek liever iets anders, maar zo waren haar kinderen tenminste even niet elkaar aan het klieren en kon ze rustig strijken.

Op die leeftijd was ik trouwens nog zo naïef om te denken dat mijn vader en moeder niet of nauwelijks Engelse woordjes machtig zouden zijn. Wist ik veel of ze daar ooit op school les in hadden gehad? Ik kan me ook niet voor de geest halen dat ze meezongen met liedjes. Ja, ma zong weleens Duitse mee, van Nana Mouskouri of Vicky Leandros en dat Limburgse ventje, Heintje. Goh, wat had ik een hekel aan die artiesten. Ons ma draaide namelijk de LP's van hen bijna grijs. Ik weet nog dat ik dacht: Moeten we voor altijd naar deze zangers en zangeressen luisteren?

Op een dag had ik dus in de gaten wat 'I love you' betekende. Het was dan wel geen lange zin, het was wel iets in een andere taal. Best knap, vond ik zelf. Vooral omdat wij toen op de basisschool, in tegenstelling tot tegenwoordig, nog lang geen Engels in het lespakket hadden. Ik herinner me dat ik na een uitzending van TOPPOP naar de keuken liep om aan moeders te vragen of ik wat van die rooie Exota frisdrank mocht.

Eén of ander liedje neuriënd zwaaide ik de deur naar de keuken open, waar ik ma aan de afwas trof. En juist toen ze me vragend aankeek wat ik kwam doen, riep ik onachtzaam: 'I love you' door de keuken. Ze stopte met afwassen en zei toen dat ze dat heel lief van mij vond. Totaal verwonderd, omdat ze die Engelse woordjes blijkbaar toch begreep, liep ik beschaamd terug naar de kamer. Want tja, tegen je vader of moeder zeggen dat je van ze hield, deden wij echt niet. Nooit gedaan ook. Best wel jammer eigenlijk.

Wanneer ik trouwens een beetje logisch nagedacht had, wist ik wel waar ons ma haar kennis van de Engelse taal vandaan had. Tenminste, dat vermoeden daalde pas in nadat ik in de TeleVizier-gids keek wat er die avond op tv zou komen. Ik had de serie nog nooit gezien, vooral omdat ik op dat tijdstip allang op bed lag. Nee, ons ma had het er weleens over met haar zussen en schoonzusters, daardoor wist ik van het bestaan af. Die soapserie heette PEYTON PLACE. Ken je dat nog?

Daar speelde de knappe dokter Rossi een hoofdrol in. De originele dokter Rossi dan, hè? Gespeeld door Ed Nelson. Uit Amerika dus. Blijkbaar was Peyton Place destijds heel populair. De acteurs ook. Ik weet nog dat ons ma mijn jongere zusje weleens plaagde door te zeggen dat ze heel veel van ons pa hield, maar eigenlijk verliefd was op... dokter Rossi.
Zo was het vroeger

02/01/2026

WAS HET KATTENKWAAD? OF GEWOON EEN ROTSTREEK?
16 jaar was ik, toen Rian en ik verkering kregen. Al bijna 50 jaar geleden. Hoewel ik wel in het bezit was van een brommer (een oranje Zündapp met wat verchroomde delen), legden we korte afstandjes vooral op de fiets af. Temeer omdat die brommer niet echt een fijn ding was om er lekker mee rond te rijden. Gelukkig waren het openluchtzwembad (waar we vaak heengingen), en de bossen van de Loonse- en Drunense duinen, niet ver weg.

We hadden destijds beiden een abonnement voor het zwembad, toch bezochten we dat meestal niet om er te gaan zwemmen. Op het grote grasveld ontmoetten we er vrienden en andere leeftijdsgenoten. Wat heel gezellig was. Gewoon een beetje kletsen en wat zonnen. Met enkel een oude radio (op batterijen) om ons te vermaken. Want mobiele telefoons, met allerlei mogelijkheden als internet, Facebook en Instagram waren er natuurlijk nog niet.

