Zutsens, Waterstraat 14, Zutphen (2026)

25/07/2026

Niet wegkijken!

Donderdag ontmoette ik Norya, tijdens het protest van Zutphen4Palestine tegen de genocide in Gaza door Israël . Ze is pas 22 jaar, geboren en getogen in Zutphen, en spreekt met een overtuiging die je niet vaak tegenkomt. ‘Een jaar geleden ontstond de wake spontaan. Een groep inwoners voelde de behoefte om, net als in andere steden, wekelijks stil te staan bij het leed in Gaza. Wat begon als een klein initiatief groeide uit tot een vast moment van bezinning’, zo vertelt ze me. ‘Niet wegkijken’. Die woorden bleven hangen. Volgens Norya is dat precies waar het om draait: zorgen dat het leed niet uit ons collectieve geheugen verdwijnt. De wake lost de oorlog niet op, maar herinnert ons eraan dat medemenselijkheid niet ophoudt bij landsgrenzen.

Tijdens ons gesprek ging het ook over machteloosheid. Die herken ik. Je ziet de beelden, leest de berichten en vraagt je af wat je kunt doen. Voor Norya is juist daarom samenkomen belangrijk. Niet omdat het de wereld direct verandert, maar omdat het te vaak gebeurt dat onverschilligheid de overhand krijgt. Norya noemt zichzelf communist en kijkt fundamenteel anders naar de samenleving dan sommige anderen. Hoewel ik mezelf niet als communist zie deel ik de mening dat veel van de ellende in de wereld ergens een gevolg is van doorgeschoten kapitalisme. De drang naar meer macht en geld haalt het slechtste in veel mensen naar boven.

Toch ging het mij niet om haar politieke overtuiging, maar om de oprechte betrokkenheid waarmee ze verantwoordelijkheid voelt voor de wereld om haar heen. Ze zet zich niet alleen in voor Palestina, maar ook voor thema's als armoede, ongelijkheid en vrouwenrechten. Idealistisch? Zeker. Maar vooral iemand die weigert haar schouders op te halen. Het meest raakte me haar boodschap aan andere jongeren. Niet dat ze hetzelfde moeten doen als zij, maar dat iedereen iets kan bijdragen. Iedereen heeft talenten waarmee je de samenleving een beetje mooier kunt maken.

Als fotograaf probeer ik vooral verbindingen te leggen. Ik hoef het niet overal mee eens te zijn om iemand serieus te nemen. Integendeel, juist gesprekken met mensen die anders denken, maken mijn blik breder. Mijn ontmoeting met Norya herinnerde me eraan dat betrokkenheid vele vormen kent. Soms zit die in een gemaakte foto. Soms in een gesprek. En soms in een uur protest op een plein.

Frank Mossink

𝘐𝘯 𝘥𝘪𝘵 𝘯𝘪𝘦𝘶𝘸𝘦 𝘣𝘭𝘰𝘨 𝘮𝘦𝘵 𝘥𝘦 𝘯𝘢𝘢𝘮 𝘡𝘶𝘵𝘴𝘦𝘯𝘴 𝘥𝘶𝘪𝘬 𝘪𝘬 𝘪𝘯 𝘥𝘦 𝘻𝘪𝘯 é𝘯 𝘰𝘯𝘻𝘪𝘯 𝘷𝘢𝘯 𝘥𝘦 𝘴𝘵𝘢𝘥: 𝘸𝘢𝘵 𝘴𝘵𝘳𝘰𝘰𝘮𝘵, 𝘸𝘢𝘵 𝘴𝘤𝘩𝘶𝘶𝘳𝘵 𝘦𝘯 𝘸𝘢𝘢𝘳 𝘸𝘦𝘭 𝘸𝘢𝘵 𝘮𝘦𝘦𝘳 𝘣𝘦𝘸𝘦𝘨𝘪𝘯𝘨 𝘪𝘯 𝘮𝘢𝘨 𝘬𝘰𝘮𝘦𝘯. 𝘝𝘢𝘯𝘶𝘪𝘵 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯 𝘱𝘦𝘳𝘴𝘱𝘦𝘤𝘵𝘪𝘦𝘧 𝘯𝘦𝘦𝘮 𝘪𝘬 𝘫𝘦 𝘮𝘦𝘦 𝘭𝘢𝘯𝘨𝘴 𝘩𝘦𝘳𝘬𝘦𝘯𝘣𝘢𝘳𝘦, 𝘷𝘦𝘳𝘳𝘢𝘴𝘴𝘦𝘯𝘥𝘦 𝘦𝘯 𝘴𝘰𝘮𝘴 𝘨𝘦𝘸𝘰𝘰𝘯 𝘨𝘳𝘢𝘱𝘱𝘪𝘨𝘦 𝘡𝘶𝘵𝘱𝘩𝘦𝘯𝘴𝘦 𝘷𝘦𝘳𝘩𝘢𝘭𝘦𝘯. 𝘖𝘰𝘬 𝘨𝘢 𝘪𝘬 𝘪𝘯 𝘨𝘦𝘴𝘱𝘳𝘦𝘬 𝘮𝘦𝘵 𝘮𝘦𝘯𝘴𝘦𝘯 𝘥𝘪𝘦 𝘪𝘦𝘵𝘴 𝘵𝘦 𝘻𝘦𝘨𝘨𝘦𝘯 𝘩𝘦𝘣𝘣𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘩𝘶𝘯 𝘣𝘭𝘪𝘬 𝘰𝘱 𝘥𝘦 𝘴𝘵𝘢𝘥 𝘸𝘪𝘭𝘭𝘦𝘯 𝘥𝘦𝘭𝘦𝘯.

17/06/2026

Waar de ene sprong de ander omhoog helpt
Ergens tussen het geluid van wielen over beton, het schuren van een skateboard en het gejuich langs de rand van een skatebaan gebeurt iets bijzonders. Geen strak georganiseerd topsportevenement. Geen wedstrijd waar alleen de besten mogen winnen. Maar een plek waar een twaalfjarige en een vijftigjarige naast elkaar staan. Waar iemand die net begint net zo hard wordt aangemoedigd als iemand die al jaren tricks doet. Dat is de wereld van Canyon Jam. Ik spreek met Yuri Wolf, één van de drijvende krachten achter het evenement dat inmiddels voor de vierde keer plaatsvindt in de Zutphense wijk het Leesten. Een evenement voor skaters, steppers, BMX’ers en dit jaar ook inline skaters. Maar eigenlijk is Canyon Jam veel meer dan dat. Het gaat over sport. Over cultuur. En vooral over verbinding.

