Ermelo, mijn dorp

Ermelo, mijn dorp Leuke berichten over heden & verleden van ons prachtige dorp
Heb je ook leuke herinneringen aan het Ermelo van vroeger of mooie verhalen? Laat het ons weten

De Plas van Beek in Ermelo is zo’n plek waar natuur, geschiedenis en dorpsleven op een bijzondere manier samenkomen. Wat...
29/04/2026

De Plas van Beek in Ermelo is zo’n plek waar natuur, geschiedenis en dorpsleven op een bijzondere manier samenkomen. Wat tegenwoordig een rustige vijver is waar vissers hun hengel uitwerpen en kinderen in de winter schaatsen, begon ooit heel anders – eigenlijk als een toevallige ontdekking.



Het ontstaan: een “foutje” in de heide

Aan het begin van de 20e eeuw was het gebied waar nu de plas ligt nog een uitgestrekt heideveld. Rond 1924 vestigde zich daar een man: Nui van de Beek. Hij wilde een pad aanleggen richting het dorp, maar tijdens het graven gebeurde er iets onverwachts: hij raakte een ondergrondse waterader. 

Het gevolg was dat er spontaan een klein vennetje ontstond. Dat water bleef niet alleen staan, maar werd voortdurend gevoed door die ondergrondse bron. Later zag de gemeente kansen: bij het aanleggen van wegen werd zand afgegraven rondom het ven. Daardoor werd het steeds groter en dieper. 

Na de Tweede Wereldoorlog werd opnieuw zand gewonnen uit de plas voor herstelwerkzaamheden, waardoor de vorm ontstond die we nu kennen. 



Waar komt de naam vandaan?

De naam “Plas van Beek” is direct verbonden met diezelfde pionier: Nui van de Beek. Hij woonde in de buurt en had daar zijn handel. In de volksmond werd de plas al snel naar hem vernoemd. 

Officieel heette het gebied lange tijd anders: Prins Hendrikplantsoen. Pas in 1984 verdween die naam, en in 2008 besloot de gemeente om de naam die iedereen al gebruikte – Plas van Beek – ook officieel vast te leggen. 



Waarom moet de plas vaak worden bijgevuld?

Ondanks dat de plas ooit ontstond door een waterader, is het waterpeil tegenwoordig kwetsbaar. Dat heeft vooral te maken met de ligging op de Veluwe, waar de bodem uit zand bestaat en water makkelijk wegzakt.

Bij droge periodes daalt het grondwaterpeil flink. De plas “lekt” als het ware langzaam leeg in de bodem. Daarom moet de gemeente soms water bijpompen, bijvoorbeeld met hulp van de brandweer. 

Ook speelt mee dat de plas in 2015 is uitgebaggerd om hem dieper te maken. Daardoor ontstond juist sneller een tekort aan water in droge zomers. 

Het bijvullen is niet alleen voor het uitzicht, maar ook belangrijk voor het leven in het water. Bij een laag waterpeil kan het zuurstofgehalte dalen, met vissterfte als gevolg. 



Een plek voor iedereen

Door de jaren heen heeft de Plas van Beek verschillende functies gehad. In de jaren ’30 werd er zelfs in gezwommen, toen het water nog kraakhelder was. 

Tegenwoordig is het vooral een plek van rust en recreatie:

* Vissers zitten er regelmatig met hun hengels; de plas is een geliefde visplek in Ermelo. 
* Wandelaars maken er een rondje langs het water en zitten op bankjes te genieten.
* In strenge winters verandert de plas in een natuurlijke ijsbaan, waar dorpsgenoten hun schaatsen onderbinden.

De combinatie van water, groen en geschiedenis maakt het tot een typisch Ermelose ontmoetingsplek.



Een levend stukje geschiedenis

Wat de Plas van Beek bijzonder maakt, is dat het geen aangelegd parkmeertje is, maar een plek die is ontstaan door toeval, menselijk ingrijpen en natuur samen. Van een klein vennetje in de heide groeide het uit tot een herkenbaar punt in Ermelo.

En misschien is dat wel de charme: het is geen perfecte, strak geregisseerde plek, maar een stukje landschap dat blijft veranderen – soms droog, soms vol water, maar altijd onderdeel van het dorp.

De ochtend van 18 april 1945 begon in Ermelo met een gespannen stilte. Al dagen gingen er geruchten dat de geallieerden ...
20/04/2026

De ochtend van 18 april 1945 begon in Ermelo met een gespannen stilte. Al dagen gingen er geruchten dat de geallieerden snel dichterbij kwamen. In de omliggende dorpen waren de eerste bevrijdingen al een feit, en ook in Ermelo groeide de hoop — maar niemand wist hoe de Duitse bezetter zou reageren.

De laatste dagen van de bezetting

In de weken voorafgaand aan de bevrijding was de situatie grimmig. Duitse troepen trokken zich langzaam terug, maar niet zonder gevaar. Bruggen en wegen werden voorbereid op vernietiging, en op verschillende plekken in de Veluwe vonden nog schermutselingen plaats. In Ermelo zelf waren Duitse soldaten gelegerd, onder andere in en rond zorginstelling ’s Heeren Loo, waar zij gebouwen gebruikten voor hun eigen doeleinden.

