11/09/2026
De eerste maandag nadat Henk met pensioen was, zette hij om half tien koffie voor ons allebei. Niet bijzonder, zou je zeggen. Hij had zelfs croissantjes gehaald bij de bakker, terwijl hij normaal vond dat dat weggegooid geld was.
Ik zat met mijn laptop aan de eettafel, mijn tas al half ingepakt voor kantoor. Ik werk drie dagen per week als praktijkondersteuner bij een huisartsenpraktijk in Amersfoort. Al ruim twintig jaar, eerst als doktersassistente en later in deze functie. Het is geen baan waar je rijk van wordt, maar ik ben er goed in. Ik ken veel patiënten al jaren. Soms kom ik thuis met een hoofd vol verhalen die ik eigenlijk niet mag doorvertellen, maar die me wel bijblijven.
Henk keek naar mijn tas en zei: “Dus dit is dan ons nieuwe ritme.”
Ik vroeg wat hij bedoelde.
“Nou, jij weg en ik hier. Ik dacht gewoon… misschien kunnen we de maandagen anders doen. Samen wandelen of zo.”
Ik zei dat ik op maandag werkte. Dat wist hij natuurlijk. Hij had mijn rooster jarenlang op de koelkast zien hangen.
Hij knikte alsof hij het vergeten was, maar zijn gezicht betrok. Dat moment is me bijgebleven, juist omdat ik toen nog dacht: hij moet gewoon even wennen.
Henk is 64 en heeft veertig jaar bij dezelfde installatiegroothandel gewerkt. Eerst in het magazijn, later als planner. Hij klaagde vaak over zijn werk, over het gedoe met jonge collega’s die volgens hem na twee uur al moe waren en over managers die nooit zelf een busje hoefden uit te laden. Maar toen zijn regeling rond was en hij stopte, viel er iets weg waar hij blijkbaar veel meer aan had gehad dan hij wilde toegeven.
De eerste weken was hij nog bezig. De schuur werd opgeruimd, de tuin kreeg ineens strakke randen, en hij heeft drie keer de fietsen helemaal uit elkaar gehaald terwijl er niets aan mankeerde. Hij maakte lijstjes. Een museumjaarkaart. Een elektrische fiets. Misschien een camper huren voor een paar weken in het voorjaar.
Ik vond het oprecht leuk voor hem. We hebben altijd hard gewerkt. Toen de kinderen klein waren, draaiden we langs elkaar heen. Ik werkte minder uren, Henk deed overwerk als dat kon, en er was altijd wel iets: een kapotte wasmachine, ouderavonden, mijn moeder die hulp nodig had toen mijn vader overleed. We zeiden vroeger vaak: “Later hebben we tijd.”
Alleen bedoelden we daar blijkbaar niet hetzelfde mee.
Voor Henk betekende later dat we eindelijk veel samen zouden zijn. Voor mij betekende het dat ik over drie jaar zonder onrust kon stoppen, als ik daar zelf klaar voor was. Ik wil nog niet iedere ochtend thuis wakker worden met het idee dat de dag ingevuld moet worden omdat hij anders zo lang duurt.
Mijn werk is niet alleen werk. Dat klinkt misschien overdreven, maar het is wel zo. Ik drink koffie met collega’s, ik overleg, ik leer nog steeds dingen. Ik heb patiënten die binnenkomen met een klacht en eigenlijk alleen willen zeggen dat hun man vorige week is overleden. Of dat ze bang zijn voor de uitslag van een onderzoek. Ik hoef de wereld niet te redden, maar ik voel me daar nodig. En eerlijk is eerlijk: ik vind het ook fijn dat er een plek is waar ik niet alleen Henks vrouw, de moeder van Daan en Marije, of de oma van twee kleinkinderen ben. Daar ben ik gewoon Ria.
Henk begon steeds vaker te vragen of ik echt niet een dag minder kon werken. Eerst vriendelijk.
“Je hoeft het toch niet voor het geld te doen?”
Dat klopt deels. We redden het. We hebben geen hypotheek meer en we leven niet heel luxe. Maar mijn salaris gaat ook naar dingen waar ik niet afhankelijk voor wil zijn: mijn eigen rekening, cadeautjes voor de kleinkinderen, een weekendje met mijn zus, gewoon het gevoel dat ik niet voor elke uitgave hoef te overleggen.
Later werd het minder vriendelijk.
Als ik thuiskwam, vroeg hij soms al in de gang hoe laat ik morgen klaar was. Dan had hij iets bedacht. Fietsen langs de Eem. Naar de markt in Utrecht. Een proefles padel, waar ik helemaal geen behoefte aan had. Als ik zei dat ik na een werkdag liever even rustig wilde koken en daarna op de bank wilde zitten, trok hij zich terug.
Niet met geschreeuw. Dat zou bijna makkelijker zijn geweest. Hij werd stil. Ging boven iets doen. Of zei: “Laat maar, ik snap het al.”
Dan voelde ik me schuldig en ging ik alsnog mee, terwijl ik onderweg merkte dat ik geïrriteerd raakte om dingen waar Henk eigenlijk niets aan kon doen. Dat hij langzaam fietste omdat hij overal wilde kijken. Dat hij bij een terras meteen een tafel in de zon uitkoos. Dat hij vroeg of ik het nou gezellig vond, waardoor ik juist dacht: nu even niet.
Onze dochter Marije zei een keer aan de telefoon dat hij misschien gewoon een pensioendip had. Zij heeft twee kleine kinderen en een baan van vier dagen, dus ik vond het bijna grappig dat zij ons advies gaf over vrije tijd. Maar ze zei ook: “Mam, pap moet zelf weer iets opbouwen. Jij kunt toch niet zijn hele dagvulling worden?”
Daar was ik het mee eens. Totdat ik Henk op een woensdagmiddag in de woonkamer zag zitten. De televisie stond aan zonder geluid. Hij keek niet eens. Buiten regende het zo’n dunne, vervelende regen. Ik dacht ineens aan hoe vaak hij vroeger thuiskwam en ik nog met van alles bezig was. Misschien had ik hem toen ook wel als vanzelfsprekend beschouwd.
👇 Het vervolg vind je in de comments!👇