Van buurtinitiatief naar regionaal event
Yuri woont al jaren in Zutphen-Leesten. Niet geboren in de stad, maar wel helemaal thuis. Samen met andere actieve bewoners vormt hij het wijkteam Leesten. Geen stichting, geen ingewikkelde organisatievorm, maar gewoon mensen uit de buurt die vinden dat een wijk meer is dan huizen naast elkaar. Al drie jaar zetten ze activiteiten op voor jong en oud. En Yuri richt zich vooral op jongeren. “Het begon ooit rondom de skatebaan,” vertelt hij. Een groep jongeren organiseerde zelf iets kleins. Gewoon omdat ze zin hadden in een dag vol tricks, gezelligheid en samen zijn. Maar het groeide. De naam veranderde. De organisatie werd groter. Er kwam muziek bij. En inmiddels staat de vierde editie van Canyon Jam op de agenda.

Geen gewone wedstrijd
Wat Canyon Jam bijzonder maakt, is volgens Yuri vooral wat er níet centraal staat. Het draait niet alleen om winnen. Er zijn genoeg skatewedstrijden in Nederland. Grote nationale en internationale competities. Maar dit soort evenementen zijn zeldzaam. Een plek waar verschillende generaties elkaar vinden. Waar iemand van vijftien een truc voordoet aan iemand van dertig. Waar beginners tips krijgen van ervaren riders. De sfeer rond een skatepark is anders. Minder formeel. Meer open. Iedereen kijkt. Iedereen moedigt aan en support elkaar.

Een cultuur die zichzelf draagt
Yuri vertelt dat skaters en BMX’ers vaak een verkeerd beeld krijgen. Dat ze vooral overlast veroorzaken. Maar volgens hem klopt dat beeld niet. “De troep die je hier ziet, komt niet van skaters zelf.” Juist de mensen uit deze scene voelen zich verbonden met hun plek. Ze houden de baan netjes. En misschien is dat precies waarom het werkt. Omdat het niet alleen een plek is om te sporten. Het is een ontmoetingsplek.

Van Zutphen naar de wereld
Wat begon in Leesten heeft inmiddels een veel groter bereik gekregen. Deelnemers komen uit heel Nederland. Zelfs uit het buitenland. Vorig jaar was er iemand uit Canada. Er zijn sponsors uit Amerika. Een bijzonder idee als je bedenkt dat het ooit begon als een lokaal initiatief rond een skatebaan. Maar de basis blijft hetzelfde. Zutphen. De wijk. De mensen.

Meer dan alleen een skate-event
Dit jaar krijgt Canyon Jam een extra dimensie. Er komt live muziek. Samen met Collectief Alternatief wordt gewerkt aan de programmering. Lokale partijen worden betrokken. Een lokale podiumbouwer helpt mee. Er komt zelfs een livestream van RTV Berkelstroom met reporters. En natuurlijk is er eten. Geen gedoe met zelf broodjes meenemen. Foodtrucks zorgen ervoor dat bezoekers de hele dag kunnen blijven hangen. Want dat is eigenlijk de bedoeling. Niet komen. Kijken. Weer weg. Maar blijven. Een dag lang onderdeel zijn van iets.

Het moment waarop iedereen juicht
Als Yuri vertelt over filmpjes van eerdere edities, zie je de trots. Niet omdat alles perfect ging. Maar omdat je ziet wat er gebeurt. Een hele rand vol mensen. Iemand probeert een trick. Iedereen kijkt. En dan dat moment. Gelukt. Een explosie van enthousiasme. Of juist niet. Dan volgt er een aanmoediging om het nog eens te proberen. Dat is misschien wel de mooiste kant van deze cultuur. Niemand staat alleen op de baan. Iedereen maakt deel uit van het moment. Op 4 juli gebeurt het dit jaar. Met de support van de Gemeente Zutphen maar ook ook dankzij tal van bedrijven. Dan verandert het Leesten even in een ontmoetingsplek voor iedereen die houdt van beweging, muziek en een beetje lef. Waar de ene sprong de ander omhoog helpt.

Frank Mossink

𝘐𝘯 𝘥𝘪𝘵 𝘯𝘪𝘦𝘶𝘸𝘦 𝘣𝘭𝘰𝘨 𝘮𝘦𝘵 𝘥𝘦 𝘯𝘢𝘢𝘮 𝘡𝘶𝘵𝘴𝘦𝘯𝘴 𝘥𝘶𝘪𝘬 𝘪𝘬 𝘪𝘯 𝘥𝘦 𝘻𝘪𝘯 é𝘯 𝘰𝘯𝘻𝘪𝘯 𝘷𝘢𝘯 𝘥𝘦 𝘴𝘵𝘢𝘥: 𝘸𝘢𝘵 𝘴𝘵𝘳𝘰𝘰𝘮𝘵, 𝘸𝘢𝘵 𝘴𝘤𝘩𝘶𝘶𝘳𝘵 𝘦𝘯 𝘸𝘢𝘢𝘳 𝘸𝘦𝘭 𝘸𝘢𝘵 𝘮𝘦𝘦𝘳 𝘣𝘦𝘸𝘦𝘨𝘪𝘯𝘨 𝘪𝘯 𝘮𝘢𝘨 𝘬𝘰𝘮𝘦𝘯. 𝘝𝘢𝘯𝘶𝘪𝘵 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯 𝘱𝘦𝘳𝘴𝘱𝘦𝘤𝘵𝘪𝘦𝘧 𝘯𝘦𝘦𝘮 𝘪𝘬 𝘫𝘦 𝘮𝘦𝘦 𝘭𝘢𝘯𝘨𝘴 𝘩𝘦𝘳𝘬𝘦𝘯𝘣𝘢𝘳𝘦, 𝘷𝘦𝘳𝘳𝘢𝘴𝘴𝘦𝘯𝘥𝘦 𝘦𝘯 𝘴𝘰𝘮𝘴 𝘨𝘦𝘸𝘰𝘰𝘯 𝘨𝘳𝘢𝘱𝘱𝘪𝘨𝘦 𝘡𝘶𝘵𝘱𝘩𝘦𝘯𝘴𝘦 𝘷𝘦𝘳𝘩𝘢𝘭𝘦𝘯. 𝘖𝘰𝘬 𝘨𝘢 𝘪𝘬 𝘪𝘯 𝘨𝘦𝘴𝘱𝘳𝘦𝘬 𝘮𝘦𝘵 𝘮𝘦𝘯𝘴𝘦𝘯 𝘥𝘪𝘦 𝘪𝘦𝘵𝘴 𝘵𝘦 𝘻𝘦𝘨𝘨𝘦𝘯 𝘩𝘦𝘣𝘣𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘩𝘶𝘯 𝘣𝘭𝘪𝘬 𝘰𝘱 𝘥𝘦 𝘴𝘵𝘢𝘥 𝘸𝘪𝘭𝘭𝘦𝘯 𝘥𝘦𝘭𝘦𝘯.