Ondertussen zat de bevolking klem tussen angst en verwachting. Verzetsactiviteiten namen toe, al gebeurde dat voorzichtig. Namen van lokale verzetsmensen zijn vaak minder bekend gebleven, omdat veel acties bewust in stilte plaatsvonden. Wel is bekend dat er in de regio Veluwe meerdere onderduiknetwerken actief waren die geallieerden en gevluchte arbeiders hielpen.

De intocht van de Canadezen

Op 18 april zelf kwam de bevrijding eindelijk dichtbij. Canadese troepen van de 1st Canadian Army rukten vanuit het westen en zuiden op over de Veluwe. Ze maakten deel uit van de grotere operatie om Midden-Nederland te bevrijden na de zware gevechten tijdens de Slag om de Schelde en de daaropvolgende opmars.

In Ermelo verliep de bevrijding relatief snel, maar niet zonder spanning. Duitse troepen trokken zich grotendeels terug voordat ze omsingeld konden worden, al werd er op sommige plekken nog geschoten. Ooggetuigen vertelden later hoe de eerste Canadese voertuigen het dorp binnenreden via de Harderwijkerweg. Tanks, jeeps en vrachtwagens trokken door de straten — een indrukwekkend en emotioneel gezicht na vijf jaar bezetting.

De reactie van de bevolking

De vreugde onder de inwoners was enorm. Mensen kwamen massaal naar buiten, vaak nog voorzichtig, maar al snel uitbundig. Canadese soldaten werden onthaald met bloemen, handdrukken en soms zelfs tranen. Kinderen klommen op de voertuigen en kregen chocolade en kauwgom — luxe die jarenlang schaars was geweest.

Huizen werden versierd met oranje vlaggen die al die tijd verborgen waren gehouden. De naam van Wilhelmina der Nederlanden werd weer hardop uitgesproken, en overal klonk muziek en gezang.

Spanningen en afrekeningen

Toch kende de bevrijding ook een schaduwzijde. Kort na de intocht van de Canadezen werden vermeende collaborateurs opgepakt. In sommige gevallen leidde dit tot harde publieke vernederingen. Vrouwen die omgang hadden gehad met Duitse soldaten werden kaalgeschoren — een beeld dat op veel plaatsen in Nederland voorkwam.

Daarnaast werd duidelijk wat de oorlog had aangericht: gezinnen waren uit elkaar gerukt, mannen waren niet teruggekeerd uit Duitsland of concentratiekampen, en de hongerwinter had diepe sporen nagelaten.

Ermelo na de bevrijding

Na 18 april 1945 begon voor Ermelo een nieuwe periode. De Canadese aanwezigheid bleef nog enige tijd zichtbaar, terwijl het dagelijks leven langzaam weer op gang kwam. Distributie bleef nog even nodig, maar er was weer perspectief.

De bevrijding van Ermelo maakt deel uit van de bredere bevrijding van Nederland, die uiteindelijk op 5 mei 1945 werd bezegeld. Toch bleef 18 april voor de inwoners een bijzondere datum — de dag waarop vrijheid terugkeerde in hun eigen dorp.

Herinnering

Nog altijd wordt de bevrijding jaarlijks herdacht. Monumenten en verhalen houden de herinnering levend aan die aprildag in 1945, toen de stilte werd doorbroken door het geluid van naderende vrijheid.

Het is een verhaal van opluchting, moed en veerkracht — en van een dorp dat, na jaren van onderdrukking, eindelijk weer kon ademhalen.

Koninginnedag in Ermelo – een dag vol saamhorigheid en oranje geluk 🧡🧡🧡Er was een tijd dat Koninginnedag in Ermelo al vr...
17/04/2026

Koninginnedag in Ermelo – een dag vol saamhorigheid en oranje geluk 🧡🧡🧡

Er was een tijd dat Koninginnedag in Ermelo al vroeg begon. Niet met lawaai of muziek uit speakers, maar met het zachte geroezemoes van mensen die zich verzamelden op het oude marktplein – de plek waar tegenwoordig winkelcentrum De Enk ligt. De lucht was fris, soms nog een beetje mistig, maar overal zag je al een vleugje oranje.

De aubade: samen zingen als begin van de dag

Het hoogtepunt van de ochtend was zonder twijfel de aubade. Kinderen, ouders, grootouders – iedereen stond dicht bij elkaar. Schoolklassen in nette rijtjes, vaak met een vlaggetje in de hand. De muziekvereniging zette in en dan klonk het:

Het Wilhelmus…of Waar de blanke top de duinen……

De burgemeester sprak een paar woorden, de vlag werd gehesen en samen werd er gezongen. Dat moment gaf Koninginnedag zijn echte betekenis: verbondenheid, trots en saamhorigheid.
Die traditie leeft nog altijd voort in Ermelo. .

Spelletjes, plezier en rennende kinderen

Na de aubade kwam het dorp echt tot leven. Voor kinderen was dit dé dag van het jaar. Op verschillende plekken in het centrum werden spelletjes georganiseerd:
• Zaklopen en touwtrekken
• Spijkerbroekhangen en koekhappen
• Ringwerpen en blikgooien
• Hindernisbanen en later springkussens

Soms waren er zelfs pony’s of kleine kermisattracties. Kinderen renden van spel naar spel, vaak met een stempelkaart of lintje om hun nek. Aan het eind van de ochtend volgde dan een kleine prijs: een oranje snoepzak, een medaille of gewoon eeuwige roem.

De vrolijkheid van die kinderactiviteiten is nooit verdwenen. Ook nu nog vormen spelletjes, schminken en speuractiviteiten een belangrijk onderdeel van de dag .

