01/06/2026
We stappen.
Niet gewoon lopen,
maar inzetten.
Mia voor me,
neus laag,
alsof ze de aarde leest
in braille van geuren.
De mast boven ons
staat als een dirigent van stilte,
armen wijd,
lijnen strak,
een skyline‑metronoom
die de avond telt.
En ik voel het tikken:
dit is geen wandeling,
dit is een overgangsbeat,
een tussenruimte,
een adem in sync
met het laatste licht.
Wij tweeën,
schaduwen met richting,
zetten de pas neer
alsof de grond zelf luistert.
En de nacht?
De nacht knikt terug.