11/06/2026

Over hoe magie van een festival niet in groter, maar in beter zit
Er zijn van die plekken in een stad waar alles even samenkomt. Waar mensen elkaar vinden. Waar eten, muziek, sfeer en ontmoeting ineens één geheel worden. Voor Bastiaan Wevers is dat precies de magie van een evenement. Ik spreek hem terwijl de voorbereidingen voor Smaak aan de Kade in volle gang zijn. Het terrein verandert langzaam. Tenten worden opgebouwd, techniek wordt aangesloten, details worden afgewerkt. Komende dagen stroomt deze plek vol met mensen die komen proeven, luisteren, dansen en genieten. Bastiaan, is geen geboren Zutphenees. Hij komt oorspronkelijk uit Zwolle. “Ik ben hier terechtgekomen door mijn relatie,” vertelt hij. Zijn vriend woonde al in Zutphen en na een tijdje volgde de verhuizing. Inmiddels woont hij er al bijna twintig jaar. En de overstap beviel. “Als mensen vragen of ik nog terug wil naar Zwolle, is het antwoord eigenlijk altijd nee.” Toch begrijpt hij de trots van Zwollenaren wel. Iedereen heeft iets met de plek waar hij vandaan komt. Alleen heeft Zutphen hem inmiddels ook stevig ingepakt. De rust. De compactheid. Het gevoel van een stad waar veel dichtbij elkaar zit. “Dat past gewoon bij mij.”

Van muziekwereld naar stadsevenementen
Zijn liefde voor evenementen begon niet ineens in Zutphen. Bastiaan komt uit de muziekwereld en werkte eerder bij grote muziekbedrijven. Daar leerde hij de dynamiek van artiesten, publiek en beleving kennen.
Maar de stap naar stadsevenementen bracht iets nieuws. Via zijn werk bij InZutphen kwam hij terecht bij projecten als het Winterfestijn en de organisatie van het Hanzejaar. Grote producties, waarbij niet alleen organisatie telt, maar vooral het gevoel dat je samen iets neerzet. En precies dat is wat hem trekt. “Smaak aan de Kade vind ik misschien wel het mooiste. Je leeft er echt naartoe.” Een festival begint voor hem niet op de dag dat de bezoekers binnenkomen. Het begint dagen eerder. Opbouwen. Bijsturen. Problemen oplossen. Alles controleren. Slapen lukt nauwelijks, want zijn hoofd draait door. “Je staat om zeven uur ’s ochtends op en gaat om twee uur naar bed. En toch word je om vijf uur wakker omdat je zoveel adrenaline hebt.” Dat klinkt vermoeiend. Maar aan zijn gezicht zie je dat hij het geweldig vindt.

Een eigen wereld aan de kade
Wat hij mooi vindt aan Smaak aan de Kade is dat het tijdelijk een eigen wereld wordt. Een soort bubbel. Een park. Een paradijs. Een paar dagen lang bestaat alleen dat terrein. En juist omdat het festival niet eindeloos groter kan worden, zoekt Bastiaan de groei ergens anders. Niet groter. Beter. Dat is misschien wel zijn belangrijkste drijfveer. “Je leert elk jaar. Het eerste jaar zoek je alles uit. Het tweede jaar weet je wat beter kan. Het derde jaar ga je verfijnen.” Waar zitten de praktische problemen? Waar kan het mooier? ?Waar loopt het publiek tegenaan? Alles telt. Zelfs de dingen waar bijna niemand over nadenkt. Zoals toiletten. Bastiaan vertelt dat hij juist daar veel aandacht aan besteedt. Niet omdat mensen speciaal voor toiletten naar een festival komen, maar omdat alles onderdeel is van de ervaring. Schoon. Fris. Goed geregeld. “Dat zijn misschien kleine dingen, maar daar laat je zien dat je de lat hoog legt.”

Nooit helemaal tevreden
Bastiaan geeft toe dat hij kritisch is. Misschien zelfs té kritisch. “Eigenlijk ben ik nooit tevreden.” Maar juist daarin zit volgens hem de kracht. Want een evenement kan makkelijk op de automatische piloot gaan draaien. Jaar na jaar hetzelfde trucje. Dezelfde indeling. Dezelfde keuzes. En dan verdwijnt de magie. “Je moet blijven kijken: wat kan beter? Wat missen mensen? Wat kunnen we anders doen?” Daarom vraagt hij bezoekers ook actief om feedback. Niet alleen de complimenten, maar juist de kritiek. Want daar zit de groei.

Het moment waarop alles klopt
Een evenement organiseren betekent volgens Bastiaan ook leven met onzekerheid. Want uiteindelijk is er altijd één factor die niemand kan sturen: Het weer. Hij lacht als hij vertelt hoe vaak hij de weersverwachting bekijkt. Een festivalorganisator kan alles regelen. Plattegronden. Licht. Podium. Foodtrucks. Veiligheid. Maar de lucht blijft onvoorspelbaar. En toch is er dat ene moment waar hij alles voor doet. Het moment waarop hij over het terrein kijkt en denkt: Ja. Dit is het. Mensen zitten met eten. Er klinkt muziek. Er wordt gelachen. De stad leeft. Hij maakt de vergelijking met hoe het voor mij als fotograaf is om dé foto te maken. “Dit is mijn fotomoment.” Niet letterlijk met een camera, maar met gevoel. Het beeld dat hij in zijn hoofd had, komt ineens tot leven.

Geen droomfestival, maar een droomplek
Als je hem vraagt welk groot festival hij ooit nog zou willen organiseren, verwacht je misschien een bekende naam. Maar dat antwoord komt niet. De grootste uitdaging zit voor hem niet in groter worden. Het zit in iets laten kloppen. Hier. In Zutphen. “Een groot festival ergens anders is misschien indrukwekkend, maar ik haal veel meer voldoening uit iets neerzetten op de plek waar je woont en waar mensen blij van worden.” Dat is misschien ook waarom Smaak aan de Kade zo goed past bij de stad. Het is geen kopie van een groot festival. Het is Zutphen. Met alles wat daarbij hoort.