De middenstand van Ermelo bracht in de jaren `60 op Koninginnedag altijd fruit in ziekenhuis Salem om ook de mensen die daar lagen en werkten er bij te betrekken.

Vaak werden er ook optochten georganiseerd waarbij een ieder zijn best deed om zo mooi mogelijk verkleed te gaan. En natuurlijk met prachtige praalwagens.

Er werd massaal gekeken naar de televisie waarop de koninklijke familie te zien was. Het Oranje gevoel leefde meer dan nu.

De vrijmarkt en het dorp als ontmoetingsplek

Langzaam veranderde het centrum in een grote open markt. Kleedjes verschenen op straat en kinderen verkochten hun oude speelgoed. De Stationsstraat en pleinen werden één lange slinger van kraampjes en koopjes.

Het mooie was: iedereen kwam elkaar tegen.
Een praatje hier, een kop koffie daar. Koninginnedag was misschien wel de dag waarop Ermelo zich het meest als één dorp voelde.

De Oranjerit: samen op pad

Een typisch onderdeel dat veel Ermeloërs zich nog herinneren is de Oranjerit. Auto’s en soms zelfs versierde fietsen trokken in een stoet door het dorp en de omgeving. Gezinnen deden mee, vaak met creatieve versieringen in oranje tinten.

Het ging niet om snelheid, maar om plezier en originaliteit. Onderweg waren er opdrachten of stops, en aan het eind van de rit werd er vaak een prijs uitgereikt. Het was een traditie die perfect paste bij het karakter van de dag: samen beleven, samen lachen.

De rol van de Oranjevereniging

Achter al deze activiteiten stond al sinds 1898 de Oranjevereniging Ermelo .
Deze vereniging was – en is – de drijvende kracht achter Koninginnedag.

Zij zorgden voor:
• De organisatie van de aubade
• De spelletjes en kinderactiviteiten
• De braderie en vrijmarkt
• Muziekoptredens en feestprogramma’s

Maar misschien nog belangrijker: zij bewaakten de traditie en sfeer. Jaar na jaar zorgden vrijwilligers ervoor dat het dorp een dag lang in het teken stond van saamhorigheid.

Van toen naar nu

Door de jaren heen veranderde Koninginnedag. Het oude marktplein maakte plaats voor nieuwe bebouwing, muziek werd moderner en activiteiten groter. Maar de kern bleef hetzelfde.

Nog steeds begint de dag met de aubade.
Nog steeds verkopen kinderen hun spullen op kleedjes.
Nog steeds vult het dorp zich met muziek, gelach en oranje vlaggen.

Een dag om nooit te vergeten

Voor wie het heeft meegemaakt, blijft Koninginnedag in Ermelo iets bijzonders. Het was geen groots evenement zoals in de grote steden, maar juist die eenvoud maakte het zo mooi.

Een dorp dat samenkomt.
Kinderen die spelen.
Mensen die zingen.

En ergens, tussen de vlaggen en de muziek, dat gevoel:
dit is Ermelo.

‘t Spinnewiel: het kloppend hart van winkelend ErmeloWie in de jaren zeventig door het centrum van Ermelo liep, kon er n...
11/04/2026

‘t Spinnewiel: het kloppend hart van winkelend Ermelo

Wie in de jaren zeventig door het centrum van Ermelo liep, kon er niet omheen: het overdekte winkelcentrum Het Spinnewiel. Voor veel Ermeloërs was het dé plek waar boodschappen doen, elkaar ontmoeten en even schuilen voor weer en wind samenkwamen. Een stukje moderne vooruitgang midden in een dorp dat nog volop in ontwikkeling was.

Opening en ligging

Het Spinnewiel werd geopend op 29 mei 1975 en lag midden in het centrum van Ermelo, naast het postkantoor. 
Het was een zogenoemde passage: een overdekte winkelstraat waar je droog en beschut van winkel naar winkel kon lopen – destijds een vrij modern concept voor een dorp als Ermelo.

Het winkelcentrum vormde een belangrijke schakel in het dorpshart, waar winkels, horeca en voorzieningen samenkwamen. Het gaf Ermelo een bijna “stadse” uitstraling.

Winkels en levendigheid

Hoewel niet alle winkels exact zijn gedocumenteerd, is uit herinneringen en lokale verhalen duidelijk dat Het Spinnewiel een gevarieerd aanbod had.

Het Spinnewiel was meer dan een plek om te winkelen – het was een ontmoetingsplek. Ouderen maakten er hun praatje, kinderen liepen mee met hun ouders, en jongeren spraken er af na school.

De brand die alles veranderde

Aan die levendigheid kwam abrupt een einde op 17 juli 1982. Op die dag werd Het Spinnewiel door een brand verwoest. 

De brand betekende niet alleen het verlies van een winkelcentrum, maar ook van een sociaal middelpunt. Winkeliers zagen hun zaak verdwijnen, en het dorp verloor in één klap een herkenbare plek.

Waarom Het Spinnewiel niet terugkwam

Na de brand werd er niet simpelweg herbouwd. Dat had meerdere oorzaken:
• Veranderende winkeltrends: open winkelgebieden en grotere supermarkten werden populairder
• Economische afwegingen: herbouw van een volledig overdekte passage was kostbaar
• Nieuwe ruimtelijke plannen: het centrum van Ermelo werd anders ingericht

Langzaam maar zeker maakte Het Spinnewiel plaats voor een moderner dorpscentrum, met een meer open karakter zoals we dat vandaag kennen.