Naar de bossen gingen we alleen maar wanneer we echt niks te doen hadden. Dus gingen daar dan maar een eindje wandelen. Nou ja, niets te doen? Wie een vriendje of vriendinnetje heeft, wil daar natuurlijk altijd wel even mee zoenen. Niet dat je daarvoor per se naar het bos moet, maar als je er toch bent? En anders kan je tijdens zo'n wandeling altijd nog gewoon een gesprek voeren.

Ook gingen we af en toe wat verder van huis, om zomaar een stukje te fietsen. Soms naar Tilburg, om bij een tante van Rian op visite te gaan en van daaruit lopend naar de stad om wat te winkelen. Die wereldreis ging dan via het fietspad door de bossen, beginnend bij café De Drie Linden in Giersbergen, langs De Rustende Jager en (Landgoed) Bosch & Duin. Daarna door het dorp Loon op Zand en Tilburg-noord, naar tante ergens in Tilburg-oost.

Zon fietstochtje had ons een keer naar De IJzeren Man in Vught gevoerd. Op de terugweg reden we langs de roeivijver en daarna over de Honderdbunderweg ons dorp Drunen weer binnen. Bijna op de hoek met de Duinweg, zag ik een meter of 20 rechts in de slootkant van die grote stelen met wat wij thuis 'sigaren' noemden (grote lisdodde). Omdat ons ma deze stelen weleens bij bloemboeketten op tafel zette, besloten we er een paar voor haar af te plukken.

Dat bleek echter niet 1-2-3 gedaan. Het zijn immers taaie stelen en iets van een mes was op dat moment heel welkom geweest. Die hadden we niet bij ons, maar ik had aan het zadel van mijn fiets een soort van tasje hangen. Met plakspullen indien we een lekke band zouden krijgen. Als ik me niet vergiste zat er een klein schaartje in. Oké, het is geen mes, maar is beter dan niks.

Ik stond op vanuit de slootkant om het te gaan halen. Maar... wat zag ik daar nou aan de kant van de weg? Er waren een paar meiden bij onze fietsen gestopt. Tot mijn ontsteltenis zag ik dat één van hen probeerde mijn fiets te jatten. Maar omdat ik die op slot had gezet, gooide ze die weer neer. Ik schreeuwde dat ze 'op moesten flikkeren', en 'dat ze van mijn spullen af moesten blijven'.

Door het gras en riet ploeterend, kwam ik gestaag dichterbij. Geschrokken maakten de meiden zich 'uit de voeten'. Echter voordat de fietsendief (toen heette dat nog dievegge) bij haar vriendin achterop de bagagedrager sprong, draaide ze nog gauw het ventiel uit de achterband en gooide het dingetje in de sloot. De trut!

Toen ik bij de fietsen aankwam, waren ze inmiddels te ver weg om nog bij te halen. Hoewel dat moeilijk was gegaan met een lege band. Er zat dus niets anders op dan het laatste stuk naar huis te voet af te leggen. Want ik had dan wel plakspullen bij me, zonder fietspomp (en een ander ventiel) krijg je never nooit geen lucht in de band. Daar stond ik dan, kokend van woede.

Tijdens de wandeling huiswaarts was er tijd genoeg om stoom af te blazen. En toen we eenmaal bij ons thuis waren, was ik nog maar een heel klein beetje boos. Niet boos genoeg meer om nog aan wraak te denken. Ik draaide een ander ventiel in de band en pompte er lucht in. Daarna gingen we nog even naar het zwembad. Om dit keer wel een frisse duik te nemen en... van het laatste beetje boosheid af te koelen.

27/12/2025

DE PERFECTE MOORD
Zoals ik al eens eerder vertelde, Rian kijkt graag naar tv-programma's die er o.a. over gaan hoe moorden opgelost worden. ID Investigations is bijvoorbeeld een zender die zoiets uitzendt. U mag best weten, ik vind dat helemaal niks. De beelden en vooral de geluiden in zo'n aflevering zijn soms verschrikkelijk. Het zijn dan wel reconstructies en dus in scene gezet, het komt toch heel realistisch over. Het ijselijk gegil van vrouwen die (door ex-partners) aangevallen worden, gaat door merg en been.