Waar het echt om gaat
Bastiaan noemt tot slot iets belangrijks waar hij niet zonder kan. Het team. De vrijwilligers. De collega’s die dagenlang alles geven om iets neer te zetten. “Zonder hen zou het veel minder leuk zijn.” En misschien is dat wel de rode draad in zijn verhaal. Een festival draait uiteindelijk niet alleen om eten, muziek of aankleding. Het draait om mensen. Om samen iets maken. Om dat ene moment waarop alles klopt. En ergens, tussen alle lampen, foodtrucks en muziek, ontstaat dan precies datgene waar Bastiaan het voor doet: Een stad die even verandert in een plek waar iedereen welkom is. Ik ga er in elk geval mijn eigen verjaardag vieren en hoop er veel van jullie te zien!

Frank Mossink

𝘐𝘯 𝘥𝘪𝘵 𝘯𝘪𝘦𝘶𝘸𝘦 𝘣𝘭𝘰𝘨 𝘮𝘦𝘵 𝘥𝘦 𝘯𝘢𝘢𝘮 𝘡𝘶𝘵𝘴𝘦𝘯𝘴 𝘥𝘶𝘪𝘬 𝘪𝘬 𝘪𝘯 𝘥𝘦 𝘻𝘪𝘯 é𝘯 𝘰𝘯𝘻𝘪𝘯 𝘷𝘢𝘯 𝘥𝘦 𝘴𝘵𝘢𝘥: 𝘸𝘢𝘵 𝘴𝘵𝘳𝘰𝘰𝘮𝘵, 𝘸𝘢𝘵 𝘴𝘤𝘩𝘶𝘶𝘳𝘵 𝘦𝘯 𝘸𝘢𝘢𝘳 𝘸𝘦𝘭 𝘸𝘢𝘵 𝘮𝘦𝘦𝘳 𝘣𝘦𝘸𝘦𝘨𝘪𝘯𝘨 𝘪𝘯 𝘮𝘢𝘨 𝘬𝘰𝘮𝘦𝘯. 𝘝𝘢𝘯𝘶𝘪𝘵 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯 𝘱𝘦𝘳𝘴𝘱𝘦𝘤𝘵𝘪𝘦𝘧 𝘯𝘦𝘦𝘮 𝘪𝘬 𝘫𝘦 𝘮𝘦𝘦 𝘭𝘢𝘯𝘨𝘴 𝘩𝘦𝘳𝘬𝘦𝘯𝘣𝘢𝘳𝘦, 𝘷𝘦𝘳𝘳𝘢𝘴𝘴𝘦𝘯𝘥𝘦 𝘦𝘯 𝘴𝘰𝘮𝘴 𝘨𝘦𝘸𝘰𝘰𝘯 𝘨𝘳𝘢𝘱𝘱𝘪𝘨𝘦 𝘡𝘶𝘵𝘱𝘩𝘦𝘯𝘴𝘦 𝘷𝘦𝘳𝘩𝘢𝘭𝘦𝘯. 𝘖𝘰𝘬 𝘨𝘢 𝘪𝘬 𝘪𝘯 𝘨𝘦𝘴𝘱𝘳𝘦𝘬 𝘮𝘦𝘵 𝘮𝘦𝘯𝘴𝘦𝘯 𝘥𝘪𝘦 𝘪𝘦𝘵𝘴 𝘵𝘦 𝘻𝘦𝘨𝘨𝘦𝘯 𝘩𝘦𝘣𝘣𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘩𝘶𝘯 𝘣𝘭𝘪𝘬 𝘰𝘱 𝘥𝘦 𝘴𝘵𝘢𝘥 𝘸𝘪𝘭𝘭𝘦𝘯 𝘥𝘦𝘭𝘦𝘯.

07/06/2026

Vertrouwen & Broederschap

Soms gebeurt er iets waardoor een gewone zaterdag ineens bijzonder wordt. Ik liep over de markt in Zutphen. Zo'n ochtend waarop de stad bruist. Mensen met boodschappentassen, een rij voor de viskraam en overal gesprekken die door elkaar heen dwarrelen. Tot er ineens een violist tussen de kledingrekken verschijnt. Even verderop neemt een cellist plaats naast de fontein. De eerste tonen klinken. Bekend. Heel bekend. Boven het geroezemoes van de markt ontvouwt zich langzaam de Negende Symfonie van Beethoven. Vanuit allerlei hoeken verschijnen muzikanten. Blaasinstrumenten, strijkers, zangers. Voor ik het weet staat er midden op de markt een bijna voltallig orkest met koor. "Alle Menschen werden Brüder." De woorden zweven over het plein. Mensen stoppen met lopen. Telefoons verschijnen uit jaszakken. Gesprekken vallen stil. Voor een paar minuten lijkt niemand ergens naartoe te hoeven.

Ik sta ertussen en maak foto's. Dat is wat ik doe. Maar terwijl ik door mijn zoeker kijk, gebeurt er iets onverwachts. De muziek raakt me. Niet een beetje, maar echt. Misschien heeft mijn longcovid daar iets mee te maken. Sindsdien lijken emoties soms harder binnen te komen. Alsof er een filter verdwenen is. Waar ik vroeger vooral keek, voel ik nu ook. Intenser dan me lief is, soms. En dus sta ik daar ineens met een brok in mijn keel op een marktplein. Nog voor ik goed besef wat er gebeurt, is het voorbij. Applaus klinkt. Het orkest pakt zijn spullen en trekt verder door de stad. Alsof het nooit gebeurd is. Achter me hoor ik iemand zeggen: "Dat was Alle Menschen werden Brüder." De man naast hem mompelt zachtjes: "Was het maar zo." Die woorden blijven hangen.

Terwijl ik verder loop door de binnenstad, dwalen mijn gedachten af naar iets anders. Naar de lokale politiek. Naar de berichten van de afgelopen dagen. Naar de formatie die is vastgelopen. Naar partijen die zich hebben teruggetrokken. Naar het woord vertrouwen dat steeds opnieuw opduikt als verklaring waarom het niet lukt. Misschien komt dat omdat ik de afgelopen maanden veel dichter op de politiek heb gezeten dan ooit tevoren. Als fotograaf mocht ik rond de verkiezingen beelden maken voor de gemeente en verschillende partijen. Ik zag de debatten van dichtbij. Ik was aanwezig tijdens campagneavonden. Ik maakte foto's op de verkiezingsavond.

