21/01/2026
Daar ben ik dan. 🖤
Na jaren opnieuw oog in oog met mijn innerlijke gedachten.
De afgelopen jaren voelden als een achtbaan: diepe dalen, afgewisseld met pieken die net niet hoog genoeg waren om echt adem te halen. We kennen ze allemaal, die dagen waarop je mentaal zo uitgeput bent dat je jezelf afvraagt: wanneer stopt dit? Je wéét ergens dat het zal stoppen. Alleen niet wanneer. En juist dat onbekende maakt het zo zwaar.
Je probeert positief te blijven, maar zelfs positiviteit kan vermoeiend worden. Het voelt al snel geforceerd, bijna nep. Alsof je jezelf moet overtuigen van iets wat je diep vanbinnen nog niet gelooft. Dus zoek je afleiding. Betekenis. Een verklaring. Een diagnose misschien, want als je het kunt benoemen, kun je het plaatsen. En als je het kunt plaatsen, dan heb je het gevoel dat je weer grip hebt. Social media reikt labels aan. Depressie? Burn-out? Overprikkeling? Je hoopt dat een conclusie rust zal geven.
Maar uiteindelijk blijft één waarheid over:
jij bent het.
Niet als verwijt, maar als inzicht.
Jij bent het probleem, de oplossing en alles daartussenin. Erkennen was de eerste stap. Accepteren de moeilijkste. Want acceptatie betekent niet opgeven, maar stoppen met vechten tegen wie je bent. Het betekent leren samenwerken met jezelf in plaats van jezelf te willen fixen.
Ik moest leren dat ik mezelf niet kon ontvluchten.
Dat ik mezelf niet kon overslaan.
Dat genezing niet zat in het fixen van wie ik ben, maar in het begrijpen ervan.
En toen kwam het besef dat alles veranderde:
Ik ben het grootste project waar ik aan vastzit voor de rest van mijn leven.
Geen quick fix, maar een proces. Van luisteren, groeien en soms opnieuw beginnen. Misschien is de echte vraag dus niet:
wat is er mis met mij?
Maar: wat probeert dit gevoel mij te leren?
Want zodra je stopt met wachten tot alles beter wordt en begint met investeren in wie je nu bent, ontstaat er iets krachtigs.
Geen perfectie, maar richting.
Geen controle, maar vertrouwen.
Thank you for reading my inner thoughts 🤍♥️
- Cherady