Mocht Rian het lukken om wakker te blijven, zit ze wel eens om half 3 's nachts nog te kijken. Niet normaal. Meestal ga ik een boek lezen, of iets schrijven. Wanneer ik tijdens dat lezen in slaap kukel, dringen die akelige geluiden van dreigend klinkende muziek, geschreeuw van ruziënde mensen en zoals gezegd, de ijselijke kreten van vrouwen die slachtoffer zijn, alsnog tot me door.

Volgens mij gaan trouwens de meeste afleveringen over vrouwen die met een jaloerse ex-partner te maken hebben. Met andere woorden: het zijn bijna altijd mannen die de agressor zijn. Af en toe, wanneer een vrouw het zat is om steeds getreiterd te worden of slaag te krijgen, vindt ze ergens de moed om het heft (letterlijk) in eigen hand te nemen en voorgoed van haar boosdoener af te komen. In afleveringen als deze legt de man dus het loodje.

Soms, heel soms, lijkt het of degene die zich van haar gewelddadige ex heeft kunnen verlossen, ermee wegkomt. Dat ze dus een zogenaamde 'perfect murder' gepleegd heeft. Als ik tijdens zo'n aflevering maar een beetje vermoed dat Rian dit heel aandachtig zit te volgen, kan ik het niet laten om mijn lichte achterdocht te laten blijken: 'Zeg sc***je, je vindt het nogal interessant wat je aan het kijken bent, niet? Ben je misschien op zoek naar een ideale manier om van mij af te komen, hahaha?'

En ik zweer het je, dan kijkt ze me aan alsof ze op dat moment inderdaad een doordacht plannetje aan het beraden is. Met voor mij drastische gevolgen, dat snapt u wel. Maar... ik kan me ook vergissen, natuurlijk. Haar reactie op mijn vraag: 'Ach, man. Doe toch niet zo gek. Waarom zou ik dat in godsnaam doen?' Waarna ze weer aandachtig de bewuste aflevering verder kijkt. Haar ietwat felle reactie maakt mij er niet bepaald geruster op. Temeer om wat ik laatst meegemaakt heb...

Op een doordeweekse dag schrok ik om ongeveer 23.00 uur in mijn stoel wakker. Ik stond op om onze hond uit te laten voordat ik naar bed ging. Rian lag met een dekentje op de bank iets van Shownieuws te kijken. Ik vroeg of ze zo meteen ook boven ging slapen, of nog even tv bleef kijken? Ze mummelde wat onverstaanbaars, zodat ik in ieder geval wist dat ze wakker was. En toen ik een minuut of 10 later weer in de kamer stond, zat ze inmiddels rechtop. Met een appeltje, in haar linkerhand.

Ik kwam dichterbij staan en vroeg nogmaals of ze ook naar bed wilde? Mijn slaperige ogen zagen haar nee-knikken, waarop ik vooroverboog om haar een kus te geven en welterusten te zeggen. Toen ik me daarna om wilde draaien, zag ik Rian mij met verschrikte ogen aankijken. En ook zag ik toen pas het scherpe schilmes wat Rian in haar rechterhand vasthield. 'Oooww', sprak ze op verbijsterde toon. 'Daar kom jij goed weg, jongen!' Waarna ze zwijgend en met geheimzinnige blik verder ging met het appeltje schillen.

Toen ik eenmaal op bed lag, overdacht ik de situatie op de bijna-crime-scene van beneden nog eens. Was ik nou net serieus aan de dood ontsnapt? En wanneer ik minder geluk had gehad, was dit dan wellicht DE perfecte moord geweest? Waar Rian dan misschien mee weg was gekomen? Vanaf het moment dat ik dát besefte, heb ik die nacht nauwelijks meer geslapen. Nou vooruit, met één oog open, dan.

Mocht u mij overigens vanaf nu een tijdje niet tegengekomen zijn? En uzelf gaat afvragen waar die ene dikkop met dat kleine bruine hondje toch gebleven is? Ga er dan niet meteen klakkeloos vanuit dat er bij ons in het dorp een perfecte moord heeft plaats gevonden. Neem maar gewoon aan dat we elkaar gemist hebben tijdens het avondwandelingetje. Want zeg nou zelf, u ziet ons Rian er toch niet voor aan om zulke wraakzuchtige plannetjes te beramen?
112Vandaag

26/12/2025

Ik schreef een spannend verhaal voor het bedrijfsblad ONDERGRONDS, van vandervalk+degroot.