En wat me toen vooral opviel, waren niet de verschillen. Het waren de mensen. Mensen die oprecht betrokken zijn bij hun stad. Mensen die verantwoordelijkheid voelen. Mensen die soms stevig discussiëren, maar waarvan ik tegelijkertijd zag dat ze allemaal iets goeds wilden voor Zutphen. Juist daarom begrijp ik zo moeilijk waarom het nu vastloopt. Natuurlijk zie ik ook de versplintering. Maar Zutphen is daarin niet uniek. Wat me meer zorgen baart, is dat het opnieuw gaat over vertrouwen. Want als politieke partijen elkaar al niet meer vertrouwen, wat betekent dat dan voor inwoners? Het vertrouwen van burgers in de politiek staat al jaren onder druk. Iedere keer dat een formatie strandt, groeit de afstand tussen bestuur en samenleving weer een beetje verder.

En dan moet ik opnieuw denken aan die muziek op de markt. Aan Beethoven en de dichter Schiller. Aan die beroemde woorden die al meer dan tweehonderd jaar mensen inspireren: "Alle Menschen werden Brüder." De Negende Symfonie is uiteindelijk een lofzang op verbondenheid. Op vrede. Op vrijheid. Op het idee dat verschillen niet hoeven te leiden tot verdeeldheid. Dat mensen, ondanks alles wat hen onderscheidt, elkaar kunnen blijven vinden. Misschien klinkt dat naïef in een tijd waarin tegenstellingen vaak groter lijken dan overeenkomsten. Maar toen ik die ochtend op de markt stond, voelde het ineens helemaal niet naïef. Daar stonden honderden verschillende mensen. Jong en oud. Links en rechts. Arm en rijk. Zutphenezen en Zutphenaren. Niemand vroeg naar elkaars standpunten. Niemand hoefde ergens gelijk in te krijgen. Er was alleen muziek. En heel even leek dat genoeg.

In de krant las ik dat een nieuwe formateur nu moet onderzoeken hoe het onderlinge vertrouwen hersteld kan worden. Hoe partijen weer tot elkaar kunnen komen. En ik moet denken aan de volgende passage die een vertaling is uit die 9e symfonie: ‘Jouw toverkrachten verbinden weer wat gewoonte strikt verdeeld heeft’. Ik hoop van harte dat die persoon over de nodige toverkracht beschikt. Maar misschien ligt de echte toverkracht niet bij één formateur. Misschien zit die in het vermogen van mensen om over hun eigen schaduw heen te stappen. Om voorbij het eigen gelijk te kijken. Om niet alleen te zien wat hen verdeelt, maar ook wat hen verbindt. Want uiteindelijk kregen alle partijen hetzelfde mandaat van de kiezer: zorg goed voor deze stad. En als een groep muzikanten op een drukke zaterdagmorgen even een marktplein kan veranderen in een plek van verbinding, dan moet het toch mogelijk zijn om ook aan een vergadertafel weer iets van die geest terug te vinden. Al is het maar een beetje. Een beetje meer vertrouwen. Een beetje meer begrip. Een beetje meer broederschap.

Frank Mossink

𝘐𝘯 𝘥𝘪𝘵 𝘯𝘪𝘦𝘶𝘸𝘦 𝘣𝘭𝘰𝘨 𝘮𝘦𝘵 𝘥𝘦 𝘯𝘢𝘢𝘮 𝘡𝘶𝘵𝘴𝘦𝘯𝘴 𝘥𝘶𝘪𝘬 𝘪𝘬 𝘪𝘯 𝘥𝘦 𝘻𝘪𝘯 é𝘯 𝘰𝘯𝘻𝘪𝘯 𝘷𝘢𝘯 𝘥𝘦 𝘴𝘵𝘢𝘥: 𝘸𝘢𝘵 𝘴𝘵𝘳𝘰𝘰𝘮𝘵, 𝘸𝘢𝘵 𝘴𝘤𝘩𝘶𝘶𝘳𝘵 𝘦𝘯 𝘸𝘢𝘢𝘳 𝘸𝘦𝘭 𝘸𝘢𝘵 𝘮𝘦𝘦𝘳 𝘣𝘦𝘸𝘦𝘨𝘪𝘯𝘨 𝘪𝘯 𝘮𝘢𝘨 𝘬𝘰𝘮𝘦𝘯. 𝘝𝘢𝘯𝘶𝘪𝘵 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯 𝘱𝘦𝘳𝘴𝘱𝘦𝘤𝘵𝘪𝘦𝘧 𝘯𝘦𝘦𝘮 𝘪𝘬 𝘫𝘦 𝘮𝘦𝘦 𝘭𝘢𝘯𝘨𝘴 𝘩𝘦𝘳𝘬𝘦𝘯𝘣𝘢𝘳𝘦, 𝘷𝘦𝘳𝘳𝘢𝘴𝘴𝘦𝘯𝘥𝘦 𝘦𝘯 𝘴𝘰𝘮𝘴 𝘨𝘦𝘸𝘰𝘰𝘯 𝘨𝘳𝘢𝘱𝘱𝘪𝘨𝘦 𝘡𝘶𝘵𝘱𝘩𝘦𝘯𝘴𝘦 𝘷𝘦𝘳𝘩𝘢𝘭𝘦𝘯. 𝘖𝘰𝘬 𝘨𝘢 𝘪𝘬 𝘪𝘯 𝘨𝘦𝘴𝘱𝘳𝘦𝘬 𝘮𝘦𝘵 𝘮𝘦𝘯𝘴𝘦𝘯 𝘥𝘪𝘦 𝘪𝘦𝘵𝘴 𝘵𝘦 𝘻𝘦𝘨𝘨𝘦𝘯 𝘩𝘦𝘣𝘣𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘩𝘶𝘯 𝘣𝘭𝘪𝘬 𝘰𝘱 𝘥𝘦 𝘴𝘵𝘢𝘥 𝘸𝘪𝘭𝘭𝘦𝘯 𝘥𝘦𝘭𝘦𝘯.

26/05/2026

Van oorlog naar doorzetten: hoe Slava in Zutphen opnieuw leerde leven
“Je moet blijven doorgaan.” Het klinkt als een simpele zin, maar voor Slava betekent het alles. Wie tegenover haar zit, ziet een rustige, vriendelijke jonge vrouw van 25 die makkelijk praat, grapjes maakt en inmiddels vloeiend Nederlands spreekt. Maar achter die glimlach zit een verhaal dat begint in Aleppo, midden in de oorlog van Syrië, en dat via omwegen, lange werkdagen en een zoektocht naar identiteit uiteindelijk eindigt in Zutphen. Of eigenlijk: opnieuw begint in Zutphen.