Een stukje nostalgie

Voor wie het nog heeft meegemaakt, blijft Het Spinnewiel een plek vol herinneringen. Het geluid van voetstappen op de tegels, het geroezemoes van winkelend publiek en de warmte van een overdekte passage op een regenachtige dag – het zijn beelden die nog altijd leven in het collectieve geheugen van Ermelo.

Het Spinnewiel was er maar kort – van 1975 tot 1982 – maar liet een blijvende indruk achter. Een klein stukje dorpsgeschiedenis dat nog steeds met een glimlach wordt verteld.

De Veluwse Autodienst: rijdend hart van de VeluweWie in Ermelo over de Harderwijkerweg wandelt, kan zich nauwelijks voor...
07/04/2026

De Veluwse Autodienst: rijdend hart van de Veluwe

Wie in Ermelo over de Harderwijkerweg wandelt, kan zich nauwelijks voorstellen dat hier ooit het kloppend hart van het busvervoer op de Veluwe lag. De Veluwse Auto Dienst (VAD) was decennialang méér dan een vervoersbedrijf: het was een werkgever, een verbinder en een stukje trots van het dorp.

De beginjaren: pionieren op de Veluwe (1923–1945)

De VAD werd opgericht op 2 april 1923 door vijf initiatiefnemers uit de regio. Met slechts drie T-Ford-busjes begon men op de lijn Nunspeet – Amersfoort, waar al snel acht ritten per dag werden gereden. 

Het succes liet niet lang op zich wachten. Binnen enkele jaren volgden nieuwe verbindingen, onder andere naar Arnhem, Apeldoorn en Barneveld. 

In de jaren ’30 en ’40 groeide de VAD stevig door. Ondanks de zware oorlogsjaren – waarin voertuigen werden gevorderd – wist het bedrijf zich snel te herstellen. Al in 1946 reden er weer 45 bussen op 12 lijnen. 

Hoewel exacte passagiersaantallen per jaar niet altijd zijn vastgelegd, staat vast dat de VAD in deze periode duizenden reizigers per dag vervoerde en daarmee een cruciale rol speelde in de mobiliteit op de Veluwe.



Van dorpsbedrijf naar regionale grootmacht (1945–1970)

Na de oorlog groeide de VAD explosief. Het bedrijf profiteerde van het verdwijnen van spoorlijnen, zoals:
• Dieren – Apeldoorn (1947)
• Apeldoorn – Zwolle (1950) 

Hierdoor werd de bus hét vervoermiddel bij uitstek. De VAD breidde haar netwerk uit tot ver buiten Ermelo en kreeg in 1952 zelfs het stadsvervoer van Apeldoorn in handen. 

In deze jaren reed de VAD feitelijk over de hele Veluwe, en later ook in Flevoland en delen van Overijssel. Het bedrijf vervoerde in die periode miljoenen passagiers per jaar, mede dankzij woon-werkverkeer, scholieren en toeristen.

Ook het toerisme werd belangrijk: vanaf eind jaren ’50 organiseerde de VAD dagtochten naar Duitsland en de Ardennen. 



De VAD-hal en het leven eromheen

Van Stationsstraat naar Harderwijkerweg
In de beginperiode vertrokken de bussen vanuit een gehuurde ruimte aan de Stationsstraat in Ermelo. 

Al snel werd dit te klein en in 1925 kwam er een eigen garage aan de Harderwijkerweg, tegenover de Zendingskerk. 

Deze locatie groeide uit tot hét gezicht van de VAD in Ermelo:
• In 1954 werd het complex flink uitgebreid met kantoren en werkplaatsen
• Het terrein stond vaak vol met bussen – een indrukwekkend gezicht voor het dorp

De VAD-hal
De term “VAD-hal” werd in Ermelo een begrip. Dit was de grote garage- en werkplaatsruimte waar:
• bussen werden gestald
• onderhoud werd uitgevoerd
• chauffeurs en monteurs samenkwamen

Het was een plek van bedrijvigheid, waar dagelijks tientallen voertuigen kwamen en gingen. Voor veel Ermeloners betekende de VAD-hal werk, en voor kinderen was het een fascinerende plek vol techniek en beweging.

Na het vertrek van het hoofdkantoor naar Apeldoorn in 1970 verloor de locatie geleidelijk haar centrale functie. Uiteindelijk werd het complex in 2007 gesloopt en vervangen door woningbouw en winkels (“De Verbinding”). 



Andere busmaatschappijen op de Veluwe

De VAD stond niet op zichzelf. In de loop der jaren waren er meerdere vervoerders actief op en rond de Veluwe, vaak later overgenomen of samengevoegd:
• NOVA (Noord-Oost Veluwsche Autobusdiensten)
• AAA (Autobusdienst Apeldoorn–Arnhem)
• DAB (Dijkstra’s Autobus Dienst)
• Salland (Deventer)
• Flevodienst (Lelystad)
• Tensen (Soest) 

Uiteindelijk groeiden deze bedrijven steeds meer naar elkaar toe. In 1981 gingen VAD en Flevodienst samen verder onder de naam Verenigde Autobusdiensten (VAD). 



Het einde van een tijdperk

In de jaren ’90 veranderde het openbaar vervoer ingrijpend door schaalvergroting en aanbestedingen. De VAD verdween uiteindelijk rond 2000 als zelfstandige naam door overname. 