DE ST******SE
Toen ik nog Loodsbaas was, werd ik weleens gevraagd om bij een inspectie/reinigingsploeg te assisteren. Om materiaal te brengen wat ze niet zelf mee konden nemen. Zoals een haspelkar bijvoorbeeld. Want tja, die past niet achter een spuit-, zuigwagen. En omdat niet iedere collega een B-E vermelding op het rijbewijs heeft, moet de planning op zoek naar iemand die dat wel bezit.

Voor mij is het best vroeg om op het tijdstip van 6.00 uur vanaf de zaak te vertrekken naar het desbetreffende karwei. Maar als het mooi weer is, hoeft zo'n dagje met een reinigingsploeg helemaal geen straf te zijn. Bovendien, met wat mazzel zie je nog eens wat. Want in de voorgaande jaren had ik al vele wilde verhalen gehoord. En dan bedoel ik de hele spannende. Die thuis aan de eettafel misschien niet verteld worden.

Benieuwd naar wat mij te wachten stond, reed ik met mijn busje, met daarachter een haspelkar, achter de kleine karavaan aan. Toen we in de juiste woonwijk aangekomen waren, waar enkele rioolbuizen voor inspectie schoongemaakt moesten worden, werden eerst de zuigslangen afgeladen en 'uitgelegd'. Ik moet zeggen, als een put ver weg ligt, worden die slangen steeds zwaarder.

De verst weg liggende put lag ook nog eens op een pleintje, ingesloten tussen enkele huizenblokken. Alleen toegankelijk via een smal steegje, waar geen grote vrachtwagen doorheen paste. Vandaar dus die haspelkar. Waardoor de hogedrukslang ook die richting opgesleept diende te worden. En ik moet opnieuw zeggen: daar heb je spierballen voor nodig.

Toen alles eenmaal gereedlag en het werk opgestart was, had ik even tijd om de situatie te overzien. Er waren een paar oude mannetjes op het geluid afgekomen, die bij het langslopen snel een blik in de put probeerden te werpen en toen op een afstandje de boel gingen gadeslaan. Natuurlijk onder het genot van een sigaretje. Nou, dat was het wel aan spanning en beleving.

Ik sprak collega Martin hierop aan: 'Zeg, vriend. Waar zijn al die naakt-voor-het-raam-lopende-studenten nou, waar ik weleens verhalen over hoor? En die slechts-in-badjas-gehulde-huisvrouwen? Die ons met een "Kopje koffie, meneer de reiniger?", naar binnen willen lokken voor één of ander 'klusje' binnenshuis?' Juist op dat moment kwamen er een man en een vrouw langsgelopen...

De vrouw groette ons allervriendelijkst, de man jammer genoeg niet. Het stel woonde blijkbaar aan dat pleintje en verdween zwijgend door hun poortje om naar binnen te gaan. Enkele minuten later zag ik op de bovenverdieping de gordijnen opengeschoven worden. Door die mevrouw. Waarna ze prompt, zó in het zicht van alle aanwezige pleinbezoekers, zich begon te ontkleedden.

In eerste instantie wist ik niet wat ik meemaakte. 'Nou ja, Martin’, stamelde ik. ‘Kijk dan! Die vrouw staat zich gewoon voor het raam uit te kleden. Ze loopt in d'r lingerie door hun slaapkamer te paraderen.' Martin zag het inderdaad ook, maar had het te druk met het reinigingswerk. Waardoor ik me tot het groepje oude mannetjes richtte: 'Zeg, zien jullie dat ook daarboven? Die vrouw loopt er haast in haar nakie rond.'

Eén van die mannetjes nam een trekje van zijn sigaret, keek eens naar waar ik naartoe wees en mompelde iets van: 'Och jongen, dat heb ik hier al zo vaak gezien. Daar word ik niet meer warm of koud van.' Waarop hij mij kritisch en ondervragend aankeek en vroeg of ik wel opgewonden werd van de zojuist door de vrouw gegeven st******se? Alle andere mannetjes keken mij nu ook aan.