Opgegroeid tussen twee werelden
Slava wordt geboren in Aleppo, Syrië. Maar thuis leeft ze in een totaal andere cultuur dan buiten op straat. Ze groeit op in een Koerdisch gezin, terwijl op school alles Arabisch is.
“Thuis was ik Koerdisch. Buiten moest ik Arabisch zijn.” Als kind probeer je gewoon mee te bewegen. Maar ondertussen ontstaat er verwarring. Welke regels horen bij jou? Welke taal mag je spreken? Wie bén je eigenlijk? “Op school draaide alles om Arabisch. Maar thuis leefden we volledig Koerdisch. Dat zijn echt twee verschillende werelden.”
En die spanning voelt ze al jong. Want Koerdisch zijn betekent in Syrië vooral: oppassen. Niet te hard Koerdisch praten op straat. Geen Koerdische muziek. Geen openlijke vieringen van tradities. Vrij zijn in wie je bent? Dat bestond eigenlijk niet.

De nacht waarop alles veranderde
Dan komt de oorlog dichtbij. Niet meer als iets in de verte. Niet meer als harde knallen ergens aan de horizon. Maar letterlijk achter hun huis. Slava is elf jaar oud wanneer ze midden in de nacht wakker schrikt van explosies. “We moesten direct weg. Geen koffers. Geen spullen. Alleen gaan.” Samen met haar moeder, broer en zus loopt ze urenlang door het donker richting een veiligere plek. Overal om hen heen chaos. Mensen die huilen. Kinderen kwijt. Families uit elkaar gerukt. “Ik heb zelfs mijn kat achtergelaten. Zo snel moesten we weg.” Vanaf dat moment verandert haar jeugd in overleven.

Geen school, maar werken
Na een periode bij familie in een Koerdisch dorp vertrekken ze uiteindelijk naar Turkije. Daar begint opnieuw een zwaar hoofdstuk. Geen school. Geen kinderleven. Geen vrijheid. Wel werken. Slava is pas twaalf wanneer ze samen met haar broer en zus dagen van soms zestien tot negentien uur maakt in een kledingfabriek. Strijken. Inpakken. Orders klaarmaken voor Europa. “Je had geen keuze. Je moest werken.” Toch klaagt ze opvallend weinig als ze vertelt. Alsof ze zichzelf al jong heeft aangeleerd om door te gaan. Aanpassen. Overleven. Niet blijven hangen in verdriet. “Ik kan snel wennen aan dingen,” zegt ze bijna nuchter. Maar tussen de regels door hoor je iets anders: een kind dat veel te vroeg volwassen moest worden.

Eerste indruk van Nederland? “Wat is dit voor saaie plek?”
In 2017 komt ze uiteindelijk naar Nederland. Naar Zutphen. En eerlijk? Ze vindt het verschrikkelijk. “In het Midden-Oosten leeft alles op straat. Mensen praten buiten, winkels zijn open, overal gebeurt iets. Hier was het zondagmiddag en om vijf uur was alles dicht.” Ze lacht hard als ze eraan terugdenkt. “Ik zag alleen mensen met honden lopen. Ik dacht echt: waar ben ik terechtgekomen?” De eerste weken zijn zwaar. Ze wil terug. Mist de levendigheid. Mist het gevoel van thuis. Maar langzaam verandert dat. Door familie. Door mensen die haar uitnodigen. Door nieuwe contacten. En vooral door één bijzonder initiatief: een buddyproject. (buddy to buddy)

Met handen en voeten vrienden worden
In het azc krijgt Slava een Nederlandse buddy toegewezen: een meisje van negentien. Zelf is ze zeventien. Ze spreken elkaars taal nauwelijks. Dus communiceren ze met handen, voeten, Google Translate en vooral heel veel geduld. Ze fietsen samen. Sporten samen. Drinken koffie. Leren elkaar kennen. En jaren later hebben ze nog steeds contact. “Toen konden we amper praten. Nu praten we gewoon over het leven.” Het is één van de momenten waarop je merkt hoe belangrijk echte aandacht kan zijn. Niet grote politieke discussies. Geen ingewikkelde systemen. Gewoon iemand die naast je gaat staan.

Koerdisch, Syrisch, Nederlands — en toch vooral zichzelf
Vandaag voelt Nederland voor Slava als thuis. Misschien juist omdat ze hier voor het eerst ruimte voelt om gewoon zichzelf te zijn. Niet kiezen tussen Arabisch of Koerdisch. Niet oppassen met taal. Niet bang zijn voor wie je bent. “Hier mag ik gewoon mezelf zijn.” Toch blijft identiteit ingewikkeld. Want zelfs nu reageren sommige mensen vreemd als ze zegt dat ze Koerdisch is. “Dan kijken ze ineens anders naar je.” Maar ze heeft geleerd daarmee om te gaan. Sterker nog: ze gebruikt haar ervaringen juist als brandstof.

“Niemand bouwt jouw toekomst voor jou”
Wat opvalt aan Slava is haar drive. Haar focus. Haar enorme wil om vooruit te komen. Ze praat niet als slachtoffer. Ze praat als iemand die ondanks alles controle probeert te houden over haar eigen toekomst. Ze werkt. Bouwt aan haar leven. Droomt ervan om politieagent te worden. En misschien zit de grootste overwinning wel in iets kleins. Een paar maanden geleden ging ze samen met haar zus terug naar Turkije. Niet meer als kinderen die moesten overleven. Maar als jonge vrouwen die zelf hun reis konden betalen. “Vroeger werkten we daar zestien uur per dag om te overleven. Nu gingen we terug om te genieten. Daar ben ik echt trots op.”

Haar boodschap aan anderen
Aan mensen die nu nieuw in Nederland zijn, heeft ze een duidelijke boodschap: “Vergeet niet waarom je hier bent gekomen. Je bent veilig. Kijk vooruit. Werk aan jezelf.” Want volgens Slava komt niemand jouw leven voor je bouwen. “Je moet het zelf doen. Altijd doorgaan.” En misschien is dat precies wat haar typeert. Niet de oorlog. Niet de vlucht. Niet de pijn. Maar het feit dat ze, ondanks alles, bleef lopen.