Wat bleef, was de herinnering:
• aan de gele bussen die het dorp doorkruisten
• aan chauffeurs die iedereen kenden
• aan de VAD-hal als levendige werkplek



Een blijvende erfenis in Ermelo

De VAD was meer dan vervoer. Het was een symbool van vooruitgang en verbinding. Generaties Ermeloners gingen ermee naar school, werk of familie.

En hoewel de hal verdwenen is, leeft de VAD voort in verhalen, foto’s en herinneringen – als een tijd waarin Ermelo letterlijk en figuurlijk in beweging kwam.

De skelterbaan van Ermelo: waar jeugdherinneringen rondjes draaidenEr zijn van die plekken die misschien nooit officieel...
05/04/2026

De skelterbaan van Ermelo: waar jeugdherinneringen rondjes draaiden

Er zijn van die plekken die misschien nooit officieel op de kaart hebben gestaan, maar die wél diep in het geheugen van een dorp gegrift staan. De oude skelterbaan van Ermelo is daar een prachtig voorbeeld van. Geen groot pretpark, geen moderne attractie – maar een plek waar simpel plezier centraal stond. Waar het geluid van ratelende kettingen en schurende banden net zo vertrouwd was als het lachen van kinderen.

Waar lag de skelterbaan?

De skelterbaan lag in de omgeving waar tegenwoordig Groevenbeek ligt, aan de rand van Ermelo. Dat gebied was destijds nog veel minder bebouwd dan nu. Volgens historische verwijzingen bevond zich daar ook een eenvoudig clubgebouwtje (“de Keet”), vlak bij de skelterbaan, wat aangeeft dat het een levendige plek was waar jeugd en verenigingen samenkwamen. 

Het was een open, wat ruig terrein. Geen strak asfalt zoals tegenwoordig, maar een baan die perfect paste bij de tijd: een beetje hobbelig, een beetje stoffig – en daardoor juist avontuurlijk.

Het gevoel van vrijheid

Voor veel Ermelose kinderen was de skelterbaan dé plek om na schooltijd of in het weekend heen te gaan. Je hoefde er geen ingewikkelde plannen voor te maken.

De skelters zelf waren robuust en vaak al flink gebruikt. Dat maakte ze niet minder aantrekkelijk, integendeel. Elke bocht was een uitdaging, elke inhaalactie voelde als een overwinning. Er werden spontaan wedstrijdjes gereden, waarbij de regels net zo flexibel waren als de baan zelf.

En wie even niet reed? Die stond langs de kant te kijken, aan te moedigen, of wachtte ongeduldig op zijn b***t. Want eerlijk is eerlijk: wachten hoorde er ook bij.

Meer dan alleen een baan

De skelterbaan was niet alleen een speelplek, maar ook een ontmoetingsplek. Vriendschappen werden er gesloten, kleine rivaliteiten ontstonden en verdwenen weer, en verhalen werden er geboren die later op verjaardagen en in de kroeg nog vaak verteld werden.

Voor sommige verenigingen en jeugdgroepen speelde de locatie ook een rol als verzamelpunt. De nabijheid van plekken zoals de eerder genoemde “Keet” laat zien dat dit stukje Ermelo echt een sociaal hart had voor de jeugd. 

De tand des tijds

Zoals zoveel plekken uit die tijd is de skelterbaan uiteindelijk verdwenen. Ermelo groeide, veranderde, en kreeg nieuwe functies voor het gebied. Waar ooit kinderen rondjes reden, staan nu gebouwen en voorzieningen die passen bij het moderne dorp.

Maar hoewel de fysieke baan verdwenen is, leeft hij voort in herinneringen. In verhalen van “weet je nog, daar bij Groevenbeek…” en in dat typische gevoel van onbezorgd buiten spelen.

Een stukje Ermelo dat blijft

De skelterbaan van Ermelo was misschien eenvoudig, maar juist daardoor zo waardevol. Het was een plek waar fantasie en vrijheid samenkwamen. Geen schermen, geen haast – alleen het geluid van draaiende wielen en het gevoel dat de wereld even niet groter hoefde te zijn dan dat ene rondje.

En misschien is dat wel precies waarom zoveel mensen er nog met een glimlach aan terugdenken.

De gemeente Ermelo heeft officieel een vergunning verleend voor de sloop van de bekende muziektent in het centrum. Op de...
30/03/2026

De gemeente Ermelo heeft officieel een vergunning verleend voor de sloop van de bekende muziektent in het centrum.

Op dezelfde locatie komt een nieuwe permanente evenementenlocatie: Partycentrum De Witte Pauw.
Met het besluit wil de gemeente ruimte creëren voor meer ontmoetingsmogelijkheden, met name voor jongeren.

Dit berichten Henri Pijnenburg, uitbater van Grandcafé Het Postkantoor en Mark Tukker, die verantwoordelijk is voor het horecagedeelte van Camping De Kale Driehoek, in een persbericht.

Levendiger dorpscentrum

Het persbericht vervolgt: 'Volgens de gemeente past het plan in de ambitie om het dorpscentrum levendiger te maken. “We verwachten dat het initiatief bij een deel van de omwonenden vragen of weerstand kan oproepen”, laat een woordvoerder weten. “Toch hebben we besloten de vergunning te verlenen, omdat we het belangrijk vinden dat jongeren elkaar blijven ontmoeten in het echte leven. Minder schermtijd en meer sociale activiteiten vinden wij een belangrijke maatschappelijke doelstelling.”