Enigszins beschaamd wierp ik nog een laatste blik naar boven, waar ik zag dat de man zijn vrouw inmiddels heel tactisch bij het raam weggeleid had. 'Ach, meneer', antwoordde ik op de net aan mij gestelde vraag. 'Ik hoor al jaren op de zaak spannende verhalen over zelfde situaties als deze. Ik wilde ook weleens zoiets meemaken om op verjaardagen te kunnen vertellen.'

'Dat wil ik graag geloven', bromde het mannetje. 'En? Is wat je net gezien hebt de moeite waard om bij je vrienden een stoer verhaal op te hangen? Ik hoorde toevallig net wat je aan je collega vroeg, dus neem ik aan dat je liever een jonge studente of een knap huismoedertje voor het raam had gezien, toch? En NIET, hahaha, onze OUDE buurvrouw van bijna 85 jaar?' Alle andere mannetjes lachten hartelijk met hem mee.

Achter me hoorde ik het harde geluid van de zuigslang stilvallen. Het sein dat het reinigen hier erop zat en de ploeg verderop aan de slag ging. Waar de haspelkar niet nodig was en ik dus terug naar de zaak kon. Maar eerst moesten alle slangen losgekoppeld worden en opgeruimd. Wat overigens nog steeds een zwaar klusje was, laat ik dat nog maar een keer gezegd hebben.
vandervalk+degroot

22/12/2025

EEN WAZIG GEHEUGEN MET EEN BEELD VOL SNEEUW
Vanmorgen was het weer eens zover. Bij ons in het dorp, in de Vennestraat, ter hoogte van nummer 44, krijg ik die déjà vu altijd. Enkel en alleen op de fiets, nooit in de auto. Want het moment waar ik op die plek altijd aan moet denken was toen ik een jaar of 14 was. En steeds opnieuw komt het boven. Het begon zo: Op één van de donkere dagen vlak voor kerst waren mijn broer en ik naar het winkeltje van Van Sambeek gefietst om van ons traktement en spaarcenten cadeautjes te kopen.

Voor ons ma had ik een houten letterbak uitgezocht en ook iets om in de keuken te gebruiken. Met een grote boodschappentas aan het stuur, fietsten we door de koude decemberavond naar huis. Toen we door het Vennepadje reden, was het nog droog. Echter een stukje verder, in de Vennestraat, begon het ineens te sneeuwen. Mede door de flinke tegenwind ging ik met mijn armen plat op het stuur fietsen, zodat ik minder last had van de wind en in ieder geval de inhoud van de tas een beetje droog bleef.

Bijna halverwege was mijn zicht een wazig beeld vol sneeuw geworden en zag ik in mijn ooghoeken dat mijn broer ineens zijn trappers stilhield. Waardoor ik eigenlijk al meteen had moeten weten dat dat niet zomaar zou zijn. Maar het was te laat. Met dicht geknepen ogen stampte ik flink op de pedalen en botste frontaal tegen de blinkende verchroomde bumper van een Volkswagen Kever op. Nou, dan sta je zo stil, hoor! Verrassend genoeg was er geen schade aan de bumper en ook niet aan mijn voorwiel.

Mijn broer had blijkbaar maling aan mijn ellende en was vlug doorgefietst naar huis. En omdat de solide bumper gelukkig heel gebleven was en er nog aan hing, reed ik ook maar door. Het ging toen zelfs nog harder sneeuwen en met een zeiknatte broek zette ik even later mijn fiets in de schuur. De tas met cadeautjes werd onder mijn bed geschoven en de natte broek op de verwarming gehangen. De letterbak was met kerst een welkom cadeau. Ons moeder had altijd veel kleine spullekes, die kregen zo een mooi plekje.

Nu, precies 50 jaar later, denk ik nog vaak aan dat botsinkje met die Kever. Echt waar. Elke keer weer, wanneer ik via de Vennestraat naar huis fiets, ter hoogte van nummer 44, daar waar de straat een knik maakt, rijd ik in gedachten steeds opnieuw tegen de verchroomde bumper van de Volkswagen aan.