Frank Mossink

𝘐𝘯 𝘥𝘪𝘵 𝘯𝘪𝘦𝘶𝘸𝘦 𝘣𝘭𝘰𝘨 𝘮𝘦𝘵 𝘥𝘦 𝘯𝘢𝘢𝘮 𝘡𝘶𝘵𝘴𝘦𝘯𝘴 𝘥𝘶𝘪𝘬 𝘪𝘬 𝘪𝘯 𝘥𝘦 𝘻𝘪𝘯 é𝘯 𝘰𝘯𝘻𝘪𝘯 𝘷𝘢𝘯 𝘥𝘦 𝘴𝘵𝘢𝘥: 𝘸𝘢𝘵 𝘴𝘵𝘳𝘰𝘰𝘮𝘵, 𝘸𝘢𝘵 𝘴𝘤𝘩𝘶𝘶𝘳𝘵 𝘦𝘯 𝘸𝘢𝘢𝘳 𝘸𝘦𝘭 𝘸𝘢𝘵 𝘮𝘦𝘦𝘳 𝘣𝘦𝘸𝘦𝘨𝘪𝘯𝘨 𝘪𝘯 𝘮𝘢𝘨 𝘬𝘰𝘮𝘦𝘯. 𝘝𝘢𝘯𝘶𝘪𝘵 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯 𝘱𝘦𝘳𝘴𝘱𝘦𝘤𝘵𝘪𝘦𝘧 𝘯𝘦𝘦𝘮 𝘪𝘬 𝘫𝘦 𝘮𝘦𝘦 𝘭𝘢𝘯𝘨𝘴 𝘩𝘦𝘳𝘬𝘦𝘯𝘣𝘢𝘳𝘦, 𝘷𝘦𝘳𝘳𝘢𝘴𝘴𝘦𝘯𝘥𝘦 𝘦𝘯 𝘴𝘰𝘮𝘴 𝘨𝘦𝘸𝘰𝘰𝘯 𝘨𝘳𝘢𝘱𝘱𝘪𝘨𝘦 𝘡𝘶𝘵𝘱𝘩𝘦𝘯𝘴𝘦 𝘷𝘦𝘳𝘩𝘢𝘭𝘦𝘯. 𝘖𝘰𝘬 𝘨𝘢 𝘪𝘬 𝘪𝘯 𝘨𝘦𝘴𝘱𝘳𝘦𝘬 𝘮𝘦𝘵 𝘮𝘦𝘯𝘴𝘦𝘯 𝘥𝘪𝘦 𝘪𝘦𝘵𝘴 𝘵𝘦 𝘻𝘦𝘨𝘨𝘦𝘯 𝘩𝘦𝘣𝘣𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘩𝘶𝘯 𝘣𝘭𝘪𝘬 𝘰𝘱 𝘥𝘦 𝘴𝘵𝘢𝘥 𝘸𝘪𝘭𝘭𝘦𝘯 𝘥𝘦𝘭𝘦𝘯.

12/05/2026

Harm Wesselink schreef een boek over leven naast de norm: "Het werd tijd om mijn eigen verhaal te vertellen. Eigenlijk wilde ik helemaal geen boek schrijven." Harm Wesselink zegt het met een glimlach, maar ondertussen is precies dát boek uitgegroeid tot iets veel groters dan hij vooraf had kunnen bedenken. Wat begon als een persoonlijk schrijfproces tijdens de coronaperiode, werd uiteindelijk een indringend verhaal over identiteit, schaamte, minderheidsstress, acceptatie en de zoektocht naar een plek in de samenleving. Zijn boek VRIJMOEDIG gaat niet alleen over homoseksualiteit, maar vooral over wat het betekent om te leven naast de norm.

Harm groeit op in Eibergen, in de Achterhoek. Een christelijk gezin, vier kinderen, een vader die directeur is van een christelijke middelbare school en een moeder die thuis voor het gezin zorgt. Hij kijkt goed terug op die tijd. "Ik voel me diep verbonden met de Achterhoek," vertelt hij. "Ik heb daar een fijne jeugd gehad." Tegelijkertijd wist hij al jong dat hij anders was. Zowel hij als zijn jongste broer blijken homoseksueel te zijn. Een ontwikkeling die niet alleen hun eigen leven veranderde, maar ook dat van hun ouders. Waar sommige ouders worstelen met acceptatie, besloten zijn ouders juist actief anderen te gaan helpen. Ze richtten in de Achterhoek een soort hulploket op voor ouders van homoseksuele kinderen. Zijn moeder haalde zelfs op latere leeftijd haar rijbewijs om letterlijk de boer op te gaan en ouders te helpen bij het accepteren van hun homoseksuele kinderen. "Onze coming-outs veranderden ook hun leven," zegt Harm. "Ze vonden daarin samen een nieuwe missie."

Die menselijke kant loopt als een rode draad door zijn leven. Al vroeg wist Harm dat hij met mensen wilde werken. Eerst dacht hij aan het onderwijs, maar na zijn studie kwam hij bij de KLM terecht, waar hij op jonge leeftijd leiding gaf aan tweeduizend stewards en stewardessen. "Ik leerde daar hoe belangrijk het is dat mensen zich gezien voelen," vertelt hij. "Zeker als je leiding geeft aan mensen die letterlijk overal en nergens zijn." Uiteindelijk werd hij coach binnen organisaties. Jarenlang hield hij zich bezig met dezelfde vraag: hoe laat je mensen samenwerken aan alles wat er verandert?
Maar naast die zakelijke wereld bleef ook zijn persoonlijke zoektocht altijd aanwezig.

Tijdens de coronaperiode besloot Harm zich te gaan richten op coaching voor homoseksuele mannen. Dat voelde logisch. Hij kende de leefwereld van binnenuit en merkte dat veel bestaande begeleidingsmodellen eigenlijk gebouwd zijn vanuit een traditioneel man-vrouwbeeld. "Zelfs in opleidingen voelde ik vaak: dit gaat niet over mij," vertelt hij. "Veel modellen zijn gebaseerd op heteroseksuele relaties en christelijke normen. Dat past vaak niet goed bij de vragen die homoseksuele mannen hebben."
Toen Harm zijn coachpraktijk wilde opbouwen, liep dat in eerste instantie stroef. Niet inhoudelijk, maar praktisch. Hij was nog onvoldoende zichtbaar. Tijdens een intake bij oud-psychiater Bram Bakker kreeg hij onverwacht advies: "Schrijf eerst eens jouw verhaal op."