Hotel Peter

Het nieuw te realiseren Partycentrum De Witte Pauw krijgt een bijzondere architectonische uitstraling. Het gebouw zal worden ontworpen in de karakteristieke stijl van het voormalige Hotel Peter, een pand dat bij veel oud-Ermeloërs nog altijd warme herinneringen oproept.

Met deze keuze wil de gemeente bewust een verbinding leggen tussen het verleden en de toekomst van deze locatie. Volgens wethouder bouwzaken Willem Cornelis Pot is dat een belangrijk uitgangspunt geweest bij de ontwikkeling van het project. Zo blijft een stukje van de herkenbare identiteit van het dorp behouden, aldus Pot.

Muziektent afgebroken

Met het ontwerp wordt niet alleen eer betoond aan een markant gebouw uit het verleden, maar ontstaat tegelijkertijd een modern en eigentijds partycentrum dat klaar is voor de toekomst.

De muziektent, die jarenlang een herkenningspunt was in het dorp, zal nog vóór de bouwvakvakantie worden afgebroken.
Direct daarna start de bouw van het nieuwe partycentrum. De officiële opening staat gepland voor 31 maart 2027.

Nieuwe uitbaters kijken uit naar opening

De exploitatie van het nieuwe partycentrum komt in handen van twee bekende namen uit de lokale horeca: Henri Pijnenburg, uitbater van Grandcafé Het Postkantoor en Mark Tukker, die verantwoordelijk is voor het horecagedeelte van Camping De Kale Driehoek.

Beide ondernemers laten weten veel vertrouwen te hebben in het nieuwe initiatief. “We hebben er enorm veel zin in”, aldus de uitbaters. “Er is in Ermelo behoefte aan een plek waar mensen samen kunnen komen voor feesten, muziek en bijzondere momenten.”

Dat enthousiasme blijkt ook uit de eerste reserveringen. Nog voordat de bouw is begonnen, is de eerste bruiloft al vastgelegd. Daarnaast staat er al een live optreden gepland van de rockband T.A.A. (Tollerance All Over).

Beperkingen voor evenementen

Om rekening te houden met de omgeving heeft de gemeente duidelijke voorwaarden gesteld aan het gebruik van de locatie. Zo mogen er maximaal 48 evenementen per jaar worden georganiseerd. Daarmee wil men de balans bewaren tussen levendigheid en leefbaarheid voor omwonenden.

Daarnaast is er een aparte vergunning verleend voor het plaatsen van een (tijdelijk) buitenterras. Dit terras mag maximaal 6 keer per jaar worden opgebouwd en biedt dan ruimte aan maximaal 250 zitplaatsen.

Parkeeroplossing

Een belangrijk punt in de besluitvorming was de parkeerdruk. Volgens de gemeente voldoet de locatie aan de gestelde parkeernormen. Omdat de meeste evenementen ’s avonds of in het weekend plaatsvinden, kunnen bezoekers gebruikmaken van de ruime parkeerfaciliteiten bij de nabijgelegen Albert Heijn.

Samenwerking met lokale horeca

De gemeente spreekt van een soepel en snel verlopen traject. “We zijn trots op de snelle besluitvorming en de constructieve samenwerking met de horecaondernemers in Ermelo”, aldus de woordvoerder.

Volgens de gemeente kan de nieuwe evenementenlocatie een belangrijke impuls geven aan het lokale uitgaans- en verenigingsleven', aldus het persbericht.

Op de afbeelding is te zien hoe Partycentrum De Witte Pauw er na voltooiing uit zal zien: een moderne, permanente evenementenlocatie die het huidige plein een nieuwe functie moet geven.

Aanstaande woensdag wordt het informatiebord over de plannen geplaatst op de locatie.

De rijke historie van Dindoa – van dorpsclub tot trots van ErmeloWie in Ermelo over korfbal praat, kan niet om Dindoa he...
29/03/2026

De rijke historie van Dindoa – van dorpsclub tot trots van Ermelo

Wie in Ermelo over korfbal praat, kan niet om Dindoa heen. De club – voluit “Door Inspanning Nuttig Door Ontspanning Aangenaam” – ademt historie, saamhorigheid en dorpsgevoel. Generaties Ermelopers groeiden op langs de lijnen, met koude handen langs het veld en warme herinneringen voor het leven.

De oprichting – begin jaren ’60

De roots van Dindoa gaan terug naar 1961, een tijd waarin het verenigingsleven in dorpen als Ermelo volop in bloei stond. Een groep enthousiaste dorpsgenoten zag hoe korfbal – dé gemengde teamsport van Nederland – steeds populairder werd.

Onder leiding van enkele pioniers, werd de eerste aanzet gegeven tot wat later een begrip zou worden.

Met eenvoudige middelen werd gestart:
• Een veld op een grasweide
• Zelfgemaakte p***n en manden
• Wedstrijden tegen clubs uit de regio

Het ging niet om winnen, maar om samen sporten. Dat DNA is altijd gebleven.

Groei en identiteit – jaren ’70 en ’80

In de jaren ’70 groeide Dindoa snel. Steeds meer jeugd sloot zich aan en de club kreeg structuur. Trainers, commissies en een echte clubcultuur ontstonden.