Maar joh, geen haar op mijn hoofd die zich daar druk om maakt. Want ik mag hopen dat ik over een jaar of 30 deze herinnering nog steeds keer op keer mag beleven. Dan is in ieder geval mijn geheugen geen wazig beeld vol sneeuw geworden.

14/12/2025

NIET VOOR ALLE LEEFTIJDEN
Een oma met de respectabele leeftijd van 72 jaar heeft haar 10-jarige kleindochter te logeren. Na het buitenspelen met een ander meisje uit de buurt, komt ze naar binnen om wat te drinken. Oma vraagt met wie ze zo fijn aan het spelen is: 'O, met Kimberley uit één van die straatjes in de buurt achter jouw huis, oma. Die logeert ook bij haar opa en oma. Zij kennen jou, zeggen ze.'

Oma is benieuwd met wie haar kleine meid dan wel heeft staan praten, dus vraagt ze in welke straat die mensen wonen? 'Eehm, even denken, hoor', antwoordt het meisje. 'Het is in de 3e straat van die huizen met die platte daken. En Kimberleys oma en opa wonen in het huis op een hoek. Die mevrouw zegt trouwens ook dat ze jou vroeger weleens op de tv heeft gezien!'

Oma schrikt zo van wat kleindochter daar zegt, waardoor ze met de fles ranja uitschiet en pardoes het glas omstoot en ook nog eens het aanrecht onder knoeit. 'Po*******ie nog aan toe, zeg!.', roept oma 'Wat doe ik nu toch allemaal', waarna ze vlug een doekje pakt om de plakkerige zooi op te doen. 'Oma! Wat doe je? Was je zo geschrokken? Waarom? Klopt het dan dat je vroeger op tv te zien was? De oma van Kimberley zegt dat ik maar eens op YouTube moet kijken. Mag dat, oma?'

Oma maakt snel haar aanrecht schoon en ziet dan dat haar kleindochter de afstandsbediening van de tv al te pakken heeft. 'Sc***je? Wat ben je allemaal van plan?', vraagt ze bezorgd. Blijkbaar is ze er niet gerust op wat haar op dat moment overkomt. Het meisje is intussen druk bezig om YouTube te zoeken tussen de apps op de televisie. 'Maar wat heeft die oma van Kimberley dan precies gezegd?' Ze kijkt hoe behendig het meisje met haar duim de ene letter na de andere vindt van het te vinden zoekresultaat.

Ze zet snel haar leesbril op en ziet tot haar ontsteltenis de naam van een artiest in de zoekbalk verschijnen: Michael Zager Band, leest ze, waarna ze in blinde paniek de afstandsbediening uit de handjes van het kind grist en snel de tv uitzet. 'Wat, wat...', stamelt oma. 'Wat wil je allemaal doen? Ik denk niet dat wat je op YouTube aan het zoeken bent, wel geschikt is voor kinderen en ik denk ook niet dat oma het wel zo leuk vindt welk filmpje er bij die artiest hoort!'

'Nou, oma', reageert kleindochter. 'Het is toch hartstikke leuk als je op YouTube te zien bent? De oma van Kimberley zei erbij dat je als danseres in die muziekclip te zien bent. Dat is toch cool? Toe oma, geef je me de afstandsbediening terug alsjeblieft? Dan kijken we samen naar de clip van 'Let's All Chant'. En vertel je me dan ook hoe het was om op tv te zijn? En wat jouw vader en moeder ervan vonden? Wat zullen ze trots op je zijn geweest? Toch? Toe, oma... vertel nog eens over vroeger?'

DE TOP 40 TOEN

14/12/2025

07/12/2025

EEN CADEAUTJE VOOR OMA
Vrijdag 5 december. Ondanks dat er 's avonds op veel plekken het Sinterklaasfeest gevierd gaat worden, moeten veel papa's en mama's nog gewoon werken. Daarom zijn de kindjes van jongste zoon die dag bij ons. En omdat Rian het weleens fijn vindt dat we op zo'n oppasdag gezellig samen voor opa en oma spelen, heb ik een vrije dag genomen. Wanneer de kleinkinderen gebracht worden, stappen ze vrolijk naar binnen als ze mij zien. Want: opa doet altijd een beetje gek en vooral: STOEIEN!