Dat werd het begin van zijn boek. "Ik luister al mijn hele leven naar de verhalen van anderen," zegt Harm. "Toen dacht ik: misschien wordt het tijd om ook mijn eigen verhaal te vertellen." Het schrijven raakte hem diep. "Schrijven is eigenlijk een vorm van zelftherapie," zegt hij eerlijk. "Je gaat opnieuw door alles heen, alleen moet je het deze keer opschrijven."
Toch wilde hij nadrukkelijk geen egodocument maken. Het boek moest groter worden dan alleen zijn eigen leven. Daarom verweeft hij persoonlijke ervaringen met bredere thema's als schaamte, uitsluiting, identiteit en minderheidsstress. Volgens Harm realiseren veel mensen zich niet hoeveel spanning het oplevert om voortdurend alert te moeten zijn op hoe veilig een omgeving voor je is. "Als je naast de norm leeft, hoor je automatisch bij een minderheid," legt hij uit. "En dat brengt stress met zich mee en vraagt om voortdurende aanpassing. Je weet nooit helemaal zeker of je overal volledig jezelf kunt zijn." Die spanning zit soms in grote dingen, maar net zo goed in kleine woorden. Harm vertelt bijvoorbeeld hoe hij in Zutphen nog regelmatig het woord "homofiel" hoort in plaats van homoseksueel. "Dat lijkt klein, maar woorden dragen geschiedenis mee," zegt hij. "Homofiel komt uit een tijd waarin seksualiteit er eigenlijk niet mocht zijn."

Ook over Zutphen spreekt hij opvallend open. Hij noemt de stad geen vijandige plek, maar eerder een "neutrale zone". Een stad waar volgens hem geen zichtbare q***r gemeenschap bestaat. Geen duidelijke ontmoetingsplekken, geen verhalen en geen symbolen die iets markeren. Juist daarom probeerde hij zelf iets op te bouwen. Hij startte een filmgroep rondom homoseksualiteit die snel uitgroeide tot een groep van bijna honderd mensen. Toch strandde het initiatief uiteindelijk door onbegrijpelijke weerstand. Inmiddels organiseert Harm zijn activiteiten buiten Zutphen, onder andere in Deventer en Apeldoorn. Daar werkt hij verder aan lezingen, retraites en begeleiding voor homoseksuele mannen en hun familie.
"Vooral vaders wil ik ondersteunen in de manier waarop zij hun zonen kunnen steunen. Veel vaders raken zelf vaak geïsoleerd wanneer hun zoon uit de kast komt," vertelt hij. "Daar is nog weinig aandacht voor."

Wat mij opvalt tijdens het gesprek is dat Harm niet verbitterd klinkt. Eerder beschouwend. Alsof hij voortdurend probeert te begrijpen hoe mensen samenleven, en waarom dat soms zo ingewikkeld is. Hij gelooft ook niet dat de oplossing ligt in harder roepen of steeds meer symboliek. Voor hem draait inclusie uiteindelijk om echte ontmoeting. "Bekend maakt bemind," zegt hij. "Mensen moeten elkaar leren kennen." Misschien vat hij zijn hele zoektocht nog wel het mooist samen aan het einde van het gesprek. "De vorige eeuw ging over emancipatie," zegt Harm. "Over jezelf bevrijden. Maar nu gaat het over de vraag: hoe neem je op een goede manier je plek in binnen het geheel?" En precies daar lijkt zijn boek uiteindelijk over te gaan. Niet alleen over homoseksualiteit. Maar over mens-zijn, zichtbaar durven zijn en ruimte maken voor verhalen die lange tijd onzichtbaar bleven. Verhalen die ertoe doen.

Frank Mossink

𝘐𝘯 𝘥𝘪𝘵 𝘯𝘪𝘦𝘶𝘸𝘦 𝘣𝘭𝘰𝘨 𝘮𝘦𝘵 𝘥𝘦 𝘯𝘢𝘢𝘮 𝘡𝘶𝘵𝘴𝘦𝘯𝘴 𝘥𝘶𝘪𝘬 𝘪𝘬 𝘪𝘯 𝘥𝘦 𝘻𝘪𝘯 é𝘯 𝘰𝘯𝘻𝘪𝘯 𝘷𝘢𝘯 𝘥𝘦 𝘴𝘵𝘢𝘥: 𝘸𝘢𝘵 𝘴𝘵𝘳𝘰𝘰𝘮𝘵, 𝘸𝘢𝘵 𝘴𝘤𝘩𝘶𝘶𝘳𝘵 𝘦𝘯 𝘸𝘢𝘢𝘳 𝘸𝘦𝘭 𝘸𝘢𝘵 𝘮𝘦𝘦𝘳 𝘣𝘦𝘸𝘦𝘨𝘪𝘯𝘨 𝘪𝘯 𝘮𝘢𝘨 𝘬𝘰𝘮𝘦𝘯. 𝘝𝘢𝘯𝘶𝘪𝘵 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯 𝘱𝘦𝘳𝘴𝘱𝘦𝘤𝘵𝘪𝘦𝘧 𝘯𝘦𝘦𝘮 𝘪𝘬 𝘫𝘦 𝘮𝘦𝘦 𝘭𝘢𝘯𝘨𝘴 𝘩𝘦𝘳𝘬𝘦𝘯𝘣𝘢𝘳𝘦, 𝘷𝘦𝘳𝘳𝘢𝘴𝘴𝘦𝘯𝘥𝘦 𝘦𝘯 𝘴𝘰𝘮𝘴 𝘨𝘦𝘸𝘰𝘰𝘯 𝘨𝘳𝘢𝘱𝘱𝘪𝘨𝘦 𝘡𝘶𝘵𝘱𝘩𝘦𝘯𝘴𝘦 𝘷𝘦𝘳𝘩𝘢𝘭𝘦𝘯. 𝘖𝘰𝘬 𝘨𝘢 𝘪𝘬 𝘪𝘯 𝘨𝘦𝘴𝘱𝘳𝘦𝘬 𝘮𝘦𝘵 𝘮𝘦𝘯𝘴𝘦𝘯 𝘥𝘪𝘦 𝘪𝘦𝘵𝘴 𝘵𝘦 𝘻𝘦𝘨𝘨𝘦𝘯 𝘩𝘦𝘣𝘣𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘩𝘶𝘯 𝘣𝘭𝘪𝘬 𝘰𝘱 𝘥𝘦 𝘴𝘵𝘢𝘥 𝘸𝘪𝘭𝘭𝘦𝘯 𝘥𝘦𝘭𝘦𝘯.

Zutsens

25/07/2026

17/06/2026

11/06/2026

07/06/2026

26/05/2026

12/05/2026

Adres

Website

Meldingen

Snelkoppelingen

Delen

Type

Verzoek om vermelding te verwijderen