Belangrijke mijlp***n:
• Eerste eigen accommodatie
• Groei naar meerdere senioren- en jeugdteams
• Deelname aan regionale competities

In de jaren ’80 werd Dindoa een serieuze naam binnen de korfbalwereld. De club stond bekend om:
• Sterke jeugdopleiding
• Hechte teams
• Technisch verzorgd spel

Hoogtepunten – promoties en successen

De jaren ’90 en begin 2000 brachten sportieve hoogtepunten:
• Promoties naar hogere klassen
• Sterke prestaties in de zaalcompetitie
• Bekende regionale derby’s die veel publiek trokken

Een absoluut hoogtepunt was de periode waarin Dindoa zich wist te handhaven in de overgangsklasse – een niveau waarop techniek, tactiek en conditie samenkomen.

Dieptepunten – maar altijd terugkomen

Geen club zonder moeilijke tijden. Ook Dindoa kende periodes van:
• Degradaties
• Vertrekkende spelers
• Financiële uitdagingen

Met name rond 2010–2015 had de club het zwaar. Maar juist toen bleek de kracht van Dindoa: vrijwilligers, trainers en leden trokken samen op.

De club krabbelde weer op, zoals zo vaak in haar geschiedenis.

Dindoa vandaag – meer dan alleen korfbal

Vandaag de dag is Dindoa:
• Een bloeiende vereniging met veel jeugd
• Een plek waar sport en gezelligheid samenkomen
• Een club die midden in de Ermelose samenleving staat

Het moderne sportpark en clubhuis vormen het hart van de vereniging, waar wedstrijden, trainingen en derde helften elkaar afwisselen.

De ziel van Dindoa

Wat Dindoa bijzonder maakt, is niet alleen wat er op het veld geb***t. Het zit in:
• Ouders die langs de lijn staan
• Vrijwilligers die alles draaiende houden
• Kinderen die hun eerste doelpunt maken

Dindoa is geen gewone sportclub. Het is een stukje Ermelo.

En wie er ooit gespeeld heeft, blijft – in zijn hart – altijd een beetje Dindoa’er.

Molen De Koe – het kloppend hart van oud ErmeloAan de rand van het dorpscentrum van Ermelo staat hij trots: Molen De Koe...
23/03/2026

Molen De Koe – het kloppend hart van oud Ermelo

Aan de rand van het dorpscentrum van Ermelo staat hij trots: Molen De Koe. Maar wie denkt dat deze molen er altijd zo vredig heeft gestaan, vergist zich. Achter de houten wieken en het ruisen van de wind schuilt een geschiedenis vol vuur, doorzettingsvermogen en echte Ermelose verhalen.

Een geschiedenis die teruggaat tot eeuwen geleden

Al sinds 1423 wordt het dorpsbeeld van Ermelo bepaald door een molen. 
De huidige naam De Koe kwam later, maar molens waren altijd essentieel voor het dorp: ze maalden graan, brachten werk en vormden een ontmoetingsplek.

In de 19e eeuw kreeg Ermelo een nieuwe impuls. Rond 1869 werd op de huidige plek een molen gebouwd, zorgvuldig geplaatst met oog voor wind en veiligheid. 
Het was een tijd waarin de molen niet alleen een werkplaats was, maar ook het middelpunt van bedrijvigheid en verhalen.

De brand van 1871 – alles in één nacht verloren

Op een koude winteravond, 6 december 1871, sloeg het noodlot toe. De molen brandde volledig af.

Wat er precies gebeurde? Zoals zo vaak in die tijd: een vonk, een ongeluk, en binnen korte tijd stond het houten gevaarte in lichterlaaie. De molen ging verloren, maar niet de wil van de Ermelose gemeenschap.

Binnen een jaar begon men al met de herbouw. 
Dat typeert Ermelo: niet bij de pakken neerzitten, maar samen opnieuw beginnen.

De familie Rikkers en het leven rond de molen

Na de herbouw kwam de molen in handen van de familie Rikkers, een naam die onlosmakelijk verbonden is met De Koe. 
• Ze waren niet alleen molenaars, maar ook boeren en zelfs bestuurders (wethouders).
• Rond de molen stond een molenaarswoning, waar gezinnen leefden tussen meel, wind en werk.

Een bijzonder verhaal is dat van Rutger Rikkers, die in 1894 plots naar Amerika vertrok met een andere vrouw – een schandaal dat in Ermelo nog lang werd besproken. 

Zo was de molen niet alleen een werkplek, maar ook een plek waar menselijke drama’s en dorpsverhalen samenkwamen.

Innovatie: stoom en uitbreiding

In 1904 werd naast de molen een woning en een stoommaalderij gebouwd. 
Die werd door de bevolking simpelweg “De Stoom” genoemd.

Dat betekende een nieuwe tijd:
• Minder afhankelijk van de wind
• Meer productie
• Meer bedrijvigheid rondom de molen

De molen bleef dus niet stilstaan, maar groeide mee met de tijd.

Brand, bliksem en verval – de 20e eeuw

Alsof de brand van 1871 niet genoeg was, kreeg De Koe nog vaker met vuur te maken.
• In 1906 was er opnieuw brandgevaar door een warmgelopen as 
• En in 1990 sloeg de bliksem in

Die laatste brand was verwoestend:
• De complete bovenbouw ging verloren
• Alleen de stenen voet bleef staan 

Ermelo dreigde zijn molen definitief kwijt te raken.

Horeca in de molen – een nieuwe functie

Na de brand van 1990 bleef de molenvoet bestaan en kreeg deze een verrassende invulling:
👉 horeca

De plek werd gebruikt door een horecagelegenheid, waardoor de molen – zelfs zonder wieken – een ontmoetingsplek bleef. 