De eerste uurtjes gaan voorbij met een wandelingetje naar het dorp om daar wat boodschappen te doen en een klein cadeautje bij de Kruidvat te scoren. Voor kleindochter is dat meestal een roze speelgoedje. Roze is immers haar lievelingskleur en aangezien ze er daar een overvloed van in de schappen hebben liggen, is het soms moeilijk kiezen wat ze mee naar de kassa wil nemen. Maar dat lukt altijd wel.

Na het aansluitend bezoekje aan de HEMA, waar we dus wel naar binnen gaan, maar niets kopen, stiefelen we naar de overkant van de winkelstraat. De kleine meid weet dan al waar we heengaan, waarop ze met haar vingertje naar het pand van de ambachtelijke slager wijst en 'KAASJE!' roept. En inderdaad, we zijn nauwelijks binnen of oma heeft al een stukje lekkere kaas uit een mandje op de toonbank gepakt en aan kleindochter gegeven. Tevreden smikkelt ze ervan en denkt alvast aan het kleine gehaktballetje wat ze hier steevast van de medewerkers krijgt.

Daarna, hup naar de Jumbo. Waar kleindochter braaf haar oma door de winkel volgt, om de boodschappen in het mini-winkelwagentje op te vangen en die uiteindelijk tot bij de loopband van de kassa te rijden. Na nog een gezellig praatje met de vriendelijke kassajuffrouw, wi**en we nog even bij onze beroemde groenteboer binnen, om daar het rondje af te sluiten en huiswaarts te gaan. Opa zorgt dan voor drinken en iets van een koekje.

Voorzichtig proberen we te peilen hoe het met de spanning omtrent het Sinterklaasfeest is. En als oma zich laat ontvallen dat ze ook best graag een cadeautje van Sinterklaas wil hebben, kijk ik onze kleindochter schuin aan en vraag op slinkse wijze of oma dit jaar wel lief is geweest om een cadeautje van de sint te krijgen? De kleine laat zich in mijn gekkigheid meeslepen en roept met kleine ondeugende pretoogjes: 'NEE!'

Dat was niet bepaald het antwoord waar oma op hoopte. Haar verwachtingsvolle blik zakt weg naar een teleurgestelde. Dat was niet echt mijn bedoeling. 'Nou, nou meisje', zeg ik daarop tegen kleindochter, 'Dat is niet zo aardig van jou, hoor. Zeg eens, van wie heb je daarstraks nog iets leuks bij de Kruidvat gekregen? En wie gaf je een lekker kaasje bij de slager? En wie past er op vrijdag altijd op jou en je broertje?'

Ze hoeft niet lang na te denken als ik mijn vraag (of oma het afgelopen jaar wel lief is geweest) opnieuw stel: 'JAWEL!!' Gelukkig fleurt daarmee de blik van oma weer op. Waarna we besluiten om gezellig samen te gaan kleuren in het nieuwe kleurboek wat Sinterklaas de afgelopen nacht bij onze kachel heeft neergelegd. Dat houden we knap vol totdat het tijd is om de tafel te dekken en een stapel boterhammen op te peuzelen.

Zo gauw ze kunnen, mogen ze van mij hun handjes laten wapperen en opa een beetje meehelpen. 'Pak jij voor jullie en voor opa en oma een stel bordjes uit het kastje?' Gehoorzaam opent ze het deurtje en begint één voor één de bordjes naar de kamer te brengen om die op de eettafel te leggen. Bij het vierde bordje zie ik haar moeite doen om het enige bordje met haar lievelingskleur uit de stapel te pakken.

'Zo zo', zeg ik als ze daar dapper mee naar de kamer loopt. 'Is het gelukt om het roze bordje er tussenuit te vissen?' Tevreden kijk ik toe hoe ze haar taak afrondt en denk al te weten dat ze het bord voor zichzelf wil reserveren. Toch vraag ik belangstellend voor wie ze dat bordje met haar lievelingskleur heeft uitgezocht?

Het is jammer dat oma op dat moment even boven bezig is, anders weet ik zeker dat ze ter plekke zou smelten voor het liefste antwoord wat ze die dag had willen horen: 'VOOR OMA!!!'
Ouders van Nu