Zo bleef De Koe onderdeel van het sociale leven in Ermelo, al was het op een andere manier dan vroeger.

De wederopstanding: de molen van nu

Dankzij inzet van betrokken inwoners en een stichting kwam er een reddingsplan.
• De gemeente kocht de molenrestanten
• Er werd geld ingezameld (ruim €850.000) 
• En in 2008 werd de molen volledig herbouwd

Op 12 december 2008 draaiden de wieken weer. 

De huidige molen staat op de oude fundamenten en is een eerbetoon aan het verleden.

Hoe oud is Molen De Koe eigenlijk?

Dat is een mooie vraag – en het antwoord is typisch Ermelos:
• Als je kijkt naar molens op deze plek: meer dan 600 jaar geschiedenis
• De huidige vorm: gebaseerd op de molen uit 1872
• De huidige bouw: 2008

Met andere woorden: De Koe is tegelijk oud én nieuw.

Andere bekende molens rond Ermelo

De Veluwe en omgeving kennen meerdere prachtige molens, zoals:
• Molen De Hoop (Harderwijk) – een markante stadsmolen
• Molen De Duif (Nunspeet) – nog altijd in bedrijf
• Molen De Maagd (Hulshorst) – klein maar karakteristiek
• Molen De Hertog (Putten) – met rijke historie

Samen vormen ze een netwerk van cultureel erfgoed dat de regio kleur geeft.

De ziel van Ermelo

Molen De Koe is meer dan hout en steen.

Het is:
• een plek van arbeid
• een plek van verhalen
• een plek van verlies en wederopbouw

Van brand tot wedergeboorte, van meel tot horeca, van familiegeschiedenissen tot dorpsidentiteit.

Wie onder de wieken staat en de wind hoort, voelt het nog altijd:

👉 hier leeft de geschiedenis van Ermelo

Horeca in Molen De Koe – van meel tot ontmoeting

Waar vroeger het ritme van de molenstenen klonk, klonk later het geroezemoes van gasten, het tikken van glazen en het zachte gelach van dorpsgenoten. Molen De Koe kreeg – zeker na de zware brand van 1990 – een nieuwe rol: die van ontmoetingsplek.

Besi Mill – de bekendste naam

De naam die bij veel Ermeloërs direct herinneringen oproept is Besi Mill.
• Een sfeervolle horecagelegenheid in de molen
• Bekend om zijn gezellige, warme uitstraling
• Een plek waar je terecht kon voor een dansje of een drankje
• Heel veel relaties zijn hier begonnen

Voor velen was dit dé fase waarin de molen opnieuw een sociale functie kreeg. Geen meel meer, maar mensen die samenkwamen.

Andere horecaperiodes en invullingen

Voor en naast Besi Mill kende de molen verschillende invullingen. Niet altijd groots of langdurig, maar wel onderdeel van het verhaal:

Informele horeca / caféfunctie

Na de brand van 1990, toen alleen de stenen romp nog stond, werd de ruimte:
• tijdelijk gebruikt als caféachtige ontmoetingsplek
• soms eenvoudig ingericht, maar altijd met karakter en historie voelbaar in de muren

Wisselende exploitanten

Zoals bij veel bijzondere locaties:
• wisselden exploitanten elkaar af
• kreeg de invulling steeds een iets andere sfeer (van eenvoudig tot iets chiquer)
• bleef het concept grotendeels gericht op laagdrempelige gezelligheid

De molen was nooit een standaard kroeg – het bleef altijd een plek met een verhaal.

Waarom horeca juist hier zo goed paste

De combinatie van molen en horeca bleek geen toeval:
• 📍 Centrale ligging in Ermelo
• 🪵 Authentieke uitstraling van de oude stenen romp
• 👥 Herkenningspunt voor het dorp
• 🍷 Ideaal voor ontmoeting en verbinding

Waar vroeger boeren hun graan brachten, kwamen later inwoners voor een kop koffie of een goed gesprek.

Na de herbouw – een andere rol

Na de herbouw van de molen in 2008 veranderde de functie opnieuw.
• De nadruk kwam weer te liggen op erfgoed en molenbeleving
• Horeca verdween meer naar de achtergrond
• De molen werd vooral een icoon en educatieve plek

Maar de herinneringen aan de horecatijd – en met name aan Besi Mill – leven nog altijd voort. Later kwamen er ook andere uitbaters die verder gingen onder de namen Summerland en Swing-Mill maar in de volksmond bleef het gewoon altijd De molen.

Een plek vol verhalen

Vraag het een willekeurige Ermeloër en je hoort verhalen als:
• “Daar spraken we altijd af…”
• “Eerste drankje daar gedronken…”
• “Altijd gezellig, altijd mensen die je kende…”

Molen De Koe heeft dus niet alleen graan gemalen,
maar ook vriendschappen gesmeed.

Tot slot

Van molen tot café, van brand tot wederopbouw –
Molen De Koe is altijd met zijn tijd meegegaan.

En misschien is dat wel het mooiste van alles:

👉 de molen bleef draaien, ook toen de wieken stil stonden

Adres

Ermelo

Openingstijden

Dinsdag 09:00 - 17:00
Woensdag 09:00 - 17:00
Donderdag 09:00 - 17:00
Vrijdag 09:00 - 17:00
Zaterdag 09:00 - 13:00

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Ermelo, mijn dorp nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Delen